belly dance....

[survey06]

Ciezka codzienna praca expate'ow, to jedna strona medalu. Ale bywaja tez i
chwile wytchnienia i relaksu. Do takich przyjemnych momentow z zycia, czesto
sie wraca we wspomnieniach. Potrafia one przytloczyc skutecznie te wszystkie
zadry i chwile trudne. Do jedenj z wiekszych atrakcji Bliskiego Wschodu i
generalnie swiata arabskiego nalezy "taniec brzucha". Ciekawe czy polscy
expates maja cos do powiedzenia w tym temacie? Jakies wspomnienia, wrazenia?
Pierwszy raz obejrzalem taki taniec w Kairze. Bylem nim autentycznie
zauroczony. A powszechny entuzjazm meskiej publicznosci jaki towarzyszyl
tancerce w trakcie tanca i po jego zakonczeniu przerosl moje wszelkie
wyobrazenia o statecznosci i braku okazywania spontanicznego zadowolenia
przez arabow.

[chaladia]

A mam coś do powiedzenie, jak najbardziej...
W Kairze przy okazji mojego pierwszego pobytu się tego dzwiu napatrzyłem.
Trzeba sobie od razu powiedzieć, że istnieją dwie odmiady belly dancing: jedna
dla Białych, a druga dla miejscowych. Niewiele mają ze sobą wspólnego.
Pierwszą oglądałem chyba w Sheratonie Gezira - tancerka była Biała, blondynka,
chyba wogóle Skandynawka, ubrana w szarawary i stanik, z pięknie umięśnionym i
płaskim brzuchem, którym ponętnie kręciła przy akompaniamencie wschodnie
muzyki. Myślałem, że to JEST folklor - a to była Cepelia...
Znajomy Egipcjanin zawiózł nas potem do jakiejś spelunki (nawet nie potrafiłbym
dzIś powiedzieć, jaka to dzielnica była), gdzie był taniec brzucha dla
Egipcjan. W zadymionej sali (połowa widzów paniła szisze, połowa papierosy)
pojawiła się baba ważąca na oko 100 kG, ubrana w jedwabną nocną koszulę i
zaczęła w takt muzyki "przywrzucać" swoje zwały tłuszczu. Widok był dla nas,
Europejszyków, wysoce niesmaczny i daleki od jakiegokolwiek erotyzmu. Tymczasem
widownia "oszlała". Panowie w galabijach i w garniturach rzucali tancerce pod
nogi pieniądze, pierścionki nawleczone na bukieciki kwiatów (a w Kairze wcale
nie łatwo o cięte kwiaty na bukiet), wrzeszczeli, tupali i blil brawo.

Widowisko mieliśmy przednie, choć nie tancerka była w tym momencie głównym
obiektem naszego zainteresowania...

A co najciekawsze - nigdy nie widziałem podobnego entuzjazmu przy
występach "belly dancers" w wersji "for turists". Co najwyżej jakieś oklaski na
koniec.

[survey06]

To chyba ….. byliśmy w tym samym lokalu. Mnie i jeszcze jednego kolegę
miejscowy obyty człowiek zawiózł z Zamalek gdzieś w rejon starego Kairu
(kierunek wschodni). Na początku myśleliśmy, że nic z tej zapowiedzianej
imprezy nie będzie. Czekaliśmy na przyjazd przewodnika dosyć długo. Ten czas
oczekiwania umililiśmy sobie przez dokończenie butelczyny 0,7 Jasia
Wędrowniczka zakupionego jeszcze za całe 10$ (och te czasy!) w Cairo Duty Free
przy wjeździe do Egiptu. To była dobra decyzja. Sprawiła, że świat lokalny tego
wieczoru (a właściwie nocy?) zdecydowanie wydał się piękniejszy i ciekawszy.

Weszliśmy do gwarnej, zadymionej i mrocznej sali. Więcej światła było w okolicy
niewielkiego proscenium. Koło tego kręgu, szykowała się do występu orkiestra.
Kilku bębnistów, skrzypków i grajków na - ja to nazywam - większych i
mniejszych gitarach z pourywanymi strunami. (Przepraszam, ale nazw tych
miejscowych instrumentów, rodzaj gęśli itp., po prostu nie pamiętam. Do tego
różnie je się nazywa w różnych regionach Bliskiego Wschodu) Dookoła same męskie
towarzystwo. Większość zajęta paleniem szisz, rozmowami o interesach
(Egipcjanie wszędzie i zawsze rozmawiają o interesach) oraz spożywaniem już
bardzo późnej kolacji. Pożywienie to głównie kebaby, dedżadze (kurczaki),
zapiekane bakłażany, papryka nafaszerowana ryżem, obowiązkowo mixed vegetable
salad wymieszana z ich miejscowym serem, do kompletu humus bathina, orzeszki i
inne przystaweczki. Nie byliśmy głodni, ale aby nie urazić gościnności
skosztowaliśmy część z tego co było na stole. I aby nie urazić gościnności….
nie mogliśmy też odmówić wszystkich wznoszonych piwem lub whisky „sakhethek –
sahketkhum”. Do szklanek dolewano Jasia Wędrowniczka, ale dopiero później
dowiedziałem się, że dostawa pochodziła z ….północnego Libanu i
była „libańskiej domowej produkcji”. To zapewne spowodowało później u mnie
chwilowe trudności zdrowotne, ale, wszak nie o tym jest ten wątek………

