Dlaczego nie ma już wielkich reżyserów?

[noida]

Kiedyś byli Wielcy Reżyserowie, ludzie z wizją, ludzie-instytucje, jak
Bergman, Welles, Fellini, Tarkovsky, Wajda, Kieślowski. Teraz ich nie ma. Nie
robią już filmów. Chodzi się wciąż na Lyncha czy Weira, ale to nie jest to
samo. Dlaczego?

To samo dotyczy literatury, ale w trochę innym wymiarze.

Dopuszczam wyjaśnienia metafizyczne.

[braineater]

na szybko:
Są
szersze rozwinięcie wieczorem:)

P:)

[aaneta]

A James Ivory na przykład? A mój ukochany Eric Rohmer? Mike Leigh? Wong Kar Wai?

wyjasnienie "historyczne" :)))

[broch]

wielkich? Nie ma. Sa dobrzy, czesto bardzo dobrzy. Rzemioslo doprowadzone
(prawie) do perfekcji. Ale brak boskiego dotkniecia.
Dlaczego nie ma wielkich pisarzy? Albo malarzy.

Pechowo noido, zyjesz w czasach "dola" (co trafialo sie w historii sztuki w
szczegolnosci a ludzkosci w ogolnosci, wczesniej), moze dozyjesz czasow gdy
sztuka zacznie znowu piac sie w gore (nie tylko sztuka z reszta). Na dokladke
zyjesz w czasach "medialnej zmiany warty": stare srodki wyrazu odchodza w cien,
nowe budzo ambiwalentne (jeszcze) uczucia, poniewaz nie maja na swoim koncie
produkcji genialnych.

[staua]

No, wizje to wielu rezyserow ma, jesli nam sie teraz ich wizje nie podobaja, to
trudno. Mnie sie np. cala kreacja Wajdy specjalnie nie podoba, choc cenie jego
wklad w kulture naszego akurat kraju.
A Weir, Lynch, Almodovar, Greenaway, Tarantino, Von Trier, wizji odmowic im nie
mozna...
Bergman caly czas robi filmy przeciez, Saraband jest calkiem niezly (o Wajdzie
nie mowie, bo on jedzie niestety na swoim wizerunku, bardzo ladnie, lecz filmy
sa...no, wiemy jakie sa teraz)

[naked_royal_family_member]

dlaczego juz nie tworzymy sobie takich ikon jak Bergman, Welles, Fellini, Tarkowski, Wajda lub
Kieslowski? Noido, no trudniej nas nabrac, wydaje mi sie. Juz nie damy sie wystrychnac na dudka
niedrogim mistycyzmem wpolotwartych ust Irene Jacob, nie bedziemy patriotycznych lez trwonic na
widok Radziwilowicza w koszulce bez rekawkow czy tez zdenerwowanej Krystyny Jandy.

Teraz chcemy rzeczy uczciwych, malych a mocnych, czasem ironicznych, czasem wzruszajaco
naiwnych. Ale juz nie damy wodzic sie za nos Wielkimi Ideami i Zasadami. Wygralismy z akademizmem.
Mi sie wydaje, ze jest z czego sie cieszyc.

[braineater]

NRFM ma absolutną rację. Takie kino już się przeżarło, 'wielkie tematy' zostały
przemielone, przeżute, zasypane nawozem kiczu i pogrzebane w milionowych
powtórkach. Zresztą szczerze mówiąc z Twojego Panteonu, cenię tylko dwóch -
Welles, Fellini i fascynuje mnie jeden - Tarkowski, natomiast pozstałych mam za
nic (no Bergmana trochę mniej bo przynajmniej dwa filmy da się oglądać), za
kolesi, o których mówiono mi na zajęciach z historii kina, ale nie zrobiono nic
w tym celu, by byli mniej martwi niż są. Skończył się czas moralizatorów,
wieszczy kina, teraz rządzą ludzie z obsesją. I z tej kategorii jest moich
trzech największych - Haneke, Ferarra i powlutku, ale coraz bardziej Ozon. To
Ci twórcy, przynajmniej w moich oczach najlepiej opowiadaja o tu i teraz,
najskuteczniej buduja wizualne metafory w których potrafię sie odnaleźć, to oni
mną wstrząsają, gdy siadam i oglądam. Nie pouczają, nie nawracają. Pokazują i
analizują.
I tez nie jest tak, że kino obywa się bez wzruszeń, czy rozmachu, który czemuś
służy poza efekciarstwem. Masz doskonałe kino brytolskie, zarówno społeczne -
siostry Magdalenki, Billy Eliott, jak i pojechane - perfekcyjnie rozrywkowy Guy
Ritchie, obłedny Greeneway. Masz kino akcji, w którym ważny jest scenariusz, a
nie napierdalanka - filmy na scenariuszach Dawida Mammeta, rzeczy takie jak
Ronin. Masz mistrzów operowania obrazem - odwieczny i nadal doskonały Terry
Gilliam, rewelacyjny Nicolas Roeg czy szaleńcy Jeunet et Caro.
Po prostu kino szuka nowych dróg, nowych odbiorców, nowych przestrzeni, a dół w
którym ponoć się znajduje, wymyslili sobie smutni starsi panowie, którzy w
kółko chcieliby oglądać Człowieka z Marmuru czy inne ckliwe Dekalogi...<to nie
jest szpila w Brocha:)>

P:)

:)))

[broch]

Wielkosc to nie akademizm, nie ma znaczenia film czy nie, rezyserzy sa po prostu
dobrzy, nie genialni.
Wielkosc Felliniego czy Bergmana polegala zarowno na rewolucyjnym podejsciu do
warsztatu jak i ciekawym ujeciu tematu. Dzisiaj brak talentu zastepuje sie tzw
"prawdziwoscia". Mozna dystutowac czy bezposredniosc jest potrzebna bo ludzie
maja mniej wyobrazni? Czy po prostu stara jak swiat zaslona dymna za ktora nic
sie nie kryje? Tak zle i tak niedobrze.

"Noido, no trudniej nas nabrac, wydaje mi sie."

:))))
w latach 70' tez takie kawalkismy se zasuwali. Poprawia nastroj. Faktycznie nikt
sie na to nie nabieral, czyzby dzisiaj mlodzi byli bardziej naiwni?

widac podswiadoma (lub glosno wyrazona jak w wypadku noidy) tesktone za
wielkoscia: Houellebecq (literacki geniusz) czy wymieniany von Trier, Ritchie
(filmowi geniusze) to onanizowanie sie impotentow (niemozliwe medycznie). Budza
zachwyt, bo nic innego nie ma.
Moim zdaniem dzisiaj duzo latwiej nabrac widza/czytelnika niz dawniej (dowod:
braineater ochoczo ruszyl na poszukiwania:
"na szybko:
Są
szersze rozwinięcie wieczorem:)"
I wydaje sie mu ze znalazl :)))

Ktos moze lubiec teatr Glowackiego, ale facet do Shakespeare'a nie podskoczy.
Makbet dzisiaj jest tak wielki jak dawniej, zmiana pokolen nie ma znaczenia. To
samo dotyczy "Siodmej pieczeci". Powstala 450 lat po Makbecie.

Efekt "zblazowania" jest raczej kompromitujacy dla zblazowanych. Choc zawsze
jest nadzieja ze z tego wyrosna :))

"Haneke, Ferarra i powlutku, ale coraz bardziej Ozon."
Zaden z nich nie dokonal przewrotu w filmie. To sa pseudointelektualne dialogi
rodem z filmow Woody Allena.

Dzisiaj po prostu artysci nie potrafia faktycznie przekonac do swoich racji, tak
juz bywalo, z pewnoscia to sie zmieni.

Dzisiaj "mistrzostwo" operowania obrazem polega na slicznych zdjeciach, pieknych
krajobrazach, lub odwiecznym malpowaniu tego co juz w kinie bylo (Ronin =
wystarczy zmienic kostiumy).

"Skończył się czas moralizatorów,.."
no tylko Jezu nie znowu to samo: czy naprawde nie mozna wymyslec bardziej
oryginalnych hasel?
Przykro mi braineaterze ale uprawiasz filozofie dla ubogich: to juz naprawde
grali w produkcyjniakach z przeszlosci gdy mlody rewolucjonista "burzyl
instniejacy porzadek".

[braineater]

Brochu najdroższy, problem w tym, że tyś już stary:) Filmy dla Ciebie zostały
nakręcone dawno temu, zdązyłeś zobaczyć je już dziesiatki razy i super.
Rewolucji nikt nie potrzebuje - odeszła razem z latami 70' tymi. To, co dla
Ciebie jest onanizowaniem się impotentów, dla mnie jest wielkie. Natomiast
nijak nie ruszają mnie mędziarstwa Bergmana, kompletnie zwisa mi religijny
odchył Kieślowskiego i zupełnie nie obchodzi mnie martwy Wajda. Oni też budzili
zachwyt, bo niczego innego nie było. I nie masz żadnego pozaemocjonalnego
argumentu, że tak nie było. Bo obaj zdajemy sobie sprawę, że zyjemy w zupełnie
róznych światach, i to, co ciebie zachwyca, może być dla mnie kompletnym
gniotem i na odwrót. Każdy dobiera pod siebie.
Czy Haneke, Ferrara to pseudointelektualizm, to raczej nie mnie oceniać. Ja
moge ocenić tylko, czy ich przekaz do mnie trafia, i trafia. Pobudza do
myslenia, naprowadza na wnioski, fascynuje. Ciebie może walic z góry na dół,
tak , jak mnie Wajda.
O teatrze się nie wypowiem, bo nie mam o nim zielonego pojęcia, ale
podejrzewam, że dla wielu Sarach Kane jest ważniejsza od Szekspira i tez tego
nie zmienisz. Możesz sobie pomarudzić, pogderać, że to juz było, to widziałem,
to jest wtórne. Nie każdy jest jednak dinozaurem, któren zdążył widzieć
wszystko i ocenić, i dla mnie takich filmów wczesniej nie było i możesz sobie
marudzic, a ja i tak będe ogladął z zachwytem kolejny film Haneke, kolejny film
Ferarry.
No i klasyk:
Dzisiaj "mistrzostwo" operowania obrazem polega na slicznych zdjeciach, pieknyc
> h
> krajobrazach, lub odwiecznym malpowaniu tego co juz w kinie bylo (Ronin =
> wystarczy zmienic kostiumy).
>
na tym etapie powinniśmy skończyc ogladac filmy na Meliesie i Griffit...(nigdy
nie zapamietałem jak sie to pisze:). Bo potem, to juz tylko ripleje, rimejki,
powtórki. Nuda panie...
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że za pare lat pewnie będe takim samym
marudą, jak Ty...:)

[3promile]

Nie wiem co prawda, o ile (jeżeli w ogóle) kolegola Brochu jest starszy od mła,
ale muszę się wciąć, Brajnu - Sarah Kane i jej sceniczne womitoria-koprofagie
nazywane szumnie sztuką mogą być ważniejsze od Szekspira pod warunkiem, że widz
owego Szekspira ze szkoły pacholęciem poznał i jest w stanie sztukę do sztuki
przyrównać. A poza tym - kto za sto lat będzie pamiętał nazwisko "Kane"? Obawiam
sie, że tylko ci, którzy obejrzeli Wellesa, a nie ci, co uczestniczyli w
publicznym rzyganiu na publikę w "prawdziwym teatrze". Ostrożnie z tym
autentyzmem w sztuce, to raz. Od klasyki wara, to dwa. I tyle.

