KOCHAM mojego męża!!!

[Gość: ***]

Tak mi sie chciało krzyknąć. Na przekór pogodzie, ludziom i tym smutasom,
które mijam dziś na schodach w biurze. Kocham Go i jestem szczęśliwa!

Uwierzcie w to,że szczęście istnieje - my pokonaliśmy taaaaaaki zakręt i
nadal jesteśmy razem! CUD! Po prostu cud!

***

[samowolny]

przywróciłaś mi wiare w ludzi..może i w innych sie miłość obudzi:))))

[meg25]

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha!
Dziękuję!:)))

[Gość: ***]

I tak trzymać! Uśmiechajcie się na przekór czarnym myslom i dacie w kalendarzu.
Świat jest wtedy o wiele piekniejszy. Ja do niedawna należałam do tych ludzi,
którzy odwiedzają forum "Depresja", ale powiedziałam dość! Podjęłam walkę i...
to najlepsze co zrobiłam, w zyciu!

Znajdźcie w sobie siłe i odwagę do walki o własne szczęście. Co Wam szkodzi
spróbować? :-)

Pozdrawiam raz jeszcze
***

[taka_tam]

i tak trzymać! :-)

Gość portalu: *** napisał(a):

> Tak mi sie chciało krzyknąć. Na przekór pogodzie, ludziom i tym smutasom,
> które mijam dziś na schodach w biurze. Kocham Go i jestem szczęśliwa!
>
> Uwierzcie w to,że szczęście istnieje - my pokonaliśmy taaaaaaki zakręt i
> nadal jesteśmy razem! CUD! Po prostu cud!
>
> ***

[messja]

grtulacje. to duzy sukces:)


Gość portalu: *** napisał(a):

> Tak mi sie chciało krzyknąć. Na przekór pogodzie, ludziom i tym smutasom,
> które mijam dziś na schodach w biurze. Kocham Go i jestem szczęśliwa!
>
> Uwierzcie w to,że szczęście istnieje - my pokonaliśmy taaaaaaki zakręt i
> nadal jesteśmy razem! CUD! Po prostu cud!
>
> ***

[hetacus]

Kilka miesięcy jestem na FR...
Ten wpis jest najpiękniejszy ze wszystkich :-)

[harriet_makepeace]

Hetacusie!!!!!! a gdzie ty sie podziewasz? juz sie martwic zaczelam :) wroc do
nas:))))

[hetacus]

Już jestem, miło Cię zobaczyć harriet, mam nadzieję, że w dobrym zdrowiu i
nastroju mijają Ci pierwsze tygodnie roku :-)

[harriet_makepeace]

dziekuje, jest swietnie :)))) moj byc-moze-dempsey jest poki co boski :))))
juz sie nie moge doczekac nastepnego spotkania :))))

[hetacus]

I to jest słuszne i mądre !
Tak ma być nadal !!!

[meg25]

Witaj Hetakusie Wspaniały!!!:)))
Miło Cię znów tutaj widzieć!!!:)))

[Gość: Bb]

a ile lat jesteście po ślubie?
bo ja 13 i co z tego że ja jestem optymistką skoro on już od 5ciu lat ma
depresję

[Gość: ***]

Dopiero 2 (znamy się od 4) ale... mamy za sobą półroczne rozstanie, które nas
oboje doprowadziło na krawedz zycia. Myslalam, ze to juz koniec wszystkiego.
Powiem szczerze... na wlasnej skorze przekonalam sie jak blisko jest od milosci
do nienawisci. Ale... dalismy rade! I choc nikt w to nie wierzyl, choc nie
uwierzylibysmy w to sami, gdyby ktos nam probowal to powiedziec to.. jestesmy
razem!!! I zakochalam sie na nowo. I mam w sobie wiecej wiary w szczescie niz
kiedykolwiek. Ja odwieczna pesymistka, w ciaglej depresji. Po prostu kiedys...
to do mnie przyszło. Pojawilo sie nagle i powiedzialo "Wstan i walcz! Uda Ci
się!" Nie wiem kto to powiedzial do mnie, ale uslyszalam to bardzo wyraznie. I
zycze Wam wszystkim byscie kiedys uslyszeli taki glos :-)


Pozdrawiam
***

[Gość: ***]

To znowu ja :-)
Chciałam napisać, że... kocham go jeszcze bardziej!! Z dnia na dzien. Jak to
możliwe? Tak się cieszę, że dziś piątek - a jutro wspólna wyprawa na basen,
spacery, ogladanie telewizji, gotowanie i sprzątanie we dwoje. A w niedzielę
wylegiwanie się w łózku do 10 i pyszna kawa do łóżka od Niego!
To takie wszystko zwykłe prawda? A jak cieszy!!!

