coś dla was..

[elderlane]

niedawno przeczytałam "białe zeszyty" soni raduńskiej(wybaczcie pisanie mała
literą ale taki już mój urok)
czytałam i byłam pod wrażeniem niesamowitej szczerości wobec siebie i
czytelniczki.dziennik pisany po stracie męża.ale nie o smutku, ale o uldze
nawet, o szukaniu nowej drogi, budowaniu trudnej relacji z inna
osobą.pzrepiękna, bardzo mądra książka.a najlepsze było to że siągnęłam po nią
w odpowiednim momencie mojego życia.widziałam w tym wszystkim siebie.i
widziałam jak nieszczera jestem.jakiej odwagi wymaga pójście za sercem.
polecam właśnie tu, kobietom wrażliwym:)

[dynamitee]

książki nie czytałam, ale przeczytałam jej felietony w dawnym
Zwierciadle. nie wszystkie, bo gazetę kupuję od 3 lat, więc pewnie
część z nich mi umknęła. felietony z cyklu "kartki z białego
zeszytu", więc przypuszczam, że przynajmniej część z nich jest
fragmentami ze wspomnianej książki. b. mi się podobają, plastycznie
napisane, czytasz i masz wszystko przed oczami. na gorąco, trochę
jak kronika. w wielu z nich Sonia porusza tematykę uważności,
nie_śpieszenia się w życiu, zatrzymania się i zachwycania się życiem
powoli. podoba mi się taka postawa, sama ją zresztą praktykuję :)

[elderlane]

zgadza się.podejrzewam że to były fragmenty książki.mnie akurat najbardziej
"spodobała się", jeżeli się tak mogę wyrazić o czyjejś postawie, jej szczerość
i odwaga w dążeniu do bycia w zgodzie ze sobą.nawet jeśli to miałoby bardzo
boleć.wiem że nie jest to łatwe.

[dynamitee]

była (i jest) odważna. po 24 latach w poradni odeszła z pracy, żeby
zająć się sobą, "zatrzymać się"- jak to ona określiła, być uważną.

czytałam wywiad z nią w styczniowej "Wróżce", fragment z
książki "Tajemnice kobiet" Renaty Dziurdzikowskiej, o dziewczynce
wewnątrz nas i jak do niej dotrzeć. i znowu jej b.osobiste wyznania,
opowieść o tym, jak zajmowała się sobą po rozstaniu, jak odkryła, co
lubi jej wewnętrzna dziewczynka. i coś ciekawego przy okazji, z czym
zetknęłam się pierwszy raz i co ona już opisywała w jednym z
felietonów: pisanie lewą ręką. zadajesz pytanie pisząc prawą ręką,
odpowiadasz pisząc lewą. pisząc lewą ręką kontaktujemy się ze swoją
prawą, intuicyjno- emocjonalną półkulą mózgu. w wywiadzie czytam, że
to znana technika psychologiczna, ja się z tym zetknęłam pierwszy
raz :) do tyłu coś jestem :)
stosowałyście kiedyś?

[dynamitee]

coś jeszcze z wywiadu, co mi się rzuciło w oczy: reakcje niektórych
kobiet na kolorowe, kudłate czapki Sonii :) i w ogóle na jej
barwność w ubiorze. stwierdziły, że podziwiają ją za odwagę.
dlaczego kobiety boją się kolorowych, kudłatych czapek? i uznają za
odważną kobietę, która takowe nosi? pytanie jak najbardziej na
poważnie :)

[ursa.bianka]

a ja lubię nosić kolorowe skarpetki ;-)
kiedyś, tak półżartem, zapytałam jedną osobę,
"fajne mam skarpetki?"
a ta osoba: "czerwone"
...czyżby przeszkadzał jej kolor? ;-)

> czemu uznają za odważną kobietę w kolorowej czapce?
bo to wyjątkowe? stosunkowo rzadkie?
bo większość wybiera szarość, wtapiając się w tłum?
tylko po co?
... :-)
ulas.

[dynamitee]

> a ja lubię nosić kolorowe skarpetki ;-)

ja teeeeż! :) uwielbiam kolorowe skarpetki! im bardziej kolorowe,
tym lepiej. chociaż nie wszystkie kolory w równym stopniu toleruję.
ale zauważyłam, że ludzie przyglądają się moim skarpetkom :)
ostatnio dostałam w prezencie skarpetki z owieczkami :) śliczne :)

> > czemu uznają za odważną kobietę w kolorowej czapce?
> bo to wyjątkowe? stosunkowo rzadkie?
> bo większość wybiera szarość, wtapiając się w tłum?
> tylko po co?

masz rację, większość wybiera szarość. ludzie się jakoś boją
kolorów, boją się wyróżniać. kobiety szczególnie. jest jakaś presja,
żeby było wszystko pod kolor: torebka pasująca do butów, szalik do
rękawiczek, itd.
ja już nie raz usłyszałam, że nic w moim ubraniu do siebie nie
pasuje i jak ja się nie wstydzę tak pokazywać na ulicy? LOL

[ursa.bianka]

:))))))

[ursa.bianka]

ooo...:-)
nie stosowałam, ale
próbowałam nieraz pisać lewą, co jest dla mnie trudne:-)
a jak byłam małą dziewczynką, to marzyłam o tym, by pisać obiema ;-)
ulas.