[braineater]

się kuna dobrali, jak dwaj zgryźliwi tetrycy:)
Ilez mozna siedzieć w klasyce? Tak się tylko pytam, retorycznie. Klasyka jest i
tyle. To chyba nie powód by robić cos innego, tak, jakby jej nigdy nie było?
Oczywiście, grozi to tym, że pikiety emerytów zatakuja kina i teatry i sapać
będą, że już to widzieli, znają, chcą czegoś nowego, kompletnie przy tym nie
kumając, że rzeczy nowe robione są nie dla nich.
Kane była tylko jako przykład, też juz niestety sklasycyzowany i zamkniety w
sztucznych ramach historii. A Szekspir przykładem jest nieuczciwym, bo był one
and only - i nikłe są szanse, że sie powtórzy. Przy czym raczyłbym zwrócić
łaskawa uwage panów, że Szekspir tez trafia do ludzi po liftingach - czy to
będzie tłumaczenie pana B., czy Romeo i Julia z Leosiem, czy Tytus Andronikus
dla wariatów. Czyli klasyke trzeba odświeżać, bo inaczej pozostaje trupem,
eksponatem muzealnym, powodem do podniety dla 80 letnich impotentów...

Jezu, za chwile napisze cos czego będę żałował, dlatego nic nie napisze:)

P:)

[3promile]

Brajnu, nie gorączkuj się tak, bo będziesz miał zmarszczki i obwisłe pośladki!
Ja nie mam nic przeciwko nowym poszukiwaniom w sztuce dowolnej; ja mam tylko
taki staroświecki pogląd, że ostatecznym kryterium, które oznacza dzieło, jest
tego dzieła ponadczasowość - cała reszta to wydmuchane efemerydy skandalu
wymieszanego po chamsku z marketingiem i/lub dozą elitarności... Ja nie lubię
Wajdy od czasu "Wszystko na sprzedaż", ale niestety za sto lat Wajda w
almanachach będzie zajmował więcej stron, niż Klata - obym się mylił, bo Klatę
cenię, ale onże Klata jest za bardzo "bieżący", ba, Szurmiej więcej miejsca
zajmie w tym almanachu, niż rzeczony Klata...

A widzieliscie

[staua]

ekranizacje "Hamleta" usytuowana w Nowym Jorku? To dopiero odswiezajace...

[aaneta]

Widzieliście. Odświeżające też, ale przede wszystkim dowód na ponadczasowość i
uniwersalność. Ale mądrzejsi ode mnie mówią, że nie z całym Szekspirem tak jest.

[broch]

"Czy Haneke, Ferrara to pseudointelektualizm, to raczej nie mnie oceniać."
to zle, dla kogo Oni tworza?
"Rewolucji nikt nie potrzebuje - odeszła razem z latami 70' tymi."
hmmm... nie pisze o potrzebie rewolucji, pisze o tym ze nihil novi sub sole:
operujesz haslami z przeszlosci, mimo iz masz poczucie nowatorstwa i tworzenia
nowego. Takie dyskusje "pokoleniowe" tez byly, rzecz w tym ze nie potrafisz od
nich uciec. Dzisiaj teoretycznie powinno byc latwiej ze wzgledu na dostep do
informacji (latwo sie zorientowac ze to juz bylo).

Nie mowie panocku kiedys tooo byly czasy, mowie ze chce czegos lepszego niz bylo
a Ty mi serwujesz same surogaty. Ja chce wiecej braineaterze, niestety Ty
proponujesz mniej.

"dla wielu Sarach Kane jest ważniejsza od Szekspira"
tez bylo (mysle o "buntowniczej" postawie), ale swiadczy wylacznie o glupocie
(przepraszam) kogos wyglaszajacego taka opinie. To jest kompromitacja
automatycznie skreslajaca glosiciela takich idiotyzmow.

Wajda? Nie, od bardzo, bardzo, bardzo dawna nic.
Poza tym uznaje proporcje, moge sie zatrzymac przy pewnych rzeczach z
zainteresowaniem, Wajda jest (a raczej byl na poczatku) dobrym polskim
rezyserem, nie uwazam ze gest wielki.

Ja nie marudze, stawiam zadania :))
to nie to samo.
Jesli ktos chce byc unikalny, rewolucyjny (a co tam powrot do znaczenia bez
polityki) to niech bedzie. Bez wciskania kitu i opowiesci

Moze dlatego nie oglada filmow za czesto. Dlaczego mam sie zadowalac mniejszym
(co sugerujesz: "..na tym etapie powinniśmy skończyc ogladac filmy..")
Widzisz, wymagamy roznych rzeczy, dla mnie to zamalo co Ciebie fascynuje.

Klopot w tym ze nie potrafisz odroznic wymagan od powrotu do przeszlosci: czesto
ludzie na pytanie w jakich czasach chcieliby zyc wracaja do szkolnych lat. Mnie
nie interesuje co bylo (od tego mam pamiec i ksiazki historyczno/analityczne),
ale co bedzie. Przeszlosc sluzy wylacznie do sprawdzenia czy poruszam sie we
wlasciwym kierunku. No wiec z dzisiejszym filmem braineaterze, czuje sie jakbym
stal w miejscu, a z Twoimi haslami faktycznie wracam w przeszlosc. :))


Przykro mi braineaterze ale to sa puste zwroty
"Skończył się czas moralizatorów,.."
"Takie kino już się przeżarło, 'wielkie tematy' zostały przemielone..."

To naprawde nie ma nic wspolnego z wiekiem. Ani ze zmiana pokolen. To naprawde
cytaty z produkcyjniakow (bez szpil).
Jesli powyzsze (dziela) uwazasz za odkrywcze, to jest to Twoj problem nie moj :))

[braineater]

broch napisał:


> to zle, dla kogo Oni tworza?

Dla siebie. A niby dla kogo mieliby tworzyć? A jesli podba się to jeszcze komus
oprócz nich, to tylko wartośc dodana, gratis w bonusie i ewentualna satysfakcja.

>
> Nie mowie panocku kiedys tooo byly czasy, mowie ze chce czegos lepszego niz
byl
> o
> a Ty mi serwujesz same surogaty. Ja chce wiecej braineaterze, niestety Ty
> proponujesz mniej.

Nie proponuje Ci mniej, nic zreszta nie proponuję. Jest inaczej niż było, a
ocenianie w kategoriach lepsze niż było, gorsze niż było, nigdy mnie nie
interesowało. Oglądam jeden film, a nie całą historię kina na raz.
>
> "dla wielu Sarach Kane jest ważniejsza od Szekspira"
> tez bylo (mysle o "buntowniczej" postawie), ale swiadczy wylacznie o glupocie
> (przepraszam) kogos wyglaszajacego taka opinie. To jest kompromitacja
> automatycznie skreslajaca glosiciela takich idiotyzmow.

Znowu, Kane'owa to przykład, może niezbyt trafny, ale nadal nie rozumiem
dlaczego miałbyś za idiotę kogos do kogo bardziej trafiaja jej sztuki niż
Szekspira? To na tej samej zasadzie, musiałbym skreslić Ciebie, bo nie uznajesz
Jelinek, a Ty mnie, bo nie znajduje wielkości w Bernhardtcie.
>

> Wajda? Nie, od bardzo, bardzo, bardzo dawna nic.
> Poza tym uznaje proporcje, moge sie zatrzymac przy pewnych rzeczach z
> zainteresowaniem, Wajda jest (a raczej byl na poczatku) dobrym polskim
> rezyserem, nie uwazam ze gest wielki.

No, siem zgadzamy wreszcie:) Jak pomarudzić, to potrafimy razem, jakoś z
chwaleniem nam nie wychodzi:)

> Ja nie marudze, stawiam zadania :))
Zapomnij. Jakie zadania? Komu zadania? Po co zadania? Niech każdy robi, co lubi
i go bawi, a ja już w tej twórczości znajdę coś dla siebie.

>
> Moze dlatego nie oglada filmow za czesto. Dlaczego mam sie zadowalac mniejszym
> (co sugerujesz: "..na tym etapie powinniśmy skończyc ogladac filmy..")
> Widzisz, wymagamy roznych rzeczy, dla mnie to zamalo co Ciebie fascynuje.


Co racja to racja. Ja prosty chłopak jestem i mnie wystarczy zafascynowanie.
Fabułą, wykonaniem, przekazem. A czy oglądam ten przekaz po raz 1szy, czy
100tny, jest mi obojętne. 'Jak' mnie interesuje bardziej niż 'co' i 'po co'.
Może dlatego sie nie potrafimy dogadać.
>

> Klopot w tym ze nie potrafisz odroznic wymagan od powrotu do przeszlosci:
czest
> o
> ludzie na pytanie w jakich czasach chcieliby zyc wracaja do szkolnych lat.
Mnie
> nie interesuje co bylo (od tego mam pamiec i ksiazki historyczno/analityczne),
> ale co bedzie. Przeszlosc sluzy wylacznie do sprawdzenia czy poruszam sie we
> wlasciwym kierunku. No wiec z dzisiejszym filmem braineaterze, czuje sie
jakbym
> stal w miejscu, a z Twoimi haslami faktycznie wracam w przeszlosc. :))


Ech, nostalgia, przypadłośc wieku:) I tylko takie pytanie niewinne - skąd masz
tę pewnośc, że obrany przez Ciebie kierunek jest tym właściwym? Szklane kule,
taroty, czy po prostu założenie: 'to jest dla Mnie dobre'?
>
>
> Przykro mi braineaterze ale to sa puste zwroty
> "Skończył się czas moralizatorów,.."
> "Takie kino już się przeżarło, 'wielkie tematy' zostały przemielone..."
>
> To naprawde nie ma nic wspolnego z wiekiem. Ani ze zmiana pokolen. To naprawde
> cytaty z produkcyjniakow (bez szpil).
> Jesli powyzsze (dziela) uwazasz za odkrywcze, to jest to Twoj problem nie
moj :
> ))

Nie uważam. Dawno wyleczyłem się z bycia odkrywczym, czy nowatorskim, bo to
akurat sa mało fascynujące wartości. Po prostu mówię, jak widzę i tylem:)

P:)

[3promile]

A gówno, Brajnu, gówno!
To nie jest wątek "Ostatnio podobało mi się"! To jest wątek o kryteriach, które
można by zaaprobować, bez względu na prywatne gusta!
Już ci kiedyś prywatnie pisałem, że żywię poważne obawy, że to, co należało
opowiedzięć/ namalować/skręcić, zostało już opowiedziane/namalowane/skręcone. I co?
Mamy dwie możliwości:
Możliwość pierwsza - mam rację.
Działanie - opowiedzieć/namalować/skręcić stare historie w na tyle świeżym
świetle, żeby prequela z kanonu wykopać,
Możliwość druga - nie mam racji
Działanie - załamać ręce i posypać głowy popiołem - skoro tyle nowego się
dzieje, a wokól same przygłupy; nie dość, że nowości nie zauważą, to jeszcze
następnemu pokoleniu strawnego przekazu sklecić nie potrafią...

[braineater]

Wybieram bramkę nr 2 oczywiście.
P:)

[beatanu]

3promile napisał:

> A gówno, Brajnu, gówno!
> To nie jest wątek "Ostatnio podobało mi się"! To jest wątek o kryteriach,
które
> można by zaaprobować, bez względu na prywatne gusta!

Ze się na chwilkę wrącę i zacytuję sygnaturkę Brunoscha - "A właściwie dlaczego
nie?" Dlaczego nie o podobaniu się? Pisanie o kryteriach wyznaczających
WIELKICH bez względu na prywatne gusta jest - przynajmniej w moim odczuciu -
pisaniem o abstrakcji. I mogę odnotować fakt, że Tarkowski wielkim reżyserem
był i... co z tego. Nie rusza mnie i już.

