Wielodzietne?

[juleg]

Ponoć trzecie dziecko, to już rodzina wielodzietna
Czy są na forum takie "wybryki natury" wiem tylko o Kaace i chyba
Fizuli Moja rodzina mi współczuje, dlatego z tymi wybrykami wyjechałam A
jak Wasza rodzina, zareagowała na wieść o trzeciej ciąży???

[monicus]

mnie to smieszy. sama mialam 2 braci. moj maz tez. co to za wielodzietnos dla
mnie wielodzietnosc od 6 sie zaczyna heh. sama bym chciala miec ze 4

[donkaczka]

my mamy troje, ale to taka "mala wielodzietnosc"
piateczka by mnie ucieszyla, ale nie wiem jak to bedzie, poki co basta

[juleg]

A czym różnił się Twój poród trzeci od drugiego?

[hyris]

my czekamy na trzecie (18 tydzień ciąży)
moja rodzina - na odległość - martwi się, jak sobie damy radę

teściowa - za ścianą - stwierdziła, że to najgorsze, co nas mogło
spotkać

aha, ja raczej wielodzietna się nie czuję

[gustaw.jelen]

Noo, ja też się wielodzietna nie czuję, ale tak nas zaszufladkowano
w przedszkolu: wielodzietni z trójką. Muszę przyznać, że często na
ulicy czuję spojrzenie: ooo, patologia jakaś. Jesteśmy wybrykiem
natury Chociaż z radością stwierdzam, że wśród dość bliskich
znajomych znajdują się ostatnio chętni do naśladowania. Niewiele,
ale zawsze.

Komentarz rodzinny: widzę, że się wam spodobało...

[kropkaa]

Powiedz teściowej, że mogło być jeszcze gorzej - bliźniaki

[silije.amj]

Szalenie się cieszę, że mam trójkę i niewiele mnie opinie ludzkie obchodzą. A
trzeci poród był najpiękniejszy choć tylko z racji tego, że domowy.

[mama.rozy]

u nas też trójeczka i też nie czuję się wielodzietna,jeszcze kilka by się dało
zmieścić
może za klika lat,jak skończę leczenie...
trzeci poród był super,chociaż mała miała brzydkie powikłania.ale dla mnie był
najlepszy.

[sugarxxx]

Wiecie, określenie "rodzina wielodzietna" to w Polsce w ogóle jakiś synonim
patologii. Podejrzewam, że wiem nawet dlaczego. A ja Wam dziewczyny bardzo
gratuluję i zazdroszczę Tak trzymać i oczywiście nie poprzestawać na trójce!

A tu moja dygresja: Od kilku miesięcy siedzę w USA i tu rodzina wielodzietna
(trójka dzieci na pewno za taką nie jest uważana) to powód do dumy i radości. I
to chyba we wszystkich grupach etnicznych.
I doszłam do wniosku, że to paradoksalnie dlatego, że państwo prawie w ogóle nie
wspiera rodzin. Nie ma urlopów macierzyńskich, zasiłków, bezpłatnych przedszkoli
(lub jak w Polsce płatnych symbolicznie), darmowych studiów. Dlatego posiadanie
większej ilości dzieci to również pokazanie otoczeniu: zobaczcie, to moja
rodzina, stać mnie na tyle dzieci i na ich utrzymanie.
W takiej Polsce gdzie większość w/w rzeczy jest za darmo, oznaką luksusu i
powodem do dumy jest nowy mercedes, a nie dziecko. Bo jak mają więcej dzieci, to
pewnie żyją z zasiłków na nasz koszt, ciężko pracujących bezdzietnych, nie?...

[monicus]

ano. i jeszcze u nas to swiadczy o nieporadnosci w planowaniu rodziny. chlop
pije, baba nierozgarnieta...

[mamamada]

Ja też mam trójkę. I w polskich realiach, próbując pogodzić
wychowywanie dzieci z pracą, studiami i pracą "dla domu" nie tyle
nawet czuję się "wielodzietna" co "wielofunkcyjna" Nie żebym
narzekała, w końcu - sami chcieliśmy ale tempo życia w dużym
mieście z trójką dzieci w wieku przedszkolno-szkolnym bywa zawrotne -
czy ktoś oprócz mnie też tak to odczuwa?