[dynamitee]

u mnie lewa ręka zdecydowanie bardziej do tyłu niż prawa :) nie
umiem nią pisać, ale też nigdy nie próbowałam takiej techniki. muszę
spróbować i sprawdzić, czy to rzeczywiście działa :)

[z_milo]

...a ja polecam "Biegnącą z wilkami" Clarissy Pinkoli Estes...
dojrzewam do ponownej lektury, uczty dla ducha, ciała, zmysłów,
wyobraźni...
a S. Raduńską wpisuję na moją listę: "trzeba obadać"

[ursa.bianka]

hm... i Biegnącą trzeba obadać:) Dzięki za polecenie
ulas.

[dynamitee]

ja znowu przez Biegnącą nie mogę przebrnąć. zaczęłam ją czytać ponad
rok temu, jestem wciąż na Sinobrodym, więc bardzo na początku :)
obiecuję sobie, że ją skonczę wreszcie i zawsze się znajdzie 10
innych ciekawszych do przeczytania :) Clarissa zniechęciła mnie
nieco swoim chaotycznym początkiem, przeskakiwaniem z tematu na
temat. no i momentami jest dla mnie po prostu niezrozumiała. mam
nadzieję, że mi się to z czasem wyklaruje :)

[elderlane]

mam to samo..biegnącą poelciła mi kumpela, która ją wciągnęła...a ja jakoś nie
mogę przebrnąć prze początek i mam wrażenie że może jakaś "za głupia" jestem czy
coś..

[z_milo]

..."biegnąca" łatwa nie jest i czytając ją odczuwa się że proces
powstawania był długi i mocno rozpięty w czasie, mi pomogło takie
rozpięte w czasie czytanie, długie przerwy, powroty... ale ja
inaczej nie potrafię czytać, bardziej kąsam książkę, wgryzam się,
później długo długo "przeżuwam" czasem aż zapominam co
przeżuwam/przeżywam...

[elderlane]

akurat ta książka jak najbardziej nadaje się do tego typuczytania, bo chyba
inaczej się nie da...ja się na początku trochę zraziłam i jakoś nie mam chęci
sięgnąć do niej ponownie.spoglądam na nią przechodząc obok półki z książkami i
myślę że czas na nowo do niej podejść, ale chyba jeszcze nie teraz.musi poczekać
na swój czas..

[dynamitee]

tej książki chyba nie da się inaczej przeczytać. to nie jest tak hop
siup, jest trudna i trzeba się w nią wgryźć, przeżuć, przemedytować,
powracać do niej.
ja mam tak z książkami Ursuli Le Guin, które jednak nie są dla mnie
aż tak trudne :) niby zwykłe fantasy, ale mam wrażenie, że jej
książki są naszpikowane przesłaniami i też nad nimi medytuję :),
próbuję dojść do tego, co chciała przekazać czytelnikowi pod
płaszczykiem fantasy.

[ursa.bianka]

jeśli o fantasy mowa,
to mnie się bardzo podobała książka pt.
"Piąty święty żywioł" STARHAWK (to pseudonim zdaje się)

[dynamitee]

pogrzebałam w necie i ludzie sobie chwalą tę książkę. kolejna na
mojej liście do przeczytania :)

[ursa.bianka]

aha... i chciałabym przeczytać coś jeszcze tej autorki...
ale na nic się nie natknęłam...
właśnie u niej widziałam mnóstwo przesłań...
polecam

[z_milo]

...a muzycznie to mnie ostatnio Beirut zachwyca, a Was?

[ursa.bianka]

a Kto to Beirut?:)

[ursa.bianka]

no szukam w google... i co widzę? dziś ukazała się 2 płyta;)

[dynamitee]

posłuchałam sobie na youtubie. niezłe. momentami przypomina mi
Bregovica, chociaż nie wiem, czy to dobre porównanie :)
ja ostatnio mam smaka na nieco mroczne klimaty evanescence. nie wiem
dlaczego akurat teraz, bo słyszałam to już kilka lat temu i nie
robiło na mnie większego wrażenia.

