Ile czasu

[fendu]

Ile czas zajelo Wam zaakceptowanie faktu,ze cierpicie na borderline.
Czy to jest normalne,ze niektorzy tego nie akceptuja,zmieniaja psychologa
,szukaja kogos innego, kto im powie,ze to nie to.
Mam w otoczeniu taki przypadek i nie wiem jak to potraktowac.
Wiem,ze i psycholog moze sie mylic,ale ta osoba ,ktora znam wine za swoje
zachowanie obarcza caly swiat.W swoim zachowaniu nie widzi nic zlego bo niby
zawsze ktos ja prowokuje do takiego a nie innego zachowania.
Nie jest to dla mnie zrozumiale bo nie widzi i nie slyszy ludzi,ktorzy widza
,ze cos z nia jest nie tak.
Po co ta walka?

[jsleczek]

Ja nadal się zastanawiam, czy aby na pewno mam berderline...choć fakty mówią
same za siebie- nawet krzyczą same za siebie, "mówią" to zbyt delikatne
określenie...
Od około dwóch lat chodzę na terapię i wiem, że to nie wina otoczenia, że moje
życie było (i poniekąd jest- skutki przeszłości na zawsze będą mi towarzyszyły)
takie koszmarne (uzależnienie, kilkakrotnie przerywane studia, próby samobójcza,
i norma, czyli ataki agresji wobec siebie i innych), ale tego, że jestem
borderline...
A jestem borderline bo moi rodzice nie potrafili mnie kochać...za to chętnie
się nade mną znęcali.
Teraz walczę, żeby moje dzieciaki miały w miarę normalne dzieciństwo..dlatego
chodzę na terapię.

[dolna1]

Po co szukac kolejnych diagnoz, wsłuchiwac sie w noych psychologów, czy aby na
pewno i oni potwierdzą diagnoze.
Czy to nie strata czasu i oszukiwanie sie?
Ja z diagnoza pogodziłam sie chyba od razu.
Borderline to tylko nazwa zaburzenia, a składa sie na niego wiele: z reguły
traumatyczne dziecinstwo, relacje z ludzmi, poruszanie sie miedzy skrajnosciami,
życie na krawedzi, niekontrolowane wybuchy gniewu, agresji, względnem innych i
siebie, niespojne relacje z ludzmi, strach przed odrzuceniem.
Diagnozy borderline sie nie leczy.
Lezy sie to wszystko co sie na nią składa.
Czy to ważne jak to sie nazywa?
Kiedy człowiek dostrzega to całe ZŁO w sobie, to juz niejako pogodzenie sie z
choroba.
Oczywiscie mozna zwalac wine na innych, cały swiat, tyle, że do niczego to nie
prowadzi.

Ta walka o ktorej piszez to walka o złudzenia.

[fendu]

"Ta walka o ktorej piszez to walka o złudzenia. "

Dokladnie tak.

[cyntia33]

Diagnoza (jakakolwiek) przynosi ulgę, więc ja tak mam, że każdą
akceptowałam od razu (czy to angina u laryngologa, czy do
borderline u psychiatry ;). Gorzej z terapeutą - miałam kilku,
jak dobrze policzę... hmm... chyba 5. U szóstego zostałam trochę
dłużej. Ale znalazłam już siódmego i niewykluczone, że do niego
ucieknę. A nie, był jeszcze jeden po drodze. Więc ten byłby ósmy.
Trudno zaufać. Ale nie chodzi o to, że nie wierzę w diagnozę (mam
w nosie co "to" jest i jak się nazywa, byle się dało wyleczyć),
tylko chcę "czuć chemię" z terapeutą, mieć zaufanie co do terapii
i jak najszybciej widzieć postępy.

[annarchia]

Diagnoza BPD była dla mnie w pewnym sensie... wybawieniem, dodała mi dużo
nadziei. Dlaczego?

Przez kilka lat przed jej postawieniem, miałam gorszą diagnozę - psychozy
maniakalno-depresyjnej. Lekarze wmawiali mi, że tylko branie leków może mi coś
pomóc, wmawiali mi, że to geny, zaburzenia neuroprzekaźników, że ja na to nie
mam wpływu. Mówili, że praca nad sobą i psychoterapia to kompletnie nie dla mnie
i odwodzili mnie od tych pomysłów (wynikających z desperacji, że biorę leki, a
nadal czuję się w piekle). Przerobiłam w ch** leków, także ELW, i kompletnie się
załamałam: nic nie pomagało na moją "biologię" i "wytrącenia w mózgu", a ja nie
mogę na to zaradzić... Miałam umrzeć.

Na skraju rozpaczy i piekła trafiłam w tedy do innego szpitala, gdzie lekarze
stwierdzili u mnie zaburzenie osobowości (BPD) i powiedzieli, że dzięki mojej
pracy nad sobą mogę dużo zrobić, dzięki wieloletniej psychoterapii, i że nie
jestem skazana całe życie na męczarnie, jeśli będę miała motywację i siły, aby
sobie pomóc. Także ta diagnoza zabrzmiała bardzo optymistycznie w porównaniu do
tego, co przechodziłam wcześniej. Informacja, że nie jestem zdeterminowana przez
geny i że mam wpływ na poprawę nastroju to była "dobra nowina".

Możliwe, że bez tego rodzaju porównania i wcześniejszych doświadczeń, diagnozy
psychozy endogennej, prawdopodobnie przyjęłabym wiadomość o BPD z szokiem. A tak
- było odwrotnie.