A że bywa, że ludzie patrzą na nas jak na kosmitów, jak się gdzieś
wybierzemy całą rodziną, to się przyzwyczaiłam. Na odtrutkę mam
genialne przedszkole, do którego chodzą młodsi, tam wielodzietność
jest standardem, a trójka to wcale nie tak dużo.

Tyle, że czasu na pisanie na forum nie starcza, podczytuję już tylko
po nocach

************************************************************
Czas to wredne bydlę. Nie potrafię go obłaskawić...

[fizula]

juleg napisała:

> Ponoć trzecie dziecko, to już rodzina wielodzietna

Ponoć. Ale to tylko bajki. Trójka dzieci to wcale nie dużo :o)
Nam nikt nie współczuje z tego powodu- czasem babcie narzekają, że dom nie
dopieszczony, nie błyszczący, nie froterowany codziennie. Tyle że my wcale byśmy
nie chcieli takiego cichutkiego wychuchanego domku i przechadzającego się
majestatycznie jedynaka. Za to nasza gromadka (plus sąsiadów gromadka będąca jak
domownicy niemal) przestawiająca co drugi dzień nasz dom- bardzo nam odpowiada.
W życiu nie zamieniłabym jej na żadne wypieszczone salony. Najstarsza córa nawet
zanosi modły o kolejną sztukę rodzeństwa- pożyjemy zobaczymy.

> jak Wasza rodzina, zareagowała na wieść o trzeciej ciąży???

Gratulowali. Ale co niektórzy traktowali mnie jak co najmniej ciężko chorą.
Co ciekawe od dziadków mamy "przyzwolenie" na więcej potomstwa. Jeden dumny
dziadek zasugerował, że co kolejne dziecko to fajniejsze i ciekawe, czy taka
prawidłowość by się utrzymała. A drugi dzisiaj mnie uświadamiał, że (cytuję):
"1 dziecko- to egoizm;
2 dzieci- to minimum;
3-4 dzieci- to dopiero może być";
(Tylko ciekawe czemu sam poprzestał na dwójce czyli minimum?)

[juleg]

Moi teściowie też szczęśliwi sami mają czwóreczkę.
Co do przedszkola to też mamy rewelacyjne, trójka tam to minimum, także
przynajmniej tam będę czuć się swojsko heh
Dziewczyny a jaki miałyście trzeci poród?

[hyris]

to ja też się podłączę do pytania o trzeci poród

[kaakaa]

My mamy tylko czwóreczkę, więc niewiele wiem o wielodzietności...
Gdyby jednak ktoś spróbował popatrzeć na nas jakoś dziwnie, gdy
idziemy całą bandą, to by pożałował chwili, w której przyszło mu to
do głowy A tak bardziej serio, to chyba taka widoczna duma mnie
rozpiera z powodu mojego udanego przychówku, że gdy idziemy ulicą to
dostrzegam jedynie zachwyt i podziw w oczach tych, którzy nas
mijają. Czasem jakaś staruszka zapyta z lekkim niedowierzaniem "czy
to wszystko pani?" ale ja traktuję to jak wyraz podziwu a nie
zgorszenia.
A co do porodu, trzeci był "pełzający" trwał dwa tygodnie. Dłuuuugie
dwa tygodnie bolesnych skurczów przepowiadających. Dwa fałszywe
alarmy dla położnej, gdy byłam całkowicie przekonana, że już się
zaczęło. Codzienne wieczorne KTG i informacja od badającego lekarza,
że od wczoraj jest pewien postęp. I codziennie rano - kompletny brak
jakichkolwiek skurczów. Aż jak się pewnego ranka facet zdecycował
(po 43 tygodniach ciąży) to solidny skurcz obudził mnie 5.40 a o
6.17 bez mała cztwroipółkilowy "okruszek" był po naszej stronie
brzucha. Całe szczęście, że wezwaliśmy położną już poprzedniego
wieczora (bo wydawało się, że to już) i została u nas na noc.
Za to czwarty poród to już był ekspresowy i zupełnie lajcik

[monicus]

e ja mam tylko dwojeczke a na warszawskich kabatach patrza na mnie jak na
nieletnia (mam 30) z mnostwem dzieci. a jak mowie o trzecim to oczy wywalaja i
patrza jak na nienormalna.

Monicus?

