Tytul profesora dla pracownika PAN?

[Gość: rymarz]

Zgodnie z etymologia slowa "profesor" jest to nauczyciel publiczny. Pracownik
naukowy uczelni jest jak najbardziej rownoczesnie nauczyielem, bo ksztalci
studentow. Podobnie tytulu profeosora uzywac moga takze nauczyciele szkol
nizszych. A co uprawnia do uzywania tytulu profesora pracownika PAN, nie
prowadzacego zadnych zajec dydaktycznych? Jesli ostatecznie zgodzimy sie, ze
uprawnia go do tego promowanie doktoratow, to ustalmy sensowna ich ilosc tak,
by bylo to porownywalne z praca na uczelni. Proponuje by pracownik PAN
ubiegajacy sie o tytul profesora, nie prowadzacy zajec dydaktycznych na
uczelni, wypromowal wczesniej 7 prac doktorskich.
r

[Gość: gość]

Najbardziej w tego typu postulatach bawi mnie nacisk kładziony na ilość, a nie
na jakość (bo policzyć każdy głupi umie, a do oceny jakości potrzeba jeszcze
kompetencji merytorycznych). To samo dotyczy zresztą kwestii oceny publikacji
naukowych czy czasu pracy (z własnego doświadczenia wiem, że przygotowanie 90
min. zajęć może czasem kosztować kilka dni ciężkiej pracy, a niekiedy nie
wymaga w zasadzie żadnego wysiłku). Jeśli chce się krytykować istnienie PAN,
przydałyby się jakieś mniej demagogiczne argumenty (piszący te słowa nie jest
pracownikiem PAN, żeby nie było wątpliwości).

[Gość: rymarz]

Nie o to chodzi ile czasu spedza pracownik dydaktyczny przygotowujac wyklad czy
cwiczenia. Nie o tym tu mowa. Problem jest prosty. Slowo "profesor"
oznacza "nauczyciel publiczny". Pracownik PAN, nie prowadzacy zajec
dydaktycznych, nie jest nauczycielem publicznym. Jest nim m.in. nauczyciel
szkoly podstawowej, sredniej czy uczelni. Przedmowca zarzucajac demagogie sam
uprawia ja w sposob skrajny.

[Gość: gość]

Słowa oznaczają to, co oznaczają. Licea nie są na ogół zlokalizowane w gajach
Lykejosa, a do lekarzy zwracamy się per pan/pani doktor niezależnie od tego,
czy mają doktorat nauk medycznych. "Profesor" to w Polsce tytuł naukowy [nie
dydaktyczny!] (używany też tradycyjnie wobec nauczycieli w wielu szkołach
średnich), a ostatnio także nazwa stanowiska (profesor nadzwyczajny na
uczelni). Demagogia polega na tym, że pod pretekstem etymologicznym próbuje się
uderzyć w prestiż naukowców z PAN. Oczywiście można się domagać likwidacji
profesury w ogóle lub PAN w ogóle, albo też zaostrzenia kryteriów przyznawania
tytułu czy przyjmowania do pracy w PANowskich instytutach - i wiele osób, także
ze środowiska naukowego, prowadzi w tej sprawie zażarte dysputy, ale to trochę
inna sprawa. A co do "nauczania publicznego", to naukowcy z prawdziwego
zdarzenia (obojętne czy z PAN, czy z uczelni, czy skądinąd) publikują wyniki
swoich badań i to jest ich wkład w poszerzanie wiedzy (jak najbardziej
publicznej, pisma naukowe są dostępne w bibliotekach). Ale właśnie
słowo "nauczanie" odrywa się wyraźnie od swego źródłosłowu - mówiąc o
nauczycielu mamy często na myśli pana od geografii, a nie kogoś kto ma
jakikolwiek związek z nauką. I tu zataczamy kółko i wracamy do odwiecznego
(dość poczytać dialogi Platona) rozdźwięku między językiem a znaczeniem.