Pozdrawiam i życzę wszystkim udanego weekendu
***

[hetacus]

Witaj,

a może opiszesz Waszą historię ?
Ma tak optymistyczny finał, że z przyjemnością bym ją poznał :-)

[harriet_makepeace]

a jak twoje sprawy hetacusie? lepiej troche?

[hetacus]

Witaj harriet, jest takie ładne powiedzenie: "pogarsza się wolniej" ;-)
Jakoś leci bo musi, nie daję sie złemu w każdym razie. Odnowiłem w ostatnim
czasie parę "zakurzonych" kontaktów i to mnie cieszy :-)
Mam nadzieję, że Twoje sprawy kształtują się rozwojowo :-)

[harriet_makepeace]

:)))) tak poki co ale z powodu obopolnego braku czasu rozwijaja sie
wolniej :))))) nie no zartuje sobie oczywiscie - pracy mamy duzo, ale dzwonimy
do siebie i smsujemy i sie poznajemy coraz lepiej i znowu czuje sie jak
jasnowidz- jak z tym mieszkaniem, po prostu wiem jak on zareaguje na to co mu
chce opowiedziac, albo jaki bedzie jego pomysl na nastepne spotkanie, nawet
kiedy zadzwoni albo sie odezwie. czuje sie jak b. wrazliwy sensor wyczulony na
jego osobe. i on tez ma przeblyski telepatii. irracjonalne o ale ufam mu w
100%. jestem ostrozna, ale czuje ze nie mam podstaw. :))))))

[hetacus]

Trzymam zatem za Was kciuki.
Reprezentujesz tutaj na FR wyaraźną "opcję optymistyczną"
i mam nadzieję, że tak będzie nadal - dla Twojego dobra i wszystkich
forumowiczów ze mną na czele ;-)

[harriet_makepeace]

:)))))) poczekamy zobaczymy, ale ja juz sie tak latwo nie dam zdolowac :))))
ten nowy mezczyzna poki co wydaje mi sie byc wspanialy i bardzo bym chciala
byc z nim, ale ciagle jeszcze tam gleboko w srodku mnie pali sie male czerwone
swiatelko z napisem zagrozenie, zastanawiam sie czasami nad haczykiem, ktory
tkwi w tym wsystkim, mam nadzieje ze go nie bedzie, ale juz teraz wiem
przynajmniej ze rozstanie to nie koniec swiata a byc moze poczatek. czego
akurat tobie wcale nie zycze :) ale u mnie z eksem sprawy zaszly zdecydowanie
za daleko i dla nas nie bylo innego wyjscia.

[Gość: ***]

Nasza historia... Nie będe się wdawała w szczegóły, ale napiszę troszkę:
poznałam mojego męża w chwili gdy bardzo potrzebowałam męskiego ramienia,
akceptacji i miłości. On pokochał mnie bezwarunkowo, bezgranicznie. Zrobiłby
dla mnie wszystko łącznie ze zdjęciem gwiazdki z nieba gdyby tylko mógł :-)
Poczatkowo ja także go kochałam. Z czasem jednak pojawiło się coś takiego, co
opisuja wielokrotnie rózni goście tu na forum - pojawiło się znużenie,
zmęczenie jego czułością i chęć ucieczki. No i wtedy popełniłam błąd - zamiast
wsłuchać się w siebie, zapytać sie siebie czego potrzebuję, czego chcę od życia
tak na prawde a nie na chwilę, zamiast pójść do psychologa, zamiast popracować
nad naszym związkiem ja... odpuściłam. Robilam wszystko by mój mąż odszedł.
Błagał mnie niemal o to bysmy walczyli ale ja... chciałam gnać do przodu
przekonana, że gdzieś tam w swiecie czeka mnie coś lepszego, ciekawszego.
W końcu rozstaliśmy się. On jeszcze próbował walczyć a ja odwróciłam się od
niego zupełnie. Zaczęłam się z kims spotykać. Rozpoczęła się sprawa rozwodowa.
Ale.. przyszła taka chwila, że... uświadomiłam sobie w końcu co takiego pali
mnie tam w środku od kilku miesięcy. Zrozumiałam, że ten ból to pustka, której
nikt i nic nie jest w stanie wypełnić. To pustka po kims kto był przy mnie
zawsze. Kto podawał mi herbate, przytulił gdy tego potrzebowałam, pobiegł w
nocy po piwo dla mnie. Kto był dla mnie cały i chciał bym i ja była dla Niego.
Pustka po kims kto choć czasem marudny i mający swoje wady (kto ich nie ma?) to
jednak oddany i godny najwyższego zaufania.
Zapytacie - co takiego sie wydarzyło, że to zrozumiałaś? Odpowiem... nie wiem.
To były minuty i godziny rozmyslań. Zaglądania w swoje serce i porad
psychologa. To były Święta Bożego Narodzenia bez Niego. To było brutalne
zetknięcie ze światem przed którym On chciał mnie ochronić.