[juleg]

Mieszkasz na kabatach?

[monicus]

si. a ty tez?

[juleg]

si witam sąsiadkę a może jeszcze w tym samym przedszkolu dzieci mamy?

[monicus]

nie moje z przekonania chowane domowo. pod skrzydlem a to moze jakas
wspolna rundka? przejdzmy na priv

[juleg]

[juleg]

Kaakoo, no właśnie Twój trzeci pamiętam, bo męczyłam Cię kiedyś o opisy
fajnie, że szybko, ale te alarmy fałszywki i przepowiadające- nie lubię, nie
lubię

[oldzinka]

Jako mama jedynaka pozwolę sobie nieśmiało zabrać głos
Rzeczywiście da się zauważyć, że odbiór społeczny "wielodzietności"
jest dziwny, przy czym, tak jak piszecie, u nas wielodzietność
oznacza już troje dzieci.
Mam w rodzinie dziewczynę, która po urodzeniu trzeciego dziecka
powiedziała, że jeszcze nie skończyli prokreacji i wszyscy zgodnie
stwierdzili, że na pewno jej rozum odebrało. A jak okazało się, że
będą bliźniaki to śmiali się, że ma za swoje i dobrze jej tak!

Ostatnio sama złapałam się na gapieniu się na małżeństwo z synkiem 4-
letnim i półtorarocznymi bliźniakami. Ale to może bardziej dlatego,
że te bliźniaki miały tyle energii, co cała podstawówka tuż po
wakacjach a ich mama zadziwiająco dobrze radziła sobie z tym
żywiołem i mieszały się we mnie uczucia głębokiego podziwu i cichego
współczucia, gdy pomyślałam o ilości energii jaką ta kobieta musi
wydatkować na dobę Ja z moim zbuntowanym dwulatkiem naprawdę nie
mam co narzekać.

[juleg]

Mój starszak twierdzi, że Bóg mu powiedział, iż w brzuchu moim pływają właśnie
bliźniaki hihheha

[noel_la]

Ja co prawda tylko dwojeczke mam, ale brzuch po porodzie zostal mi
tak wielki, ze wygladam jak w ciazy. Jak pcham wozek z tym
brzucholcem a obok drepcze 2,5 latka, to czasem widze litosc w
oczach przechodniow
Ale ja sama lapie sie na tym, ze sledze wzrokiem
rodzinki "wielodzietne". Robie to z podziwem i zazdroscia. Jesli
wiec czasem przeszywa was czyjs wzrok to nie koniecznie odbierajcie
to jako litosc
Zawsze marzylam o co najmniej czworce, jednak moje koszmarne ciaze
niwecza te plany

[pawimi455]

zglasza sie trojeczka planujaca czwarte w przyszlosci i moze jeszcze
jakies adoptowane....zgadzam sie z kolezanka kilka postow wyzej ze w
usa (gdzie mieszkam) liczba posiadanych dzieci jest w pewnym sensie
symbolem statusu. Najbogatsi, biznesmeni, gwiazdy maja czworo, piecioro
dzieci...i nikt nie stuka sie w glowe! No i udalo mi sie wypucowane
salony zachwac haha!!!

[kropkaa]

Przypomniało mi się, jak poinformowaliśmy jedną ciocię (z radością
oczywiście), że pierworodna będzie mieć rodzeństwo. Ciocia zrobiła
taką minę i tak zareagowała ("??? Yyy... No ale chyba w końcu
wiecie, co robicie..."), że poczułam się nie jakbym miała urodzić
drugie, tylko rozpoczynała drugą dziesiątkę...

[monicus]

a ciocia duzo dzieci ma?

[kropkaa]

Ciocia niestety nie ma, nie z wyboru, ale temat, jak wiadomo,
drażliwy, natomiast sama jest z czwórki, mąż z trójki.