Bo ja na pytanie Noidy odpowiedziałabym niegrzecznie pytaniem - a po co
potrzebni nam są wielcy reżyserzy? A może wystarczy fakt, że jest wystarczająco
dużo reżyserów dobrych?

Parę dni temu obejrzałam film debiutanta Miko Lazica "Made in Yugoslavia". I
naprawdę nie ma dla mnie znaczenia, że w obrazie można było znaleść echa
Felliniego i Kusturicy. Reżyserowi udało się fajny sposób opowiedzieć historię
jugosłowiańskich emigrantów w Szwecji. Czarna komedia balansująca na granicy
tego, co można wycisnąć ze stereotypów o dwóch narodach z wojną w tle. I tyle.
Poruszyło, rozbawiło, dało do myślenia. Reżyser nie jest wielki. I może całe
szczęście ;)))

[broch]

"Bo ja na pytanie Noidy odpowiedziałabym niegrzecznie pytaniem - a po co
potrzebni nam są wielcy reżyserzy? A może wystarczy fakt, że jest wystarczająco
dużo reżyserów dobrych?"
Moze dlatego, aby cos sie zmienialo, zamiast powtarzalo?
Potrafisz wymienic "dobrych" ucznniow Boticellego? Ale o samym "wielkim"
Boticellim slyszalas? Dobrzy nie gwarantuja zmiany, a na karuzeli to sie moze w
koncu niedobrze zrobic. Tak jak zmiane w sztuce "gwarantowala wielkosc"
Boticellego. Boticelli to nie abstrakcja, nie musi sie podobac, ale to nie
abstrakcja, jak sugerujesz.
Oczywiscie, jak braineater napisal, mozna ogladac jeden film 100 razy. Kwestia
gustu.
Nie padlo zadanie aby wszyscy byli wielcy, padlo pytanie dlaczego ich dzisiaj
juz nie ma. W zwiazku z czym nikt nie chce zakazac Lazicy tworzenia, ani
publicznosci ogladania jego filmow. Bo nie w tym rzecz.

[staua]

Hmmm, czy moze wielcy to tacy, ktorym udalo sie zaspokoic ego i zostac slawnym
na wieki nazwiskiem... A jak czyjes ego nie jest tak wielkie? Jak wystarcza mu,
ze u wielkiego sie uczyl?
Przypomina mi to historie ghostwriterow, ludzi, ktorzy wlasciwie pisza ksiazki
za "nazwiska" ale ich wlasne nazwiska nie sa znane nikomu...

[broch]

""dla kogo Oni tworza?"
Dla siebie. A niby dla kogo mieliby tworzyć? "

dla siebie to tworzy ten co do szuflady wrzuca: reszta dla innych i dla szmalu.

"nic zreszta nie proponuję."
mnie nie, ale noidzie :))

"Oglądam jeden film, a nie całą historię kina na raz."
eee tam, porownujesz historie kina z trudem zgadzajac sie na kawalki Bergmana i
odrzucajac reszte :))

"Zapomnij. Jakie zadania? Komu zadania? Po co zadania?"
Jakie zadania? Bardzo "materialistyczne": kupilem samochod, wymagam aby dzialal
bez zarzutu, to samo ze sztuka. Wybieram to co mi sie podoba. Zadam. Proste.
Nie mowiac juz o tym ze jesli nie masz wymagan, to powinno byc Ci wszystko czy
bedzie to przedwojenny dziadek, czy ktos wspolczesny.

"Dawno wyleczyłem się z bycia odkrywczym, czy nowatorskim, bo to akurat sa mało
fascynujące wartości. "
nie mam pojecia czy jestes (j.w.), "Twoi" artysci byc maja (albo nuda). W kazdym
razie glosiles ich jak objawienie (za mocne slowo?). Tylko sie znowu nie poczuj
urazony.

"nadal nie rozumiem dlaczego miałbyś za idiotę kogos do kogo bardziej trafiaja
jej sztuki niż Szekspira?"
aaa to proste do wytlumaczenia. Srednio rozgarniety milosnik Kane bedzie
wiedzial ze takie porownanie nie ma sensu. Nie ta skala, nie ten wplyw na teatr.
Rownie dobrze moglbys postawic Kowalskiego (tego od wiatraczka do polonezow co
to na bezynie oszczednosc mialy zadac) obok Diesla. Tzn jak ktos chce to mozna,
wolnosc jest, ale obiektywnie (porownywacz, nie Kowalski lub Diesel) to idiota.

"Bernhardt": tus sie kolego przyczepil, Bernhardt to dla mnie (duzo) lepsza
Jelinek. Pisalem o nim bo sobie wrocilem z ciekawosci do Jego prozy. Wrocilem
tez do Camusa, Gide'a, Sartre'a, Greene'a Cortazara i zaluje. Jak zwykle
zreszta, bardzo chcialem aby mi sie ciagle podobal. Nic z dawnych fascynacji nie
zostalo (choc momenty byly :)) ). Lepiej bylo zostawic, nie ruszac.
Wole zawsze LFC, albo Cabrera Infante, i paru innych. Jesli wiec koniecznie
chcesz pisac o slabym pisarzu ktorego ja lubie pisz o LFC albo o Limie.

"Ja prosty chłopak jestem i mnie wystarczy zafascynowanie."
ehh, nie o obrazanie idzie, roznice w gustach, moje (preferencje) z pewnoascia
nie beda najlepszym zestawem dla Ciebie. Nawiasem mowiac nie lubie takich
argumentow (o prostych chlopakach) :)) bo jedyne co mozna zrobic to wzruszyc
ramionami.

Jelinek to gniot, ktory w Polsce po Noblu sie objawil (nigdzie indziej, w Polsce
zas przed nagroda, mimo wydania jakos nikt nie czytal). Przejdzie z czasem.
Sa tacy co lubia histeryczna idiotke Fallaci, nie znaczy to ze to dobra
dziennikarka, raczej efekt Ophra Winfrey (w obu wypadkach: Jelinek i Fallaci).

"I tylko takie pytanie niewinne - skąd masz tę pewnośc, że obrany przez Ciebie
kierunek jest tym właściwym? Szklane kule, taroty, czy po prostu założenie: 'to
jest dla Mnie dobre'?"
czy cos takiego sugerowalem? chyba nie! (jak w malo ambitnej Masce). Bede
wiedzial jak umre, czyli za pozno. A moze jeszcze pozniej. Skad takie pytanie?

Nie lubisz Kieslowskiego. O.k.
Nie lubie Jelinek i paru innych, hej, czy ty mnie nie obrazasz?
Mistrzu, nie, nie obrazam Cie (aczkolwiek sam z siebie czujesz sie urazony) :)

"A czy oglądam ten przekaz po raz 1szy, czy 100tny, jest mi obojętne. "
Ja sie szpycowalem wielokrotnie dla przyjemnosci, nie zasuwaj ze wielokrotne
ogladanie czegos wynika z obojetnosci.

Takie nieco nihilistyczne podejscie, "zapomnij zadan", i o tworzeniu dla siebie
nie dla ludzi przeczy Twoim wlasnym slowom wyzej.
Ludzie chocby nie wiem co obojetni na bodzce nie sa (za wyjatkiem jednego
opowiadanka Wolskiego). Czytaja, sluchaja, ogladaja to co sprawi im przyjemnosc.
Czasem to wyszukana (oj mozesz sie przyczepic) kuchnia francuska, czasem duzo
mniej. Czasem po prostu nie ma wyboru bo jest sie glodnym.

[braineater]

broch napisał:
Wybieram to co mi sie podoba. Zadam. Proste.
> Nie mowiac juz o tym ze jesli nie masz wymagan,

Mam dokładnie te same wymagania - ma mnie sie podobać i tyle. Ma dla mnie być
świeże, zaskakujące itp. Czym róznią sie moje wymagania od Twoich?

> "Dawno wyleczyłem się z bycia odkrywczym, czy nowatorskim, bo to akurat sa
mało
> fascynujące wartości. "
> nie mam pojecia czy jestes (j.w.), "Twoi" artysci byc maja (albo nuda). W
kazdy
> m
> razie glosiles ich jak objawienie (za mocne slowo?). Tylko sie znowu nie
poczuj
> urazony.

Brochu, to jest internet. Nie ma sposobu, by poczuć się urażonym. Rozmawiamy,
przekomarzamy się, robimy sobie głupie figle i tyle. Rozrywka.
>
> "nadal nie rozumiem dlaczego miałbyś za idiotę kogos do kogo bardziej trafiaja
> jej sztuki niż Szekspira?"
> aaa to proste do wytlumaczenia. Srednio rozgarniety milosnik Kane bedzie
> wiedzial ze takie porownanie nie ma sensu. Nie ta skala, nie ten wplyw na
teatr
> .
> Rownie dobrze moglbys postawic Kowalskiego (tego od wiatraczka do polonezow co
> to na bezynie oszczednosc mialy zadac) obok Diesla. Tzn jak ktos chce to
mozna,
> wolnosc jest, ale obiektywnie (porownywacz, nie Kowalski lub Diesel) to
idiota.

Nie dogadamy się wtym fragmencie chyba najbardziej. Dla mnie, jesli człowiek
potrafi wytłumaczyć, dlaczego dlań Kowalski jest ważniejszy od Diesla, może
zostać. Nie będe przytaczał sygnaturki eeeli o gustach, ale tak naprawde jest.
Każdy sam z siebie wybiera to, co dla niego najważniejsze, i nikt nie może tego
ocenia, nie znając kryteriów wyboru. I tak rozumiem zestawienie Kane/Szekspir -
to mi sie podba, to nie i juz.
>
> "Bernhardt": tus sie kolego przyczepil, Bernhardt to dla mnie (duzo) lepsza
> Jelinek. Pisalem o nim bo sobie wrocilem z ciekawosci do Jego prozy. Wrocilem
> tez do Camusa, Gide'a, Sartre'a, Greene'a Cortazara i zaluje. Jak zwykle
> zreszta, bardzo chcialem aby mi sie ciagle podobal. Nic z dawnych fascynacji
ni
> e
> zostalo (choc momenty byly :)) ). Lepiej bylo zostawic, nie ruszac.
> Wole zawsze LFC, albo Cabrera Infante, i paru innych. Jesli wiec koniecznie
> chcesz pisac o slabym pisarzu ktorego ja lubie pisz o LFC albo o Limie.

ee no - Louisa lubię bardzo, wiec sie nie ma o co kłócić:) Mechanizm tylko
chciałem pokazać - Tobi się podoba/mnie nie. Czy to naprawdę jest powód do
uznania kogoś za tłuka? I staram sie po prostu zrozumieć ludzi, dla których
Szekspir jest tłukiem, nudziarstwem sprzed wieków, co nie oznacza, że się z
nimi zgadzam. Znowu - jesli potrafią uzasadnić dlaczego Kane jest dla nich
ważniejsza niż Szekspir, to moga zostać.
>
> "Ja prosty chłopak jestem i mnie wystarczy zafascynowanie."
> ehh, nie o obrazanie idzie, roznice w gustach, moje (preferencje) z pewnoascia
> nie beda najlepszym zestawem dla Ciebie. Nawiasem mowiac nie lubie takich
> argumentow (o prostych chlopakach) :)) bo jedyne co mozna zrobic to wzruszyc
> ramionami.

Dobra, dobra. A ustawiasz ludzi w pozycji, 'eee ty tam się nie znasz, nic
jeszcze nie widziałeś', co wynika z sporej częsci Twoich postów (za co zresztą
Cię fest lubię, bo powoduje to ożywcze konflikty:)ot, tak sobie. Nawyk taki.
>
> Jelinek to gniot, ktory w Polsce po Noblu sie objawil (nigdzie indziej, w
Polsc
> e
> zas przed nagroda, mimo wydania jakos nikt nie czytal). Przejdzie z czasem.
> Sa tacy co lubia histeryczna idiotke Fallaci, nie znaczy to ze to dobra
> dziennikarka, raczej efekt Ophra Winfrey (w obu wypadkach: Jelinek i
Fallaci).