Clou programu nastąpiło już dobrze w środku nocy. Na proscenium pojawiło się
gdzieś 100 kg monstrum, prawdziwa bajadera wschodu ubrana w wąskie sleepy pod
mocno przewiewnymi szarawarami i w obcisły stanik nabijany cekinami. Do
kompletu, miała przerzucone coś na kształt woalu czy szalu. Ponoć to był strój
typowy dla jakiejś pustynnej (czy południowej?) odmiany tańca brzucha. Wpierw
zostały zaprezentowane jakieś kroczki i chodzenie w takt bębenków dookoła i po
scenie. W miarę jak muzykanci przyśpieszali to i tancerka podążała za rytmem. I
to wszystko, mimo swej pulchności, obfitości i jędrności kształtów ciała.
Następnie zwolnienie tempa i znów przyśpieszenie. I tak kilka razy. Taka
rozgrzewka. Ale widać było jak „baletnica” nabierała wiary w siebie i wigoru.
Wreszcie jeden z siedzących na skraju sceny widzów wsadził tancerce zwinięty
banknot za ozdobę na kostce. Za jego przykładem poszli inni, którzy zaczęli
wciskać swoje zwitki za sleepy i za stanik. Moje skromne 5$ nic nie znaczyło
wobec licznych banknotów 5 i 10 funtowych wpiętych przez innych uczestników
spektaklu. Kilka złotych łańcuszków i pierścionków zawieszono też na
szyi „artystki”. (kwiatów nie widziałem) W krótkim czasie, bajadera była
obwieszona jak choinka w Boże Narodzenie. I, najprawdopodobniej, gdy uznała, że
to już cała „manna” dla niej tej nocy, zaczęło się na poważnie kręceniem
brzuchem, pępkiem, pośladkami, ramionami, głową i całą resztą. Przerzucanie
biodrami, trzęsienie ramionami i udami, praca mięśni pośladków itp. Co raz
wchodzenie (raczej wtlaczanie siebie) miedzy stoliki do bardziej krzykliwych
obserwatorow i powrot na scene. Posylanie calusow, usmiechow oraz gesty
przywitan i/lub pozegnan. Zapanowal ogolny entuzjazm. Pokrzykiwania,
podrygiwania, klaskanie i inne formy ukontentowania zdawaly sie trwac bez
konca. Oszalała i podniecona widownia jeszcze długo nie mogła dojść do siebie
po występie. Bo taniec, tańcem, ale największą atrakcją dla miejscowych byłą
możliwość obejrzenia sobie samej artystki. Wszak na Bliskim Wschodzie powiada
się, że „jedwab wynaleziono po to, żeby kobiety mogły chodzić nago”. A ponadto,
domeną kobiet Bliskiego Wschodu jest perfekcyjna depilacja.

[pam_pa_ram_pam]

Ja w Dubaju widziałem belly dancing w wersji "dla turystów" i nie zrobił na
mnie większego wrażenia. No, chyba że ten lichtarz z zapalonymi świecami, jaki
tancerka miał na głowie, a właściwie fakt, że prawie się nie kiwał gdy
wyczyniała naprawdę niesamowite rzeczy ze swoim brzuchem... falowanie mięśni,
kręcenie w jedną i w drugą stronę itd itp...

Spore za to wrażenie zrobił na mnie taniec siedmi zasłon, jaki na zamknietym
oczywiście występie w pewnej rezydencji zrobiła dziewczyna z Indii. Niby zwykły
strip-tease, ale w "wersji oryginalnej", tak jak przed setkami lat w haremie
Wielkiego Mogoła... Ta Hinduska mieszkała w Emiratach już parę lat i podobno
stale miała zapotrzebowanie na swoje występy. Tak od expatriate'ów, jak i
Arabów.
Także swoisty rodzaj expatriatki - czyż nie?