[ewa_anna2]

Padło tu zdanie, że bezdzietność, czy jedno dziecko to egoizm. Ale
nie zawsze tak bywa.
Jest sporo takich osób, których życie potoczyło się tak, a nie
inaczej. Osób, które nie znalazły życiowego partnera i pozostają
samotni. W sumie powołanie do życia w samotności też istnieje.
Osoby będące w małżeństwie, lecz nie mogący mieć dzieci. Sama znałam
jedną panią, co długo z mężem czekała na dziecko. Niestety, pierwszą
ciążę poroniła, a drugie dzieciątko żyło jeden dzień. Więcej dzieci
nie mieli, prawdopodobnie nie mogli. A w latach sześćdziesiątych czy
siedemdziesiątych nie było USG, badań prenatalnych.
Są też osoby obarczone wadą genetyczną, które świadomie rezygnują z
poczęcia - nie chcą dziecka na cierpienia narażać. Czym innym jest
świadoma rezygnacja z poczęcia, a czym innym decyzja o zabiciu już
poczętego dziecka.
Tak naprawdę nie zawsze wiemy, dlaczego dane małżeństwo ma tylko
jedno dziecko. Czasem nie chcą, a czasem rzeczywiście nie mogą. Tak
jak moja ciocia, matka jedynaka. Potem nie mogła donosić ciąży.
Na razie nie mam dzieci. I chyba nie chcę współczucia dlatego, że
nie mam dzieci. Chcę je mieć, ale zdaję się na to, co przyniesie
Bóg/Opatrzność. Gdybym miała - chciałabym mieć 3-4.
Podoba mi się taki model rodziny. Zresztą znam rewelacyjną rodzinę z
piątką dzieci.

Ale rzeczywiście da się zauważyć tendencja do zmiany modelu rodziny.
Czasem jest to egoizm (znajomy śpi na forsie, za polskie zarobki
utrzymywał siostrę mieszkającą w UE i jego żona nie chcą mieć
dzieci). Z drugiej strony zastanawiam się, czy jest to egoizm, czy
wynik złych doświadczeń z dzieciństwa (Choroba i śmierć matki,
porzucenie przez ojca).
Słyszałam też o rozmowach kwalifikacyjnych, w których poruszano
kwestię prokreacji.
I nie każdy bezdzietny nie lubi dzieci, część z nich w jakiś sposób
cierpi.
Czasami osoby mające dzieci uczą tolerancji (np. dzięki paru osobom
nie uznaję długiego karmienia i porodów domowych za dziwactwo).

Chcę mieć dzieci (mam trochę czasu), ale nie za wszelką cenę. I ze
względu na wiek i to, że mogę przekazać dziecku chorobę genetyczną
raczej wielodzietna nie będę.

[kropkaa]

Wszystko to prawda, ale to nie znaczy, że jak ktoś nie może mieć
dzieci, czy z przyczyn niezależnych, czy z wyboru, to może
komentować wybory innych w mało elegancki sposób. Poza tym akurat
osoby tu się udzielające powinny mieć jak najwięcej
dzieci, bo to jest w naszym interesie. Nie podejrzewam, by zasiliły
one szeregi bezrobotnych chlorków i okupowały podblokowe ławki.
Raczej, sądząc po rodzicach, będzie to wykształcona gromada mądrych
i szczęśliwych obywateli.
Poza tym, bez przesady, trójka czy czwórka to nie jest jakaś liczba,
nad którą nie można zapanować, a ludzie reagują, jakby to była
piętnastka. Z młodszego przykładu: znam dziewczynę z czwórką (w
ciągu pięciu lat, pierwsze urodziła jak miała 19 czy 20) i w tym
przypadku co prawda bez pomocy rodziców byłoby ciężko, ale dzieci są
naprawdę super. Chodzą sobie parami, takie małe przedszkole, świata
poza sobą nie widzą, a dla mnie najlepsze jest to, że pomimo, że
mają siebie i są samowystarczalni, jeśli chodzi o zabawę, jak do
grona dołączy jakieś inne dziecko, to ustawia się kolejka, by się
pobawić czy też potrzymać za rękę Uwielbiamy patrzeć na tę
gromadkę!