Widzisz - a dla mnie Jelinkowa jest własnie doskonałym przykładem fascynacji.
Odkrywam w niej coś nowego (dla mnie), cos świeżego (dla mnie) coś, co pobudza
do procesu myslowego (mnie), coś, czego wielu wspólczesnych autorów nie jest w
stanie dokonać (ze mna)
>
> "I tylko takie pytanie niewinne - skąd masz tę pewnośc, że obrany przez Ciebie
> kierunek jest tym właściwym? Szklane kule, taroty, czy po prostu
założenie: 'to
> jest dla Mnie dobre'?"
> czy cos takiego sugerowalem? chyba nie! (jak w malo ambitnej Masce). Bede
> wiedzial jak umre, czyli za pozno. A moze jeszcze pozniej. Skad takie pytanie?

Nie wiem, Brochu. Może to kwestia Twojego stylu wypowiedzi, a może moje błedne
odczytanie. Masz tendencję (nie tylko Ty zresztą, bo ja też) by pisać w
systemie 'ja tak mówię, więc tak, k..., jest'. Wiec odczytałem Twoja wypowiedź
jako 'skoro ja mówię, że coś jest do dupy, to jest do dupy i tyle'. Z
pozytywami tak samo - skoro mnie się podoba, to musi się Wam podobać. Ale tu
masz racje, to pewno błedna interpretacja z mojej strony
>
> Nie lubisz Kieslowskiego. O.k.
> Nie lubie Jelinek i paru innych, hej, czy ty mnie nie obrazasz?
> Mistrzu, nie, nie obrazam Cie (aczkolwiek sam z siebie czujesz sie urazony) :)

Nieno wmawiasz kmi emocje, których nie odczuwam. Czuję się rozbawiony, tocząc
tę z góry spatowana potyczkę, daje mi ona satysfakcję, że mogę sobie
porozmawiac z ludźmi, z którymi mam o czym rozmawiać, ale urażenia nie czuję
żadnego. I oczywiście, że mnie nie obrażasz - to sa tylko ćwiczenia w
argumentacji, w których ty sprawniej posługujesz sie narzędziami, ale w których
oczywiście JA mam rację:)

>
> Takie nieco nihilistyczne podejscie, "zapomnij zadan", i o tworzeniu dla
siebie
> nie dla ludzi przeczy Twoim wlasnym slowom wyzej.

Gdzie, bo tu przyznam, że nie łapię. Od 'zawsze' twierdzę, że sztuka nie ma
żadnych zadań. Nie będe powtarzał akapitu o bonusie w gratisie, ale tak moim
zdaniem jest (oczywiście mogę się mylic, ale to akurat mnie nie interesuje - że
wócę do kwesti stylu - uważam, że tak jest, więc tak jest:)

> .
> Czasem to wyszukana (oj mozesz sie przyczepic) kuchnia francuska, czasem duzo
> mniej. Czasem po prostu nie ma wyboru bo jest sie glodnym.

Ja jem wszystko, byle ktos to przygotował:) I nie dopytuję się o kompetencje
mistrza patelni. wystarczy, że MNIE smakuje.


P:)
ewentualny cd jutro, bo zaraz mnie walentynkowo Marysia skatuje:)

[broch]

no dobra, aby krotko.
w.g. najnowszych badan, (jakas szycha od informacji) wynika ze masz jedynie 50%
na prawidlowe odczytanie (intencji) email/post. Zakladam wiec ze odczytujac
posty (intencje) myle sie co drugi raz (moze czesciej).

Z tym "teatralnym" przykladem to sie nie zgodze: to nie gusta, sprawiaja ze
jeden dramaturg jest wielki a drugi nie, tego wielkiego to ja moge nawet nie
lubiec, nie zmienia to faktu ze nie jest "po prostu dobry"

"Dobra, dobra. A ustawiasz ludzi w pozycji, 'eee ty tam się nie znasz, nic
jeszcze nie widziałeś', co wynika z sporej częsci Twoich postów"
no ja tutaj niewinna sierotka, jestem. Tzn, zdaje sobie sprawe ze tak moje posty
sa odczytywane, nie mam nic przeciw temu, ale to nie jest to moim zamyslem.
Mowiac szczerze, moglbym sie strasznie starac i zmienic ton przemadrzalego, ale
faktycznie mi sie nie chce. Innymi slowy, uzywam tonu choc tak nie mysle. Golega
mial zawsze usmiechnieta gebe, nawet w dramatycznych sytuacjach, musial sie z
tego gesto tlumaczyc (wszyscy placza a Ty sie smiejesz). On mial taki grymas,
nie ze mu ciagle wesolo bylo.

No i popatrz, od filmu do glebokich rozmyslan o przeplywie informacji.

[wiksadyba1]

braineater napisał:

> NRFM ma absolutną rację. Takie kino już się przeżarło, 'wielkie tematy' zostały
>
> przemielone, przeżute, zasypane nawozem kiczu i pogrzebane w milionowych
> powtórkach. Zresztą szczerze mówiąc z Twojego Panteonu, cenię tylko dwóch -
> Welles, Fellini i fascynuje mnie jeden - Tarkowski, natomiast pozstałych mam za
>
> nic (no Bergmana trochę mniej bo przynajmniej dwa filmy da się oglądać), za
> kolesi, o których mówiono mi na zajęciach z historii kina, ale nie zrobiono nic
>
> w tym celu, by byli mniej martwi niż są. Skończył się czas moralizatorów,
> wieszczy kina,

A kiedy taki czas moralizatorów był:)? Może w głowie polskich krytyków
wychowanych na kinie moralnego niepokoju:)

> teraz rządzą ludzie z obsesją.

Obsesjonat-Ozon:)? Caro/Jeunet:)? Siostry Magdalenki:) Ciekawe jak na siła ich
obsesji do OBSESJI np. Pasoliniego, Wellesa, Bunuela, Bergmana, Godarda, w innym
sensie Kubricka, czy choćby i Hitchcocka:) Chyba, że źle rozumiem niektóre słowa
o tej porze:)

Jeżeli chodzi o obsesyjną sugestywność wizji filmowej, to ze współeczesnych
reżyserów IMHO w jakimś stopniu od biedy dorównują wyżej wymienionym może Lynch,
Bela Tarr, Tsai-Ming-Liang, Cronenberg, Haneke

I z tej kategorii jest moich
> trzech największych - Haneke, Ferarra i powlutku, ale coraz bardziej Ozon. To
> Ci twórcy, przynajmniej w moich oczach najlepiej opowiadaja o tu i teraz,
> najskuteczniej buduja wizualne metafory w których potrafię sie odnaleźć, to oni
>
> mną wstrząsają, gdy siadam i oglądam. Nie pouczają, nie nawracają. Pokazują i
> analizują.
> I tez nie jest tak, że kino obywa się bez wzruszeń, czy rozmachu, który czemuś
> służy poza efekciarstwem. Masz doskonałe kino brytolskie, zarówno społeczne -
> siostry Magdalenki, Billy Eliott, jak i pojechane - perfekcyjnie rozrywkowy Guy
>
> Ritchie, obłedny Greeneway. Masz kino akcji, w którym ważny jest scenariusz, a
> nie napierdalanka - filmy na scenariuszach Dawida Mammeta, rzeczy takie jak
> Ronin. Masz mistrzów operowania obrazem - odwieczny i nadal doskonały Terry
> Gilliam, rewelacyjny Nicolas Roeg czy szaleńcy Jeunet et Caro.

> Po prostu kino szuka nowych dróg, nowych odbiorców, nowych przestrzeni,


Za słabo szuka, w tym dla mnie problem:))

[wiksadyba1]

naked_royal_family_member napisała:

> dlaczego juz nie tworzymy sobie takich ikon jak Bergman, Welles, Fellini, Tarko
> wski, Wajda lub
> Kieslowski? Noido, no trudniej nas nabrac, wydaje mi sie. Juz nie damy sie wyst
> rychnac na dudka
> niedrogim mistycyzmem wpolotwartych ust Irene Jacob, nie bedziemy patriotycznyc
> h lez trwonic na
> widok Radziwilowicza w koszulce bez rekawkow czy tez zdenerwowanej Krystyny Jan
> dy.

Zwracam uwagę, że te wpółotwarte usta Irene Jacob, to dosyć nowe czasy:) Węszę
też tutaj argumentację na zasadzie "nudzi mnie literatura XIX wieku, np. jej
klasyczny przedstawiciel Sienkiewicz":) Albo "Masłowska wyzwolila ze schematyzmu
polską literaturę, której dotąd klasycznym przykładem były nowele takie jak "O
człowieku, który sie kulom nie kłaniał":)


> Teraz chcemy rzeczy uczciwych, malych a mocnych, czasem ironicznych, czasem wzr
> uszajaco
> naiwnych. Ale juz nie damy wodzic sie za nos Wielkimi Ideami i Zasadami. Wygral
> ismy z akademizmem.

A kogo z klasycznych reżyserów XX wieku zaliczyłbyś "do akademizmu":), np. w
czym wymienieni na wstępnie Fellini czy Tarkowski byli "akademiccy". Tak w ogóle
to prawie cały wiek XX w sztuce walczył z akademizmem, czasem z lepszym, czasem
z gorszym skutkiem, czasem popadając w dogmatyzm, fakt. W ostatnich latach tempo
tej walki jakoś wyraźnie osłabło:)

A jeżeli "wygraliśmy z akademizmem" - to, konkretnie, z czym?

[itek1]

Dla mnie wielcy to:
Sasa Gedeon
Thomas Vinterberg
Lukas Moodysson
Lars von Trier
Tom Tykwer
Andriej Zwiagincew
Liv Ullmann

[3promile]

A dla mnie Guy Ritchie, pomimo tego, że jest mężem swojej żony - "Rewolwer"
rewelacyjny jest miajscami!

[3promile]

Są wielkie filmy nieznanych reżyserów, są nawet wielkie filmy wielkich
reżyserów; rzecz w tym, że wizerunek kina stał się (podobnie jak wizerunek
innych dziedzin tzw. kultury) domeną specjalistów od wizerunku, czyli par
ękselans marketingowców - wszystko na sprzedaż...

[ben-oni]

Może i są ale coraz więcej do powiedzenia w filmie maja panowie z reką na
stosie banknotów (producenci). Wróciliśmy do czasów lat 20-ch i 30-ych, gdzie
czaplin w końcu musiał założyc własne Studio, by mu żaden dupek nie łaził po
planie i nie mówił co ma grać i kręcić.
Kiedyś na planie Fellini był władcą, dziś pan Blumfeldt z wytwórni Pegasus (czy
inny zwierz). ten co daje kasę chce dostać produkt zjadliwy mozliwie szybko i
bez poslizgów.
Nieliczni moga powiedzieć, że oni rządzą na planie.
Forman, Soderbergh, Spike Lee, Woody Allen, Bertolucci, Scorsese, von Trier,
Konczałowski, Michałkow. Bo im daje się pieniądze w ciemno! A sztuka wymaga
wolności i braku pośpiechu.
Inne rozwiazanie: robić tanie kino nieżalezne, lub niedrogie na własny koszt i
ryzyko.

[brunosch]

Nie ma wielkich reżyserów, czy wielkich filmów?