[survey06]

To się zgadza…

Hinduski strip-tease, który polega na rozwinięciu i zrzuceniu z siebie
kilkumetrowego sari w rytm odpowiednio dobranej muzyki, wymaga dużych
umiejętności i cierpliwości, a wykonywany profesjonalnie, potrafi dostarczyć
silnych wzruszeń i uniesień erotycznych. I to niezależnie, czy „tancerka’
wykonuje go w wersji full, czy też daje tylko „soft presentation”, kiedy na
koniec spektaklu pozostawia na sobie coś w rodzaju takiego przezroczystego
petticoat. Jednocześnie, taki strip-tease wykonywany prywatnie i w warunkach
kameralnych, dopuszcza asystę w podtrzymywaniu odwiniętych przez tancerkę
metrów sari. Bywa też, że „artystka” sama zachęca do zdejmowania z niej całego
lub części kuponu materiału. I jeżeli już do takiej zabawy zostaniemy
dopuszczeni, to w żadnym wypadku nie należy być natarczywym ani wykazywać
odruchy jakiegokolwiek pośpiechu. I aby nam do głowy nie przyszedł pomysł
turlania „artystką” po łożu lub po ......dywanie.

[pam_pa_ram_pam]

Ja myślę, że to się zgadza - przecież nie łżę...
Generalnie to nasza kultura wydaje mi się najmniej przesycona erotyzmem.
Cały ten hinduski taniec siedmiu zasłon, czy pokazy samby w Brazylii są
elementami KULTURY i są jako takie akceptowane społecznie. Tymczasem u nas
erotyka nijak nie stanowi elementu kultury, tylko coś wstydliwego.
I nie dotyczy to tylko Polski, ale całej Europy Środkowo-Wschodniej - zarówno
Niemiec, Austrii, Szwajcarii, Czech, Beneluxu, Skandynawii itd.

Zapewne masz rację.

[chaladia]

survey06 napisał:

> To chyba ….. byliśmy w tym samym lokalu.

Istotnie, z Zamalku jechaliśmy na wschód, w stronę Starego Kairu... atmosfera
lokalu dokładnie taka sama, jak opisałeś, "orkiestra" też taka.

[polishbellydancer]

zapraszam na forum: taniec brzucha
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=29390

[chaladia]

Dziewczyno, dziękujemy za zaproszenie, ale my tu wszyscy raczej nie nadajemy
się na wykonawców tego rodzaju performance...

[survey06]

Mam rowniez uzasadnione obawy, ze jakikolwiek belly dance show
w Polsce NIGDY nie dostarczy tylu wrazen i emocji co wykonywany
"live" na Bliskim Wschodzie.

[chaladia]

Do tego potrzeba tego gorąca, zapachu sziszy i arabskiego jedzenia (potu też).

[survey06]

Swieta racja Drogi Chaladia. Do tego potrzeba nie tylko "gorąca, zapachu sziszy
i arabskiego jedzenia" ale rowniez (a moze przede wszystkim) ..... araku lub -
ostatecznie - jakiegos przemyconego libanskiego bimberku. I jak tak to wszystko
razem sie wymiesza, to nie wiadomo kiedy czlowiek zaczyna na krzesle podrygiwac
a rece same skldaja sie do oklaskow. Gwoli scislosci to bylem tez w Londynie na
belly dance w El Nile Restaurant, gdzie jest baaaaardzo slono, ale nic nie jest
w stanie przebic tancow brzucha w Kairze.

[survey06]

Restauracja „Ali Baba” przy via Cadore we wschodniej części Mediolanu słynie ze
znakomitej kuchni libańskiej. Nie można tutaj ot tak sobie wejść przypadkiem i
prosto z ulicy, aby zjeść kolację. Stolik na wieczór należy zamówić z
kilkudniowym wyprzedzeniem. Nam się udało odpowiednio wcześnie dokonać
rezerwacji na ostatnią sobotę.

Powiedzmy szczerze. Nie tylko szeroki i urozmaicony zestaw potraw, czy też
specialités kuchni libańskiej, znakomite libańskie wina oraz przemili
właściciele powodują, że lokal ma każdego dnia nadkomplet gości (z wyjątkiem
niedziel, bo w niedziele restauracja jest zamknięta). Największą atrakcją
każdego wieczoru jest BELLY DANCE wykonywany przez profesjonalne tancerki z
mediolańskiej szkoły tańca brzucha. Codziennie ma swój show inna tancerka
według grafiku.

