śmierć małżonka

[zeng]

Witam,

kilka dni temu zmarła nagle i niespodziewanie moja całkiem jeszcze młoda
żona, została ogromna pustka i wspaniały syn (moj jedyny cel i sens w tej
chwili).

Powiem wprost, nie potrafię nawet zdefiniowaćco czuję a tym bardziej (nawet
nie chcę teraz) sobie w tym poradzić.

Czy jest tu może osoba, która przeżyłą utratę żony lub męża, która nagle
została sama z dzieckiem, która podzieliła by się swoim... i porozmawiała o
moim... ?

Pozdrowienia

[blanka_e]

Witaj! dobrze że odnalazłeś to forum, dobrze, że miałeś w sobie wolę i siłę
czegoś takiego poszukać...jest nadzieja, że stanie się ono (choćby w niewielkim
stopniu) Twoim kołem ratunkowym. Nie musisz niczego definiować, na
defininiowanie potrezba czasu, dystansu - teraz jesteś w samym środku dramatu,
pozwól sobie na przejście wszystkich etapów żałoby. Kazdy ma do tego prawo i
zakomunikuj to swojemu synowi, uspokój go , niech chłopak wie, że jakoś się
trzymasz. Być może on się bardziej boi o Ciebie niż o siebie.
Nie mam takich doświadczeń jak Ty, ale znam temat z perspektywy Twego syna - w
moim życiu też nagle zabrakło matki. W domu rodzinnym czułam się jak w hotelu -
to przestał być mój DOM, bo nie było w nim MAMY. Każdy kąt ją
przypominał,wołał: "Jej tu nie ma..." To uczucie było nieznośne do tego
stopnia, że w pół roku po odejściu Mamy wyprowadziliśmy się razem z moim Tatą
do innego domu, innej dzielnicy - ta decyzja to był strzał w dziesiątkę.
Teraz to zupełnie niemożliwe, ale za jakiś czas, gdy ból po stracie Małżonki
złagodnieje pomyślcie razem z synem o jakiejś rewolucji w waszym życiu.

[zeng]

Ile miałaś wtedy lat ?

Mój synek ma dopiero 4 lata, on tą całą sytuację traktuje całkowicie
abstrakcyjnie. Bez smutku (to okrutne) przyjął wiadomość, że mama mieszkała w
domu a od teraz będzie mieszkała w jego serduszku...

Dla niego to nadal dom, dla mnie niestety też.

[blanka_e]

No tak, nie miałam pojęcia, że Twoje dziecko jest takie małe, nie użyłeś
zdrobnienia pisząc o synu i chyba dlatego przyjęłam, że jest co najmniej
nastolatkiem. Przepraszam.
A ja byłam wówczas osobą dorosłą, miałam 27 lat.
To, że dziecko nie okazuje spodziewanego przez innych smutku wcale nie jest
okrutne, sam piszesz, że to wszystko jest dlań abstrakcją. Myślę, że synek
jednak w swój dziecięcy sposób rozumie co się stało. Poszukaj literatury
fachowej z zakresu psychologii dziecięcej, poczytaj jak postępować z dzieckiem
po stracie rodzica. O ile masz na to w tym momencie siłę i ochotę. Najpierw
zmierz się ze swoim bólem. Dobrze by było, gdybyś mógł liczyć na pomoc w opiece
nad chłopczykiem ze strony rodziny - na mamę, teściową lub siostrę (jeśli
masz). Czas uleczy rany -jest to najbanalniejsze i najprawdziwsze zarazem
powiedzenie (które jest czasem wręcz nieznośne w swej prostocie, które nieraz z
przekorą wykpiwałam). Nawet nie wiesz, ile siły w Tobie drzemie! Wprost
proporcjonalnie do rozmiarów tragedii, jaka Cię spotkała.
Ty przezwyciężysz ból (jestem tego pewna), a wtedy dziecko poczuje,że może na
tobie polegać, i że może czuć się przy Tobie bezpiecznie.

[zeng]

Wszyscy mi to powtarzają że mam się zająć sobą i że dam radę i inne rzeczy
które nawet wiem że sąlogiczne (zawsze byłem racjonalistą, nie wiem czy nadal
jestem).

Na razie jednak o wiele prościej mi przyjmować założenie, że jedynym celem i
sensem jest mój synek. Wiem, że to nieprawidłowe myślenie bo kondycja synka
będzie zależała od mojej, ale łatwiej to znieść poświęcając się jemu niż
sobie...

[aniawx]

Witaj Zeng!
Ja niecały miesiąc temu straciłam bardzo bliska mi osobę - jeszcze nie był moim
mężem, ale planowaliśmy na przyszły rok ślub. Dziecko też mi po Nim nie
zostało, wiec musze sama znosić to , co sie stało. Spójrz na to, ze masz synka,
który będzie Ci pomagał w dojciu "do siebie". Pamiętaj że życie jest przed
Tobą i zależne od Ciebie!! Nie daj się smutkowi, bo to nic nie da!
Najważniejsze dla mnie to spędzać czas ze znajomymi, wyjechac na chwilkę gdzieś
żeby odpocząć i nauczyć cieszyć się życiem!! Zawsze byłam, i nadal jestemm
wielka optymistką, bo wierzę \w to że nic sie nie dzieje bez przyczyny. A
pamiętaj, że jak Bóg zabiera dobre, to daje lepsze! I tej myśli się trzymaj!
Pozdrawiam, Ania

[blanka_e]

Przyjąłeś założenie, że syn jest jedynym sensem i celem - trzymasz się tego
kurczowo, bo w nim żyje Twoja żona. Twój ból łagodnieje, bo wiesz, że został Ci
jeszcze on-syn, patrzysz na niego i widzisz te wszystkie lata, dni,które
przeżyłeś ze swoją żoną, czujesz jej bliskość. Narazie dziecko jest takim
plasterkiem dla Ciebie. To wspaniałe, że go masz. A kiedyś na pewno Twój
racjonalizm znów dojdzie do głosu i myślenie stanie się prawidłowe.
Ja kiedyś na siłę szukałam sensu życia po stracie kochanej osoby. Oczywiście
dopiero po jakimś czasie od śmierci, wcześniej nie miałam siły na zastanawianie
się nad czymkolwiek - ot, jeździłam regularnie na cmentarz, odwiedzałam swoją
niedoszłą rodzinę, rozmawialiśmy oglądając jego fotografie, no i najlepiej
czułam się w kościele - byłam tam codziennie. Otoczyłam sie tymi wszystkimi
rytuałami, by poczuć się bezpiecznie. Ale w końcu wszystko przestało działać.
Pozostała totalna, nieznośna pustka. I pomyślałam - będę dobrym człowiekiem,
spożytkuję jakoś to cierpnienie, które przeżywam, tę dawkę uwrażliwienia, jaką
otrzymuję od losu. Zadecydowałam, że zapiszę się do wolontariatu i będę pomagać
chorym ludziom, będę wspierać ich dobrym słowem, swoją uwagą i obecnością. I
oczekiwałam oczywiście, że ta moja działalność napełni moje życie sensem,
stanie się dla mnie terapią. Regularnie uczestniczyłam w szkoleniach
prowadzonych przez psychologa, zorganizowanych dla kandytatów na wolontariuszy.
Szkolenia się skończyły, otrzymałam tytuł wolontariusza, zostałam wspisana do
specjalanego rejestru i... nigdy do nikogo nie poszłam. Były takie ćwiczenia na
tych spotkaniach: miałam odegrać scenkę, że przychodzę do jakiegoś obłożnie
chorego dziecka, witam się z nim i zaczynamy rozmawiać. Tym dzieckiem była pani
psycholog - specjalnie grała wyjątkowo trudny przypadek-zamkniętego w
sobie,zbuntowanego i załamanego nieszczęśnika. Położyłam to ćwiczenie
kompletnie. Moje wyobrażenie o niesieniu pomocy osamotnionemu choremu opierało
się na dzieleniu się z nim przykrymi doświadczeniami. Myślałam, że jak opowiem,
co mi się przykrego wydarzyło w życiu to temu komuś bedzie lżej, bo poczuje, że
nie jest sam, że inni też cierpią. A tu guzik prawda. Chorzy, zamknięci w
domach samotnicy mają dość swoich własnych nieszczęść, czekając na
wolontariusza liczą, że przyjdzie beztroski wesoły, silny i zrównoważony
psychicznie człowiek, który wniesie trochę świeżości i światła do ich smutnego
życia. Widziałam jak podobne scenki wspaniale odgrywali pełni entuzjazmu i
empatii nastolatkowie. Uświadomiłam sobie, że jestem wrakiem emocjonalnym, że
jestem okropnie słaba, że jestem egoistką. Wygląda na to, że jako wolontariusz
więcej chciałam wziąć dla siebie, niż dać innym, bardziej liczyło sie moje
nieszczęście niż cudze. Odtąd niczego nie robię na siłę, wiem, że na wszystko
przyjdzie czas. Moje plany się nie powiodły, ale dzięki tym szkoleniom
nauczyłam się dużo o sobie.

[zeng]

dobrze że jest to forum i że je znalazłem

przepraszam was wszystkich za to co napiszę, ale...

cieszę się że są oprócz mnie ludzie którzy... sami wiecie co

choć oczywiście przykro mi że musieliście to przejść, nikomu tego nie życzę

tata i syn... w synie tętniące życie ukochanej utraconej. I moje. Tam te życia
zawsze będą razem i nic ich nie jest w stanie rozdzielić.

[zeng]

ranki są najtrudniejsze

[blanka_e]

Czasem spotykam ludzi, którzy zupełnie nie doceniają tego co mają, którzy z
braku naprawdę poważnych problemów w życiu wyolbrzymiają najdrobniejszą
trudność, spalają się w pracy, utracili prawdziwe proporcje. Są jak ślepcy, nie
rozumieją co jest naprawdę ważne. Widzę, jak są biedni. Unikają rozmowy o
śmierci, cierpieniu, chorobie, nie umieją złożyć komuś kondolencji, nie wiem,
może nawet nie umieją współczuć.
Ja żyję intensywniej, czuję i dostrzegam więcej. Nie jest mi przez to łatwo,
ale wiem, że żyję naprawdę. Mam dystans do wszystkiego. Moje doświadczenia są
moim skarbem, przywróciły właściwe proporcje wielu sprawom, niczego nie żałuję,
nie szkoda mi siebie. Śmierć i cierpienie nie są takie straszne jak je malują,
można sobie je oswoić. To część naszej egzystencji, przed którą nie umkniemy.
Każdy - wcześniej, czy później- musi się z tym zmierzyć .. wypić swoją porcję
goryczy. Już nie zadaję sobie pytań w stylu: dlaczego mnie to spotkało?
Zeng, ubierz syna i idźcie na spacer, pozbierajcie razem kasztany. Pozdrawiam

tylko że

[mercedesadmin]

tak śmierć nie jest starszna a wręcz jest piękna gdyż kres wszystkiego jets
piekny , idealny spokój, ale jest piękna tylko dla tego co umiera a nie dla
tych którzy zostają.

[zeng]

wierzę, że śmierć jest piękna, często ci którzy zbliżą się do śmierci na
wyciągnięcie ręki smakują jej piękna i już się jej nie boją.

wierzę, że moja ukochana żona jest szczęśliwa

wierzę, że już nikt oprócz naszego synka nie da mi szczęścia i nie chcę inaczej
wierzyć

wierzę, że kiedyś będę mógł spędzić z moją żoną wieczną kolację przy świecach i
że razem będziemy patrzeć na naszego dorosłego syna, którego wychowałem tak jak
mieliśmy go wychować...

nie wierzę tylko, że ból minie, nawet nie wiem czy tego chcę

Ps. rozmowa z dzieckiem o śmierci to ogromne wyzwanie, pozostało mi naprawdę
cudowne dziecko

[aniawx]

Zeng teraz to musimy być dobrymi ludzmi, żeby sie spotkac z
naszymi "połówkami". Ty masz wielkie zadanie wychowac synka na porzadnego,
kochającego, uczciwego człowieka, ale nie martw się - Twoja Ukochana Ci w tym
pomoże. Jestem o tym przekonana!! Bo Ona czuwa nad Wami z góry! I na pewno nie
da Was skrzywdzić.
Ps. Wyobraź sobie, że to Ty odchodzisz z tego świata, a żona zostaje z synkiem.
Jak chciałbyś żeby zyła? Czy żeby była samotna? czy żeby smuciła się cały czas?
Wiem, ze odpowiedzi na te pytania wskażą Ci droge ( a przynajmniej pomoga) jak
żyć dalej.
Pozdrawiam, Ania

[dida]

od "mojej" śmierci minęło półtora roku. niewiele się zmieniło. mogę się
uśmiechąc wobec ludzi. śmieję się, żartuję, ale w duchu wiem, że jest tam ktoś
kto jest mój i kto jest daleko = to co tutaj niewielkie ma naczenie. minęło
półtora roku, a ja nie mogę powiedziec, że jest lżej. On jest ze mną. Ja z nim.
czasem spotyka się osobę na całe życie, czasem ta osoba odchodzi zbyt wcześnie.
Codziennie mierzę się z depresją, walką z materią. Nie piszę że walczę, bo do
tego mi daleko. Czasem szukam zapominaczy w alkoholu, śnie, w czymkolwiek. Co
dziwne od śmierci świat materialny nagina się ku mnie - czyżby opieka tego,
który odszedł? Może Boga? Brakuje potwierdzenia tego co się domyślam. Brakuje
znaków istnienia. Aż tak bardzo, że czasem myślę, że nie ma nic poza ty
materialnym, cielesnym światem.
ps. zadroszczę dziecka. ja nie mam żadnej ostoi.