Wajda żyje (niedawno skończył 80 lat), kręci lektury szkolne i jakieś antyfilmy,
choćby to którego nie jestem w stanie oglądać - mam na myśli "pannę Nikt".
Wielki Zanussi też ukręca jakiś kogiel-mogiel "Opowieści weekendowe".
Hoffman i Kawalerowicz - wyhamujmy litościwie przed ich arcydziełami czy to
będzie telenowela Quo Vadis, Stara baśn czy Ogniem i mieczem, bo wszystkie te
filmy są chybione...
To tylko kilku na chybcika wymienionych reżyserów, którzy niedawno jeszcze
tworzyli prawdziwie dobre filmy.

[noida]

A'propos Wajdy i Zanussiego.
Czytałam ostatnio wspomnienia Kieślowskiego i tam była taka historia:
Rok 1991 czy 1992. Kieślowski spotyka Wajdę. Wajda właśnie zrezygnował z
działalności politycznej i pyta "I co ja teraz będę robił?" Kieślowski: "Jak to
co? Filmy!". A Wajda "Jakie filmy? O czym?" I miał taki wyraz twarzy, jakby
naprawdę nie wiedział. Po jakimś czasie spotkał się z Zanussim. A ten mu
mówi "Nakręciłem coś, nie wiem, co...".
Co sugeruje, że akurat ci ludzie związani byli nieodłącznie z czasami, w jakich
żyli, i że nie potrafili się odnaleźć w nowej sytuacji...
I prawdę mówiąc pytanie o wielkich reżyserów było trochę pytaniem o to, czy
czasem Wielcy Reżyserzy nie są związani w jakiś sposób z Czasami.
Według Braina tak.
Według Brocha nie.

A ja się wciąż zastanawiam.

Moim zdaniem jednak chyba nie. Można mówić wiele rzeczy o Ozonie, ale to, co
pokazuje w swoich filmach Bergman to jest jakby inny poziom. Moim zdaniem
wielkie tematy wcale się nie skonczyły. I zawsze można o nich robić filmy. Bo
każdy sobie zadaje pytanie "jak żyć?". Może dlatego, że dziś żyjemy inaczej,
potrzebujemy innych filmów?

[ben-oni]

I wcale taka postawa Wajdy mnie nie dziwi. Świetnie mu się kręciło nieśpiesznie
za państwowe pieniądze w PRL bo kinematografia "i tak zapłaci". Teraz gdy film
musi jeszcze się sprzedać (czyt. być ciekawy) zaczynają się problemy. Na
lektury chodzą szkoły, więc płodzi, ale jak długo można! Od czasów "Dantona"
nie nakręcił nic co możnaby uznać za niezłe.
W Polsce firma jest Kolski tylko, że on zawsze będzie miał problemy z kasą. W
przeciwieństwie do pupilów finansjery (telewizji) typu Cywińska (ta jej
moherowa "Boża marchewka" straszy seryjnie"), Wylężałka, Łazarkiewicz (tak
cudownie opowiada takie nudne flaki z olejem), Piwowarski i tym podobni
kaszaniarze.
Machulski (świetne kino klasy B) postanowił sam się finansować i pod opiekę
wziął Koterskiego.

[aaneta]

Owszem, Bergman to inny poziom, ale nie tylko z powodów artystycznych. Z powodu
problemów psychicznych też.
Moim zdaniem z tą wielkością to jest tak, że widać ją dopiero z perspektywy
czasu. A w każdym razie czas ją weryfikuje. Natomiast związek z czasami, w
jakich ktoś tworzy, jest istotny o tyle, że na ich tle widać, czy odstaje,
wyprzedza czy się wtapia.
Dla mnie wielki reżyser to taki, który ma własny styl, charakter pisma
rozpoznawalny na pierwszy rzut oka. To nie musi być wielka rewolucja, coś
absolutnie nowego w dziejach kina. Wystarczy, że będzie to coś odrębnego,
powiedzianego od siebie.

[stella25b]

Napewno masz racje z ta perspektywa czasu ale Fellini czy Bergman akurat
nalezeli do wielkich juz za swojego zycia. Ja upieralabym sie przy
eksperymentach filmowych, rewolucji, czyms czego jeszcze na tasmie filmowej nie
bylo.

[nienietoperz]

Wszystko zalezy od tego, jak rozumiecie wielkosc.
Wpisujacy sie w historie kina (to znaczy tacy, o ktorych beda sie uczyc biedni
studenci za 50 lat), z wlasnym niepodrabialnym stylem, tworzacy filmy od
poczatku do konca wedlug wlasnej koncepcji - prosze bardzo: Tarantino, Kar-Wai,
Lynch; kazdy z nich jest juz na swoj sposob czlowiekiem-instytucja.
Legendarni i ponadczasowi - proba odpowiadania dzisiaj jest skazana na
niepowodzenie tak czy inaczej.

Trudniej odpowiedziec na pytanie o teatr, ale uzywanie przykladu Szekspira jest
nie fair - tak sie juz zlozylo, ze ani malarstwo, ani powiesc, ani tym bardziej
film nie maja swojej Ikony Ostatecznej. Teatrowi sie Bard przydarzyl i
porownywanie go z innymi nie ma specjalnego sensu. Kane jest w porzadku, moze
przetrwa, cala reszta teatru 'shopping and fucking' zginie w odmetach niepamieci
(taki Ravenhill na przyklad). Pinter? Fo? Hmmmm.

Ad Braineater: uzywanie zalosnego Ozona jako przykladu na moc kina dzisiejszego
jest wkladaniem Brochowi w lapki broni masowego razenia.

Uklony,
nntpz





---
Welcome back.

[aaneta]

Pytanie tylko, czy Broch zna Ozona? I w ogóle jakieś kino nieamerykańskie? Nie
to, żebym Brocha nie doceniała, tylko w amerykańskich kinach podobno tylko
amerykańskie filmy pokazują.

odpowiedzi

[broch]

Znam tylko jeden film Ozona:
"See the Sea"
Fakt ze w kinach malo filmow nieeuropejskich, ale i tak wiekszosc filmow
pozyczam przez internet stad:
www.netflix.com/RoleDisplay?personid=20008445&strkid=27547179_0_0
Maja naprawde sporo filmow europejskich.
nie sadze jednak abym szczegolnie na Franciszka polowal. Ten jeden obejrzalem
przez przypadek. Mam bardzo progresywnych znajomych ktorzy sciagaja rozne takie
i zawsze "leci" jakis filmik podczas spotkan.

drogi nienietoperzu,
po pierwsze jak widac sa tacy ktorzy stawiaja Kane wyzej niz Shakespeare'a
(ikony sie nie licza bo jak zwykle obrazoburstwo jest modne). Po drugie, moge
spokojnie zestawic Kane z np T.S. Eliotem, Beckettem, Bondem i paroma
wspolczesnymi nie obawiajac sie "wsciekla" przewazy szale. Dla mnie to dosc
uboga oferta rozrywkowa (tzn "wsciekli").

[nienietoperz]

Na Franciszka nie poluj. Zmusil mnie raz nieomal do wyjscia z kina (Basen), a
drugi raz nieomal do wyjscia z pokoju (8 kobiet).
Nie ustosunkowales sie za to Brochu do trzech panow wymienionych w moim poscie;
nie jako do legend, ale do waznych postaci w historii kina.

Przy okazji przeprosiny do AAnety za kolejne przesuniecie dyskusji o Ukryrtym;
przecenilem nasze mozliwosci przedprzeprowadzkowe, teraz zas okazalo sie, ze na
nasza prowincje 'Cache' dociera dopiero w marcu:-(
Uklony,
nntpz

[aaneta]

Może to jakoś przeżyję ;)
A tak w ogóle to gdzie się przeprowadziłeś? Pochwal się, nie bądź taki :)

[nienietoperz]

Do miasta nad morzem (prawie), blisko gor (o ile mozna byc w gorach w Anglii) i
nad rzeka(naprawde), ze sredniowiecznym zamkiem i zeszlowieczna elektrownia
atomowa, jednym zaledwie kinem dla ludzi (i jednym dla konsumentow), deszczem i
wiatrem w duzych ilosciach, mieszkancami w ilosciach nieduzych. W skrocie do
Lancaster (u?).
Uklony,
nntpz

[broch]

O Tarantino kiedys pisalem. Uwazam ze mial dobre poczatki ale potem zszedl na
psy (nomen omen). Kill bill to czysta komercja nastawiona na najwieksze kino
(amerykanskie). Lubie filmy malo ambitne (tzn wejsc do kina zabawic sie i
wyjsc), ale szczerze mowiac ostatni Tarantino mnie znudzil.
Kar-Wai nie znam (chyba, w kazdym razie nie pamietam).
Lyncha lubie, choc ostatnim filmem bylo Mulholland Drive (z tej okazji z reszta
przejechalem sie rzeczona ulica) i pozniejszych, jesli byly, produkcji Lyncha
nie znam. Mulholland, nie wzielo mnie szczegolnie poniewaz pojawily sie zbyt
wyraznie elementy z wczesniejszych filmow Lyncha. Bardzo lubie Blue velvet,
Elephant man, Lost highway. Kompletnie nie znam Jego wczesniejszych filmow z lat
70' za wyjatkiem Eraserhead.

Zadowolony jestes z przeprowadzki?

[nienietoperz]

Ad Tarantino: ostatnio ogladalem po raz kolejny Pulp Fiction, i coraz bardziej
wydaje mi sie, ze jest to nie tylko doskonaly film rozrywkowy, ale tez swietny
film o zyciu tak po prostu, o jego zakretach, alogicznosciach, 'przerwach w akcji'.

Ad zadowolenie z przeprowadzki: na ile mozna byc zadowolonym po 5 dniach, jest
OK. Mam juz biurko, komputer, pokoj i potencjalna mase pracy. Poza tym ochote na
objezdzanie i obchodzenie calej okolicy - na razie wczorajszy spacer nocny
zakonczyl sie przemoczeniem sie od stop do glow i momentem a la 'Lsnienie.'

[ben-oni]

Możecie sobie fandzolić o tarantino, Ozonie czy innym Poszepszyńskim, a ja
czekam na film, który będzie drugim "Powiększeniem". Dzisiejszych matołków
od :transpottingów i tego typu g. nie stać na tak genialna robotę bo są
wyrobnikami reklamówek i strzelanek. Kryminał bez zbrodni, zbrodnia bez trupa,
chociaż był, pełna iluzja kina. Kto? Soderbergh, pupil Oscarów, który jak nie
wpiep... 40 pistoletów i trzy jatki to uważa, że film się nie udal?!

[staua]

Trzeba poczekac na drugiego Cortazara, ktory napisze drugie "Powiekszenie".
Swoja droga, chyba Antonioniego jeszcze nikt nie wymienil ;-)

Antonioni

[aaneta]

Miałam zamiar, ale po przemyśleniu zrezygnowałam, bo nie wiedziałam, czy go
zaliczyć do tych wielkich, których już nie ma, czy podkreślić, że niektórzy z
nich jeszcze kręcą.

[naked_royal_family_member]

nie zostal wymieniony, bo nie nalezy do grona Wielkich Rezyserow naszkicowanego wyzej, i chwala
[...]u.

zrobil kilka krotkich, mocnych filmow, nowoczesnych w najlepszym tego slowa znaczeniu. No, a potem
umarl.

Nie, nie, nie wmowicie mi, ze "Il filo pericoloso delle cose" czy nawet "Al di la delle nuvole" zrobione
zostalo przez tego samego czlowieka, co "Il deserto rosso".

(nie, nie znam wloskiego, podaje tytuly oryginalne tylko dlatego, ze nie znam polskich, a chcialbym
uniknac anglicyzmow, zupelnie nie na miejscu w tym kontekscie)

[aaneta]

Antonioni umarł? Kiedy? ;)

[aaneta]

No dobra, żarty na bok, też nie na miejscu.
"Po tamtej stronie chmur" zrobił Wenders, faktycznie. Ale co z tego?