No tak, ale... moje przemyślenia to jedna sprawa, a druga to.. On. Nie chciał
ze mna rozmawiać. I wcale mu sie nie dziwiłam. tym bardziej , że On kogos miał.
Bolało. Nawet bardzo. I nawet nie zdajecie sobie sprawy jak wielki można mieć
żal do siebie za to co się zrobiło. To tak jakby się chciało ukarac samego
siebie za złe postępowanie, ale.. przeciez nie spuszcze sobie lania. Pozostawał
więc ten nie do zniesienia ból w sercu. Minął kolejny miesiąc.
Pomyślałam... "Zawalczę jeszcze raz. Musze spróbować". Coś tam w środku mówiło
mi bym się nie poddawała. Mówiło: "To twój mąż, nikt nie ma większego prawa by
z nim być niz ty!!!".

No i... nie mogłam uwierzyć gdy zgodził sie ze mna porozmawiac. Gdy powiedział,
że nigdy nie przestał mnie kochać. To, że nie chciał rozmawiać to.. zraniona
duma, podeptane uczucia. Płakalismy obydwoje dobra godzinę :-) Do tej pory gdy
o tym pisze mam łzy w oczach. I choć oboje wiedzieliśmy jak trudny to będzie
powrót, to.. dalismy sobie szanse. Wiem, że daleka droga przed nami. Mnóstwo
wody musi upłynąć by odbudować dawne zauwanie i relacje. Ale.. wiele godzin
spedzonych na szczerych rozmowach i ustalaniu "zasad współpracy" daje naprawdę
pozytywne efekty.
Oczywiście - nie jestem zaslepiona optymistką. Wiem, że wszystkim zdarzają sie
nieporozumienia i kłotnie i nas też nie ominą ale.. najważniejsze byśy WSPÓLNIE
je rozwiązywali. Byśmy nie uciekali w milczenie i samotność. Teraz jesteśmy
jedny organizmem i tak ma pozostać. Kidyś mimo slubu mówiłam - moje, Twoje, bo
tak mnie nauczono w domu (rodzice byli rozwiedeni, ja mieszkałam z mamą), a
teraz wszystko jest nasze - Jego problemy sa moimi i na odwrót, Jego radości są
moimi i na odwrót. Itd.

Każdy dzień to praca nad naszym związkiem. Każdy dzień to zapewnianie się o
tych uczuciach, które są w nas zawsze, ale zaniedbywane gdzieś umykaja. Każdy
dzień to miliony drobnych gestów, które sprawiają, że to nasze ognisko cały
czas płonie. Nie gasnie.

To tyle co chciałam Wam napisać o moim związku. Mam nadzieję, że komus z Was
przyda się mój optymizm. Bardzo ważne (jesli nie najważniejsze) w życiu jest
pozytywne nastawienie do życia. Pozytywne myslenie o toczących się sprawach.
Nasze myśli wytwarzaja wibracje i powinny wytwarzać tylko te dobre. Wystarczy,
że otaczają nas negatywne wibracje zawistnych ludzi wokół nas. Musimy się przed
tym bronić mysląc na "TAK". :-) Życze wszystkim pozytywnych zakończen.

Pozdrawiam
***

[samowolny]

ciekawa i pouczająca historia..ze szczęśliwym zakończeniem:)
gratuluje !

[hetacus]

Mój Boże, jaka piękna historia z happy endem...
I do tego pięknie napisana... .
Wydrukowałem ją sobie i kilkakrotnie przeczytałem.
Proste i jasne przesłanie odnajduję w Twojej historii:
walczyć, walczyć i jeszcze raz walczyć. W trudnych momentach
pojawia się pokusa (też jej doświadczam) aby poddać się,
zrezygnować, uznać, że nie warto... . Istnieje pokusa
rezygnacji, poszukiwania innych personalnych rozwiązań... .
Wy już poddaliście się tej pokusie oboje, ale zdołaliście zawrócić
i mam nadzieję, że zawsze będziecie uważać, że to była jedna
z najpiękniejszych i najmądrzejszych decyzji Waszego życia.

Ja walczę, czasem miewam bardzo głupie myśli na swój temat,
ale .. dźwigam się i nie poddaję przeciwnościom :-)

Życzę Wam jeszcze raz abyście całe życie byli ze sobą
szczęśliwi !

Pozdrawiam

PS. Gdybyś znalazła chwilę czasu i chęci to napisz
na [e-mail]

[Gość: jasza]

A to juz Twoj problem,znaczy sie Wasz:)

[Gość: sylwia]

[Gość: sylwia]

jesteśmy 4 lata po ślubie i nadal tak w sobie zakochani jak na początku
znajomosci!
Wszystkim życze takiego związku!

