Obalanie Einsteina przez Kochmanskiego - pamieta

[t0g]

ktos?

Ludzie naukowo zbzikowani to nie jest cos nowego.

W latach 60-tych srodowisko naukowe w Polsce bulwersowal niejaki Kochmanski,
ktory twierdzil, ze obalil Einsteina - czy tez moze poprawil zasadnicze bledy
w teorii wzglednosci, juz dokladnie nie pamietam. Traktowano go najpierw jako
nieszkodliwego wariatuncia, ale w pewnym momencie jednak "nadeszla jego
passa". W Polsce wciaz trwal katz moralny zwiazany z Marcem 68, no i ktorys
z partyjnych bonzow na Slasku sobie wtedy wydumal, ze zle nie bedzie, jesli
Polak rozprawi sie z ta syjonistyczna fizyka. Dla Kochmanskiego otworzyly sie
lamy czasopism - nie naukowych jednak, raczej to byly gazety codzienne o mocno
PZPR-owskiej inklinacji. Po kilku latach sprawa zmarla smiercia naturalna.

Jednak zbzikowani naukowcy i pseudonauowcy wciaz pojawiaja sie na nowo. W
ciagu ostatnich 20 lat mielismy i zimna fuzje, i liczne jej reinkarnacje, jak
17-keV-owe neutrino, krocie lodowych komet bomardujacych nasza planete
kazdego dnia, atomy wodoru o energii nizszej, niz stan podstawowy, i jeszcze
sporo, sporo innych. Co daleko szukac - na naszym Forum Nauka tez miewamy
takie rewelacje, ostatnio nader czesto nawet.

[t0g]

Kiedy juz wyslalem moj poprzedni post, poniewczasie przyszlo mi do glowy, ze
ktos moglby pomyslec, iz ten post to byla "tionkaja aluzja" do obecnie toczacej
sie dyskusji o zyroskopach. Otoz chcailem wyjasnic, ze absolutnie nic z tych
rzeczy - ja absolutnie nie te sprawe mialem na mysli, piszac moj post. A jaka -
to chyba kazdy bywalec FN latwo sie domysli...

Pozdrawiam i zycze Wesolych Swiat

t0g

Nie zrozumiaueś o co chodzi…

[Gość: Jasiu ( nie gupi )]

A(e docenia się Twoją profesorską troskę o Prawa Wzg(ędności i wyjaśnia co
następuje:

1) Tu na FN raczej nie chodzi o oba(anie tych praw, chodzi ty(ko o wskazanie
wuaściwego obszaru stosowa(ności. To są prawa postrzegania rzeczywistości przez
(udzkiego obserwatora, przy użyciu światua jako nośnika informacji.
Podobnie prawa widzenia (perspektywa) deformują postrzeganie otoczenie z tym,
że w tym przypadku prawie każdy ma świadomość, że otoczenie jest inne od obrazu
jaki można zobaczyć.

2) Nie wchodząc w szczegóy związane z jagie((ońskimi żyroskopami, na dzień
dobry zauważa się z zadowo(eniem, że w tych eksperymentach wpuyw światua można
uznać za pomija(ny.

3) W kwestii zbzikowania (jak to niepotrzebnie de(ikatnie ująueś) nie ma wątp
(iwości, jest natomiast obawa …czy okaże się wystarczające.

[Gość: haha]

einsteinhoax.com/
www.androcles01.pwp.blueyonder.co.uk/

i dlatego właśnie t0g jesteś nauczycielem

[bonobo44]

a nie naukowcem...

t0g napisał:

> Jednak zbzikowani naukowcy i pseudonauowcy wciaz pojawiaja sie na nowo. W
> ciagu ostatnich 20 lat mielismy i zimna fuzje, i liczne jej reinkarnacje, jak
> 17-keV-owe neutrino, krocie lodowych komet bomardujacych nasza planete
> kazdego dnia, atomy wodoru o energii nizszej, niz stan podstawowy, i jeszcze
> sporo, sporo innych.