[naked_royal_family_member]

O, widzisz, nie wiedzialem, ze rowniez Wenders maczal rece w "Po tamtej stronie chmur".

A "z tego" to, ze nie bez powodu Antonioni nie zostal wymieniony przez Noide, bo w czasach swoich
najlepszych filmow nie nalezal do nurtu, ktory pozwolilem sobie nazwac akademickim. No bo co
Ojczyznie czy Mistyce do, no nie wiem, powiekszonego zdjecia lub do kaprysnych dam? Antonioni
nalezal do tego samego rodzaju estetyki kinowej co Skolimowski, na przyklad. Wkurzonych,
pretensjonalnych szczeniakow;-) A takich dzis nie brakuje (Richar Kelly jest przykladem wrecz
podrecznikowym takiego wspolczesnego rezysera, czekam na ciag dalszy).

[aaneta]

A tak się dobrze zapowiadał ten Soderbergh...
Co do drugiego "Powiększenia" to gdyby się coś takiego trafiło, to już nie
byłoby to. Wolałabym coś pierwszego ;)
Poza tym jednak, moim zdaniem, nie jest tak źle, nie tylko krwawe jatki są teraz
w kinie, trzeba tylko dobrze poszukać.

[daria13]

Może to rzeczywiście kwestia wieku, ale ja zgadzam się z opinią, że wielkich
reżyserów chwilowo (mam nadzieję)brak. Jest wielu reżyserów dobrych, ciekawych,
ale naprawdę wielkich nie ma. Mi najbardziej brakuje takich wizjonerów kina jak
Herzog (choć z nim jest szansa, że jeszcze się ponownie obudzi;), czy Bunuel i
Saura.
Reżyser wielki, to taki na którego każdy film czeka się niecierpliwie i biegnie
do kina w dniu premiery. Biegnie się w ciemno. Tak mam chyba tylko z
Almodovarem. Moodysson, czy rosyjski reżyser od Powrotu (zapomniałam nazwisko)
zrobili jeszcze za mało rzeczy, żeby ich w pełni ocenić, ale faktycznie rokuja
nieżle. Kar-wai na pewno.
Akurat co do kina byłabym jednak optywmistką, bo wydaje mi się, że to materia
bardzo elastyczna i mimo, że większość spraw ważnych została już pokazana i
przeżuta jak to pisał Brain, ale jest jeszcze duża ilość sposobów na
przetworzenie ich w sposób nietypowy. Większe obawy ma już co do lilteratury,
ale to inny temat.
Pozdrawiam:)

[aaneta]

Skoro już padły te nazwiska, to może ktoś mi powie, co takiego jest w Herzogu i
Bunuelu, bo jakoś nie mogę się niczego w nich doszukać.

[noida]

Spójność wizji ;-)

[staua]

E tam. Spojna wizje ma tez np. Andrzej Kondratiuk (bardzo go lubie nota bene),
a do Wielkich go nie zaliczamy... Przynajmniej w tym watku.

[naked_royal_family_member]

Koledzy i kolezanki, Wy naprawde TransAtlantyku nie czytaliscie, by tak z wielkiej litery wszystko pisac?

[staua]

Taaa.... czy w takim razie potrzebne sa emotikony?

[naked_royal_family_member]

statuo, czyli pierwszy wpis noidy tez byl zartem takim, ktorego nie zrozumialem? ufff;-)

[staua]

Wpis Noidy - nie wiem, ale traktuje tak wielkie litery (Wielkie Litery) w tym
watku. Moj byl na pewno.

[noida]

Ja nie czytałam. A co? Teraz już się tak nie pisze?

[naked_royal_family_member]

Pisze sie Noido, pisze, tyle, ze posiada to pewna konotacje:)

[daria13]

aaneta napisała:

> Skoro już padły te nazwiska, to może ktoś mi powie, co takiego jest w Herzogu
i
> Bunuelu, bo jakoś nie mogę się niczego w nich doszukać.
Nie mam chwilowo czasu, żeby się rozpisać, a że to moi ulubieni reżyserzy, to
pewnie mogłabym długo, ale może postaram się później, z domu.
Ułatwiłabyś mi zadanie Anetko, gdybyś powiedziała, które filmy tych reżyserów
widziałaś.
W dużym skrócie mogę teraz jedynie powiedzieć, że brakuje mi kina
odrealnionego, odjechanego, jak to się teraz mówi, ale tak właśnie spójnie i z
sensem, a tacy byli właśnie Ci trzej panowie.
P:)

odrealnione i odjechane

[aaneta]

Dziękuję, wystarczy. Już wiem.
Dario, gdybym widziała, to bym nie pytała. Tylko próbowałam i mnie odrzuciło.

[daria13]

Anetko, wybacz, ale wydaje mi się, że nie sposób ocenić reżysera tylko
próbując. Znaczy obejrzałaś pierwsze 10-15 minut i powiedziałaś sobie: nie to
mi się nie podoba? Toż film tworzy z reguły spójną całość, przedstawia pewną
wizję, trudno jest go ocenić od pierwszego wejrzenia. To odjechanie u
wspomnianych reżyserów nie jest takie jak dziś się to pojęcie rozumie. To nie
sztuka dla sztuki i sztuczne udziwnienie, tylko właśnie wizjonerstwo. To
właśnie są reżyserzy, którzy stworzyli samodzielną, niepowtarzalną jakość, ich
dzieła miały ten charakterystyczny rys, o którym pisałaś, jak mało kto obecnie.
Julka dyszy mi zza ramienia, bo musi coś natychmiast zrobić na komputerze, więc
znowu muszę się streszczać, ale jak już zaczęłam, to o panach H i B prędko nie
skończę, uprzedzam:)
Pozdrawiam:)

[aaneta]

Dario, przykro mi to mówić, ale nóż mi się w kieszeni otwiera, jakem góralka
świętokrzyska, jak słyszę takie teksty. Po co mam oglądać całość, jeśli mi się
coś nie podoba od pierwszego wejrzenia? Za stara już jestem i za dużo filmów w
życiu widziałam, żeby liczyć na to, że to, co mi się nie podoba od początku,
spodoba mi się z jakichś względów później. A na oglądanie tego, co mi się nie
podoba, po to tylko, żeby stwierdzić dlaczego mi się nie podoba, nie mam albo
szkoda mi czasu.
Poza tym przecież nie oceniam reżysera (obiektywnie), tylko mówię, że mi się nie
podoba (subiektywnie). Nie uwierzę, że nie widzisz różnicy.
Jeśli o Herzogu i Bunuelu możesz długo i namiętnie, to rozwiń, proszę,
następujące swoje sformułowania:
- spójna całość,
- pewna wizja,
- odjechanie nie takie, jak dziś się to pojęcie rozumie,
- samodzielna, niepowtarzalna jakość,
- charakterystyczny rys,
ale najpierw powiedz, kiedy ostatnio odlądałaś coś panów H i B.

[daria13]

Trochę trudno mi odpowiedzieć na takie dictum i chyba próżny byłby trud mój,
skoro Ci sie nie podoba i już. Mam inne podejście do tematu i bedę sie upierać,
że nie da się ocenić filmu, bądż stwierdzić, że film mi sie nie podoba (wiem,
że to różnica) na podstawie obejrzenia pierwszych kilku minut dzieła. Rozumiem,
że w przypadku książki po pierwsze łatwiej stwierdzić, że po prostu nie podoba
mi się styl autora, a ponadto, na przeczytanie książki trzeba jednak poświecić
sporo więcej czasu, ale z filmem rzecz ma się inaczej. Ja z ciekawości byłabym
w stanie poswięcić te dwie godziny, żeby się upewnić w niepodobaniu, lub
jednakowoż odkryć coś ciekawego.A nóż.Mam prawo tak uważać, tak samo jak nie
odbieram Tobie prawa do zrezygnowania z filmu, a dalej z innych filmów danego
reżysera po obejrzeniu tylko kawałka jednego z nich.
Piszę z reguły bardzo długie posty, więc żeby je nieco zminimalizować używam
skrótów myślowych i pojęć generalizujących i gdybym chciała rozwinąć wszystkie
wskazane przez Ciebie określenia, musiałabym naprawdę się rozpisać, a skoro tak
naprawdę nie jesteś zaintesowana, to trochę mi się odechciało, prawdę mówiąc.
Filmy Herzoga i Bunuela oglądałam dawno temu, w czasach kiedy chodziłam do kina
regularnie, kiedy interesowałam się kinematografią i każdy film tych reżyserów
był dla mnie świętem. Może dziś mniej emocjonalnie podchodziłabym do tych
filmów, a może wręcz przeciwnie, teraz rozumiałabym je lepiej. Kiedyś pewnie,
jak bedzie mnie na to stać zrobię sobie maraton filmów tych reżyserów, pewnie z
Julką.
Sama widzisz ile nastukałam, a znowu pewnie Cię nie usatysfakcjonowałam:)
Mimo to pozdrawiam serdzecznie:)

[aaneta]

Istotnie, nie jestem usatysfakcjonowana, ale zdaję sobie sprawę, że sama Cię
zniechęciłam. Mimo wszystko dziękuję za dobre chęci :)

[daria13]

Ok. cieszę się, że się zrozumiałyśmy:). W tej sytuacji z przyjemnością jeszcze
coś napiszę o H i B, ale może wieczorem, bo mam straszny młyn w pracy od
dłuższego czasu. Ze swojej strony zas chiałabym, żebyś w takim razie, skoro
napisałaś niedawno: "Dla mnie wielki reżyser to taki, który ma własny styl,
charakter pisma
rozpoznawalny na pierwszy rzut oka. To nie musi być wielka rewolucja, coś
absolutnie nowego w dziejach kina. Wystarczy, że będzie to coś odrębnego,
powiedzianego od siebie." i pod czym ja się podpisuję, co już pisałam,
postarała się napisać w tym kontekście o Rohmerze. Moim zdaaniem nie jest łatwo
wyartykułować opinię o odrębnym, własnym stylu danego reżysera. Ale mam
nadzieję, że Tobie to sie uda.
Pozdrawiam:)

Rohmer

[aaneta]

Dziwi mnie trochę Twój pogląd, że "nie jest łatwo wyartykułować opinię o
odrębnym, własnym stylu danego reżysera", zwłaszcza że nie rozmawiamy na
poziomie "filmoznawczym", czyli naukowym, teoretycznym, tylko mówimy o własnych
przeżyciach i preferencjach. Przynajmniej ja ;) Oczywiście, w niektórych
przypadkach pewnie tak jest, ale mówimy przecież o wielkich reżyserach, czyli
właśnie tych odrębnych, niepowtarzalnych i charakterystycznych. Można się
spierać o wartość tych "odrębności", ale trudno ich nie zauważyć.

W przypadku Rohmera chodzi przede wszystkim o temat i sposób narracji. A raczej
o brak tematu, pozorny oczywiście. We wszystkich jego filmach, które oglądałam,
na pierwszy rzut oka nie wiadomo, o co chodzi. Toczy się jakaś opowieść,
nieśpieszna, niezbyt zajmująca, czasami wręcz nudnawa, nie ma żadnego
wyrazistego bohatera, a jeżeli nawet jest, to wydaje się niezbyt ciekawy i nie
wiadomo, o co mu chodzi ;) Ot, zwyczajne sprawy damsko-męskie, bez wielkich
uniesień, bez dramatycznych rozstań, konfliktów, tragedii, rozpaczy, zdrad ani
nawet miłości od pierwszego wejrzenia. Ale za to rozmowy, spotkania i rozmowy,
niby zwyczajne, ale to też zmyłka, bo tak naprawdę wszyscy mówią o sobie, o
swoich uczuciach, potrzebach i wzajemnych relacjach. Szczerze. Bez złych
intencji, głupich zagrywek, chęci wyrządzenia zła. I to chyba najbardziej mi się
u Rohmera podoba. A co z tego wszystkiego wynika, to nie powiem, żeby nie psuć
zabawy tym, którzy jeszcze Rohmera nie znają, a być może kiedyś zechcą go poznać.