[bonga_dax1]

Mieliśmy ostatnio w domu na kilka dni 2 siostrzenice mojego męża (11 i 14 lat).
Muszę stwierdzić, że kiedy wybraliśmy się do sklepu razem z nimi i naszą dwójką
(2 i 4,5 roku) wzbudzaliśmy ogromne zainteresowanie, choć w większości reakcje
były pozytywne. Mnie natomiast przeraziła ilość schodzącego codziennie jedzenia.
To niesamowite, ile dziewczynki w tym wieku są w stanie zjeść Nie powiem,
zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno chcę mieć jeszcze dzieci. Ale z
drugiej strony wszyscy zajmowali się sobą wzajemnie, ja pomimo większej liczby
dzieci w domu mogłam nawet wygospodarować trochę czasu na sprzątanie. Ogólnie
bardzo pozytywnie, choć logistyka przy posiłkach, kąpielach przyprawiała nas o
zawrót głowy. Nie bardzo też wyobrażam sobie codzienne dojazdy do szkoły /
szkół, na zajęcia dodatkowe z taką gromadką. Jak wy to robicie, bo zaczynam się
łamać...

[ewa_anna2]

kropkaa napisała:

> Wszystko to prawda, ale to nie znaczy, że jak ktoś nie może mieć
> dzieci, czy z przyczyn niezależnych, czy z wyboru, to może
> komentować wybory innych w mało elegancki sposób.

Ja akurat rozróżniam bezdzietnych z przyczyn losowych od
bezdzietnych z wyboru. I tych osób nie należy wrzucać do jednego
worka, bo niektórych można skrzywdzić. Niektórzy cierpią z powodu
bezdzietności. Leczą się w klinikach. Teraz coraz więcej par ma
problemy z poczęciem dziecka. Inni nie chcą mieć dzieci i celowo się
ubezpładniają. Studiowałam teologię, miałam też dużo fakultetów
psychologicznych (psychologia rozwojowa, ps. małżeństwa i rodziny).
Na ćwiczeniach z teologii pastoralnej usłyszałam takie zdanie, że
jako potencjalny katecheta nie mogą potępiać, krytykować i gorzej
traktować jedynaków, bo nie wiadomo, jaki dramat się za tym kryje.
Ja nie zamierzam pisać na forum "nie lubię dzieci", bo lubię dzieci.
Czasem miło popatrzeć, jak się wszystkim zachwycają (np. jak idę z
pieskiem).
W sumie powinniśmy się wzajemnie szanować (oczywiście, jeśli
zasłużymy na ten szacunek). Tzn. nie wtrącać się zbytnio w cudze
sprawy. Nie krytykować się wzajemnie. Bo jeśli ktoś zaatakuje - mamy
prawo się bronić, coś niemiłego powiedzieć.

Mimo, że nie mam dzieci nie podzielam poglądów p. Senyszyn co do
edukacji i wychowania (brr)

Nawet jestem za tym, aby matki nie pracujące zawodowo otrzymywały
wynagrodzenie (zawód "kura domowa" )


> Poza tym akurat
> osoby tu się udzielające powinny mieć jak najwięcej
> dzieci, bo to jest w naszym interesie.

Oczywiście, jest to też w interesie Polski. Wiadomo, do czego
doprowadziła polityka Chin (tylko 1 dziecko, najlepiej chłopiec).
Zresztą żeby była zastępowalność pokoleń należy mieć więcej, niż
dwoje dzieci.


>Nie podejrzewam, by zasiliły
> one szeregi bezrobotnych chlorków i okupowały podblokowe ławki.
> Raczej, sądząc po rodzicach, będzie to wykształcona gromada
mądrych i szczęśliwych obywateli.

Na psychologii małżeństwa i rodziny dowiedziałam się, że jednym z
warunków szczęścia małżeńskiego jest szczęśliwe małżeństwo swoich
rodziców. Wiadomo, chodzi tu o pozytywne wzorce.



> Poza tym, bez przesady, trójka czy czwórka to nie jest jakaś
liczba, nad którą nie można zapanować, a ludzie reagują, jakby to
była piętnastka. Z młodszego przykładu: znam dziewczynę z czwórką
(w ciągu pięciu lat, pierwsze urodziła jak miała 19 czy 20) i w tym
> przypadku co prawda bez pomocy rodziców byłoby ciężko, ale dzieci
są naprawdę super.
>Chodzą sobie parami, takie małe przedszkole, świata poza sobą nie
widzą, a dla mnie najlepsze jest to, że pomimo, że mają siebie i są
samowystarczalni, jeśli chodzi o zabawę, jak do
> grona dołączy jakieś inne dziecko, to ustawia się kolejka, by się
> pobawić czy też potrzymać za rękę Uwielbiamy patrzeć na tę
> gromadkę!