[zeng]

podziwiam twoją siłę dida.

gdyby nie moja "ostoja" w dziecku nie dzieliłbym się teraz z wami przeżyciami.

Gdybym ja był płomieniem, to on by był paliwem...

A co do wypowiedzi aniwx... Może kiedyś będę w stanie pomyśleć o tym co by
chciała moja żona żebym zrobił ze swoim drugim życiem... Ale na razie jest to
samo życie, a to należy do niej. Ona na mnie czeka, czeka na mnie podwójna
kwatera. Ale musi poczekać, bo trzyma mnie tu kotwica silniejsza niż wszystko.
Ta sama miłość. Do dziecka.

Dzisiaj liczy się tylko ona i jej czekanie na mnie, dobrze że tam u niej nie ma
czasu. Jutro się nie liczy. Jutro dziecko będzie samodzielne a wtedy będę miał
wybór kiedy wrócić do mojej żony.

Ps. Dałem jej na drogę identyczną wiązankę jak jej wiązanka ślubna. Przyda się
jak będziemy za kilkadziesiąt lat u niej robić drugie wesele.

[aniawx]

Zeng ja też teraz mam tylko jedno myślenie - Patrycz czeka na mnie i tez mam
momenty takie, ze chciałabym już teraz "iść" do Niego. Narazie póki co to
chodze na grób, kupuję Mu takie kwiatki i świeczki jak lubił. Nie lubię zniczy,
nie chcę zniczy na Jego gorbie - ma mieć tak jak w domku!! Chodzę do Niego i
rozmawiam z Nim, zasypiam i tylko o Nim myślę, budzę sie i pierwsza myśl, to
Patryk!! Nie potrafię nawet na chwilkę zapomniec o Nim. Kocham Go nadal!!
Czytam tylko wszystkie Jego pamiętniki, archiwum gg i najważniejsze - list
pożegnalny, który mi napisał przed śmiercią (On chorował na białaczke dwa lata
walczyliśmy). Napisałam do Ciebie to, bo właśnie Patryk mi napisał w liscie
pożegnalnym, zebym sie nie smuciła, nie rozpaczała, tylko mam żyć radosna i
optymistyczna jak do tej pory. Szczerze Ci powiem, ze ja sama nie wiem skąd we
mnie tyle optymizmu, ale wydaje mi się, że to On mnie pociesza. Najpiękniejsza
rzecz jaka mnie spotkała po Jego śmierci to sen. Przyśnił mi się Partyk i
powiedział, ze On tam jest szczęśliwy, że Go nic nie boli i żebym nie martwiła
się o Niego. Zeng On w tym śnie był taki wesoły, jak zadko kiedy na ziemi. I
wiesz co mocno wierzę w to że Jemu tam faktycznie jest dobrze!!
I chce jeszcze dodać, ze choć nie znam Cie zupełnie, to stwierdzam, ze Twoja
żona miała wielkie szczęście spotykając Cię na swojej krótkiej drodze życia.
Jeszcze raz życzę Ci wiele siły!! Pozdrawiam, ANia

[zeng]

dziękuję Ci aniawx

[aniawx]

Witaj Zeng,
Wiesz strasznie się cieszę, ze Twój synek zobaczył tą gwiazdę na pogrzebie, o
której pisałeś wcześniej. Ja wiem, że to właśnie była Jego Mamusia. Co do
układanie śminet i innych rzeczy po Mamusi, to bardzo dobrze, że się tak
zachowuje. Wiesz co, ja mam 25 lat i czytając o tym co robi Twój 4 letni Synek,
stwierdzam, że jestem na Jego etapie:) - ja też cały czas sprzątam w domu u
Patryka - choć tam nie mieszkam - myję podłoge w salonie, bo On nie znosił jak
była brudna, ukłdam Jego rzeczy tak jak On to robił (a był strasznym
pedantem:). I wiesz co bardzo dobrze mi z tym, ze moge coś zrobić "dla Niego".
PS. Czy przytrafiło Ci się coś "dziwnego" po śmierci Żony, czy dała Ci jakiś
znak, że żyje innym życiem? Pozdrawiam, Ania

[blanka_e]

Ja pożegnałam się ze swoim ukochanym sześć lat temu, ale pamiętam wszystkie te
przeżycia. Każdy, kto mocno kocha swoją niestety już nieżyjącą połówkę
pomarańczy żyje przez długi czas od jej śmierci w świecie duchów, jak ja to
określam. Przeżywałam to samo, co Wy wszyscy - karmiłam się wyobrażeniami, że
on TAM ma dom piękny z gankiem, pośród łąk, że czeka na mnie, że szykuje dla
nas ten dom, tysiące razy wyobrażałam sobie nasze spotkanie po JEGO stronie.
Miałam właściwie pewność, że on nieustannie na mnie patrzy, chroni mnie, śledzi
każdy mój ruch i widzi każdą moją łzę. I, rzecz jasna, że tęskni za mną jeszcze
więcej niż ja i nie może doczekać się kiedy do niego dołączę. Miałam w nosie,
że moi bliscy z niepokojem słuchają o czym mówię i jak się zachowuję. Wiecie,
nikt mnie wtedy nie rozumiał - nie miałam tego internetowego forum, które teraz
pozwala Wam anonimowo opowiedzieć tak intymne przeżycia. Naprawdę byłam sama,
choć otoczona przyjaciółmi i rodziną. W cierpieniu jesteśmy sami.

Jednym z moich "znieczulaczy" było wtedy odwiedzanie księgarni katolickich i
szukanie książek o tematyce śmierci, a przede wszytskim zycia pozagrobowego -
tak bardzo chciałam MIEĆ PEWNOŚĆ, że On żyje, że JEST życie po śmierci,
szukałam tego znaku, o którym pisze dida. Zaczytywałam się w tych książkach. To
trwało może rok, może mniej, nie wiem. Kiedyś jednak zaczęła do mnie docierać
bardzo bolesna pewność, że On żyje zupełnie innymi sprawami, sprawami, które z
ziemią i nami, zyjącymi na tym świecie mają niewiele wspólnego. Że on ma co
innego na głowie, żyje i myśli zupełnie innymi, niepojętymi dla nas,
kategoriami, że zna juz tajemnicę śmierci i przez to się różnimy, że on nie
jest tym samym ziemskim Grzesiem. Że w porównaniu z życiem wiecznym to życie
tu na ziemi jest tak krótką chwilką, że ziemskie życie jest tak niedoskonałe,
tak trudne i bolesne. Że jestem zbyt "ziemska" w swoich wyobrażeniach o jego
nowym świecie. Wreszcie...że muszę mu dać spokój....i pozwolić żyć według zasad
na tamtym świecie.

Z jego wypadkiem było tak, że o mały włos nie zginęłabym razem z nim, gdyby nie
splot zdarzeń, który udaremnił moje wcześniej planowane dotarcie do niego (był
w innym mieście) i powrót razem tym samochodem. Były chwile, że żalowałam, że
tak się nie stało.
Ale w człowieku nagle rodzi się w bólach ta myśl: ja MUSZĘ żyć tu i teraz
jeszcze nie przyszła na mnie kolej - muszę wydostać się ze świata duchów, bo
wiele jeszcze przede mną. Może i u Was będzie podobnie? tego Wam życzę, bo ja
odnalazłam w końcu spokój po tamtej, tragicznej śmierci i jestem szczęsliwa.

[zeng]

zazdroszczę Ci tego spokoju, choć sam (jeszcze) nie chcę go zaznać

dziś pożegnałem moją ukochaną żonę

powiedziałem jej żeby na mnie czekała

pocałunek w usta...

to nie były martwe usta, usta ciała

to były JEJ usta, te same, nawet nie poczułem zimna, one były gorące, rozpaliły
mnie jak zawsze

może to chore, ale mi z tym dobrze, po 6 dniach rozłąki, szalonej bieganiny,
natłoku spraw, papierów i problemów... zatrzymałem się na chwilę przy tym
wiecznym pocałunku by jej powiedzieć "do widzenia". Nie "żegnaj".

Chcą jej stawiać pośmiertne pomniki, aby potomni wiedzieli czego wielkiego
dokonała w tak krótkim życiu. Tak, kochała pracę i to co robiła.

Ale dokonała tylko jednej naprawde ważnej rzeczy. Miłości. Nasze dziecko jest
jedynym pomnikiem które naprawde obrazuje to czego tu dokonała. I to dziecko
kiedyś powie, miałem wspaniałą mamę, to mama mnie tego nauczyła, nawet jeżeli
nauczył mnie tata to tatę nauczyła tego mama.

W nas będzie jej pomnik. A wszystko inne to mgła.

[blanka_e]

wiesz, jak opowiadam komuś jaki był ten mój Grzegorz, to czasem słyszę
komentarz, że go idealizuję... w ogóle jest taki stereotyp,że mówimy wyłącznie
dobrze o naszych zmarłych, choć za ich życia nie docenialiśmy i nie
dostrzegaliśmy wielu cech, które teraz w nich gloryfikujemy. Tak się składa, że
ja miałam to szczęście znać prawdziwego anioła. Czułam, że on jest trochę nie z
tej ziemi, nie umiem tego wytłumaczyć. To, że go spotkałam na swej drodze jest
wyróżnieniem dla mnie. Zwykłam o nim mówić: przedstawiciel ginącego gatunku -
mój rycerz z bajki. To był tak dobry z gruntu, uczciwy i kochany człowiek, że
po prostu nóż się w kieszeni otwiera na tę niesprawiedliwość, że jakiś tam zbir
żyje na tym swiecie i zatruwa innym życie, a ktos taki jak on poszedł do ziemi,
i on sam więcej dobra ponad to co zrobił już nie uczyni. Naprawdę, wiem, że on
sobie zasłużył na niebo. Wykonał co do niego należało i Bóg uznał,że w niebie
będzie bardziej potrzebny i dlatego go zabrał. Bo tak mu było pisane. Jak nie
wypadek, to dopadłaby go śmiertelna choroba, lub spadła by mu na głowę
przysłowiowa cegła. Ale to jego dobro żyje we mnie i zobowiązuje mnie do
czegoś. Żyje we wszystkich, którzy go znali, którzy tłumnie przyszli na jego
pogrzeb, bo pamietali, jak wyciagnął do nich rękę, gdy inni sie odwracali. Tak
samo jest z Twoją żoną i tym światłem, które miała w sobie i którym podzieliła
sie z Tobą i tymi, którzy ją znali.
Współczuję Ci bardzo...

[zeng]

dziękuję za ciepłe słowa

nie idealizuję żony, robiłem to za jej życia, miała swoje wady, miała zalety

faktem jest że żyła dla innych, nigdy dla siebie, wolała zrobić coś dobrego dla
obcej osoby niż dla siebie. Pragnęła (i częściowo to już zrealizowała) być
lekarzem jak z dawnych opowieści, lekarzem z powołania, po to by pomagać,
pomagać i pomagać ludziom i cieszyć się z każdego uśmiechu ulgi jako
podziękowania za pomoc.

Zaczęła robić wielkie rzeczy (badania naukowe) aby zmniejszyć cierpienia i
zagrożenia dzieci z rozszczepem kręgosłupa (wrodzona wada). Nie udało jej się
tego dokończyć tego dzieła. Pamiętam jak się cieszyła z każdego uśmiechu
umęczonego chorobą dziecka, to dawało jej siłę na następne godziny pracy.