[daria13]

Odjechane wczoraj i dziś w filmie na przykładach: wspomniany gdzieś wcześniej
Trainspotting; w opowiadaną prostą historię wplata się fragmenty nieco
odlotowe, często związane z zażywaniem przez bohaterów środków odurzających
(patrz też na przykład Requiem dla snu). Zabieg ciekawy, podoszący atrakcyjność
filmu. W dawnym kinie odjechanie to był głównie surrealizm, groteska i, jak
zwłaszcza w przypadku Herzoga - czysta magia i mistycyzm. Uwielbiam surrealizm
i groteskę, nie na darmo moimi ukochanymi pisarzami są Vian i Topor, dlatego
tak cenię sobie Bunuela. U Herzoga kocham wizjonerstwo, genialene zdjęcia i
niepowtarzalny, niepokojący nastrój. Po wyjściu z kina po obejrzeniu Szklanego
serca, przez kilka godzin chodziłam jak błędna, nie mogłam znieść szarzyzny i
brzydoty świata dookoła mnie (miałam wtedy pewnie z 17, 18 lat;). Byłam
poruszona do samej głębi.
Ty Aneto, jak mi się zdaje lubisz głównie kino psychologiczne i raczej
realistyczne, ja takie też lubię, ale jeszcze bardziej cenię sobie filmy, które
działają nie tylko na mój, nazwijmy to intelekt, ale też na mój nastrój, na
przeżywanie sztuki.
Śmiem zaryzykować hipotezę, że nie przepadasz za malarstwem Beksińskiego, a ja
go uwielbiam od czasów jeszcze wczesnolicealnych. To taka dygresja na
marginesie, ale może się mylę.
Dla mnie historia kina bez Dyskretnego uroku burżuazji, Mrocznego przedmiotu
pożądania, Nakarmić kruki Saury i Fitzcaraldo Herzoga byłaby dużo uboższa.
Myślę, że dla Ciebie Anetko najbardziej strawnym filmem Bunuela byłaby Piękność
dnia. Sprawiłabyś mi wielką radość, gdybyś kiedyś zechciała się przełamać i
spróbować obejrzeć ten film, a potem go dla mnie skomentować. Ale oczywiście
nie zmuszam, to tylko drobna sugestia.
Pozdrawiam:)

[aaneta]

Niewykluczone, że kiedyś spróbuję ponownie Herzoga, Bunuela i może jeszcze paru
innych rzeczy, które kiedyś mi nie podeszły. I może nawet mi posmakują. Jeżeli
pytam, co w nich jest fajnego, to dlatego, że mnie jakoś intrygują i spodziewam
się, że jeżeli ktoś mi to powie, to i ja wreszcie się na to otworzę. Ale do tego
potrzebuję czegoś więcej niż np. hasło "magia i mistycyzm u Herzoga". Chciałabym
się dowiedzieć, na czym ta magia i ten mistycyzm polegają w tym konkretnym
przypadku, jak to działa na emocje, jakie wrażenia wywołuje, bo to, że działa,
to wiem, tylko jak? Co takiego wspaniałego jest w "Szklanym sercu", jeżeli przez
kilka godzin po wyjściu z kina chodziłaś jak błędna, nie mogłaś znieść szarzyzny
i brzydoty świata dookoła Ciebie? Przecież to musiało być straszne uczucie, więc
skąd ten zachwyt? Chciałabym to zrozumieć, dlatego że wydaje mi się to dziwne,
bo zupełnie odmienne od tego, czego ja oczekuję od filmów czy sztuki w ogóle.
Mają mi poprawiać nastrój, nie pogarszać, a jeżeli pogarszają to musi coś z tego
wynikać, jakiś morał albo coś, że się tak naiwnie wyrażę.

Co do Beksińskiego to żadne ryzyko ani hipoteza, bo kiedyś o tym rozmawiałyśmy i
po prostu wiesz ode mnie, że mi się nie podoba :)

[ben-oni]

Herzog dla mnie jest wielki za dwa filmy:
"Aguirre..." i "Fitzcaraldo" (Amazonia pokazana tak, że misja przy tym to
dobranocka - Magia). No i Klaus. Tylko Werner z potwora potrafił zrobić
człowieka.

pytania do Noidy - a rebours

[mamarcela]

Czy ci wielcy reżyserzy, których wymieniłaś, są dla Ciebie Wielkimi Reżyserami
i to w każdym swoim dziele? Czy naprawdę ich twórczość jest en bloc dla Ciebie
ważna? Czy przypadkiem nie jest tak, że oni są wielcy z definicji, a tak
naprawdę to dzieła innych (może nie tak uznanych) są dla nas często ważniejsze?
Czy ktoś nam tej ich nadzwyczajnej wielkości przypadkiem nie wmówił? Czy ktoś
ogląda np.późnego Bergmanna z własnej woli i po wielokroć z równą przyjemnościa
jak ja Piknik pod Wiszącą skałą, albo Dawno temu w Ameryce?
Tak sobie pytam, bo nie wiem.
mamarcela bez wizji , ale za to z wątpliwościami
.

a ja moge odpowiedziec psze pani?, moge, moge?

[broch]

nie wiem co noida na to.
ale:
1) nie ma ani jednego tworcy ktory nie tworzylby rzeczy slabszych. Bylo nie bylo
to tylko ludzie. Ci ktorzy stworzyli jedynie dziela wybitne umarli mlodo (i nie
mieli szansy na podkniecie)
2) Felliniego, Antonioniego, Bergmana widac w filmach innych, tak samo jak
Hitchcocka Bunuela, de Sice. Te chlopaki zmienily metody operowania kamera,
sposob narracji, prace z aktorami. To nie tylko temat (wielki czy nie) ale cala
reszta, bez ktorej dzisiejsi rezyserzy ciagle tworzyliby filmy slapstickowe
(nawiasem mowiac bardzo lubie kino nieme).
3) czy ktos wmowil? Oczywiscie, cala kultura byla/jest wmowiona. To nie
przypadkowy odprysk mutacji chromosomalnych ale bagaz odziedziczony po
wszystkich naokolo plus doswiadczenie zyciowe pozwalajace na minimalne wariacje
(ale bez pzesady): stad sa roznice miedzy mna i brainearerem "w dziedzinie"
niektorych pisarzy :))) oraz podobienstwa w wyborze innych.

[mamarcela]

Kochany Brochu, ależ ja się zgadzam, że to byli wybitni rezyserzy - ci
wymienieni oraz jeszcze inni (Kurosawa, właśnie Bunuel, Herzog i jeszcze co
najmniej kilkunastu, ja np. przepadam za Viscontim jego Śmierć w Wenecji mnie
wbija w fotel za każdym razem). Tylko nie wiem, czy im trochę glorii Wielkich
Reżyserów i to zawsze za wszelką cene i dla wszystkich trochę na wyrost nie
dodano, a to dlatego, iż ci właśnie tylko o "wielkich" sprawach. I nawet jak
nie zachwyca to musi. Ciekawiły mnie odpowiedzi Noidy, bo ona nieskażony przez
odbiór dawniejszy umysł ma. Z pewnościa mają swoje miejscew historii kina, ale
jak to jest teraz z odbiorem np. Bergmanna (z okresu psychicznego) skoro już
wiadomo, że można o ważnych sprawach bez patosu, opowiadając po prostu
historie. Głęboko wierzę, że wartość sztuki musi być zweryfikowana przez czas,
ale właśnie jeśli chodzi o film to jest on sztuka na tyle młodą, że mam co do
tej weryfikacji pewne wątpliwości.
Pytam, bo nie wiem. Nie odbierając większości z ich dzieł miejsca w "panteonie"
do niektórych z nich nie powróciłabym z własnej woli. Chociaz uwielbiam stare
filmy (takiego Hitchcocka to żałuję, że juz nie ma) i nigdy przenigdy nie
powiedziałabym, że sztuka jest ważna tylko wtedy jeśli jest aktualna i
dotyczy "naszych" problemów.
Teraz oglądam dużo filmów, kiedyś oglądałam wszystkie dostępne w Polsce (oraz
część zagranicą) łącznie z dekaefami, iluzjonami, przeglądami i konfrontacjami.
Uczyłam sie histori filmu, wiele książek przeczytałam i ciągle mam
wątpliwości.:)
przepraszam za chaotyczność, ale piszę z komputera córki, która nade mna sapie.
no i oczywiście pozdrawiam

droga Mamarcelo

[noida]

Otóż owszem, tak. Pierwszy Bergman mnie powalił. Tarkowsky też. Welles nie, ale
oglądałam go z prawdziwą przyjemności i zdumieniem, że mimo upływu tylu lat w
ogóle się nie zestarzał. Fellini z tego towarzystwa może najmniej.
Kieślowskiego, jak dobrze wiesz, nie oglądałam wcale :) Wajdę dodałam, bo mi
się wydaje, że jego pozycja w kinie polskim jest tak niepodważalna, że
jakkolwiek na niego nie pluć to on się sam wybroni. Chociaż Zemsta jest do bani
i wszyscy to wiedzą.

Ale- ja całej masy ich filmów nie widziałam, bo nie miałam gdzie ani kiedy.
Powiedzmy, że nadrabiam usilnie, ale powoli.

Ich twórczość jest dla mnie ważna nie tylko dlatego, że są częścią historii
kina, ale też dlatego, że jest mi bliskie to, co chcieli powiedzieć.

Ale ja się w ogóle nie upieram, że akurat oni byli wielcy wielkością
bezdyskusyjną, bo na każdego znajdzie się paragraf i ja powiem, że ten czy ten
zrobił wielki film, a wy mi na to, że figa, bo oprócz tego zrobił kichę jakąś.
Chodzi mi raczej o zjawisko pt. Wielki Reżyser. Że takich ludzi w moim
pokoleniu nie ma, może z wyjątkiem von Triera, ale jego filmów akurat nie
lubię, bo są podłą manipulacją na widzu. Ja nie płaczę z żalu, że nie ma takich
ludzi. Ja się zastanawiam, dlaczego ich nie ma? Czy to kwestia czasów czy może
ekhm młodzież teraz taka rozpaskudzona?

A filmów po wielokroć nie oglądam z zasady, bo jak mam czas to oglądam raczej
te, których jeszcze nie widziałam, a sporo tego jest.

są wielkie filmy

[brunosch]

a nie reżyserzy. Oczywiście, Reżyser częściej nakręci arcydzieło niż Pipsztycki,
ale to filmy się liczą, a nie Nazwisko.
"Dawno temu w Ameryce" nakręcił ten sam Sergio Leone, który przez lata
traktowany był jako twórca Kiczów Absolutnych, spageti-westernów i innego
badziewia.
Panny Nikt nie daję rady oglądać dłużej nić 30 minut, ale jednak nakręcił to
Wajda, ten sam dzięki któremu mamy Wesele - bezdyskusyjne arcydzieło, które
zachwyca mnie bez końca. Do tego "Danton" - film, który oglądam zawsze, gdy
tylko mam okazję (chyba z kilkadziesiąt razy!!!).
Ale co zrobimy z Największym Nazwiskiem które schodzi na psy? czy to ten sam
wielki reżyser, czy człowiek, który nie odnajduje się już w świecie?