Ja też znam rewelacyjną rodzinę z 5 dzieci, chodziłam z nią na
pielgrzymki. Nie znam rodziny wielodzietnej patologicznej, a
odwrotnie - tak. Przykład mam w najbliższym sąsiedztwie. Rodzina
alkoholików. Dwoje dzieci. Już dorosłe. Córka się wyprowadziła, syn
niestety mieszka nad nami. Często słychać awantury. W sobotę pijany
syn o 18.00!!! wracał z kolegą z wesela. Aż się bałam, jak zaczął
dobijać się do swoich drzwi (nikogo nie było w domu).


Mam jedną siostrę, a pamiętam taki okres, kiedy chciałam mieć
rodzeństwo (cóż, nie ode mnie to zależało).
Siostra ma na razie jedno dziecko. Mama jej powiedziała, że ma
nadzieję, że nie będzie jedynakiem

Czy ja będę miała dzieci - czas pokarze. Bo chciałabym mieć
dzieci "po Bożemu", nie na siłę. Bo dziecko nie może byc
zaspokojeniem moich aspiracji, czy lekiem na nieszczęście.

[mali-nki]

tez mi sie wydaje, ze rodzina z trojka dzieci to jeszcze nie jest
wielodzietna, tak od 4-5 byc moze mozna tak je nazywac. My
spodziewamy sie 3 dziecka i tutaj w UK to jest normalka. Przedszkola
drogie, dodatki rodzinne tyle co kot naplakal a rodzin z trojeczka
jest pelno. Jak informowalam o ciazy to reakcje byly bardzo
naturalne i sympatyczne o dziwo reakcje ludzi z Pl byly czesto na
zasadzie czy to wpadka, czy planowane to mnie troche wprowadzalo w
konsternacje no bo jednak to bardzo niedyplomatyczne pytanie i
troche sie dziwilam jak mozna sie cos takiego spytac.

[goblin.girl]

> kropkaa napisała:
> Poza tym akurat
> osoby tu się udzielające powinny mieć jak najwięcej dzieci, bo to jest w
naszym interesie.
Poza tym, bez przesady, trójka czy czwórka to nie jest jakaś
> liczba, nad którą nie można zapanować

Cóż, każdy sobie radzi, jak umie i jak tego wymagają okolicznosci. ja podziwiam
matki pracujące, studiujące i wychowujace 2 i więcej, bo sama bym chyba nie
wyrobiła. Pewnie mogłabym się lepiej zorganizować, z drugiej strony też lubię
mieć czas i na swoją pracę naukową, i dla męża i dla siebie, a nie cieszyć się,
bo udało mi sie wygospodarować chwilę na posprzątanie. Dlatego myślę, ze nie
należy mówić, że ktoś "powinien" bo każdy sam zna granicę swoich możliwości.
Nie wykluczam, ze kiedyś w przyszłosci pomyślę o drugim potomku, ale na razie te
plany są ode mnie odległe o lata świetlne. Gdzieś padło, że jedno dzięcię to
egoizm - cóż, nie zaprzeczam, bywam egoistką. Sama jestem jedynaczką, małż ma
"tylko" jednego brata i jakoś wyrośliśmy na szczęśliwych obywateli
przyczyniajacych się do wzrostu krajowego PKB. Pewnie, że najlepiej, gdy ilosc i
jakosć idą ze soba w parze, ale jeśli to niemożliwe, lepeij postawić na jakosc
Tyle w obronie "egoistów"

ewa_anna2 napisała:
> Nawet jestem za tym, aby matki nie pracujące zawodowo otrzymywały
> wynagrodzenie (zawód "kura domowa" )

A tu sie nie zgodzę. Powód prosty: ja też mam dom i krasnoludki mi go nie
prowadzą, dlaczego zatem ja i małż mamy tyrać w naszym domu za darmo, a ktos
inny za tą samą prace ma otrzymywac wynagrodzenie od państwa? Jestem za tym,aby
kobiety niepracujace otrzymywały jak najbardziej prawo do emerytury po mężu,
ewentualnie "pensje" od męża, prawo do częsci jego wynagrodzenia czy jak to by
miało być prawnie rozwiązane, ale niech to będzie rozwiązane w obrębie rodziny,
której to dotyczy.