[Gość: Carmen Sandiego]

bonobo44, nie wiem kim jestes ale z mojego zupelnie w tym przypadku
nienaukowego ogladu wynika ze zajmowanie sie nauka miedzy innymi rzeczami uczy
pokory, i to duzej pokory. Kto jej jeszcze nie osiagnal jest dopiero na
poczatku drogi do zrozumienia czegokolwiek, wiec zawsze jak widze u kogos
zarozumialosc to pierwsza hipoteza robocza jest to ze mamy do czynienia ze
zwyklym nieukiem. Zawsze w taki przypadku zalecam nastepujaca kuracje. Nalezy
isc do biblioteki, poszukac prac ze swojej dziedziny pisanych w latach na
przyklad 1920-1930, sa one najczesciej zenujaco bledne, i teraz sprobowac je
skrytykowac ale tylko uzywajac wiedzy dostepnej w tamtym czasie. OBiecuje ze
bardzo cie to rozwinie.

[Gość: &POD]

###########zajmowanie sie nauka miedzy innymi rzeczami uczy
pokory, i to duzej pokory. Kto jej jeszcze nie osiagnal jest dopiero na
poczatku drogi do zrozumienia czegokolwiek, wiec zawsze jak widze u kogos
zarozumialosc to pierwsza hipoteza robocza jest to ze mamy do czynienia ze
zwyklym nieukiem.############

jak widze u kogos zarozumialosc to pierwsza hipoteza robocza jest to ze mamy do
czynienia z bankowcem lub maklerem

najwyzszy juz czas zeby naukowcy przestali sie bac, to moze wtedy przestana ich
wykorzystywac!!!!!!!

Ciepło, ciepło…

[Gość: czasem parzy]

No właśnie, w końcu mamy Wiosnę i jak komuś jakieś zapachy nie pasują, to
śmiało może sobie otworzyć okno. Nawet na FN.

[Gość: gość212]

"z bankowcem lub maklerem".
Myślałem, że ludzie już wiedzą, że makler to nie bogacz, lecz urzędas... Winno
chyba byc "z bankowcem lub inwestorem". I słusznie, do diabła z inwestycjami.

[Gość: gość]

Matematycy mają pod tym względem wyjątkowo komfortową sytuację - u nas prawie
nic się nie przedawnia. Oczywiście zmienia się zapis, niektóre rzeczy z czasem
można robić prościej lub inaczej potraktować, np. uściślić czy uogólnić, ale
zasadniczo prawdziwość twierdzeń nie podlega erozji. Pokory daje to może
jeszcze więcej - sięga czasem człowiek po pracę sprzed półwiecza i zdaje sobie
sprawę, że pewnie i teraz, niby z wyższego pułapu startując, sam za nic by
czegoś tak pięknego nie wymyślił.

Pytania do Matematyków.

[Gość: ciekawski1]

Ponadto do odpowiedzi potrzeba tu chyba kogoś z zacięciem historycznym.

1)Od kiedy w matematyce a w geometrii n-wymiarowej w szczególności -funkcjonuje
pojęcie simpleks (zamiennie: sympleks, simplex) ?

2)Od kiedy i czy zasada indukcji matematycznej znalazła zastosowanie dla
wymiarów przestrzeni (uogólnienie z liczb na wymiary)?

3)Czy, kto i kiedy udowodnił uogólnione Twierdzenie Pitagorasa dla przestrzeni
n-wymiarowej


P.s.
Do pisania sprowokował mnie e-mail, który dostałem. Zarówno adres Autora jak
treść wyglądają mi na łobuzerskie:
Adres : -@-.-
Treść : V?=

Chodzi tu oczywiście o uogólnione Twierdzenie Pitagorasa w przestrzeni E4,
gdzie w uproszczeniu ale obrazowo można napisać, że dla odpowiednich
4wymiarowych „brył”:
>Kwadrat objętości „przeciwprostokątnej” równa się sumie kwadratów
objętości „przyprostokątnych”<


Z poważaniem i przeposinami za uproszczenia:
[e-mail]

p.s.

[Gość: ciekawski1]

Żle wyświetlił się znaczek przy V, tam był narysowany kwadracik.

[Gość: gość]

1) Nie wiem, trzeba istotnie znać się na historii matematyki. W każdym razie
pojęcie (nie wiem, jak z nazwą; trzeba też pamiętać, że formalizm był inny)
na pewno już w XIX wieku było intensywnie używane. Obstawiałbym końcówkę XVIII
wieku, ale trochę zgaduję.

2) Tu nie trzeba nic uogólniać, bo zasada ta sama. Kiedy po raz pierwszy
historycznie użyto indukcji względem wymiaru? W gruncie rzeczy (choć
niekoniecznie explicite) wtedy, gdy przestrzeń n-wymiarową zdefiniowano.