[Gość: rymarz]

Za encyklopedia powszechna:
Profesor:
1) tytuł naukowy nadawany za osiągnięcia naukowo-dydaktyczne pracownikom szkół
wyższych oraz placówek naukowo-badawczych; w szkołach wyższych wyróżnia się
stanowiska: profesora nadzwyczajnego (niższe) i profesora zwyczajnego (wyższe).
2) Tytuł przysługujący nauczycielom szkół średnich zgodnie z Kartą praw i
obowiązków nauczyciela.
Przypatrzmy sie p.1. "Osiagniecia naukowo-dydaktyczne". A jakiez to osiagniecia
dydaktyczne ma pracownik PAN nie prowadzacy zadnych zajec dydaktycznych? I
gdzie w moim poscie przedmowca widzi uderzenie w prestiz naukowcow z PAN? Zycze
im ze zbierali nagrody Nobla co roku. By konkurowali merytorycznie z
nowoczesnymi osrodkami zachodnimi. Tak sie zdobywa prestiz, a nie przez
sztuczna tytulomanie. Prestiz czesci "naukowcow" w Polsce polega na ich
przewadze formalnej nad innymi, a nie merytorycznej. W Polsce, bo w
merytorycznym zetknieciu z prawdziwie prestizowymi osrodkami zachodnimi, bledna
w sposob zenujacy. Chodzi o rzecz formalna. Nie prawda jest bowiem, ze profesor
to tytul naukowy. Zgodnie z definicja jest to tytul naukowo-dydaktyczny, ze
wskazaniem na dydaktyke, zgodnie z etymologia slowa. Co do rozdzwieku jezyka ze
znaczeniem to mamy go az nadto w slowie mowionym i pisanym. Czyzby przedmowca
byl propagatorem tego? Bedzie sie na zylo lepiej gdy bedziemy przestrzegali
innego hasla "tak niech tak znaczy, nie - nie".
r

[Gość: gość]

Nie widzę nic nielogicznego w postulatach skasowania PAN (i z niektórymi
argumentami w tej sprawie się zgadzam, choć nie do końca z konkluzją). Jeśli
już kasować profesurę jako naukowy tytuł belwederski, to wszystkim równo - i
zostawić profesurę jako stanowisko, tak jak to jest w wielu krajach. W mojej
dziedzinie (matematyka) PAN nie ma się czego wstydzić, a i współpraca naukowa
między Instytutem Matematyki PAN a Uniwersytetem Warszawskim układa się
świetnie i bez specjalnych zgrzytów (od pewnego czasu nawet wspólnie organizują
nabór na studia doktoranckie). Cieszę się, że dobrze odczytałem niechęć Rymarza
do PAN pod płaszczykiem troski o etymologię - ale takie anse naprawdę lepiej
artykułować wprost, bo wtedy można o czymś dyskutować. Argument ze "złego
nazywania się" nie jest wiele lepszy niż argument ze "złego pochodzenia"
(przecież PAN komuna założyła!).

[Gość: rymarz]