[kropkaa]

> Nawet jestem za tym, aby matki nie pracujące zawodowo otrzymywały
> wynagrodzenie (zawód "kura domowa" )

Też jestem przeciw. Jak kogoś stać, by nie pracować, niech nie
pracuje, ale dlaczego ja mam utrzymywać kogoś, kto nie pracuje
zawodowo i nie paci żadnych składek. I tak już utrzymuję chociażby
płacąc na wszystkie enefzety, renty zdrowotne itp. Mamy w Europie
jeden z najniższych wskaźników zatrudnienia, na utrzymanie 100 osób
pracuje 52, czyli ja jedna i tak pracuję już na 2 osoby. Z moich
pieniędzy emerytury mają rolnicy, górnicy, hutnicy, policjanci.
Jeśli mogłabym uniknąc dodania do tej listy kur domowych, byłoby
miło. Zważywszy, że moja emerytura i tak będzie wynosić tyle, co kot
napłakał.

[maj16]

>dlaczego ja mam utrzymywać kogoś, kto nie pracuje
> zawodowo i nie paci żadnych składek

Mogę powiedzieć podobnie: dlaczego czworo moich dzieci ma utrzymywać w
przyszłości różnych obcych emerytów??? Przecież składki z ich pensji będą
odkładane do ZUS i korzystać z nich będą m. in. osoby bezdzietne, również te,
które oburzają się na wielodzietność.

[kropkaa]

Nie do końca masz rację - Twoja czwórka też z czegoś będzie
wykształacona i leczona, a u nas, jak na razie publiczna oświata i
służba zdrowia. Nie daj Boże przytrafi się jakaś poważniejesza
operacja, a już idą na nią grube dziesiątki tysięcy, których z mężem
przez dekadę nie uzbieracie.
Twoja czwórka utrzyma osiem osób, ale Wy dwoje Was sześciorga nie
utrzymacie z dwóch pensji.
Tak to z ekonomicznego punktu widzenia wygląda.

[deigratia]

Czy maj16 chwaliła się, ile wynoszą jej i jej męża pensje? Cóż to za
pesymizm, że z dwóch pensji nie utrzyma się 4 dzieci? Znam takich, co
z jednej utrzymują i np. z państwowej służby zdrowia nie korzystają.
Albo takich, co z dwóch, ale 6 dzieci (z czego 4 starszych bez
przerwy na jakichś zajęciach dodatkowych i w szkole w muzycznej.

A może "pensja" oznacza tylko i wyłącznie etat na państwowej
posadzie? Przepraszam, jeśli czegoś nie zrozumiałam.

Jeśli ktoś chce być nauczycielem w państwowej podstawówce (bo czuje
np. powołanie do tego) albo pracować w swoim urzędzie gminy (bo np.
czuje się ważny, bądź ma za mało wiary w siebie, że gdzie indziej go
zechcą), to rzeczywiście nie dla niego rodzina wielodzietna.

Niestety większość ludzi, jakich ja znam, ma/ chce mieć dwoje dzieci
i to nie dlatego, że nie jest/nie będzie ich stać na utrzymanie
większej rodziny. Oni po prostu chcą prowadzić wygodne życie, z panią
do sprzątania, wakacjami co roku za granicą, fryzjerem i kosmetyczką
2x w miesiącu, markowymi ciuchami, wieeeelkim (pustym) mieszkaniem
itd. itd. No i samorozwojem i realizacją nie wiadomo jakiej kariery
Przecież życie nie może polegać na rodzeniu i wychowywaniu dzieci,
ok? ))

[kropkaa]

Faktycznie, zastosowany skrót myślowy niezbyt fortunnie wypadł -
oczywiście, że z dwóch pensji utrzyma dzieci, chodziło mi o to, że
że dochody z podatków dwóch osób są niewspółmierne do kosztów, jakie
ponosi państwo na sześć osób. Są to oczywiście rozważania
teoretyczne, bo taki np. Krzesimir Dębski (płacił najwyższe podatki
w Polsce) byłby to złym przykładem.