3) Odległość tzw. euklidesową tak się w przestrzeni n-wymiarowej definiuje, by
tw. Pitagorasa było spełnione. Dla innych odległości nie musi ono być spełnione.
O dowodzie można mówić, jeśli się wychodzi z systemu aksjomatów typu Euklidesa;
czasem zaś twierdzenie Pitagorasa wynika wprost z definicji. Ale i tak na jedno
wychodzi, tzn. opisywane na oba sposoby obiekty są równoważne (choć niby już
Kartezjusz to rozumiał, a potem było parę dowodów, to pierwszy całkiem ścisły
dał, zdaje się, dopiero David Hilbert na przełomie XIX/XX wieku).

Ciekawostki.

[Gość: [e-mail]]

Dziękuję za okazane zainteresowanie i miarę możliwości wyczerpującą odpowiedź,
w rewanżu dwie ciekawostki – zapewne Panu znane, ale może nie każdemu. Pierwsza
prosta i banalna, potrzebna po to aby łatwiej zrozumieć drugą, która chyba jest
najprostszą próbą wyobrażenia sobie przestrzeni 4 wymiarowej i jej właściwości.
Kwadrat.

Wierzchołek kwadratu łączymy odcinkami ze środkami przeciwległych boków.
Powstają cztery trójkąty (w tym 3 prostokątne) o polach odpowiadających
ciągowi: 1, 2, 2, 3. Kwadrat pola największego trójkąta równa się sumie
kwadratów pól pozostałych. Te trójkąty są płaskim rozwinięciem (siatką)
pitagorejskiego czworościanu, który na dwa sposoby możemy złożyć w przestrzeni
trójwymiarowej.

Pozostając z wyobraźnią na płaszczyźnie zawierającej największy trójkąt
zauważamy, że przy składaniu gdzieś znikają pozostałe 3 trójkąty a pozostają
tylko wspólne boki po nich. Nie sposób przy takich ograniczeniach wyobrazić
wtedy sobie jak poza naszą płaską przestrzenią pokrywają się odpowiednio boki i
wierzchołki znikających trójkątów wspólnie z naszym tworząc czworościan.
Na naszej płaszczyźnie możemy jedynie narysować namiastkę w postaci rzutu
prostokątnego tego czworościanu. W tym celu z powrotem rozwijamy czworościan na
płaszczyznę i szukamy rzutu prostokątnego znikającego wierzchołka. Jest to
punkt przecięcia prostych prostopadłych poprowadzonych z wierzchołków trójkątów
prostokątnych do ich przeciwprostokątnych. Rzut czworościanu otrzymujemy łącząc
ten punkt z wierzchołkami największego trójkąta.

Korzystając z płaskiego Twierdzenia Pitagorasa możemy tylko obliczyć odległość
znikającego wierzchołka od naszej płaszczyzny. Czując nawet, że jest on gdzieś
na prostej (wyprowadzonej z punktu rzutu wierzchołka) prostopadłej do naszej
płaskiej przestrzeni – dalej ograniczeni jednak płaską wyobraźnią szukać tego
punktu będziemy bezskutecznie gdzieś na naszej płaszczyźnie, gdzieś na okręgu
o promieniu równym tamtej odległości.
Tymczasem dysponując już trójwymiarową wyobraźnią widzimy, że powstały
wierzchołek czworościanu jest na sferze odpowiadającej tamtemu okręgowi, na
prostej prostopadłej do tamtej płaszczyzny, do wyboru po której jej stronie.



Sześcian.

Ścinamy wybrany wierzchołek sześcianu po przekątnych przyległych ścian
otrzymując czworościan, podobnie ścinamy kolejno pozostałe wierzchołki
otrzymując razem 4 takie same czworościany i środkowy czworościan foremny – o
objętościach odpowiadających ciągowi : 1, 1, 1, 1, 2. Kwadrat objętości
czworościanu największego równa się sumie kwadratów objętości pozostałych. Te
czworościany tworzące sześcian są trójwymiarowym rozwinięciem (siatką)
pitagorejskiej czterowymiarowej „pięcioobjętości;) składającej się tam w wyniku
połączenia 4 „prostokątnych” wierzchołków czworościanów. Odpowiednie krawędzie
i ściany nakładają się tam też odpowiednio.