[Gość: ***]

Witam ponownie. Miłość kwitnie, robi sie coraz cieplej na dworzu, codziennie
czekoladka w kształcie serca w kieszeni (mojej lub Jego), miłosne wyznania za
wycieraczka samochodu (mojego lub Jego), malutkie dowody na to, ze myslimy.
I wbrew komercji - Walentynki nie sa nam wcale potrzebne :-)

Czasem sama się zastanawiam po co Wam to piszę... może po to by pokazać, że
ludzie się zmieniaja, że szczęście istnieje, a walka się opłaca.

Mam jeszcze jedno do powiedzenia - ostatnio bardzo złagodniałam, nabrałam
dystansu do swiata i patrze optymistycznie na wszystko wokoło, ale... zabiję
każdą żmiję która się zbliży w niecnych celach do mojego męża :-) To tak gwoli
ostrzeżenia.

Pozdrawiam
***

[Gość: niemozliwe]

A ile masz lat ? Wygląda to smiesznie.

[Gość: ***]

Koło 30. Naprawdę to, ze ktoś jest szczęśliwy i chce dac temu wyraz wydaje Ci
się śmieszne?
A czy dla Ciebie para staruszków trzymająca się w parku za ręce i mówiąca sobie
czułe słowa to także smieszny, żenujący, niewłasciwy obraz?

Ja nie idealizauję życia. Wiem jakie moga mnie spotkać trudności. Wiem, że
ludzie się kłóca i wtedy nie jest wcale rózowo. Ale nie widze powodu by nie
mówić ludziom o tym, że szczęście istnieje. Kilka osób z zyczliwym usmiechem
przyjęło mój pierwszy post. I to jest najważniejsze.

Pozdrawiam
***

[jmx]

Gość portalu: *** napisał(a):

> Koło 30. Naprawdę to, ze ktoś jest szczęśliwy i chce dac temu wyraz wydaje
Ci
> się śmieszne?
> A czy dla Ciebie para staruszków trzymająca się w parku za ręce i mówiąca
sobie
>
> czułe słowa to także smieszny, żenujący, niewłasciwy obraz?

Dla mnie śmieszna (trochę infantylna) była kwestia o żmiji ;-))))))

A w ogóle przy czytaniu tego wątku trochę smutno mi się zrobiło - kiedyś
miłośc między małżonkami była czymś naturalnym, oczywistym wręcz. Smutne to
czasy, że taką sensacje wzbudza to, że ktoś kogoś kocha i chce z nim być na
dobre i na złe, chce z nim przejść przez życie...

[Gość: twoje HA!]

Śmieszny bardzo i chyba raczej pod piędziesiątkę mocno dla uratowania tzw.
sytuacji. Trwam przy swoim . Miłość 30-latków jest oczywista jak 20-latków.
Śmiemniasz autorko. BANIA! NIKT ci nie uwierzył. NAWET MĄŻ, żmijo jadowita.

[Gość: ***]

To są właśnie te negatywne wibracje zawistnych ludzi przed którymi nalezy sie
bronić. Mam Cię w nosie ;-) Tkwij w swoim swiecie i zyczę wszystkiego dobrego.

***

[Gość: ***]

No fakt, może trochę ale to własciwie było pół żartem pół serio :-)

A miłość między małzonkami wcale nie jest taka oczywista. I nie była. Kiedyś
wielokrotnie ludzie pobierali się idąc za głosem rozsądku lub rodziny. Dzis tez
to się zdarza. Dziś także ludzie tkwią w związku z rozsądku. Zakładając ten
wątek nie miałam na celu pokazać, że miłość jest czymś wyjątkowym, chciałam po
prostu załozyc wątek optymistyczny, dający nadzieję na to, że czasem warto
uwierzyć w szczęście i podjąć walke chocby nie wiem jak bardzo beznadziejna nam
się wydawała.

To tyle.
Pozdrawiam i tak jak założyłam tak kończę mój wątek. Zycze wszystkim szczęścia.
***

[mulinka3]

Wiesz, przypadkiem natrafilam na ten wątek i chce Ci podzekować. Ja też jestem
w trudnym momencie mojego związku, mąż chcial ode mnie odejść. Właściwie przeze
mnie. Zrozumiałam swoje błędy i też postanowiłam walczyć, walczyć. Było bardzo
źle, ale tydzień temu ON powiedzial mi, że też chce spróbować, nie wie sam, co
będzie, ale chce dać sznse nie tylko mi, ale tylko sobie. I wiem, że bardzo
długa droga przed nami, i boje się. Ale Twój wątek dodal mi nadziei, że się
uda, że jeśli się oboje staramy, to uczucie i u nas powróci. Dzięki i
pozdrawiam.