Za dużo tej pracy było, chciała oddać całą siebie i oddała, całą siebie. Chcą
jej za to stawiać pomniki, ale po co...


i faktem jest, że JEST moja i ja jej, mój świat się ograniczał do niej i synka,
reszta była bez znaczenia. Miłość nie jest idealna, ale teraz wiem, że jest
silniejsza od śmierci.

[blanka_e]

Mam nadzieję, ze nie zrozumiałeś opacznie tego co napisałam o tym
idealizowaniu, ja wierzę, że woja żona była właśnie takim Aniołem i dlatego,że
nim była to jej zabrakło. Wypełniło się jej powołanie.

[zeng]

nie zrozumiałem źle Twoich słów

Twoja połowa była ideałem dla Ciebie, że nie była tak naprawdę według jakichś
tam norm to nieważne przecież, twój świat to ty i on

mój świat to ja i ona (no i nasz owoc miłości), w tym zamkniętym świecie ona
jest ideałem, aniołem

Ps. doświadczam dziwnego aż ukojenia gdy śpię w nocy z synkiem. Myślałem, że
miesiąc nie zmrużę oka, natomiast od pierwszego dnia codziennie gdy kładę się
obok synka i patrzę na niego śpiącego doznaję ukojenia i spokoju jak gdyby ONA
spała obok mnie. I od razu zasypiam. Coś mi się sni, zapewne moja ukochana, ale
od tego czasu nie zapamiętałem ani jednej sceny ze snów...

[zeng]

chyba moja skorupa ochronan w końcu nie wytrzymała...

tej nocy, po pochowaniu żony, po raz pierwszy nie zmrużyłem oka. Kiiedy tylko
zamykałem oczy natychmiast pojawiały się migawki z życia z moją żoną w
przeszłości, wizje jak byśmy przeżywali razem wielkie chwile (np pójście do
szkoły synka) w przyszłości lub co najgorsze widok umierającej żony.

To trwało kilka sekund, natychmiast się budziłem i sprawdzałem czy synek śpi
spokojnie.

Nie wiem jak długo to wytrzymam jeżeli tak będzie codziennie.

Ps. Synek na cmentarzu po pogrzebie zobaczył gwiazdkę (wydawało mu się albo
chciał ją zobaczyć bo było południe) i powiedział że ta gwiazdka to jego mama i
codziennie chce na nią patrzeć. Nikt mu nigdy nic nie mówił o gwiazdkach w tym
kontekście...

[aniawx]

Witaj Zeng
Widze, ze jednak ja nie jestem "świrem". Zachowywałam sie dokładnie tak samo
jak TY. Tez pocałowałam Patryka i powiedziałam "Do zobaczenia KOchanie".
Dziwnie, wręcz niezrozuiale patrzyłam na szarfy na wieńcach "Ostatnie
pozegnanie, Żegnaj itp." Mówiłam do koleżanki - przecież my sie spotkamy
kiedyś, wiec po co tak się głupio żegnac?? Dla mnie to jest niezrozumiałe.

A co do nieprzespanej nocy, to u mnie było bardzo podobnie. Wiesz, ja troche
napatrzyłam sie na Jego cierpienie jak chorował, ale nigdy nie miałam problemów
ze snem. Ale w noc po śmierci Patryka to nie mogłam zmróżyć oka. Chodziłam całą
noc po domu i nic. Ale później już mi przeszło. Teraz zasypiam bez większego
problemu. Mam nadzieje, ze i u CIebie miną nieprzespane nocki.
Jeszcze raz dużo siły życze!
Pozdrawiam, Ania

[blue_ice1]

pozegnalam pierwszego meza, pozegnalam potem *niedoszlego meza*.........
Zostalm z coreczka (wowczas 3,5 letnia) , a potem spotykalam na ulicy 11-
letniego syna mego niedoszlego meza., ktory przed planowanym slubem zginal w
wypadku.......:( Ten syn, dla ktorego mialam byc macocha - patrzy na mnie do
dzis z nienawiscia,ze JA przezylam, a jego mama (bo matke stracil wczesniej) i
tata- nie........

[blue_ice1]

a- gdy stracilam meza- mialam 29 lat, gdy zginal narzeczony- maialm 33 lata...

[blanka_e]

Dziewczyno, jak Ty to wszystko przeżyłaś??? to ja sie mazgaję, ze On zginął, a
Ty miałaś takie przezycia do potęgi???! straszne... czasem myslę sobie jakby to
było gdybym się zakochała i zaraz włącza sie lęk, że ten ktoś przecież też
mógłby odejść, przeżywac to wszystko jeszcze raz? pozostać sama z dzieckiem?
ileż można znieść...a jednak...my baby - stalowe magnolie...
Zeng,jesteś tu wprawdzie rodzynkiem, ale może to dobrze ucz się od nas, kobiet,
siły.

[zeng]

ja wiem, że muszę mieć siłę, wiem, że dziecko na mnie liczy.

Najpierw muszę się jednak uporać z myślą o tym, że żona kochała mnie ponad to
ziemskie życie, że zarówno jej słowa gdy już wiedziała, że umrze, jak i
ostatnie słowa gdy umierała były świadectwem bezgranicznej miłości do mnie i
naszego synka.

wydawało mi się, że ja ją (ich) tak samo kocham, ale doświadczyć takiej miłości
to zupełnie coś innego.

[zeng]

potem będzie z górki, mam nadzieję, jak już się przebudzę i wystartuję. O ile
to nastąpi...

[blanka_e]

W obliczu śmierci najpiękniej mówimy o miłości, najpiekniej ją czujemy i
przeżywamy. Żona czujac, że odchodzi osiagnęła pełnię tej miłości, dlatego
poczułeś jej bezmiar.
Ona Ci pomoże, tak Cię będzie kierować, zebyś nie pobłądził na swojej drodze,w
swoich wyborach. Dostałeś od życia wspaniały dar-dar prawdziwej miłości,
spotkałeś niezwykłą osobę, pomyśl, jak niewielu ludziom jest dane to przeżyć.

Pamietaj: jesteś człowiekiem przez duże C, i jestes wyposażony w taką dawkę
miłości, mądrości i wrażliwości, że po prostu nie może być inaczej - bedziesz
pięknie żył.

[blanka_e]

Zeng, napisałeś, ze zona zmarła nieoczekiwanie, nagle. Przeciez to straszny
szok. Emocje ogromne, skrajne zachowania, jak po wypadku.
Dopóki załatwiamy te wszystkie sprawy związane z pogrzebem, wiadomo bieganina,
jakieś rozliczenia bezsensowe urzedowe sprawy, działamy jak na prochach, potem
szok mija i zostajemy w obliczu bezlitosnej prawdy - nasz bliski zmarły spoczął
w ziemi. Jesteśmy sami, zostaliśmy w domu pełnym jego rzeczy, jego zapachu.
Nie obawiaj się czy wytrzymasz, dasz radę człowieku, raz bedzie lepiej, raz
gorzej, ale przezwyciężysz wszystko. Tak, ja wiem to okropnie boli, najgorzej,
ze sami jątrzymy te rany, nie umiemy wyłaczyć natretnych myśli, obrazów...to
wielka trauma.
Szpital, w którym odszedł w czerwcu mój Tato, omijam szeeerokim łukiem. Gdy
prezd zaśnięciemmeczą mnie natrętne wspomnienia ze szpitalnej sali R, z
kostnicy staram sie wówczas przemówić do rozsądku: przeciez Tacie jest przykro,
ze myslę o nim w ten sposób. I pomaga.
Ja piszę o przeżyciach, które już mam za sobą, które juz tak nie bolą, jak
Ciebie, ale uwierz mi: po śmierci chłopaka byłam (za przeproszeniem) chodzącą
kupą nieszczęścia. Przytyłam 10 kg, lubiłam co nieco wypić, (wtedy nawet się
śmiałam), płakałam w poduszkę... trułam przyjaciołom bez końca o tym co mi się
przydarzyło. Uważam, że ważne jest móc się wygadać (tzn. mnie to pomaga, ale
jestem w stanie zrozumieć i uszanować introwertyków, którzy wolą cierpieć po
cichu).
Synek jeszcze nieraz Cię zadziwi. Dzieci maja chyba siódmy zmysł, jakąś
intuicję niesamowitą. Widzą i czują więcej niz dorośli.

[zeng]

synek mnie zadziwia codziennie. On widzi moją mękę, przechodzi swoją ale w
nieświadomy sposób stara się ją ukryć żeby chronić mnie.

Czasami powie coś po czym uginają się pode mną nogi, ale w dobrej wierze.
- czy babcia będzie teraz moją mamą ?
- to są mamy szminki, poczekaj, muszę je ładnie poustawiać.
Zawsze mu odpowiadam a potem idę przez minutkę głęboko pooddychać albo uronić
kilka łez. Łez nad losem tego kochanego niewinnego dziecka.

Zauważyłem, że gloryfikuje wszystko co mu się kojarzy z mamą. Klapki, które mu
kupiła, te szminki...

[blanka_e]

Nie mam pojęcia jak wygladasz i kim jesteś, ale jak myślę o Tobie i Twoim synku
pisząc tu na forum, to widzę Dustina Hoffmana ze "Sprawy Kramerów" . On też
musiał sprostać obowiązkom samotnego ojca, musiał nauczyć się swojego
dziecka... widzę scenę, jak razem coś tam pichcili w kuchni, śmiejac się. Jemu
nie zawsze wychodziło w całej tej nowej sytuacji, nowej roli. Musisz sobie
uświadomić, że nie jesteś cyborgiem, który teraz wszystkiemu podoła, bo jest
dzielny jak diabli, teraz pokaże co potrafi i sam da radę, zadziwiając
wszystkich wokół. Niech Cię nie zniechecają niepowodzenia (oby było ich jak
najmniej, wiadomo), zarówno w samotnym rodzicielstwie, jak i w zmaganiach z
własnym bólem. Na pewno śmierć Żony jeszcze długo będzie boleć i ważne jest byś
szukał sposobów jak sobie pomóc, nie odrzucał pomocy ze strony rodziny, byś
UMIAŁ przyjąć czyjąś pomoc (przyjmowanie jest czasem trudniejsze niż dawanie).
Synek teraz będzie miał przyspieszony kurs dorastania, to pewne. Dobrze by było
skonsultowac się z psychologiem dziecięcym, zeby wiedzieć czego się spodziewać
w jego zachowaniu, reakcjach i jak na nie odpowiadać. Oprócz Twojej miłości
potrezba fachowej wiedzy.

[aniawx]

Witaj Zeng,
Wiesz strasznie się cieszę, ze Twój synek zobaczył tą gwiazdę na pogrzebie, o
której pisałeś wcześniej. Ja wiem, że to właśnie była Jego Mamusia. Co do
układanie śminet i innych rzeczy po Mamusi, to bardzo dobrze, że się tak
zachowuje. Wiesz co, ja mam 25 lat i czytając o tym co robi Twój 4 letni Synek,
stwierdzam, że jestem na Jego etapie:) - ja też cały czas sprzątam w domu u
Patryka - choć tam nie mieszkam - myję podłoge w salonie, bo On nie znosił jak
była brudna, ukłdam Jego rzeczy tak jak On to robił (a był strasznym
pedantem:). I wiesz co bardzo dobrze mi z tym, ze moge coś zrobić "dla Niego".
PS. Czy przytrafiło Ci się coś "dziwnego" po śmierci Żony, czy dała Ci jakiś
znak, że żyje innym życiem? Pozdrawiam, Ania

[zeng]

piszę w jednej wypowiedzi do was obu

ostatnie słowa mojej żony to: "opiekuj się Piotrusiem". żona zaufała mi w tej
kwestii, wiedziała, że dam sobie radę i że wychowam naszego syna tak jak ona by
tego chciała. Nie chcę nikomu udowadniać, że jestem cyborgiem. Chcę jej i sobie
udowodnić, że wiedziała kogo pokochuje, za kogo wychodzi i z kim chce mieć
dziecko. Ps. u psychologa dziecęcego już byłem.

do aniwx:
niestety choć wypatruję wszędzie mnie żona nie dała takiego znaku jak synkowi
(gwiazdka)
mam od dzisiaj pewien dylemat dotyczący śmierci żony, niestety jeszcze nie mogę
o tym publicznie się wypowiadać. Proszę ją ciągle o wskazówkę gdzie szukać
odpowiedzi na to pytanie. Jednak nic, żadnego znaku, żadnej podpowiedzi...

