rozsynchroniziwanie i „rozsynchronizowanie" zegaró

[jotde3]

Czy w trakcie przyspieszani rakiety jej dziób przyspieszy mniej niż rufa z powodu skrócenia obiektu rozsynchronizujac (bez cudzysłowia) zegary i pogłębiając w ten sposób „rozsynchronizowanie" (w cudzyslowiu) związane z tą tzw - zmianą płaszczyzny jednoczesnosci?

[stefan4]

jotde3:
> Czy w trakcie przyspieszani rakiety jej dziób przyspieszy mniej niż rufa z powodu
> skrócenia obiektu

Zanim dojdziemy do skrócenia, to ustalmy, czy zakładasz, że rakieta jest doskonale sztywna. Jeśli nie jest, to silnik przyspiesza jej rufę, ona popycha centrum, a ono w końcu napędza dziób

[neuroleptyk]

> Czy w trakcie przyspieszani rakiety jej dziób przyspieszy mniej niż rufa z powodu
> skrócenia obiektu

Jeżeli przyspieszy o ileś tam m/s^2 mniej, to po odpowiednio długim czasie rufa będzie za dziobem.

[jotde3]

Nie widać na rysunku? Po 3.5 s konczymy przyspieszanie. Dodam ze rysunek jest uproszczony. Pomijam że jak bym chciał dojść w 3.5 s do 0.75c do by chyba rufa sie zdematerjalizowała z powodu koniecznosci przekroczenia C w trakcie skracania lorentza.

[neuroleptyk]

>Nie widać na rysunku? Po 3.5 s konczymy przyspieszanie

Ale jak skończy już przyspieszać, to może lecieć dowolnie długo, przy dowolne małej różnicy prędkości końcowej będzie można tą rakietę dowolnie "rozciągnąć ".

> Pomijam że jak bym chciał dojść w 3.5 s do 0.75c do by chyba rufa sie zdematerjalizowała

Raczej nie próbuj dojść w 3,5 s nawet do 1Ma

[jotde3]

neuroleptyk napisał:

> >Nie widać na rysunku? Po 3.5 s konczymy przyspieszanie
>
> Ale jak skończy już przyspieszać, to może lecieć dowolnie długo, przy dowolne m
> ałej różnicy prędkości końcowej będzie można tą rakietę dowolnie "rozciągnąć "
> .

Nie rozumiem, wiem ze góra rysunku pomija prawdziwy wzrost predkosci a przedstawia jedynie początek i skutek, wiem że jak bym chcial pokazać naprawde ten wzrost w tym czasie to musiał bym w sporym fragmencie przekraczać C (czas by biegl wstecz). Pomijam jednak to bo chodzi o wykazanie róznicy czasu na rufie i dziobie. Nie rozumiem zupelnie tego fragmentu
"przy dowolne małej różnicy prędkości końcowej będzie można tą rakietę dowolnie "rozciągnąć ""
Prędkość końcowa ma być dla rufy, dzioba i kazdego punktu rakiety taka sama.

[neuroleptyk]

jotde3 napisał:

> Prędkość końcowa ma być dla rufy, dzioba i kazdego punktu rakiety taka sama.

jotde3:
> Czy w trakcie przyspieszani rakiety jej dziób przyspieszy mniej niż rufa z powodu
> skrócenia obiektu

[jotde3]

No moj błąd - przepraszam. Chodzilo o to jak to bedzie po zakonczeniu tego przyspieszania.

[jotde3]

Jak już napisalem Stefanowi4:
Chodzilo mi raczej o efekt po przyspieszaniu, jak juz bedzie sobie leciec ze stałą prędkoscią. Procedura jest taka: mamy rakiete dł 5s C ,standartowo synchronizujemy zegary na dziobie i rufie, rozpędzamy rakiete do 0.75, nie dokonujemy już zadnego symchronizowania, ale puszczamy sygnał świetlny z rufy w strone dziobu o np czasie 100s, jaki czas odbioru sygnalu wskaze zegar na dziobie w tak rozpędzonej rakiecie i dlaczego?

[neuroleptyk]

Ty chyba sobie wyobrażasz, że części rakiety od połowy w górę będą ulegać skróceniu jakby ktoś je kompresował odwrotnie do kierunku lotu i w jakimś tam sensie w twojej głowie będą się "cofać", a rufa i inne poniżej połowy odwrotnie. Na tym ma polegać problem?

[jotde3]

Jeśli zalożymy że rakieta leci do góry to tak, z tym wyjątkiem że nie myśle o kompresacji a o skróceniu lorentza.