Kochana Noido

[mamarcela]

Dziękuję. :)
To ja Ci powiem tak - pierwszy Bergmann też mnie powalił, bo była to
przypadkiem Siódma pieczęć,a ja miałam z 13 lat.Później jeszcze Poziomki i
trochę Fanny i Alexander - reszta mnie raczej bolała, Tarkowski mnie powala
zawsze. Fellini - La strada i Amarcord. Kieślowskiego akurat oglądam, bo ja
lubię polskie kino. Wajda - doceniam starocie i lubie Wesele i Ziemię obiecaną.
Herzog tak. Bunuel - francuski,
Ale wydaje mi się, że współcześnie też powstają dobre, ważne, czy nawet wybitne
filmy. Czas to zweryfikuje i za 20 lat po prostu będziemy wiedzieli, co
pozostało, co ma wymiar ponadczasowy i to będzie dobre. Na razie błądzimy i
niekoniecznie na te najwybitniejsze udaje nam sie trafić.
Van Triera też nie lubię, bo stosuje chwyty socjotechniczne (czyli wali widza
po jajach :)
Kryzys w dziedzinie "wielkich reżyserów" jest chyba wynikiem ogólnego kryzysu
autorytetów. Zresztą filmy najwybitniejsze często są "schowane", mówią językiem
nie wprost, nie nazywają rzeczy po imieniu, poslugują się ironią zamiast patosu.
zreszta jak wiesz sama mam wątpliwości
pozdrawiam
mamarcela wątpiąca

[brunosch]

> Kryzys w dziedzinie "wielkich reżyserów" jest chyba wynikiem ogólnego kryzysu
> autorytetów. Zresztą filmy najwybitniejsze często są "schowane", mówią językiem
> nie wprost, nie nazywają rzeczy po imieniu, poslugują się ironią zamiast patosu

Ba! na tym polegała wielkość "szkoły polskiej"! Że zamiast sosu-patosu pojawił
się Wajda z Kanałe, który wbija w krzesło do dziś. Przez ironię i od-bohaterowienie.
Dlatego też wielki jest dla mnie Dzień świra. Film o każdym z nas. Straszny jak
Rewizor Gogola. Śmiejemy się z siebie i siwiejemy ze zgrozy, bo to dzieje się z
nami. Tu i teraz.

mały offtopic

[braineater]

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=kl&dat=20060214&id=kl12.txt
xs. Pirożyński żyje i ma się dobrze...


P:)

aż chyba normalnie się wybiorę

[noida]

na tę degrengoladę! Zwłaszcza mnie interesuje jak "córka Judyty pali papierosy
i pod nieobecność matki w domu współżyje z kolegą z klasy".

[aaneta]

A zauważyliście, kto to napisał? Co za nazwisko, nawet dwa!
Ciekawe tylko, skąd on wziął tych "wielu młodych ludzi, dla których relatywizm
moralny i brak wyższych wartości były do tej pory obce".

[noida]

Jak to skąd? Z oazy ;-)
A teraz oni poszli do kina, bo chcieli swoje pierwsze, czyste, romanytczne
uniesienia jakoś poświętować, a tu co? Moralna zgnilizna i pustka duchowa! A to
jest zaraźliwe...

[mamarcela]

A Katarzyna Grochola napisze pod koniec zycia wspomnienia "Wyznania
gorszycielki II." No normalnie szok. :)

złośliwy chichocik

[brunosch]

a jak mierzymy geniusz mistrzostwa wielkich reżyserów?
czyżby nie pustką sal kinematografów? czy nie wiejącą nudą i snujem? Jeden
Kałużyski miał odwagę powiedzieć na głos że filmy Kieślowskiego to wydumane
nudy, a Zaudzi znów płynie na fali własnej głębi.
I tu się z panem K. zgadzam w pełni. Bywa, że wielkość jest nadana przez
nic-nie-rozumiejących krytyków, którym wstyd się przyznać, że ich ten film
zdrzaźnił do wypuku, ale że o Mistrzu mowa, więc klękajmy Bracia z pokorą wobec
Geniuszu.

[noida]

Często też tak bywa, że co dla jednym wieje nudą i snujem, drudzy oglądają z
zapartym tchem i to zmienia ich życie.

Czyż nie?

ofkors :D nt

[brunosch]

[ben-oni]

Wielkość reżysera mierzymy skalą opadnięcia szczęki po dwukrotnym oglądnięciu
przez widza, który już wiele widział.
Wielki reżyser to ten, który w każdym momencie jest w stanie nakręcić film, po
obejrzeniu którego powiesz: "Ten film MUSIAŁEM zobaczyć". I podobnie powiesz po
15 latach.
Matrix zachwyca raz, później jest "taki sobie".
"Noce Cabirii" są genialne zawsze. "Nakarmić kruki" sa piękne bez względu na to
co Saura kręcił później.
Kieślowski może budzić kontrowersje ale "Czerwony" na zawsze będzie jednym z
najlepszych filmów europejskich końca XX wieku.

[braineater]

ben-oni napisał:

> Wielkość reżysera mierzymy skalą opadnięcia szczęki po dwukrotnym oglądnięciu
> przez widza, który już wiele widział.
> Wielki reżyser to ten, który w każdym momencie jest w stanie nakręcić film,
po
> obejrzeniu którego powiesz: "Ten film MUSIAŁEM zobaczyć". I podobnie powiesz
po
>
> 15 latach.
Merci za definicję. Doskonale mi pasuje do wszystkich wymienionych przeze mnie
i do paru ktorych nie wymienie, z obawy, ze Broch nam sie z śmiechu przekręci:)

P:)

[mamarcela]

Fajna definicja - tylko ja bym ja jeszcze uzupełniła o te filmy, ktore
napełniają nas taką dziką radością, że po wyjściu z kina chce nam się biegac po
dachach samochodów, albo wrzeszczeć na całe gardło "Ludzie, to było wielkie".
Bo to naprawde nie muszą być filmy smutne, "ostateczne" i o "wielkich" rzeczach
mówiące.
Tez się nie będę do tytułów przyznawać. Na wszelki wypadek.
pozdrawiam

[ben-oni]

O "Amelii" mówisz czy o "Biegnij, Lola biegnij"?, A może "Tańcząc w
ciemnościach"? Bo one tak z człowiekiem robią.:)) A "Wielki błękit"?

Tańcząc w ciemnościach.

[noida]

Ten film był najgorszym filmem, na jakim byłam, w sensie najgorszy, dobrze
zrobiony film. Był okropny!! Po stokroć!! Jak taki film może kogokolwiek
napełniać dziką radością?? Mnie się chciało rzygać od płaczu.

[beatanu]

noida napisała:

> Ten film był najgorszym filmem, na jakim byłam, w sensie najgorszy, dobrze
> zrobiony film. Był okropny!! Po stokroć!! Jak taki film może kogokolwiek
> napełniać dziką radością?? Mnie się chciało rzygać od płaczu.

Mnie się chciało bardziej rzygać (ale na sucho, bo płacz sią skurczył i nie
wystąpił:( po "Przełamując fale" tegoż samego pana reżysera.

Ale co do wielkości Amelii zgadzam się jak najbardziej. Lolę mam w domu, ale
jeszcze jej nie widziałam.

[mamarcela]

Ja na szczęście nie byłam na tym w kinie, bo mnie dobre ludzie uprzedzili, ale
na dvd nie objrzałam do końca, bo to jest żerowanie na ludzkiej wrażliwości i
to na dodatek w całej artystycznej chwale. Chwyty poniżej pasa.
Tragedia.

[braineater]

Kurcze - to chyba jest jednak film dla kobiet. Marysienka tez w kinie była cała
przejęta i zawilgocona, a ja sie wynudziłem jak mops, ożywając jedynie, kiedy
Biorkówna śpiewała. Jakoś cały czas mi leciało z ekranu przestylizowanym
kiczem, i to tak przegiętym, że w ogóle nie ruszającym.
Ale to pewnie taki przypadek jak z Lalkami Kitano, co to sa filmem wzruszającym
jedynie dla chłopców...

P:)

Lalki Kitano

[aaneta]

Kurczę, od dawna podejrzewałam, że jestem facetem ;)

[noida]

Ja też ;-)

[nienietoperz]

Bjorkowny oczy niewidzace wyplakujacej nie widzialem, za to 'Lalki' niestety tak.
W zwiazku z calkowitym brakiem polaczenia Nienietoperze~Lalki wyglada na to, ze
ani ja, ani moja druga polowa chlopcami nie jestesmy.
Za to 'Hana-Bi' - proszem pana/pani, to jest kino jak trzeba!

[chihiro2]

A ja uwazam, ze "Lalki" sa bardzo wzruszajace, zarowno dla dziewczat jak i dla
chlopcow.
A "Tanczac w ciemnosciach" mi sie nie podobalo, za bardzo przewidywalne i
ckliwe.

Tu natomiast

[braineater]

lezy teza:)
Może są nowe argumenta?

P:)

[wiksadyba1]

noida napisała:

>
>
> To samo dotyczy literatury, ale w trochę innym wymiarze.
>
Dla mnie literatury dotyczy to w tym samym wymiarze, ale w wyraźnie większym
stopniu niż kina:)
>
>

[wiksadyba1]

Jest dużo bardzo dobrych reżyserów, którzy dali się poznać w ciągu ostatnich 20
lat (powiedzmy, że jest to przybliżona "cezura" nowego kina). Wymieniłbym: za
oceanem Lyncha, Cronenberga, Braci Cohen (ale raczej za "Fargo", nie za ostatnie
filmy), Van Santa (za 3 ostatnie), Inarritu (za debiut, 21 g to spadek o oczko w
dół), a po "Broken Flowers" prawie jestem skłonny wymienić Jarmuscha:), w
Europie Hanekego, Belę Tarra, Sokurowa (za np. wielki film o Hitlerze pt.
Moloch), w bliższej Azji - Khiarostamiego, Majidiego, w dalszej Tajwańczyków Hou
Hsiao-Hsiena, Ewdarda Yanga, może Wong Kar-Waia. Pewnie parę osób zapomniałem.

A ciekawych filmów, takich na "mocną czwórkę z plusem" (w skali szkolnej 1-6)
jest już całe mnóstwo. Na pewno z kinem współczesnym nie jest źle. Z drugiej
strony - próbowałem jakiś czas temu ułożyć Top100 wszechczasów:) i nie wiem, czy
filmy z ostatnich kilkunastu lat weszłyby do pierwszej trzydziestki. Z czego to
wynika? Nie wiem, czy jest sens diagnozować jakiś głębszy proces historyczny,
kulturowy, etc. Natomiast to, czego mi najbardziej brakuje w filmach rezyserów,
których oceniłem jako najlepszych, żeby wskoczyły do tego mitycznego top30:), to
chyba najwyższej z możliwych ostrości spojrzenia, zdolność dojścia do esencji
tak przedstawionego tematu, jak i formy: czy rzecz leży np. w wykształceniu i
szerokości tzw. horyzontów intelektualnych (wybaczcie:), czy po prostu w nie aż
tak mocnym, jak mógłby być "temperamencie" (może właśnie zbyt mało obsesyjnym
---> braineater:, za mało tak naprawdę szalonym), to już kwestia konkretnego
przypadku, na ogół pewnie chodzi w jakimś stopniu o jedno i drugie naraz.

I postuluję robienia filmów opowiadającym górnolotnym tonem o "przeklętych
problemach":) Chodzi "o szybkość myślenia" za pomocą kadrów, o precyzję
spojrzenia i siłę ekspresji za jednym zamachem. I Charlie Chaplin i Antonioni
świetnie to potrafili:) Wielu współczesnych też to potrafi - niestety na ogół
"momentami."

[wiksadyba1]

robienia filmów" etc.:))