[aniawx]

Zeng myślę, że kiedyś rozwiążesz wszystko wątpliwości odnoście śmierci Żony.
Tak szczerze Ci powiem, ze ja też mam kilka pytań co do śmierci Patryka - i
właśnie mam zamiar sie teraz tym zająć. Bardzo nurtują mnie pewne kwestie
niezgodności w szpitalu. Mam nadzieje, ze uda mi się rozwiązać tą zagadke.
Jeszcze jedno chciałam Ci powiedzieć - jest mi jeszcze bardziej przykro, ze to
Twoją żonę spotkał taki los - ba uwież mi jest mało lekarzy z powołania. A Ona
na pewno by się przydała. Powiem Ci szczerze, ze ja nie ufam już zadnym
lekarzom i żadnego na dzień dzisiejszy nie szanuje - uważam klan lekarzy za
skur.... Przepraszam ze tak pisze, ale miałam okazje napatrzeć sie przez te dwa
lata na różne sytuacje. Dlatego bardzo żałuję, ze Twoja żona - jak pisałes
lekarz z powołania - odeszła:(( Ale wiesz, może Piotruś - Twój synek - pójdzie
w ślady Mamusi:) POżyjemy zobaczymy. POzdrawiam, Ania

[blanka_e]

Nic nie wróci życia Twemu chłopakowi. To, że on nie żyje jest jego
przeznaczeniem. Daj mu odejść w spokoju.
PS Mało jest też fryzjerów z powołania, księży, sędziów i nauczycieli,
wymieniać można w nieskończoność kazdy z tych ludzi na niewłasciwym miejscu
moze swoją działalnością lub zaniechaniem zaszkodzić drugiemu, w wiekszym lub
mniejszym stopniu. Ale nie wolno nam generalizować.

[aniawx]

Blanka nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi z tym "daj mu odejśc w spokoju". Nie
wiem co masz na myśli.
A co do ludzi wykonujących zawód z powołania to wiem że jest ich wielu, tylko
wiesz tak się składa, że od lekarzy zalezy ŻYCIE!!!!! a nie wygląd zewnętrzny,
lub wiedza itd. Ja jestem osobą, która zawsze dąży do sprawiedliwości - i jeśli
ktoś coś zaniedbał - a tak jak pisze tu chodziło o ŻYCIE!!! - zrozum to -
Patryk nie zginął w wypadku!!) to będę dążyć do tego żeby poniósł
odpwoeidzialność za to co zrobił!
Pozdrawiam, Ania

[blanka_e]

Chodzi mi o cel, sens poszukiwania zagadki jego smierci (o ile takowa w ogóle
jest). Jaki jest cel tego, co chcesz zrobić ? Patrykowi to nie potrzebne, Jego
juz to nie obchodzi.
Wiem, że zmarł w wyniku choroby, a nie wypadku. A ty myślisz, że rodzina mojego
chłopaka po jego wypadku nie angażowała się w postępowanie sądowe? Tylko po
co?, zapytali samych siebie w pewnym momencie, gdy mieli juz po wyżej uszu
różnych dziwnych rozmów, prokuratorów itp. Żeby coś udowodnić kierowcy tira?
czy sobie? zeby oddać hołg Grzegorzowi, albo go zrehabilitować? wcale nie
odczuli ulgi, ani nie dotarli do prawdy. Umęczyli tylko samych siebie. To ja im
cały czas tłumaczyłam, że nie jesteśmy panami naszego życia, że od
przeznaczenia sie nie ucieknie, nie wygra się z nim.
Ty w Twojej głowie musisz mu dać odejść i zrozumieć, że nie wróci na ziemię.
Pisałam o tym więcej wcześniej. Moze zrozumiesz o co mi chodzi dopiero po
latach. Teraz jest jeszcze za wcześnie.
Ja nie wiem, czy od lekarzy zależy życie, polemizowałabym tutaj. Pomagają
chorym, usmierzają ból, operują, ale nie są cudotwórcami. Wiele zależy od
pacjenta - od jego genów, trybu zycia, stanu psychicznego, nastawienia do
choroby. Czasem lekarze wygrywają, a czasem nie - nie ma tu żadnej
prawidłowości. Dlaczego? Na pewno nie dlatego, że jedni lekarze są lepsi, a
inni gorsi. Dlaczego lekarze postawili na mojej mamie krzyżyk i mówili
jednoznacznie: według wiedzy medycznej nie powinna juz żyć. A żyła -jeszcze 9
lat z tętniakiem aorty. Bo tak miało być.

[blanka_e]

Blanka nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi z tym "daj mu odejśc w spokoju". Nie
>
> wiem co masz na myśli.
A chcesz słuchać, że Twój chłopak po prostu miał słaby materiał genetyczny?
albo że jego organizm nie podjął leczenia??? Będą mówić o jego ORGANIŻMIE , o
jego chorobie, odczłowieczą go, nie będzie tam miejsca na wspomnienie i żal po
wspaniałym człowieku, tylko bedzie mowa o kolejnym przypadku. O to chodzi?
nie oczekuj satysfakcji, nie zaznasz jej.

[aniawx]

Blanka wiem, ze każdy ma pisany swój los, ale często nasz los zależy od innych
(mówie tu o lekarzach). I nie mów mi proszę, ze to nie zależy od tego, czy
lekarz jest dobry, czy nie. Bo jakby tak nie było, to ja tez bym mogła leczyć i
Ty też! A poza tym, ja z Patrykiem zwiedziliśmy kilka szpitali i w każdym było
inaczej - a najlepiej było w Katowicach -świetna opieka, szybka reakcja na
jakiekolwiek powikłania. W szpitalu, w którym zmarł Patryk tak nie jest!! Ja
wiem, ze najwięcej "do powiedzenia" ma Bóg, bo tez sie o tym przekonałam - na
Patryku tez postwili krzyżyk rok temu (zapalenia płuc, zerowe wartości, chemia
jeszcze była w trakcie wiec jeszcze bardziej Go dobijało - i lekarz mi
powiedział "stan jest krytyczny, prosze sie nastwić, ze On tej nocy nie
przeżyje. I wiesz co, przyjeżdzam rano, a On jak nowo narodzony, wstał z łóżka,
płuca w porządku itd. Lekarze badali Go po 10 razy bo nie wierzyli, a jednak!!
Wiem, ze to był cud!! I dziękuję Bogu za to, bo pozwolił mu jeszcze ten rok
pożyć. ALe i tak wiem, ze od lekarzy dużoooo zalezy!
Pozdrawiam

[zeng]

niepotrzebnie wywiązała się dyskusja o lekarzach. Oni zawsze na początku myślą
o pacjencie jako człowieku, nie "przypadku". Oni zawsze za wszelką cenę starają
się ratować zdrowie i życie. Póki sami mają na to siłę. Siłę bo pracują na
dyżurach po 24h, siłę bo zarabiają (uczciwie) po 10-12 latach studiów mniej niż
spawacz czy sekretarka, siłę bo po nagłośnieniu jednego oszusta społeczeństwo
każdego lekarza uważa za oszusta...

Nie ze wszystkim się zgadzam co było w szpitalu, ale nie o to mi chodzi, żeby
rozgrzeszać lekarzy. Ja chcę rozgrzeszyć siebie. Chcę się dowiedzieć czy żona
odeszła bo takie było przeznaczenie w tej chwili czy odeszła bo wiedziała coś
na temat swojego zdrowia o czym ja nie wiedziałem. Chcę wiedzieć czy życie
zostało jej zabrane (przez Boga) czy onan oddała życie dla mnie i synka. To są
pytania ponad kłotnie czyja jest wina i czy lekarze są w porządku... To są
pytania, na któe odpowiedzi nie wskażą winnego tylko dadzą mi siłę do życia i
wychowywania naszego syna.

[blanka_e]

napisałeś:
> czy onan oddała życie dla mnie i synka

jak to, o czym Ty mówisz? że się poddała? że specjalnie osierociła was?

[zeng]

niestety nie mogę publicznie więcej powiedzieć... nie mogę i to za bolesne

[blanka_e]

nie mów, jeśli nie możesz

[blanka_e]

Ale Ani chodzi właśnie o lekarzy.
> niepotrzebnie wywiązała się dyskusja o lekarzach. Oni zawsze na początku
myślą
> o pacjencie jako człowieku, nie "przypadku". Oni zawsze za wszelką cenę
starają
>
> się ratować zdrowie i życie. Póki sami mają na to siłę. Siłę bo pracują na
> dyżurach po 24h, siłę bo zarabiają (uczciwie) po 10-12 latach studiów mniej
niż
>
> spawacz czy sekretarka, siłę bo po nagłośnieniu jednego oszusta społeczeństwo
> każdego lekarza uważa za oszusta...
>
podzielam Twoje zdanie.
Ale w obliczu ataku, do jakiego szukuje się być może Ania, lekarze w ten sposób
własnie się bronią, bo niby jak inaczej mieli by to robić. I ona na to musi być
gotowa.

[zeng]

napisałem ci blanka wiadomość, niektóre rzeczy są za bolesne...

[zeng]

strasznie zazdroszczę dziecku że widziało po pogrzebie w południe gwiazdkę i to
była mama...

ja codziennie setki razy proszę ją o jakiś znak, oszalałem

wczoraj wieczorem zerwałem się jak szalony z łóżka bo uświadomiłem sobie, że
bateria w jej komórce w ogóle się nie wyczerpuje, po kilku dniach jest na
max... wziąłem to za znak od niej, całkiem poważnie, myślałem że tam jest
rozwiązanie rozterek związanych z jej śmiercią a ona mi to sugeruje...
przetrzepałem całą komórkę, smsy wysłane i odebrane, połączeia wykonane i
odebrane a nawet zdjęcia zrobione komórką... i nic... zrezygnowany i załamany
poszedłem spać a rano bateria w jej komórce była na 1/3...

[zeng]

Przedwczoraj zgasł ostatni znicz z tych zapalonych na pogrzebie... Dzisiaj
wyrzuciłem pierwsze zwiędnięte wiązanki kwiatów... To nieuchronnie znaki, że
czas się nie zatrzymał, a tak wydawało mi się dopóki paliły się te same znicze
i leżały te same kwiaty... Taką miałem nadzieję, że dla nas czas się zatrzymał,
bo świat obok dalej żył. Ale nie... dla nas czas też jednak leci... Myślałem,
że zgaśnięcie ostatniego znicza to będzie jakiś znak, jakiś ważny symbol, że
coś się stanie, coś zmieni, może coś zrozumiem... Ale nic takiego się nie
stało, on po prostu zgasł. Jedyny efekt to moje wybudzenie z tego stanu
zawieszenia w czasie...
Rozejrzałem się dookoła po tym przebudzeniu i z obrzydzeniem stwierdziłem, że
dokoła jest ten sam świat, że świat nawet nie zauważył mojej tragedii... Że
świat oczekuje ode mnie, że będę robił dalej to co robiłem, jakby nigdy nic...

[ania77]

Zeng,dziękuję że skierowałeś mnie tutaj...Przeczytałam ten wątek jednym
tchem,czuję to samo co Ty,myślę tak samo..Blanka jestes bardzo mądra
osobą,Twoje słowa są naprawdę przemyślane,moje uznanie dla Ciebie.Ja nie
potrafię myśleć racjonalnie,przynajmniej teraz.Ale Wasze przezycia,rady są mi
potrzebne.Świat biegnie dalej,pędzi,ludzie się śmieją,szcęśliwe rodziny z
dziećmi na spacerze..Słowa: MUSISZ wziąć się w garść,masz dla kogo żyć...To
wszystko tak boli.Zeng dla mnie ranki sa też najgorsze,budzę się i ogarnia mnie
niesamowity strach,stres ,ściskanie w dołku,żal...Nie umiem sobie z tym
radzić.Łykam leki,też na nic.Nie mam fizycznej siły na codzienne
obowiązki,Madzia jest bardzo energiczna,dodatkowo zrobiła się nerwowa,wiadomo
przeżywa to na swój sposób,czuję że coś się zmieniło,czuję smutek,tęskni
za "tatisiem".Ja też tak bardzo tęsknie...To był taki kochany człowiek,moja
druga połówka...Czasem myślę że nie dam rady..Nawet trudni mi tutaj coś
składnie pisać.Pozdrawiam

[ania77]

Też żyję w "świecie duchów",czytam ksiązki o zyciu pozagrobowym,tak bardzo chcę
wierzyc że Rafał zyje nadal!Że jest szczęśliwy..Też czekam na znak.Wiem że
Madzia Go widziała po śmierci,jej się pokazywał.Pokazywała go rączką,robiła
pa,pa,przesyłała całuski..ja pytam komu robisz pa,pa ,kto tam jest a
ona "tatiś".To było okno w łazience które wychodzi na puste pola,nie u nas w
mieszkaniu,więc nie widziała tam żadnej żywej osoby.Widziała też go w
lustrze..Słyszałam że malutkie dzieci mają taki dar..Wiem że my tu na ziemi nie
możemy ściągać naszych ukochanych zmarłych myślami,swoim żalem,czy chęcia
wyjaśnienia czegoś sobie...Wiem Blanko o co Ci chodziło kiedy napisałaś że
powinniśmy Im pozwolić odpoczywać w spokoju...Ale ten nasz
żal,tęsknota,łzy,próby racjonalnego wytłumaczenia po co?dlaczego?..to takie
ludzkie..trudne do przeskoczenia..Zastanawiam się jak teraz żyć?Czy on czeka na
mnie po tej drugiej stronie?Wszyscy mówią-jesteś młoda musisz ułożyć sobie
zycie...Jak z tą świadomością można układać to ziemskie życie,to tak jak
zdrada...też tak czujecie?Ja Go tak bardzo kocham.Boże jak to
boli!!!!!!!!!!!!!!!!!