Nie czuje niecheci do PAN, czuje niechec do naduzywania pojec. W PAN pracuja
wybitni naukowcy, uprawiajacy rzeczywista nauke. Jest ich jednak niewielu i sa
to z reguly ci, ktorzy rownoczesnie przekazuja swoja wiedze mlodym. Nie widze
zadnych formalnych przeszkod do uzywania przez nich tytulu czy piastowania
stanowiska profesora. Ale, na mily Bog, jakim prawem uzywaja tego tytulu
ludzie, ktorzy nigdy i nigdzie nie uprawiali dydaktyki? A dochodzi do tego, ze
to oni wlasnie ostatecznie decyduja o szkolnictwie wyzszym, zasiadajac m.in.
np. w CK. Pomysl zlikwidowania tytulu profesora i pozostawienia stanowiska
profesora nie jest najgorszy, ale problem pozostaje. Przeciez obecnie w PAN,
procz tytulu, sa takze stanowiska profesorskie. To istna paranoja. Moja
propozycja jest nastepujaca. Tym naukowcom, ktorzy z jakichs powodow, nie
prowadza zadnych zajec dydaktycznych (zarowno w PAN jak i na uczelni)
przydzielac stanowisko docenta. Pozostalym, profesora.
Co do PAN jako takiego, to rozsadnym rozwiazaniem bylaby jego likwidacja i w to
miejsce powolanie uniwersytetu skupiajacego wybitne jednostki lub tez
zatrudnienie czesci naukowcow z PAN w uczelniach. To oczywiscie musialoby sie
wiazac z gruntowna przebudowa calej struktury nauki polskiej czyli praktycznie
z masowymi zwolnieniami takze w uczelniach. Jest to jednak nieuniknione jest
nie chcemy by placowki naukowe w Polsce byly przytulkami. I znowu na mysl
przychodzi PAN, gdzie gros samodzielnych pracownikow naukowych, a takze
dyrektorow, to emeryci, blokujacy dostep mlodym absolwentom. Znam przyklady
gdzie mlodzi absolwenci, ze srednia ocen ze studiow 4.8, nie znalawszy
zatrudnienia ani w uczelni ani w PAN, znalezli je w sklepie sprzedajacym
telefony komorkowe, w szpitalach jako salowe... A emeryci w PAN trzymaja sie
mocno, i wzajemnie.

[Gość: prosekutor]

[Gość: prosekutor]

Rozumiem, ze chodzi tu o formalizm. Jesli w ludzie z PAN nie ucza, to z jakiej
okazji nosza tytul profesora?

[Gość: dysydent]

Profesor to powinno być stanowisko dla tych co ucza prawdy i naprawdę.
Profesor PAN to nieporozumienie, tak jak nieporozmieniem jest PAN w strukturze
nauki .
Najwyższy czas zmienić strukture nauki i edukacji.

Rozwiazac PAN

[Gość: rymarz]

Tekst, niestety, urwany
________________________________

Cezary Wójcik

Rozwiązać PAN

Nie stać nas na utrzymanie i obsadzenie wszystkich istniejących
obecnie uczelni i instytutów

Ogłoszenie przez rząd projektu tzw. reformy nauki wywołało gorącą dyskusję w
środowisku uczonych i odbiło się echem w mediach publikujących niektóre ich
wypowiedzi. Głównym założeniem rządowego projektu jest centralizacja decyzji i
ograniczenie roli wybieralnych przedstawicieli środowiska naukowego w
przyznawaniu środków na badania. Biorąc pod uwagę poziom merytoryczny ogółu
polskich naukowców, nie byłby to może nawet najgorszy pomysł, gdyby nie fakt,
że zamierza się zastąpić obecny niezbyt wydolny system scentralizowanym
rozdawnictwem środków według arbitralnych decyzji ministra. Tymczasem sytuacja
w polskiej nauce jest dramatyczna i wymaga radykalnych działań.

Z Polski ucieka kolejne pokolenie młodych uczonych.

