Tesknota

[Gość: eor]

I to wlasciwie nie wiadomo za czym. Jest mi nostaligicznie i teskno. Stan moj
przedziwnym jest. W duszy kluje, w sercu niepokoj, ale jaki powod? Czuje sie
jakby cos wielkiego mialo sie zaraz wydarzyc. Jak przed wyslaniem pierwszego
listu milosnego i tuz przed otwarciem listu z odpowiedzia. Wszystko wydaje sie
nieznane, odlegle, zamglone, tajemnicze i tak czarujaco pociagajace. Ach, ta
jesien. Wyznam Wam, ze lubie ten stan. Tyle wlasciwie chcialem powiedziec. Taka
oto malo uzyteczna wiadomoscia zapragnalem sie podzielic.
Serdecznie wszystkich pozdrawiam.

[Gość: magnolia]

a ja wolę wiosenny stan przebudzenia!
pozdr...

[anka1]

ladnie powiedziales.
< listopad niebezpieczna pora dla Polakow > a ja to powiedzonko opatrze tym razem znakiem
:)))

[Gość: samanta1]

mnie tez cos szarpie dzisiaj za dusze ..zwlaszcza gdy tak piekna jesien za
oknami....Ech,duszo moja ..dokad sie rwiesz glupia???Pozdrawiam!

[ja_nek]

Rwie się serce, rwie się dusza.
Rwie się..... do Niej, gdzie Ona?

Pozdrowienia
Jane

[Gość: eor]

Ja takze lubie wiosne, Magnolio. Lubie lato, lubie zime. Kazda pora inna, kazda
inne uczucia wzbudza. Jesien wydaje mi sie najbardziej magiczna. To pora dla
duszy przeznaczona. Te mgly, dzdzyste poranki, swiatelka swiec w mroku,
niedookreslonosc ksztaltow, niewypowiedzianosc chwili, ta refleksja, ta
niewiadoma. Lubie.

[Gość: magnolia]

miła jest jesień w Twoich słowach,
lecz mnie zbyt często napawa smutkiem, dni ciemne, ponure, przyroda straciła
swą uroczą zieloną szatę.
Czekam na śnieżnobiałą zimę, a później-z utęsknieniem na wiosnę.
PA!

[Gość: eor]

Gość portalu: magnolia napisał(a):

> miła jest jesień w Twoich słowach,
> lecz mnie zbyt często napawa smutkiem, dni ciemne, ponure, przyroda straciła
> swą uroczą zieloną szatę.
> Czekam na śnieżnobiałą zimę, a później-z utęsknieniem na wiosnę.

Dziekuje.
Napawa smutkiem i ciemnoscia przygnebia - mnie tez. Ale piekno w takim stanie
niezwykle odnalezc mozna. Czasem szarpnac cos musi, aby w czlowieku poklady
wyobrazni poruszyc, czasem zakluc az musi, zeby mysl wyzwolic.
Przyroda inna, bardziej realna postac zaledwie przyjmuje. Kiedy znow sie skryje
pod poduchami bieli i sukniami zieleni to przeciez pod spodem ta sama przyroda,
taka jaka teraz jest, bedzie. Teraz ma surowsza twarz, bo chwycic za serce
pragnie. Do duszy dotrzec.

[mag_nolia]

widać moja dusza potrzebuje bodźca energetycznego, optymistycznego,
radosnego...
A jeśli chodzi o jesień-to pewnie też kwestia wewnętrznego nastawienia.
Sprubóję więc się dobrze nastawiać...
Pozdr...
PA!

[pomeranka]

A ja tęsknię to stanu euforii i energii, która człowieka rozerwać potrafi. Do
chwil, w których wydaje się, że wszysko jest możliwe.
A czasem tęsknie do spokoju ducha i błogiego otępienia. Nie czuć, nie wiedzieć,
nie myśleć.

[eor]

Rozne dusze, rozne stany, rozne bodzce, rozne pragnienia i tesknoty....
A ja spojrzalem wlasnie za okno, gole drzewo, mzawka, za pol godziny bedzie
calkiem ciemno i nie wiem juz sam od kiedy widok zatopionego w ciemnosciach
miasta walczacego z mrokiem swiatlami samochodow i neonow, widok sylwetek
ludzkich zamazanych, widok domow przemoklych tak wielkie we mnie tesknoty
wywolywal, ze az trzepotanie serca na cale cialo sie przenosi.