[blanka_e]

Aniu, jest jeszcze za wcześnie byś pozwoliła "odejść" mężowi. Jeszcze wszystko
w Tobie drży, serce jeszcze na COŚ czeka. Ja też przez długi czas "trzymałam"
drogiego mi chłopaka przy sobie, nie chciałam słuchać nawet czyichś
racjonalnych wywodów, że jego nie ma. Ja sobie wyimaginowałam swój własny
świat, do którego wracałam wiele razy w ciągu dnia i przed zaśniećiem, świat w
którym bylismy razem. I było mi z tym dobrze. To trwało wiele miesięcy. Dopiero
po upływie roku, czy półtora (trudno ocenić) obudziłam się z tego snu. Zupełnie
jakbym wyrosła z zabawek. Tak się czułam. I to było bolesne, to, że życie się o
mnie upominało i wołało: wracaj do żywych! Ale to, koniec końcem przyniosło
ulgę, smutek po stracie ukochanego człowieka przeszedł jakąś metamorfozę. A
nazwać te wszystkie przeżycia i odróżnić jeden etap żałoby od drugiego mogę
właściwie dopiero teraz, po 6 latach (minie w grudniu). Wszystko się zmieni. Na
pewno na lepsze. I tak naprawdę nic w tym okropnego, że ludzie (no, trochę brak
im wyczucia) mówią, że jeszcze ułozysz sobie życie. Mają dobre intencje. Chcą,
by w Twej podświadomości kiełkowała myśl, że możesz być jeszcze raz szczęśliwą
mężatką.

[blanka_e]

Witaj, Aniu w gronie boleśnie doświadczonych. To straszne, że nie spotkaliśmy
sie np. w gronie uszczęśliwionych, w jakimś fantastycznym wątku, ale z drugiej
strony dobrze, że umiemy sie otworzyć, że CHCE nam się mówić o tak trudnych
sprawach w czasach, gdy temat śmierci, choroby i umierania jest tematem tabu,
od którego się ucieka jak najdalej. Nawet księża w kościele tak rzadko o tym
mówią. Cieszę się, że Zeng poznał więcej osób, które mają podobne doń
doświadczenia. Nie mam dziecka i nie mogę nawet sobie wyobrazić tego podwójnego
bólu: swojego i osieroconego dziecka jednocześnie.

[ania77]

Madzia ma zaledwie 1 rok i 8miesiecy...Rafał zmarł nagle 30wrzesnia a dzień po
nim 1 października zmarł mój tato..po pól rocznej walce z rakiem płuc.Dwa
pogrzeby dzień po dniu...Nie umiem się po tym podnieść.Nie mam siły zajmować
się dzieckiem ale jednocześnie nie mam nikogo do pomocy..Jak może pomaga mi
moja mama(nawet swoją obecnością)która sama jest cięzko chora,po 5 latach od
jej wygranej walki z rakiem piersi on dał znów o sobie znać..tym razem
zaatakował kości.Ile człowiek jest w stanie wytrzymać?Mieszkaliśmy z teściami
ale nie wiem czy chcę tam dalej być,serce dyktuje że nie...Co z naszym
mieszkaniem,dobytkiem...zostawic to wszystko?...Musze wrócic jutro do
pracy,skonczyło sie zwolnienie,nawet chce wrocic bo inaczej oszaleje...ale mam
problem opieki nad dzieckiem,do tej pory była opiekunka,teraz mnie nie
stać..zwyczajnie...zycie daje kolejne kopniaki..Teściowie wcześniej mogli ale
nie chcieli sie nią zajmować(oboje nie pracują,mieszkaja pietro nizej)teraz
bede musiala ich prosic...czuje sie taka samotna..bezradna.W takich chwilach
ZAWSZE był przymnie Rafał,pocieszył,przytulił...

[blanka_e]

zaufaj swoim teściom, skoro wydali na świat i wychowali tak dobrego człowieka,
jakim był Twój mąż, to może okażą się również dobrymi i pomocnymi dziadkami,
daj im szansę, może nawet oczekują tego od Ciebie, kto wie..., może chcą czuć
się potrzebni. A Ty wróć do pracy, jest to terapia wstrząsowa, przyznaję, bo na
tym gruncie czujesz wyraźniej niż gdziekolwiek, że tak naprawdę nic się nie
zmieniło, świat pędzi naprzód, nikt się nie oglada na Ciebie, nie pochyla
specjalnie nad Twoją tragedią, ale i Ty chcąc nie chcąc, nie możesz zbyt wiele
mysleć o swoich sprawach... tak, powrót do życia zawodowego pomaga.
piszesz:
> Co z naszym
mieszkaniem,dobytkiem...zostawic to wszystko?..
jeszcze o tym nie myśl, przyjdzie czas i dojrzejesz, by pewne sprawy
uporządkować. Chyba, że czujesz wewnętrzną potrezbę jakiejś zmiany,
uporządkowania.

Widzę, że przeżywasz cios za ciosem...prawdopodobnie nastał właśnie w Twym
życiu czas tych siedmiu lat chudych. Nie pozwól, by umarła w Tobie nadzieja na
lata tłuste, codziennie to sobie powtarzaj, jeszcze karta się odwórci, jeszcze
przyjdą radosne czasy. Jestem pewna, że tak będzie. Wbrew temu co się wydarzyło
i wydarzy, wbrew rozsądkowi... Będę pewna za Ciebie, zgoda? A któregoś dnia
nadzieja zakiełkuje i w Twoim sercu.
Jak zmarła moja mama, przeprowadziłam się do domu, który stoi na ulicy Nadziei.
Wybór nie był celowy po prostu cała oferta była atrakcyjna, potem dopiero
zwróciłam uwagę na nazwę ulicy. Nasi kochani zmarli chcą, byśmy nie upadali w
rozpaczy, bo myslę, że to mama pomogła znaleźć tę nową przystań.

[zeng]

tak, wszyscy czujemy to samo, aż dziwne jaka wieź się tworzy między nami,
którzy tego doznali, sam wiem opisując coś co czułem, że osoba to czytająca
będzie to czytała jak własne odczucia... I dlatego to daje taką ulgę...

[ania77]

Czuję,że nie moge zostać w naszym mieszkaniu.To b.trudne być tam bez Rafała,bez
jego usmiechniętej twarzy,ciepłych ramion,wspólnej porannej
kawy,obiadów....piszę to i łzy same mi kapią...wszystko jest takie
bezsensowne..ja juz nie mam domu bo DOM to nie 4 ściany i meble tylko ludzie
którzy w nim mieszkaja,rodzina..W tej kwestii już nigdy nic nie wróci do
normy,bo Rafała już nie ma,nie mam męża,ukochanej osoby,ostoi..moje dziecko nie
ma ojca..Nie mam pretensji do teściów że nie deklarują się w kwestii opieki nad
Madzia,tez przeżywaja tragedie,są umęczeni.Muszę sama się z tym uporać,ale na
razie nie wiem jak..czasu mam mało bo chcę wrócić do pracy,musze bo czuje że
takie siedzenie mnie zabije.Czuje że moje życie się skończyło i nastało
nowe..obce,nieznane i muszę mu stawić czoła..ale to cholernie trudne.Mam takie
momenty że chce mi sie wyć,walić wszystkim co popadnie o ścianę..to moja
bezradnośc,mój ból mnie przerasta.Kochani jestem z Wami w Waszym
cierpieniu,choć tak naprawdę każdy człowiek musi dźwigać swój krzyż SAM.Inni
mogą być obok i to jest bardzo ważne,ale cierpienia nam nikt nie
umniejszy...nie zabierze..

[zeng]

Ania, też miałem rozterkę co do mieszkania, dokładnie to samo, na nic nie
mogłem patrzeć, tylko na podłogę, tam było najmniej rzeczy mi ją
przypominających...

Ale wiedziałem, że dla dziecka musimy w nim zostać. Ja się przemęczę, natomiast
dziecko potrzebuje stabilizacji, utwierdzenia, że życie nadal trwa i że jest
bezpieczne. Z tego samego powodu nie zmieniłem przedszkola, które jest na
drugim końcu miasta, obok byłej pracy mojej Ani...

Ania, napisałem ci co nieco w mailu, może to Ci pomoże... Widzisz te maile ?

[aniawx]

Aniu, bardzo mi przykro z powodu śmierci Twojego męża. Wiem, ze to ciężk
wszystko znieść, ale nie mamy wyjścia. Trzeba jakoś pchać wóżek życia do
przodu. Życzę Ci dużo siły!!!
Pozdrawiam, Ania

[ania77]

Tak ,przeczytałam i odpisałam...Dziękuję.

[zeng]

Tym, którzy wiedzą o co chodzi pragnę powiedzieć, że Ania dała mi odpowiedź na
pytanie CZEMU. Tak pokierowała moją uwagą, że natrafiłem na odpowiedź. Sen się
spełnił, pożegnała się, przed odejściem dała mi odpowiedź na pytanie, które jej
zadawałem codziennie dziesiątki razy i odeszła... Póki co przestała mi się
śnić...

Byłem jej dzisiaj podziękować za odpowiedź i za wszystko co mi dała. Nie
czułem - jak zwykle do tej pory - jej obecności...

Sam nie wiem, czy mój umysł wariuje, czy wmawiam sobie rzeczy w które chcę
wierzyć, czy naprawdę to z nią rozmawiałem we śnie i to ona odpowiedziała mi na
to pytanie po czym pożegnawszy się odeszła w górę. Podniosłem dziś wzrok...

Pozdrowienia dla wszystkich trwających w nadziei

[70darek70]

Witam mam na imię Darek.W 1998 umarła mi moja żona miała 25 lat odeszła do Pana
w dniu swoich urodzin .Przeżyłem wielki ból, ten wie jaki co to przeżył
.Dochodziłem do siebie 3 lata .Teraz jestem szczęśliwym mężem ,w 2002 poznałem
swoją drugą żonę lecz moje szczęście powoli gaśnie , żona zachorowała na raka,co
dalej, nie wiem 2 raz to na mnie za dużo.Dodam że nie mamy dzieci i nie będę już
dla kogo miał żyć , tak więc ciesz się swoją pociechą bo naprawdę masz dla kogo
żyć . Pozdrawiam gorąco 70darek70

[zeng]

przykro mi, drugi raz to przesada, na ziemi uczą nas zasad fair play a Bóg nie
wie, że nie kopie się leżącego...

podziwiam jednocześnie Twoją siłę, że miałeś odwagę i siłę pokochać drugi raz...

ja mam siłę wychować dziecko, ale nie wiem czy kiedykolwiek będę miał
siłę/ochotę na jakiś związek. Na razie po samym myśleniu o tym mam wyrzuty
sumienia jak by to była zdrada.

[zeng]

i jeszcze jedno. Znam osobiście kilka osób, które wygrały walkę z rakiem. Każda
z nich miała przy sobie kochającą osobę.

[70darek70]

Dziękuję za słowa otuchy , ja też mam nadzieję że żona wyzdrowieje , bo przed
nami proces adopcyjny !!!