Jeżeli wraz z czworościanem foremnym i naszą trójwymiarową wyobraźnią
pozostaniemy w naszej trójwymiarowej przestrzeni, to przy składaniu tamtej 4
wymiarowej „bryły” po prostu znikną nam pozostałe 4 czworościany (za wyjątkiem
ich podstaw pokrywających się ze ścianami czworościanu foremnego).
Jako namiastkę możemy sobie zrobić rzut prostokątny tej
czterowymiarowej „bryły” na naszą przestrzeń trójwymiarową - w tym przypadku
środek czworościanu foremnego należy połączyć z jego wierzchołkami. Znikający
wierzchołek znajduje się na prostej prostopadłej do naszej przestrzeni
wychodzącej ze środka czworościanu, do wyboru – po jednej albo drugiej stronie
tej przestrzeni.

Tu też korzystając z płaskiego TP możemy obliczyć odległość (znikającego
wierzchołka) od środka czworościanu foremnego – przy użyciu odpowiednich
odległości z sześciennej siatki czworościanów.
Nauczeni doświadczeniem z siatką kwadratową nie możemy szukać znikającego
wierzchołka w naszej przestrzeni na sferze ze środkiem w środku czworościanu
foremnego i promieniem równym wyliczonej odległości. Ten wierzchołek jest na
czterowymiarowym odpowiedniku tej sfery, przy takim samym środku i promieniu.


Pytania do ciekawskich i dociekliwych
(w odniesieniu do krawędzi sześcianu początkowego).

1) Ile wynosi odległość znikającego wierzchołka od środka czworościanu
foremnego ?
2) Ile wynosi objętość powstającej 4 wymiarowej „bryły” ?
3) Ile wynosi 4 wymiarowy odpowiednik objętości tej „bryły” ?


P.S.
Oczywiście mogło mi się coś popieprzyć, nie zamierzam też mącić czyjejkolwiek
wyobraźni. Jeżeli więc coś jest nie tak jak być powinno – proszę o reakcję i
poprawki.

Pozdrowienia i ukłony.
[e-mail]

Puk, puk, puk...

[Gość: dzieciolkretoglowy]

Chciałby się dowiedzieć, czy ciekawostki są pokrecone ?

Jakie są prawidłowe wyniki zadań (do porównania)?
W 2 wychodzi a do 3.
Czy może być taki prostacki wynik w 4 wymiarach?

[t0g]

bonobo44 napisał:

> a nie naukowcem...

Bonobo, błagam, tylko nie wyjaw tego sekretu NSF-owi!!!!

Dzieki za kartke, nota bene - nie zdazyłem jeszcze odpowiedzieć.

[europitek]

Przypomniała mi się tak historyjka ze studiów, w roli głównej z kumplem fizykiem. Zaszedłem do niego (w akademiku) i widzę, że siedzi przy stole a obok ma "pół basa". A ja z głupia frant zagadnąłem od drzwi: "Co robisz?". "Obalam Einsteina" - odparł i wskazał na etykietę, na której był nasmarowany wołami odręczny napis "EINSTEIN". No i obaliliśmy go wspólnie i dokumentnie - był bez szans. Cienias.

Nic nowego

[al.1]

Dawno juz go obalilem na swojej stronie internetowej.
Wiecej na ten temat w mojej ksiazce


www.amazon.co.uk/exec/obidos/tg/stores/detail/glance/-/books/1844016420/202-6602750-5839019

Pytanie.

[Gość: :)]

Czy Twoja definicja czasu jest starsza i różni się od definicji zawartej w
jednym z postów tego wątku ?
wiadomosci.onet.pl/1,15,11,4830809,14490457,912384,forum.html

[al.1]

Nie wiem gdzie szukac tej definicji w podanym linku.

Moja definicja sklada sie z szesciu slow (w j. polskim).

Definicja.

[Gość: ciekawski1]

Proszę napisać tę definicję, o ile nie ma jakichś przeszkód.

Pozdrawiam:
[e-mail]

[al.1]

Gość portalu: ciekawski1 napisał(a):

> Proszę napisać tę definicję, o ile nie ma jakichś przeszkód.

Zadnych. Publikowalem to w wielu miejscach.

Czas to ruch czegokolwiek wzgledem czegokolwiek.

Pozdrowienia

al.1

Ruch.

[Gość: ciekawski1]

A jaka jest Twoja definicja ruchu ?

Ukłony //

[al.1]

Ja to wszystko szekroko w ksiazce omowilem (lacznie z moja definicja ruchu,
ktora jest okrezna i rownoczesnie tautologiczna definicja czasu).

Pozdrowienia