[mag_nolia]

a teraz zatęskniłam za moim samochodzikiem!
odstawiłam do warsztatu i zdana jesytem na MPK
Cóż , pospaceruję dzisiaj między przystankami
PA!

[bigda]

A tu myszy, dzeszcz i Polska

[Gość: eor]

A kiedy liscie rude spadly mi na samochod zdalem sobie sprawe, ze za moim kotem
tez mi teskno. Ale cos jeszcze serce porywa. Tylko co?

[laura!]

Dla wszystkich, którzy czekają na coś... na cokolwiek... na nic...

Oczekiwania

Ból czasu
zatrzymanego w trzewiach
Drżenia woli
łopoczącego motyla
Bliskość krawędzi
lodowatej przestrzeni

Już lepiej strącić je z urwiska
Wybrakowane twory
Jaźni ludzkiej
Powietrze staje się lżejsze
Tylko zapach ziemi
Bardziej dokuczliwszy.

[Gość: eor]

Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherised upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster shells:

[laura!]

Czy mam to powiedzieć jeszcze raz? Aby dotrzeć tam,
Aby dotrzeć tu, gdzie jesteś, aby wyruszyć stamtąd, gdzie ciebie nie ma,
Musisz iść drogą, na której nie ma ekstazy.
Aby dotrzeć do tego, czego nie wiesz,
Musisz iść drogą, która jest drogą niewiedzy.
Aby posiąść to, czego nie posiadasz,
Musisz oddać to, co posiadasz.
Aby dojść do tego, czym nie jesteś,
Musisz iść drogą, na której nie ma ciebie.
A to, czego nie wiesz, to jedyne, co wiesz
A to, co posiadasz, jest tym, czego nie posiadasz
A tam, gdzie jesteś - nie ma ciebie wcale.


Aż drżę gdy to czytam.....

[Gość: eor]

No Eliot niestety najlepiej brzmi w oryginale:

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimeneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled about the house and fell asleep.

[laura!]

Ok. You are right..

30 That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.

[Gość: eor]

In the room the women come and go
Talking of Michelangelo

A moze:

Unreal City
Under the brown fog of a winter dawn,
A crowd flowed over London Bridge, so many,
I had not thought death had undone so many.
Sighs, short and infrequent were exhaled,
And each man fixed his eyes before his feet.

[laura!]

Jeszcze cos innego:

And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.

[eor]

(No prosze, niemal dokladnie temat mojej pracy magist.)
To to samo z poczatku Burial of the Dead, ale za to mniej jesiennie chyba, bo
przeciez:

...the sun beats,
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief
And the dry stone no sound of water.

a potem:

Here is no water, but only rock,
Rock and no water and the sandy road
The road winding among the mountains
Which are mountains of rock without water
If there were water one should stop and drink
Without the water one cannot stop or think

[laura!]

a teraz coś na powitanie chłodów:

April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.

[eor]

Shall I at least set my lands in order?
London Bridge is falling down falling down falling down

a gdzie indziej:

Sunlight on a broken column
There, is a tree swinging
And voices are
In the wind's singing
More distant and more solmen
Than a fading star

Czy laura! to Laura skad indziej nam znana????

[laura!]

Na zakończenie coś bardzo melancholijnego:

This is the dead land
This is the cactus land
Here the stone images
Are raised, here they receive
The supplication of a dead man's hand
Under the twinkle of a fading star.

Is it like this
In death's other kingdom
Waking alone
At the hour when we are
Trembling with tenderness
Lips that would kiss
Form prayers to broken stone.



Jesteś pewny że Peggy Sue wyszła za mąż?

[eor]

No to na dobranoc powrocmy do tematu i odejdzmy od mojego faworyta:

lubie tesknic
wspinac sie po poreczy dzwieku i koloru
w usta otwarte chwytac
zapach zmarzniety

PS. Tak o Peggy Sue mowili. Od poczatku wiedzialem........ :))))

[laura!]

Tu mnie zaskoczyłes kompletnie !!!!!!!!, moja ulubiona poetka

...lubie moją samotność
zawieszoną wyżej
niż most
rękoma obejmujący niebo
miłość moją
idącą bosą
po śniegu.

Dobranoc

[eor]

Dobrej nocy,
Pa.