[blanka_e]

Cieszę się razem z Tobą Zeng. Obyś zaznał teraz odrobiny spokoju i ukojenia.
Życzę Ci tego. A sny...nie są tylko odzwierciedleniem naszych myśli, marzeń,
czasem są tą jedyną drogą kontaktu z naszymi zmarłymi. Wierzę w to bardzo
mocno, sama nieraz tego doświadczałam. Ja myślę, że dusza zanim opuści ziemię
na dobre krąży jeszcze jakiś czas przy swoich żyjących bliskich, jakby chciała
się uspokoić i upewnić, że dadzą sobie radę bez niej. Ja wiem, że racjonaliście
trudno to pojąć, ale przecież cierpiący człowiek ma ten dar, że widzi, rozumie
i czuje więcej. Pozdrawiam

[laurka2000]

Witam,
mój mąż zmarł 14 października, ja zostałam razem z 6 letnią córeczka. Nie mogę
się pozbierać i nie umiem normalnie funkcjonowac. Proszki na uspokojenie
pomagaja, ale tylko na chwilę. Wszystko wkoło przypomina mi Adasia, miejsca,
które mijam jadąc przez całą Warszawę do pracy, sklepy, przedmioty. W środę
kupiłam nawet jego ulubione perfumy i spryskuję ubrania, żeby nie zapomnieć jego
zapachu. Tak bardzo za nim tęsknię. Córka wie co się stało, ale ona ma swój
świat, przedszkole, koleżanki i chyba nie do końca zdaje sobie z tego sprawę. Ja
pracuję, ale raczej niewiele poświęcam tu czasu na pracę. Nie potrafię się na
niczym skupic. Siedzę i mysle o nim. Bardzo chciałabym móc być już z nim, ale
wiem, że muszę wychować córcię. Dlatego dla mnie czas może przyspieszyć o 20 lat...
pozdrawiam
Ania

[zeng]

Aniu... to imię ma w sobie chyba ból, wyjątkowo często tu je spotykam po tym
jak pożegnałem swoją Anię...

znazłaś tu ludzi, którzy Cię rozumieją. To naprawdę dużo, korzystaj z tego
garściami. Nie będzie mniej bolało, ale będzie lżej bo nie będziesz sama.

zajrzyj też na forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=36576 ...

tam są ludzie tacy jak my. Bardziej jak ty, ale ja też przecież zostałem
zmuszony do bycia mamą w jakimś stopniu...

Trzymaj się dla siebie i dla córeczki. I nie myśl, że jej jest lekko bo tego
nie okazuje. Bądź z nią, reszta ludzi to teraz tło, ona da ci siłę jak nikt
dookoła. Wiem to z doświadczenia...

Pozdrowienia,
Daniel, tata Piotrusia

[ania77]

Aniu,czuję to samo...ukochanego męża Rafała straciłam 30 września..Tęsknię tak
bardzo że nie potrafię sobie poradzić ze sobą,z tym co czuję...wtedy sięgam po
leki ale one i tak nie stłumią bólu,tęsknoty,żalu..To mnie przerosło...Myślę o
życiu pozagrobowym,czy Rafał jest szczęśliwy,czy nas widzi...Modlę się..
Ania

[hope13]

Mam 32 lata. Półtora roku temu zmarł nagle mój mąż. Nie mieliśmy dzieci. %
miesięcy temu zmarł nagle mój tato. Czytając Wasze posty czułam się jakbym
czytała o sobie. Nadal wspieram się tabletkami nasennymi. Lekarze nie chcą mi
jednak już przepisywać tych silnych, na receptę. Eksperymentuję więc z tymi bez
recepty, ale w większych dawkach. Pomagają mi one zasnąć, ale budzę się wiele
razy w nocy. Czy kiedyś bede mogła w końcu normalnie spać?
W życiu zawodowym funkcjonuję dobrze. Potrafię się wyłączyć na ten czas. Ale
moje życie prywatne jest beznadziejne. Stałam się samotnikiem. Czytam tylko o
śmierci i umieraniu, oglądam smutne filmy. Cieszę się, że trafiłam na to formum
i Was poznałam.

[hope13]

Nie zauważyłam, ale w miejscu gdzie powinnam wpisać 5 wyskoczył %. Mój tato
zmarł 5 miesięcy temu.

do Hope13

[ania77]

Witaj...mój mąż zmarł nagle 30 września,a tata nazajutrz 1 października po
długiej i ciężkiej chorobie...dwa pogrzeby dzień po dniu...nie wiem ile
człowiek może znieść ale chyba wiele bo ja jeszcze łażę po tym świecie...w nocy
budzę się non stop i czuję się jak po espresso,usypiam na chwilę i znów pobudka
albo leżę i nie mogę w ogóle usnąć...męczarnia..albo budzi się z płaczem moja
córunia i czuwam...Rozumiem Cię,wszyscy Cię tu rozumiemy..Mi pomaga obecność
innych ludzi..przynajmniej na chwilę..Widze że czas wcale nie leczy ran...u
mnie to rana bardzo świeża....Pozdrawiam

[hope13]

U mnie minęło już półtora roku od śmierci Rafała i czas nie uleczył ran, ale
jest inaczej. Przez pierwsze miesiące prawie nie jadłam i schudłam 10
kilogramów. Wieczorami wypalałam paczkę papierosów i piłam alkohol. Płakałam
codziennie. Kiedy nie pracowałam otumaniałam się tabletkami na uspokojenie i
nasennymi. Uzależniłam się od snu. Czekałam tylko na moment żeby wziąć tabletki
i spać. Kiedy kolega Rafała zachorował na raka płuc a ja sama zaczęłam kaszleć
(na szczęście to nie był rak tylko nadwrażliwość górnych dróg oddechowych),
kiedy moje serce zaczęło bić dwa razy szybciej niż powinno, wypadały mi włosy i
itp., postanowiłam zredukować nałogi. Rzuciłam palenie i picie alkoholu.
Przytyłam 8 kilogramów. Fizycznie czuję się lepiej, ale dla psychiki półtora
roku to za mało. Może i całe życie nie wystarczy. Boję się, że znowu kogoś
stracę (została mi tylko mama i brat)albo sama umrę i mama będzie tak strasznie
cierpiała. Wydaje mi się, że śmierć czyha na każdym kroku. Mieszkam sama i
rzadko spotykam się ze znajomymi, bo oni wydają się tacy szczęśliwi...
Z drugiej strony boję sie, że całe życie minie mi na tej rozpaczy i potem będę
żałowała, że je przegrałam, bo nic nie zrobiłam aby je zmienić.
Czy ktoś z Was jest z Poznania lub okolic i miałby ochotę się spotkać?

[zeng]

ja jestem ze Szczecina, to kawałek...

[ania77]

Mój mąż to też Rafał...Ja jestem z Buska ok.50 km.od Kielc..Też mam wrażenie że
śmierć czai się wszędzie i nie zna sie dnia ani godziny..i że dużo czasu mi też
nie zostało...schudłam bardzo...kompletny brak apetytu...moje życie,mój świat
zawalił się...muszę zaczynac od zera...ale nie mam na to siły ani ochoty.

[zeng]

ja schudłem 5 kg przez pierwszy tydzien... przez nastepne 2 tygodnie 2 kg.
Czułem jakąś taką dziwną satysfakcję z tego, że boli mnie żołądek. Jadłem
wszystkie posiłki ale mikroskopijne porcje, zazwyczaj tyle ile Piotruś, po to
tylko, żeby on zjadł. Chyba chciałem trochę bólem żołądka odwrócić uwagę od
bólu umysłu...

Apropos śmierci. Wiecie, stoczyłem sam w domu walkę o życie żony. Oczywiście
setki razy to sobie przypominałem, analizowałem. Miałem też dwa razy dziwną
wizję. Że walczyłem ze śmiercią. Normalną postacią. Wygrywałem każdy pojedynek.
Ale ona chytrze wyczekała moment kiedy nie było mnie w szpitalu przy Ani...
Wiedziała, że nie ma szans gdy jestem w pobliżu, że nie pozwolę jej zabrać
żony, więc zrobiła to za moimi plecami...

[hope13]

Po pótora roku od śmierci Rafała i pól roku od śmierci taty mogę z całą
pewnością stwierdzić, że jestem na innym etapie żałoby. Staram pogodzić się z
tym, że ich nie ma, ale największym problemem są dla mnie wyrzuty sumienia,
nieustanne rozmyślanie o tym co mogłam zrobić lepiej, inaczej, co zaniedbałam.
Cały czas wymyślam różne scenariusze. Pomimo, że wiem, że cokolwiek bym nie
zrobiła i miałabym do siebie pretensje. Ja bardzo ich obu kochałam. Kiedy żyli
wydawało mi się, że bardziej kochać się nie da. Kiedy umarli, a najgorsze, że
niespodziewanie, cały czas się obwiniam nie wiem za co. Drugim problemem jest
brak pewności ci się z nimi dzieje teraz. Najgorsza dla mnie jest myśl, że
zostali tak po prostu unicestwieni. Im więcej rozmyślam i czytam na temat
śmierci i wiary, tym więcej pojawia się wątpliwości, że tam coś jest. Tak
bardzo chciałabym mieć pewność, że gdzieś żyją i są szczęśliwi, i że kiedyś się
spotkamy.

[emilianna]

hope13 napisała:

Najgorsza dla mnie jest myśl, że
> zostali tak po prostu unicestwieni. Im więcej rozmyślam i czytam na temat
> śmierci i wiary, tym więcej pojawia się wątpliwości, że tam coś jest. Tak
> bardzo chciałabym mieć pewność, że gdzieś żyją i są szczęśliwi, i że kiedyś się
>
> spotkamy.


To zupełnie tak jak ja... Dla mnie ogromną pociechą byłoby że mój mąż jest gdzieś TAM, jest mu tam dobrze i że ja też tam będę z nim kiedy przyjdzie czas.

[zeng]

Wiecie, przedtem uważałem, że śmierć to unicestwienie. 2 lata temu zmarł mój
dziadek, który był mi bliski jak ojciec. Zmarł i... to koniec. Nie było już
nic. Zniknął po prostu.

Teraz jednak, po śmierci mojej żony jest inaczej. Czułem jej obecność,
rozmawiałem z nią we śnie, pomogła mi bardzo konkretnie w jednej sprawie...
Naprawdę była gdzieś przy mnie. Dopóki nie musiała iść gdzieś dalej...
pożegnała się i... już nie czuję jej obecności. Ale wiem, że gdzieś na mnie
czeka. Nie liczy czasu, nie spieszy jej się, ale czeka. Jest tamto "gdzieś",
jestem o tym przekonany.

Pozdrowienia,
Daniel

[edyta.g.25]

Chcialabym miec taka wiare jak WY. tak bardzo bym chciala zeby tak bylo- ze po
smierci spotka msie z moim ukochanym, jedynym mezem. Niestety- ja wiem ze nic
tam nie ma. Pewnie tez dlatego - ze skonczylam "przyziemne" studia. Mialam
kilka ciekawych przedmiotow z dziedziny nauk o ziemi, pojawienie sie zycia na
ziemi... pojawieniu sie czlowieka. Zycie zaczelo sie w wodzie...Od prymitywnych
organizmow...ewolucja...po wyzsze, doskonalsze formy...Ja wierze w to co
racjonalne to co sie da wytlumaczyc. Ale kazdy wierzy w to co chce...

[zeng]

Edyta, ja też zawsze byłem do bólu racjonalny i logiczny. Nic czego się nie
dało udowodnić empirycznie nie miało prawa bytu. Ile razy dyskutowałem z
księdzem o logice, dowodach, "zupie pierwotnej", dinozaurach, podręczniku
psychologii = Biblii.

Ja nadal jestem racjonalistą. Tyle, że jestem przekonany o dowodzie, znaku,
który dała mi żona. No i masz rację - ja CHCĘ w to wierzyć. Inaczej bym
zwariował, a może i się poddał... Wiesz, nie spodziewam się, że ona patrzy na
mnie ciągle, nie spodziewam się że z góry patrzy na postępy synka. Nie
spodziewam się nawet, że za te lata kiedy znów się spotkamy będzie pamiętała tą
ziemską miłość, nie wiem czy jak ją tam spotkam to będziemy darzyli się tym
ziemskim uczuciem. Ale to nic, i tak czekam. Wyjścia są dwa: albo się spotkamy
albo nie. Wolę żyć z przekonaniem/nadzieją, że tak. Tak jest łatwiej.

[edyta.g.25]

tez bym tak chciala.wszystko bym oddala- za to gdybym byla pewna ze spotkam
jeszcze moejego Macka...uslysze jego glos...poczuje zapach...cieplo jego ciala.
Boli i to bardzo - bo wiem ze to nierealne. Czasami wydaje mi sie ze to
wszystko -to zly sen...ale niestety to prawda. JAk moze Jego nie byc? Moze- i
wiem ze jego nie ma. Meczy mnie to, boli okrutnie. Caly czas mam przed oczami
Jego...wspomnienia, wszystko sprowadza sie do niego - i tym zyje!!! Ale jak
mozna tak...nawet nie dotknac...nie poczuc...to wszystko jest w mojej glowie.