[neuroleptyk]

Może tu znajdziesz odpowiedzi na podobne problemy

en.wikipedia.org/wiki/Bell%27s_spaceship_paradox
en.wikipedia.org/wiki/Ehrenfest_paradox

[jotde3]

stefan4 napisał
> Zanim dojdziemy do skrócenia, to ustalmy, czy zakładasz, że rakieta jest doskon
> ale sztywna. Jeśli nie jest, to silnik przyspiesza jej rufę, ona popych
> a centrum, a ono w końcu napędza dziób

[stefan4]

jotde3:
> znasz taki kawał -> leci 2 facetów balonem [...] on po kilku minutach milczenia odpowiada
> „ w balonie" [...] jego odpowiedź jest w 100% poprawna

Oczywiście, że znam, on ma przecież tak długą brodę, że można by nią owinąć kulę ziemską. W dodatku odpowiedź tego cudzoziemca była w 100% niepoprawna: gdyby siedzieli ,,w balonie'' to musieliby oddychać wodorem albo helem.

jotde3:
> Chodzilo mi raczej o efekt po przyspieszaniu, jak juz bedzie sobie leciec ze stałą prędkoscią.
> Procedura jest taka: mamy rakiete dł 5s C ,standartowo synchronizujemy zegary na dziobie i rufie,
> rozpędzamy rakiete do 0.75

I wyłączamy silniki? To znaczy dalszy lot jest inercjalny? No to sygnał będzie leciał 5 sekund. Tak jakby rakieta stała w miejscu

[jotde3]

Tak, wyłączamy.
1).Pamiętasz ze nie dokonujemy ponownej synchronizacji po nadaniu prędkości? Policz prosze w takim razie np. ile bedzie wynosić C od rufy do dziobu w rakiecie gdy po zsynchronizowaniu zegarów nadamy jej prędkość 99%C. Mi wychodzi że ~1/2 C. To co ciagle słyszalem to bylo że „ do dlatego ze zegary się rozsynchronizowaly". Wychodzi tak dlatego ze gamma jest tam >~7 wiec po skroceniu rakiety i zwolnieniu czasu ~ wychodzi 50%.

2).Czy rufa rakiety nie ulegnie większemu przyspieszeniu w procesie skrócenia Lorentza a więc zegar na niej nie ulegnie większej dylatacji niż ten na dziobie? Moim zdaniem tak i to moze być dość istotne. W narysowanym (uproszczonym) przykladzie wyszlo mi ze rozjazd w tej sytuacji moze być i 3sekundy

[stefan4]

jotde3:
> 1).Pamiętasz ze nie dokonujemy ponownej synchronizacji po nadaniu prędkości?

Jeśli były zsynchronizowane, potem przez ten sam czas działało na nie to samo przyspieszenie i nie działały żadne inne czynniki, to nie wiem, co mogłoby je rozsynchronizować.

jotde3:
> Policz prosze w takim razie np. ile bedzie wynosić C od rufy do dziobu w rakiecie
> gdy po zsynchronizowaniu zegarów nadamy jej prędkość 99%C.

Zaraz, raczej nie C tylko L

[jotde3]

stefan4 napisał:

> jotde3:
> > 1).Pamiętasz ze nie dokonujemy ponownej synchronizacji po nadaniu prędko
> ści?
>
> Jeśli były zsynchronizowane, potem przez ten sam czas działało na nie [b
> ]to samo przyspieszenie[/b] i nie działały żadne inne czynniki, to nie w
> iem, co mogłoby je rozsynchronizować.

Wydaje mi się że rozsynchronizować moglo by je skrócenie "rakiety" w strone srodka z której to przyczyny pewną część drogi dziób pokona z inną prędkością niż rufa. Ale za to "rozsynchronizować" moglo by je to że po uzyskaniu wiekszej prędkości swiatlo z rufy będzie wolniej szlo do przodu a co nie zostanie zniwelowane w 100% skróceniem Lorentza i dylatacją czasu.

[jotde3]

moze teraz? podkreśle ze rysunek jest uproszczony i realizowany jedynie w celu okreslenia rozmiaru rozsynchronizowania (od góry do poziomu 3.5s po lewej, jak i "rozsynchronizowania" co do ktorego już nie mialem wątpliwosci ze następuje i ze koryguje sie je ponowną synchronizacją, teraz całkiem zgłupiałem na nowo.
Po lewej stronie masz oznaczenie 3.5s, dotyczy ono czasu jaki uplynął w w bazie gdy rakieta rozpędzała się i kurczyła. Skórczyła się z 5sC : gamma 1.512 do 3.3sc. Nizej masz już efekt "rozsynchronizowania" ( w cudzyslowiu bo to nie zegary sie przestawily a c mimo korekty gama², od rufy biegnie wolniej do dzioba )

[jotde3]

Jeszcze raz to zdjęcie,

[jotde3]

No nic z tego, może opis Cie naprowadzi? Jak nie to jeszcze pomyśle jak zamieścić wyraźniej.

[jotde3]

tu powinno być to zdjecie w lepszej jakosci
ibb.co/PZPdvTR

[allegropajew]

Absolutnie przyspieszenie nie wymaga OTW. Przyspieszenie analizuje się w STW!!!!! Służy do tego układ KOWĘDRUJĄCY, większość rachunków nawet w Newtonie wtedy da się wykonywać!!!!!

OTW uzyskujemy z STW za pomocy metod wariacyjnych, ale lokalnie stele mamy STW!!!!!!!!! Tensor grawitacji służy do tego, by "uzgadniać" STW w różnych miejscach na trajektorii (taka łopatologia).

A metody wariacyjne można stosować właśnie dlatego, że lokalnie to STW. A w STW ruch odbywa się tak, by się maksymalnie zestarzeć w czasie własnym. A maksimum maksimów to wariacyjne maksimum.

A wszystko to i tak zasada Fermata dla fal....

Gościula

[jotde3]

A teraz po polsku prosze ;)