Wczorajszy wieczór należał do Danieli, jednej z liderek mediolańskiej szkoły.
(W rejonie Mediolanu istnieją 3 rywalizujące ze sobą ośrodki kształcenia
tancerek w sztuce tańca(ów?)Bliskiego Wschodu). Daniella ma włosy w kolorze
naturalnego kasztanu sięgające do połowy pleców, duże stale uśmiechnięte oczy
oraz – ogólnie – jest zgrabną i elegancką kobietą w wieku bliżej trzydziestki,
ale …. nie bądźmy dociekliwi. Widać wyraźnie, że wagę musi, a co najważniejsze,
potrafi trzymać stale pod kontrolą. Tancerka tej specjalności powinna już sama
z siebie przyciągać, zaciekawiać i podniecać swoją osobą od momentu pojawienia
się na scenie, gdyż taniec brzucha jest tańcem wybitnie erotycznym i ma właśnie
dostarczyć takich odczuć i wzruszeń wszystkim widzom przybyłym na pokaz. Jej
sie to udalo.

W tym konkretnym przypadku, wszystko było zgodnie z oczekiwaniami. Przy każdym
występie tancerki (miała 3 wejścia, każde po 10-12 minut) jędrne i kształtne
piersi skrywał dobrze dobrany stanik. Pępek był przyozdobiony dyskretną
błyskotką. Na brzuszku, kontrolowany, kształtny wałeczek tłuszczyku. Biodra,
również kształtne, wyraziste. Poniżej już tylko szarawary, lub shifonowe
zwiewne tiule sięgające do kostek. Oczywiście, staniki i spodniumy
przyozdobione w różnokolorowe cekiny. Do całości dobrane odpowiednie obuwie.

A sam taniec? Jej taniec był po prostu piękny. To było mistrzostwo. Elegancja
ruchów i gestów, świetna praca mięśni, falowanie i podrzucanie biodrami, i
wiele innych elementów składających się na pokaz, których trudno zliczyć a co
dopiero opisać. I wszystko to na powierzchni kwadratu o boku nie większym jak
2 - 2,5 metra wydzielonym między stolikami.

Nie mogę porównać performance Danieli z tańcami brzucha, jakie widziałem w
życiu wcześniej. Nie można porównywać ze względu na znaczny upływ czasu od
tamtych wydarzeń, jak również i towarzyszących okoliczności. Należy się tylko
cieszyć, że jest takie miejsce w naszej kochanej Europie, gdzie można
skosztować przysmaków libańskiej kuchni śródziemnomorskiej i …. nacieszyć oko
pełnym ekspresji tańcem brzucha.

Ps. Uważne obserwacje profilu tancerki w trakcie jej trzeciego występy i w
trzecim kostiumie a w szczególności, analiza kokardek i spinek na całej
długości jej ud – utwierdza mnie w przekonaniu, że Daniella ten występ
dała ”sans cullotte”. I jeśli tak, to można jej tylko pogratulować. „Dać do
zrozumienia wszystko, bez pokazywania niczego” Brawo.

To był bardzo miły wieczór.
San Donato Milanese; 15-01-2006

bialy belly dance w bombaju

[skawel]

Lea, kolezanka z Holandii pracowala w sylwestra jako tlo imprezy. W Indiach
dobra impreza, presizowa i w ogole nie moze odbyc sie bez bialych. Placi sie za
smo pojawienie sie bladej twarzy lub barmanstwo w bardzo okrojonym niemeczacym
zakresie(barmanka Manu nawet nie nalewala drinkow czy piwa lecz tylko podawala
pelne naczynia).
Lea oprocz robienia za tlo zostala poproszona o Belly Dance, ktory wykonala za
stosowne honorarium pierwszy raz w zyciu. Hindusi byli zachwyceni :)))

Zaiste

[chaladia]

Pamiętam, że w Egipcie i w Sudanie obecność chaładzi na weselu była
podkreśleniem pozycji państwa młodych, a właściwie ich rodzin. Ludzie związani
z projektami, na których bywałem zatrudniony nigdy nie omieszkali zaprosić tylu
chaładzi, ilu się dało na wszelkie takie uroczystości. A my nie odmawialiśmy,
bo to była bardzo fajna rozrywka. Tyle, że panowie bawili się w swoim kręgu, a
panie w swoim, co było mocno deprymujące dla nas.

W Egipcie panuje zwyczaj, że wesele wyprawia się na ulicy, to znaczy wynajmuje
się specjalny namiot, który rozwiesza się pomiędzy domami na całą szerokość
ulicy, a asfalt lub cokolwiek stanowi nawierzchnię zaścieła sie dywanami. W
środku muzykanci, żarcie, weselnicy, ale kto musi przejść - przechodzi przez
środek. Znaczniejszych przechodniów, a zabłąkanych przez przypadek Białych to
już obowiązkowo, osoba pełniąca obowiązki gospodarza czy też wodzireja wciąga
do zabawy. W 99% przypadków to miłe, ale czasami człowiek gdzieś się śpieszył,
choćby i nadać list na dworcową pocztę w Asjut (a do odjazdu posiągu została
ledwo godzina), a tu ciągną za rękaw, tażą tańczyć w kółeczku itd itp
atrakcje...