[zeng]

I o to chodzi. To może być tylko w Twojej głowie. Jeżeli by Cię dotknął - to w
Twojej głowie, jeżeli byś go poczuła - to w Twojej głowie. Fizycznie ich nie ma
i nie oszukujmy się - nie będzie. Za to w wyobraźni, umyśle możemy robić co
chcemy, tam oni są, tam możemy ich wskrzesić jeżeli tylko tego chcemy. Wiesz,
ludzie znają siebie nawzajem podświadomie o wiele lepiej niż im się wydaje w
rzeczywistości. Dlatego można "ich" o coś w podświadomości pytać i otrzymać
naprawdę od nich odpowiedź. Taką jakiej oni by udzielili. Oni żyją w naszych
umysłach, tyle, że nie porozmawiamy z nimi na jawie, tylko we śnie...

[aniawx]

Do Edyty
Edyto, bardzo Cie podziwiam, ze mając taki pogląd na śmierć jeszcze jesteś na
tej ziemi, że jakoś sobie radzisz ze strata męża. Ja bym nie potrafiła. Ja
głęboko wierzę w to, że mojemu Patrykowi jest tam dobrze, że opiekuje się mna
teraz i że czeka na mnie tam na "lepszym świecie".
Mam nadzieje, ze kiedyś będzie Ci lżej znosić to wszystko i że jeszcze będziesz
szczęśliwa.
Pozdrawiam i życze dużo siły,
Ania

[edyta.g.25]

Wiem ze bylo by mi latwiej gdybym wierzyla- ze On jest i jemu jest tam dobrze.
To jest straszne zyc z ta swiadomoscia. Wiem ze gdyby "cos" bylo on by mi
napewno dal znak. Nie czuje Jego obecnosci. Wiem ze Mojego Kochanego Maciusia
juz nie ma. Co do tego by byc szczesliwym- wiem ze do konca juz tak naparwde
szczesliwa nie bede. Nikt nigdy nie dal mi tyle szczescia, milosci, tyle Siebie-
co dal mi moj maz. Dodawal mi pewnosci we wlasne sily w siebie. Wiem tez- ze
On jest osoba niezastapiona. Bylam w nim szalenczo zakochana. Nigdy tak nie
kochalam..tak bardzo...bardzo mocno. Sile mi daje caly czas mysl o nim.
Wszystko co robie - robie z mysla o nim i z mysla ze to dla niego, wiem ze on
tak by chcial. Zawsze mi powtarzal ze trzeba byc twardym silnym i zdecydowanym.
I wlasnie dopiero sie tego ucze. Czasmi kiedy chce mi sie plakac, kiedy nie mam
sily i wydaje mi sie ze poprostu- tak sie nie da...zaciskam zeby...mysle mocno
o nim i mowie sobie w myslach...ze nie moge sie poddac ze dam rade wlasnie dla
CIEBIE...przechodzi i ide do przodu...i tak bede chciala przezyc wlasnie cale
moje zycie, wychowac corke- to wszystko dla niego, bo mu sie to nalezy.
Przyznam ze dzis rano wybuchlam bo myslalam ze oszaleje i przed wyjsciem do
pracy zaczelam krzyczec do Niego- dlaczego cholera mnie
zostawil z tym wszystkim sama czy nie widzi jak ja sie mecza i ze kiedys moge
sobie z tym rady nie dac! bylam zla normalnie na niego!!!

[zeng]

ja jeszcze nie krzyczę na nią, tylko na siebie jak już. Ale dzisiaj po raz
pierwszy męczyła mnie myśl "jak ona mi to mogła zrobić, jak mogła odejść, jak
mogła umrzeć i zostawićmnie samego". Miałem nadzieję, że nigdy tak nie
pomyślę...

Aforyzmy na jutro...

[zeng]

Kochać prawdziwie to kochać na zawsze. (Henry Drummond)

Tym co po nas zostanie, będzie miłość. (Philip Larkin)

Wszystko dąży do zniszczenia. Tylko miłość nie niszczeje. (John Donne)

Przez Ciebie przepływają uwolnione wody rzek zamkniętych we mnie.

Pod koniec życia będziemy sądzeni z miłości. (Św. Jan od krzyża)

Serce, które prawdziwie kochało, nigdy nie zapomina, ale prawdziwie kocha do
końca. Tak jak słonecznik, który, gdy słońce zachodzi wygląda tak samo jak
wtedy gdy ono wschodzi. (Św. Tomasz Moore)

Prawdziwa miłość jest ogniem wiecznie płonącym. Prawdziwa miłość nigdy nie
choruje, nie starzeje się, nie umiera i nigdy się nie odwraca. (Walter Ralegh)

Miłość nie zna śmierci, to człowiek zna śmierć. (zeng)

[aniawx]

"Daj nam wiarę, że to ma sens, że nie trzeba żałować przyjaciół
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest, bo są z nami, choć w innej postaci
I przekonaj, że tak ma być, że od głosów ich wciąż drży powietrze
Że odeszli po to by żyć, lecz tym razem będą żyć wiecznie" (Preisner - kolęda
dla nieobecnych)

"Dopiero żyć zaczęli, bo umierając kochali" (J. Twardowski - troszke
zmodyfikowane przeze mnie:)

"KOchać Cie było łatwo, zapomnieć niemożliwe" (Patrycja z forum "Nowotwory-dmy
radę)

[edyta.g.25]

umiescilam sobie ten cytat w sygnaturce- jest taki wymowny... w jednym zdaniu
zawarte jest wszystko. Piekne!

jesień życia

[zeng]

jesień wiosnę dogoniła
lato dane nam nie było
koronę tego roku
jesień ma jakby cierniową

są dwa światy i nas jest dwoje
do swych miejsc przypięci jas rzepy
ty masz pewnie więcej spokoju
ja mam dzieci

są dwa światy i jedno słońce
które u nas słabiej coś grzeje
ty masz łzy szczęścia stygnące
ja mam nadzieję...

(zeng na podstawie tekstu Maryli)

Ps. stałem nad grobem, dookoła ciemno, zimno i pusto, padał śnieg a mnie grzały
dziesiątki zniczy. Czułem ciepło, błogą bliskość. Stałem i stałem, nie było mi
zimno. Stałem i nie wierzyłem że tu stoję, że tu muszę stać. Ten dzień miał
nigdy nie nadejść.

[aniawx]

Ja już też wróciłam z cmentarza. Mnustwo ludzi podchodzących i puyających jak
sie trzymasz... Piekne kwiaty i 1000 zniczy. U mnie ani śnieg, ani deszcz nie
padał, wiał tylko wiatr, zimny wiatr, ale mnie to tak jak Danielowy nie
przeszkadzało. Stałam, romawiałam z ludzmi, później chwila wyłaczenia się i
rozmowa z Patrykiem. Było przyjemnie, cicho, spokojnie...

[ania77]

Przyszło mi stać nad Jego grobem w ten dzień...To takie nierealne...Ile czasu
mój biedny umysł będzie się bronił przed przyjęciem tego faktu do wiadomości?
Są chwile,że się oszukuję,myślę sobie że Rafał jest w drugim pokoju,albo zaraz
wejdzie do domu,albo o prostu że jest obok...To dzisiejsze Święto nabrało
innego wymiaru...Wszystko już jest inne...

[zeng]

dociera do mnie okrutna prawda... dopiero ten dzień przypieczętował
rzeczywistość, przebił się przez osłonę świadomości. Dociera do mnie, że ona
nie żyje, że nie wróci, nie zadzwoni, nie dotknie. Zostały spirytystyczno-
parapsychologiczno-magiczne mżonki. Na razie surrealistyczno-romantyczny wzlot
pozwala mi na takie marzenia. Ale nadejdzie i ten dzień, kiedy moja zwykle
logiczna natura będzie musiała stoczyć walkę z nierealnymi marzeniami. I wiem,
że wygra, zawsze wygrywała. I zostanie tylko pustka i tęsknota. Bez nadziei.

Nie chcem ale muszem.

Trzymajcie się.

[hope13]

Na cmentarzu było bardzo zimno, padał deszcz i wiał silny wiatr. Nic nie
czułam, tylko przejmujące zimno. Może to czas zrobił swoje, alo moi kochani
zmarli dają mi znać, że juz dość rozpaczy, albo tylko pogoda... Zobaczę co
natsępne dni przyniosą.

[polihistor]

aphorism.blox.pl/html

[hania_2006]

Mój mąż umarł nagle 3 grudnia, do tej pory nie pogodziłam się z tym, często mam
wrażenie, że to zły sen. I czuję to samo co Edyta. Pozdrawiam

[alrada]

Nie próbuje sie nawet przebic przez Wasze wypowiedzi bo wracaja zle
wspomnienia. Trafilam tu przypadkiem, bardziej z forum chorych dzieci. Jestem
dorosła kobietą, ale też dzieckiem, które wcześnie straciło matkę, a potem
ojca. I to mimo upływu lat tkwi we mnie. Jak rana, na której tylko pojawił sie
strupek. A ten potrafi pękać. Wiem z autopsji jedno - mężczyxnie młodemu,
wdowcowi z dzieckiem bardzo trudno jest wyjśc z tej traumy, a potem trafić na
kobiete, kóra będzie dla jego dziecka kochającą drugą matką. Nas było dwoje, ja
i mój brat. Ojciec młody niezwykle atrakcyjny mężczyzna. Powim z perspektywy
czsu tyle - mój ojciec nie sprostał temu zadaniu. Może nie dorósł do roli
samotnego ojca. Wiedząc że ma oparcie w swojej martce rzucił się po jakim s
czasie w wir znajomosciu z kobietami. Teraz jako dorosla kobieta wiem, że
wynikalo to pewnie z potrzeb czysto seksualnych. Żadna jednak z tych kobiet
nawet nie zainteresowala sie nami. Żadna nie próbowala nas poznać, zblizyc sie
do nas, otoczyc opieka. nie moge powiedziec jak bysmy w takiej sytuacji
zareagowali, ale pewnie w dziecinnej psychice tesknilismy za tym. To trudna,
delikatna materia. Śmierc mamy, mlodej kobiety, jest dla nas najwieksza
tragedia mimo uplywu lat. sama jestem matka nastolatka, a jednak tesknie za
nia niesamowicie. Jest bol bo wspomnienia jej obrazu zanikaja i gdyby nie
fotografie pewnie bym zapomniala jaka byla piekna. probuje w zakamarkach
pamieci odszukac brzmienia jej gloisu i nie potrafie. Dlatego mam za soba wiele
nieprzespanych nocy. Życzę Ci siły i pamietaj o dziecku. Wiem , ono kiedys
opusci dom rodzinny, założy własną rodzinę, a ty moglbys wowczas pozostac sam.
Ale z czasem po latach szukaj madresj kobiety. Pamietaj dla dobra dziecka. I
opowiadaj mu o mamie, o tym jaka byla, pokazuj zdjecia. tego mu bedzie bardzo
brakowalo. Pozdrawiam.

[zeng]

Twoje słowa są bardzo cenne.

Jeżeli mogę spytać... ile lat miałaś, kiedy straciłaś mamę ? Jak ją pamiętasz,
jakie masz obrazy, czy te obrazy pochodzą z Twojej pamięci czy z późniejszych
opowiadań/zdjęć ?