Poczuwam się do obowiązku zabrania głosu w toczącej się dyskusji w imieniu
własnym i wielu moich kolegów. Mam w tej chwili
34 lata, obroniłem w Polsce doktorat i zdobyłem rok temu habilitację w
dziedzinie nauk medycznych, otrzymałem nagrodę premiera i nagrodę Polskiej
Akademii Umiejętności, opublikowałem ponad 50 prac naukowych w języku
angielskim, jestem współautorem dwóch podręczników, byłem stypendystą UE i
rządu niemieckiego, pracowałem naukowo rok w Heidelbergu, cztery miesiące w
Lyonie, rok w Nowym Jorku itd., itp. Moja pensja jako adiunkta Akademii
Medycznej w Warszawie wynosi brutto około 1,3 tys. zł. Od trzech lat jestem
więc na bezpłatnym urlopie naukowym i pracuję w Szkole Medycznej na
Uniwersytecie Teksasu w Dallas jako Visiting Research Professor, zarabiając 15
razy więcej. A jest to bardzo skromne wynagrodzenie w porównaniu z tym, co
zarabia się w Ameryce na wyższych szczeblach naukowej kariery.
Polska nauka starzeje się i umiera, pogłębiając przepaść cywilizacyjną dzielącą
nas od rozwiniętych krajów. Niewielkie sumy pieniędzy przeznaczane z budżetu
państwa na naukę i szkolnictwo wyższe są w większości marnotrawione, gdyż ich
obecne wykorzystanie przypomina podawanie kroplówki śmiertelnie choremu
pacjentowi, co jedynie przedłuża agonię, lecz nigdy nie doprowadzi do jego
wyleczenia. Potrzebne są bardzo radykalne rozwiązania prowadzące do zmiany
obecnego systemu odziedziczonego w spadku po latach realnego socjalizmu. Jeżeli
naprawdę szybko nie zrobimy czegoś, by poprawić sytuację, to pacjent - czyli
polska nauka - umrze. Nieszczęściem dla nauki i szkolnictwa wyższego jest to,
że inwestowanie w te dziedziny nie daje natychmiastowych korzyści, które dla
decydentów przekładałyby się na głosy wyborców. Niemniej jednak inwestycje te
prowadzą powoli i nieustannie do wzrostu poziomu cywilizacyjnego kraju oraz do
wzrostu konkurencyjności jego gospodarki na rynku światowym, a co za tym idzie,
do rozwoju gospodarczego i wzrostu dobrobytu obywateli.
Podstawową cechą współczesnej nauki jest jej całkowta globalizacja. Naukowiec
jest obecnie bardziej niż kiedykolwiek kosmopolitą i może pracować wszędzie - w
Nowym Jorku, Warszawie czy Tokio. Szukając miejsca pracy, naukowiec - tak jak
każdy normalny człowiek - kieruje się własnym, egoistycznym interesem i wybiera
to, gdzie ma zapewnione najlepsze warunki do pracy oraz godne wynagrodzenie i
warunki życia. Każdy naukowiec staje do morderczej walki i konkurencji z
pozostałymi naukowcami z całego świata. Wygrywa ten, kto pierwszy uzyska i
opublikuje wyniki. Taki sukces przyciąga do danego naukowca więcej pieniędzy na
badania oraz więcej młodych zdolnych adeptów. Przekłada się to na dalsze
przyspieszenie badań i prowadzi do nowych odkryć. Konkurencja, pęd do odkryć i
zwykła pasja badawcza powodują, że uczeni są pracoholikami poświęcającymi
różnym zajęciom związanym z nauką większość swego życia. Dobre uczelnie, takie
jak Uniwersytet Teksasu w Dallas, gdzie pracuję (jedna z dziesięciu najlepszych
uczelni medycznych w USA, czterech laureatów nagrody Nobla na kampusie),
przyciągają zdolnych uczonych nie tylko biernym ogłaszaniem swojej oferty, lecz
poprzez aktywną rekrutację z "podkradaniem" naukowców z mniej atrakcyjnych
uczelni włącznie.
Wszystko to upodabnia zawód naukowca do zawodu menedżera pracującego dla
międzynarodowych korporacji. Podobieństwo to nie kończy się na jego
pracoholizmie, kosmopolityzmie i związanej z tym mobilności, lecz wiąże się z
samym systemem finansowania, co najlepiej widać w USA.

Nie wystarczy być zdolnym i mądrym.