[z_milo]

"Tao Kubusia Puchatka" Benjamin Hoff; czyli jak, dzięki pomocy Przyjaciół ze
Stumilowego Lasu, pojąć o co idzie w Taoizmie... bardzo polecam

[dynamitee]

Benjamin Hoff napisał jeszcze "Te Prosiaczka"- rzecz też o taoizmie.

znalazłam w necie stronę z fragmentami z "Tao...":

galaxy.uci.agh.edu.pl/~kompas/tao.html
a ten fragment mnie po prostu rozbroił :)

"- Jak ty to robisz, Puchatku?
- Co robię? - spytał Puchatek.
- Tak się Niewysilasz.
- Po prostu nie robię niczego zbyt wiele - powiedział Puchatek.
- Ale wszystko, co zaczniesz, jakoś zawsze jest wykonane.
- To się tak po prostu samo robi - wyjaśnił".

:):):)
ileż to ja razy w życiu słyszałam, że nic się samo nie robi, a tu
proszę, u Kubusia się robi :) ale on jest prosty i jego świat jest
prosty, nie komplikuje sobie chłop życia :) chyba zacznę brać z
niego przykład :)

[dynamitee]

jestem w trakcie czytania "Chcę być kochana tak jak chcę". książka
jest zapisem rozmów Katarzyny Miller z Ewą Konarowską. muszę
przyznać, że zrobiła na mnie wrażenie. myślałam, że jak to rozmowy
(momentami humorystyczne), to przejdę przez nią gładziutko i
szybciutko, ale jednak książka daje mi sporo do myślenia i trochę
nad nią medytuję :) polecam

[ursa.bianka]

brzmi bardzo zachęcająco... :)

można znaleźć swojego Księcia, prawda? ;)

[ursa.bianka]

hm... ta moja uwaga to pewnie nie na temat..;)
ale cóż... ja akurat na tym etapie;)

a ta książka to o kochaniu samej siebie, tak? :)
hm.. jeśli książę w tym pomaga, to chyba dobrze, co nie?:)

[dynamitee]

ta książka jest rzeczywiście o kochaniu samej siebie, dobrze to
ujęłaś. na pierwszy rzut oka może się wydawać, że to książka o
związkach partnerskich, ale związki są tu "scenerią" do rozmowy o
innych ważnych dla kobiet sprawach, np. o wewnętrznym dziecku- ten
temat przewija się przez całą książkę, o kobiecym cieniu,
dojrzewaniu, o związku z samą sobą (w koncu ten związek trwa całe
życie :)

[ursa.bianka]

to jeszcze raz ja, znalazłam fragment:
czytelnia.onet.pl/0,1259014,do_czytania.html

[dynamitee]

ten rozdział, który zalinkowałaś, jest jednym z tych, które dały mi
najbardziej do myślenia.

a to jest esencja: "OD ŻADNEGO RYCERZA DZIEWCZYNKA NIE MOŻE DOSTAĆ
TEGO, CZEGO POTRZEBUJE, ŻEBY STAĆ SIĘ DOROSŁĄ KOBIETĄ".

książę, mężczyzna rzeczywiście może pomóc kobiecie w pokochaniu
samej siebie, ale nie zrobi tego za nią.

[ursa.bianka]

właśnie, właśnie :-))

[ursa.bianka]

oj tak...
niby takie proste: pójdź za sercem...
ale jakoś się chyba tego boimy...

[alicja733]

zainspirowana tym co napisała Elderlane rozpoczynając ten wątek,
kupiłam książkę Soni Raduńskiej "Białe zeszyty". Jestem pod
wrażeniem - "rozebrała sie do naga" opisując swoje uczucia. I tak
jak Elderlane mam uczucie, że trafiłam na tą książkę w odpowiednim
czasie swojego zycia, odnajdując kawałki siebie. A może będe w tej
książce odnajdywała siebie zawsze. Bo co do tego, że do niej wrócę,
nie mam wątpliwości.
Polecam Wam Wszystkim - polecam przez duże P!
I... Dziekuję!!

[z_milo]

Gorąco polecam, odkryte przeze mnie ponownie Bel Canto... muzyczka jak podkład
do baśni, może o Elfach ;)

coś dla nas... FILMOWO

[z_milo]

"Sztuczki" reż. Andrzej Jakimowski... ależ ładna opowieść, w której
czas miło zwalnia, a dzięki głównemu bohaterowi (rewelacja!)
utwierdzamy się w wierze, że warto pozytywnie "zaklinać i czarować"
rzeczywistość, gorąco polecam :)

[elderlane]

iluzjonista
niedawno dopiero obejrzałam.przepiękny film.z zaskakującym zakończeniem.niesamowity.

[z_milo]

moje ostatnie odkrycie to Laoche... polski bardzo świeży powiew,
rewelacyjni tekstowo, świetni muzycznie... najnowsza płyta
pt. "Gospel" jest bardzo specyficzną rozmową (?) z Bogiem, człowieka
młodego-zbuntowanego-poszukującego-pytającego... wcześniejsza
płyta "Powstanie Warszawskie" w bardzo współczesny-nowoczesny sposób
przypomina grozę wydarzeń z '44 roku... ogromny ładunek rozmaitych
emocji, który uwalnia się przy każdorazowym słuchaniu, bardzo polecam