Pozdrawiam,
Daniel

[alrada]

Mama zmarła doslownie na kilka dni przed moimi 14 urodzinami. Brat jest
młodszy. Nie byłam więc malutkim dzieckiem, ale poniewaz chorowało na raka
długo to tak na prawde byla nieobecna w naszym zyciu juz kilka lat wstecz. Jest
we mnie blokada na niepamiec tego co bylo, na bol zwalczany coraz mocniejszymi
dawkami morfiny, na te długie pobyty na onkologii. Ale dzieki temu, że byłam
starsza wiecej powinnam pamietac. Niestety ten samodzielny obraz nie jest tak
wyrazisty i gdyby nie fotografie wiele rzeczy by mi umknelo. Komunia jest tym
najbardziej dokladnym momentem kiedy ja widze usmiechnieta. I mam list ktory
pisala niedlugo przed smiercia do rodziny w Australii. Traktuje go jak talizman
bo zniego wiem jak cierpiala, jak tracila wzrok, sily do zycia, jak bardzo
momentami chciala odejsc. Nawet teraz palcze piszac to. Z autopsji wiem jak
trudno jest komus kto stracil wczesnie matke. Zakończenie podstawówki, egzaminy
do liceum, studia, moje małżeństwo, moje dziecko i jego choroba - to wszystko
ja ominęło. Teraz sa juz razem z tata. Będąc w odwiedzinach u rodziny
zachlannie za kazdym razem przegladam ich albumy w poszukiwaniu zdjec mojej
mamy. Zdobylam nawet kilka takich gdy jestesmy razem. Zachlannie tez slucham o
tym jaka byla. Mój brat jest chyba inny, ale moze sie myle. Raczej nie
rozmawiamy na ten temat. Widzisz my przezylismy jeszcze jeden koszmar , do
ktorego nie chce teraz wracac, a ktory dotyczyl naszego ojaca i jego relacji z
kobietami. W kazdym razie zakoczylo sie to tragicznie. I była nawet taki moment
kiedy w natłoku tej sytuacji, gdy czułam sie niepotrzebna, niekochana, jak
zbedna rzecz która przeszkadza chciałam odejsc. Kiedy dorosłam zawsze mówiłam,
że chce założyc rodzinę z wdowcem, ktory samotnie wychowuje dzieko(i), aby dac
takim dzieciom milośc, bo sama jej pragnelam i nigdy nie dostalam. Pewnie
gdybym wowczas takiego czlowieka spotkala tak by sie stalo. W kazdym razie na
mojej psychice śmieć mamy i cała ta sytuacja związana z ojcem i jego
przyjaciółkami odcisnęła swoje piętno. Przez te wszytskie lata bywałam każdego
tygodnia na cmentarzu u mamy. I gdy rodziłam swoje dziecko, gdy jej tak bardzo
potrzebowałam zupełnie przypadkowo pojawiła sie przy mnie pielęgniarka , która
zapytała mnie czy jestem córka A..... To była jej dobra koleżanka, na której
rękach umarła moja mama w tym samym szpitalu na tym samym oddziale (septyczny).
Zawsze uwazam, że w ten sposób moja mama była przy mnie wówczas. Danielu musisz
byc silny dla dziecka. Teraz o jeszcze jest świeże, ale pamiętaj dziecku zawsze
będzie brakować czułości i opieki matczynej. Z czasem będziesz myślał o
ułożeniu sobie życia i to jest normalne. Ale szukaj mądrze, nie kosztem
dziecka, choć tez i nie pod jego dyktando. Moja babcia miała druga matkę, bo
jej własna zmarła gdy miała bodajże 5 lat. I była to bardzo mądra kobieta,
równiez wdowa z synem. Kochała moja babcie jak własną córkę. Z dziadkiem
doczekali sie jeszcze wspólnego syna ( smiali sie , że było moje, twoje i
nasze). Nigdy nie robiła różnic między nimi, nie okazywała przynajmniej tego,
że któres z tych dzieci kocha bardziej. A trzeba wiedzieć, że pradziadek
przeżył traumę, bo w ciągu którkiego czasu zmarła mu nie tylko żona, ale i
młodsza córka). Dla mojej babci była bardzo dobra matka i dlatego tak bardzo
szanujemy jej pamięc w naszej rodzinie. i życzę Ci Danielu bys taka kobiete
kiedys gdy do teakiej decyzji dojrzejkesz spotkał na swojej drodze. Pozdrawiam.

[zeng]

życie na starcie wydaje się takie proste. Trzeba poszukać odpowiedniej
dziewczyny/kobiety, ożenić się, mieć dziecko, pracę żeby utrzymać rodzinę i
potem już z górki do emerytury, którą się spędzi razem na jej wydawaniu, czyli
na uprawianiu marchewki na działce.

Aż nagle przychodzi śmierć, jedno życie zabiera, a dwa lub więcej burzy...

[bartolin1978]

WITAJCIE KOCHANI
Wlasnie ktos podsunal mi link do tego forum i wiecie co?
Czuje sie jakbym czytal wlasna historie

"ażnagle przychodzi śmierć, jedno życie zabiera, a dwa lub więcej burzy...-W
PELNI SIE ZGADZAM...!!!!!!


Na imię mam Bartek 4X skonczylem 28 wiosen byly to jednak najsmutniejsze
urodziny jakie mialem nie tak sobie wyobrazalem zycie...moj swiat zawalil sie
25VIII...a nic nie wskazywalo na to ze tak wszystko moze sie potoczyc...24VIII
mialem imieniny swietowalismy je razem z Agatka przygotowala fantastyczna
kolacje(swietnie gotowala)...czerwone
wino...swiece...kwiaty...rozmawialismy...na komodzie lezaly dewocjonalia ktore
przywiezli z rodzicami z Fatimy powiedziala zebym wzial sobie rozaniec a ja na
to nie bardzo wiem jak go odmawiac zreszta rozaniec odmawiac bedziemy gdy
bedziemy starzy zniadolezniali odpowiedziala mi..."wez nauczysz sie..."teraz to
najcenniejsza rzecz jaka mam...zasnelismy razem przytuleni...tak minela nasza
ostatnia noc razem...rano pojechalem zobaczyc co tam w firmie, agatka zaczynala
prace dopiero ok10 wiec obudzilem ja o 9telefonem jak zreszta zawsze robilem
slowami wstawaj spiochu szkoda zycia...wypilismy razem kawe szybkie sniadanie i
rozjechalismy sie kazdy do swoich obowiazkow...w trakcie dnia wiele razy
dzwonilismy do siebie ustalajac plan dzialania na week-end byla osoba ktora
nieznosila monotonii i ciezko bylo ja utrzymac w miejscu...postanowilismy ze
pojedziemy do wroclawia(tam studiowalismy ja zaocznie Agatka dziennie, od
pazdziernika chciala zaczac jeszcze jeden fakultet)zabierzemy jej siostre z
chlopakiem i pojedziemy na koncert do Bielawy...byl to kolejny festiwal ktory
zaliczylibysmy tego lata...tak wiec cieszylismy sie na mysl ze jedziemy w
doborowym towarzystwie dobrze sie bawic...Agatka siedziala obok mnie ja
prowadzilem samochod...jestem raczej doswiadczonym kierowcom w tym roku
zrobilem 60tys km a prawo jazdy mam od 11 lat...w czasie jazdy Agatka zamienila
sie z chlopakiem siostry miejscami...usiadla za mna...nigdy wczesniej tego nie
robila...ZAWSZE SIEDZIALA OBOK...pobladzilismy...musialem zawrocic...tak wiec
dojezdzam do skrzyzowanie patrze w lusterka wlaczam kierunkowskaz...chlopak
siostry patrzy na mape...zawracam...w tym momencie trace przytomnosc nie wiem
co sie dzieje...wydostaje sie z auta podbiegam do mojego aniolka caluje ja po
ustach i mowie ze wszystko bedzie dobrze ze bardzo ja kocham i zeby nic nie
mowila teraz wiem ze odeszla na mioch rekach...przyjechala karetka probowali
reanimowac...odciagneli mnie do innego ambulansu strasznie krwawila mi glowa
choc nie czulem kompletnie nic...nie dotarlo wtedy do mnie co sie
stalo...dopiero nastepnego dnia w szpitalu gdy okazalo sie ze w trojke
wyszlismy z tego dotarlo do mnie co sie stalo...chcialem odebrac sobie
zycie...ale to byloby zbyt latwe...moj Aniol jest w niebie a ja poszedlbym
prosto do piekla...
...mielismy jechac we wrzesniu na wakacje sami...tak bardzo cieszyla sie ze
nikogo nie zabieramy ze soba i bedziemy mieli wiecej czasu dla siebie podobno
chorwacja we wrzesniu jest piekna, gdyby nie bylo pogody mielismy jechac
dalej... grecja? az sie zrobi cieplo... tak mielismy swietowac czwarta rocznice
razem...mialem od pazdziernika przeprowadzic sie do wroclawia mam tam
mieszkanie...wybieralismy meble...ustalalismy jak pomalujemy pokoje...i jak
bedzie dobrze...Agatka smiala sie ze podjadam jej Mercilon...rozgladalismy sie
za pierscionkiem...myslalem ze sie oswiadcze w swieta...bylo nam
cudownie...teraz pozostala nicosc...tak wiec blakam sie miedzy cmentarzem a
domem bedac cieniem czlowieka ktorym bylem kiedys...

[hope13]

Witak Bartku,
to ja jestem tą Jolą, która podsuwa Ci adresy stron śmierci i żałobie.
Znalazłam Cię przez przypadek na formu Dlaczego, na które trafiłam również
przypadkowo. Nie jest ono odpowiednie dla nas - tutaj znajdziesz osoby
przeżywające to samo co Ty. Na tym forum jestem od niedawna więc nie zdążyłam
jeszcze wiele napisać. Z własnego doświadczenia wiem, że fora takie jak to i
blogi, których adresy Ci podałam bardzo pomagają. Nie czujesz się wtedy
osamotniony w swoim cierpieniu. Dziel się wszystkimi swoimi myślami i
uczuciami, płacz. To przynosi w pewien sposób ukojenie.

do hope13

[zeng]

hope13, możesz mi też dać adresy tych blogów/forów/stron i czegokolwiek ?

[zeng]

Twoja mama musiała tego jakoś pilnować skoro mimo takich problemów później i
tak udało Ci się dorosnąć, stać się dobrą kobietą i ułożyć sobie normalne życie.

Pozdrawiam,
Daniel

witaj bartolin

[aniawx]

Przykro mi, ze tak potoczyły sie Twoje i Agatki losy:(( Wiem, no może wyobrażam
sobie jak się czujesz. Wiem, ze jest Ci bardzo ciężko, wierzę, ze teraz się
błąkasz, bo to nie jest normalne zycie. Wiem, ze teraz najważniejsze miejsce
dla Ciebie to Agatki grób. Domyślam się, ze spędzasz tam dużo czasu, jak my
wszyscy na grobach swoich najbliższych.
Ja dziś czuje szczególnie brak mojego Patryka, bo dziś mija dwa miesiące odkąd
odszedł od nas:(( Dziś jest ten szczególny dzień, dzień większych wspomnień o
tym przykrym wydarzeniu. Już minęła godzina, minuta w której to Patryk zamknął
swoje oczka na wieki. Nie nawidze tej godziny!!!!!!!!!
Jak przeczytałam Twój post, to przypomniał mi się Patryk. On jak leżał w
spitalu to dostał rózaniec poświęcony przez Papieża (jeszcze Jana Pawła II). I
tak lezał na łóżku i powiedział mi, ze mogę go sobie wziąć, bo On się nie modli
na rózańcu. Ale nie wzięłam Mu tego rózańca, tylko znalazłam Mu stronę
internetową (On miał w szpitalu internet) z informacją jak się odmawia różaniec
i nauczył się. Później modlił się juz na nim i nosił go ze sobą wszędzie. To
było jakieś dwa miesiące przed śmiercią...
Bartolin trzymaj się dzielnie i pisz na foru, to pomaga! Nie będziesz się czuł
samotny w tej sytuacji.
Pozdrawiam,
Ania

do Zenga

[hope13]

Oto adresy – szczególnie KASZMIROWO jest bardzo piękna – zacznij od niej.
Dziewczyna wspomina swego zmarłego Mirka. Miał 25 lat.
www.kaszmirowo.pl
f.kafeteria.pl
mialtylko20lat.blog.onet.pl
www.hospicja.pl/thanksandleave
www.opoka.org.pl/varia/poradnik/zycie_20.html
Wiesz, ja czytam tylko o śmierci i umieraniu. Już przez półtora roku. Chyba
jest ze mną coś nie tak.

[hope13]

Poprzednio podany adres był niedokładny
f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=350799&start=0
www.hospicja.pl/thanksandleave/thanksandleave/
zielonedrzwi.onet.pl/1295951,relacje.html
Popłaczesz się czytając niektóre z nich.

[hope13]

Na jednym z forów poznałam Agatę, która straciła narzeczonego w wypadku. Przez
parę miesięcy pisałyśmy do siebie maile. W zeszłym tygodniu wyjechałam służbowo
do miejscowości niedaleko miasta, w którym mieszka. Postanowiłam zostać tam
dłużej żeby się z nią spotkać. Rozmawiałyśmy do pierwszej w nocy. To
niesamowite jak podobne są nasze doświadczenia związane z żałobą, myśli i
obawy. To spotkanie wzmocniło nas obie. Na pewno spotkamy się ponownie. Warto.
I Was do tego zachęcam. Ja mieszkam niedaleko Poznania.

[blanka_e]

ogladałam wczoraj swój ulubiony program "Jak się nie ubierać" na tvn style.
Odcinek poswięcony był osobom, które owdowialy. Szansę na odnowienie swojej
garderoby a zarazem na małą psychoterapię uzyskały dwie osoby: wdowa i wdowiec.
Odcinek był bardzo ciekawy. polecam, są częste powtórki, np. w sobotę po 20-tej.