Naukowiec musi przekonać finansujące badania instytucje (prywatne i państwowe)
za pomocą skutecznie napisanych projektów badawczych (tzw. grantów), że warto
te badania finansować. W grantach oprócz wykazania się wiedzą należy
przedstawić szczegółowy biznesplan przedsięwzięcia. Jeżeli się uda uzyskać
środki finansowe, to naukowiec musi następnie dobrać i zatrudnić personel,
wybrać odpowiedni sprzęt, pokierować badaniami i wreszcie odpowiednio te
wyniki "sprzedać", czyli jak najlepiej opublikować. Od tego zależy, czy
dostanie pieniądze w kolejnym cyklu przyznawania grantów. Nie jest to system
doskonały, gdyż wymaga pracy w ciągłym napięciu i niepewności jutra. Może
niekiedy promować ludzi mających duże uzdolnienia menedżerskie przy dość
kiepskich podstawach naukowych lub odwrotnie, utrudniać życie wybitnym uczonym,
którzy są bezradni w zarządzaniu. Niemniej jednak nie wymyślono jeszcze niczego
lepszego, system ten przynosi bowiem doskonałe rezultaty i stanowi o potędze
amerykańskiej nauki.
Jak na tym tle wypada atrakcyjność oferty pracy składanej naukowcom przez
polskie uczelnie i instytuty naukowe? Niech to pozostanie pytaniem retorycznym.
W polskiej nauce zdecydowaną większość stanowią ludzie, którzy w ogóle nie są
konkurencyjni na rynku światowym i wegetują w kraju na obrzeżach gospodarki
rynkowej w swoistym postkomunistycznym skansenie. Cały dorobek polskiej nauki
tworzy garstka wybitnych ludzi z różnych względów niemogących lub niechcących
przyjąć ofert pracy składanych im przez zagraniczne uczelnie. Chwała im za to,
lecz jest ich za mało, a na dodatek ich pracę nieustannie utrudnia większość
utytułowanych polskich "naukowców", dla których ich osiągnięcia są solą w oku.
Niestety, demokratyczny system wyboru władz na uczelniach daje głos właśnie tej
beznadziejnej większości "naukowców". Ich wizja poprawy polskiej nauki
sprowadza się do postulatu zwiększenia środków na naukę, tak by mogli
sprawiedliwie i demokratycznie powiększyć swoje marne pensje, nie dając jednak
nic w zamian. Na przykład w jednej z polskich akademii medycznych przez kilka
lat przewodził senackiej komisji ds. nauki profesor wymieniony na jednym z
pierwszych miejsc w rankingu polskich naukowców tygodnika "Wprost". Próbował on
wprowadzać pewne zmiany systemu rozdzielania środków, premiujące tych, którzy
mają jakieś osiągnięcia naukowe. Trudno się więc dziwić, że demokratycznie
wybrany senat uczelni utrącił nawet zgłoszenie jego kandydatury na kolejną
kadencję, a na przewodniczącą komisji nauki wybrano jedynie słuszną kandydatkę
zgłoszoną przez rektora - panią profesor, która publikuje prace jedynie w
czasopismach krajowych, i to głównie w języku polskim. Nie muszę przekonywać,
że takie publikacje na świecie zupełnie się nie liczą. Z takimi ludźmi nie da
się naprawić polskiej nauki.
Jedynym rozwiązaniem prowadzącym do naprawy polskiej nauki jest

bolesna zmiana systemowa,

podobna do tej, jaką przeprowadzono w byłej NRD po zjednoczeniu z Niemcami
zachodnimi. Poznałem dokładnie te przemiany podczas rozmów z obecnym dyrektorem
jednego z instytutów na Uniwersytecie Humboldta w dawnym Berlinie wschodnim. Z
dnia na dzień zwolniono tam wszystkich pracowników uczelni, przeprowadzono
gruntowny remont pomieszczeń i zakupiono nowoczesną aparaturę, po czym
ogłoszono na wszystkie stanowiska konkurs. Nad jego wyn

[Gość: michal_pilot]

bardzo to ciekawe i chyba oczywiste. A czy to wzytko nie sprowadza sie do tego
ze jakby na to nie patzryc to Polska jest ubogim kraikiem ?

[Gość: rymarz]

Przede wszystkim ubogim moralnie, a bogatym w korupcje, zlodziejstwo i
nieprzestrzeganie prawa.