"Państwo" raczej zdziera niż wspiera

[maj16]

Nie sądzę by akurat na moją konkretną rodzinę państwo ponosiło szalone wydatki. Jak dotąd to my wydajemy sporo pieniędzy choćby na edukację (koniecznie nowe podręczniki, bo nowy program, różne składki, ubezpieczenie, mnóstwo zeszytów, papierów itp., itd), leczenie, prąd, wodę, żywność (w tym VAT). W przypadku przewlekłej choroby u jednego z naszych dzieci, państwo również nas nie wspiera - płacimy ciężkie pieniądze u specjalisty za w miarę skuteczne leczenie, bo kuracja w państwowej placówce o mały włos zakończyłaby się poważnymi powikłaniami... Czy jesteśmy bogaci, że stać nas na te wydatki? Politycy uważają, że tak. W zeszłym roku przez swoje "bogactwo" w lipcu przekroczyliśmy druga stawkę podatkową, a w listopadzie trzecią (dla najbogatszych). Całe szczęście, że istnieje ulga na dzieci, bo ratuje nam życie. Tak więc nie mam poczucia, że państwo ponosi wielkie koszty na "utrzymanie" naszej szóstki, natomiast wiem, że z czwórki naszych dzieci, gdy będą już zarabiające, państwo bezwzględnie zedrze skórę.

[kropkaa]

Gwoli wyjaśnienia - państwo ponosi szalone wydatki na każdego -
przede wszystkim na edukację (też przedszkolną) i służbę zdrowia.
Ale też na policję, wojsko, administrację publiczną, transport,
kulturę. Jak by wyglądała prywatna służba zdrowia - patrz USA,
dobre, prywatne szkolnictwo przy jednoczesnym słabym państwowym-
patrz UK.

[kaakaa]

Powstrzymywałam się ale już nie mogę...
Szczerze mówiąc, nie czuję jakiegoś wielkiego pożytku z wydatków, jakie państwo
ponosi na mnie i moją rodzinę. Mimo, że to raczej duża rodzina, to mam
przekonanie (graniczące z pewnością), że więcej wkładamy do wspólnej kasy w
formie podatków niż dostajemy.
Z policji mam tyle pożytku, że jak coś się dzieje, to się na nas wypinają (np.
jak mężowi ostatnio ukradli rower, to pan z policji nie przyjął zgłoszenia, bo
mąż nie miał dokumentu potwierdzającego nabycie roweru; jak sąsiadowi bandyci
rozbierali w nocy malucha na części, to policja zawiadomiona przez nas jechała
tak długo, że po bandytach i drzwiach od samochodu nie było już śladu gdy
dojechali).
Ze służby zdrowia publicznej nie korzystamy, bo poziom świadczonych usług nam
nie odpowiada - nawet urodzić musiałam w domu za własne ciężko zarobione i
uprzednio opodatkowane przez państwo pieniądze!
Z państwowej edukacji i opieki przedszkolnej też nie korzystamy a za prywatną
płacimy znów z naszych opodatkowanych dochodów.
Transport publiczny - hmmm, czy on jest faktycznie darmowy??? No, chyba, że
chodzi o te darmowe bilety ZTM dla dzieci z rodzin wielodzietnych...
Podobnie jak Maj mam poczucie, że za parę lat moje dzieci będą sporo pieniędzy
wkładać do naszej wspólnej kasy. I do tego pewnie, podobnie jak ja, włożą więcej
niż dostaną. Przykro mi się robi, gdy ktokolwiek próbuje wypominać
wielodzietnym, że koszt wychowania ich dzieci obciąża całe społeczeństwo.
Tere-fere! W naszym kraju koszty wychowania dzieci ponoszą przede wszystkim
rodzice - nikt im na dzieci nie dokłada. A wydatki państwo ponosi nie tylko na
dzieci ale na każdego obywatela.

[kropkaa]

Ja też osobiście nie mam wrażenia, że więcej otrzymuję niż daję,
raczej tylko daję, a nie otrzymuję. Za wszystko płacę sama,
od "państwa" dostałam BCG, które to posądzane jest o to, że pakują
dzieciom, bo mają takie zapasy, że taniej powstrzykiwać niż
neutralizować. A w dodatku płacę za wszystkich chlorków, żulków,
nielegalnie wyłudzających renty, siedziby ZUS i innych, którym się
nie chce pracować. Jak mi ukradli samochód, to mnie taka "Marylka"
obsługiwała, że straciłam złudzenia, że "Złotopolscy" mają coś
wspólnego z fikcją - teraz jestem pewna, że wzorowali się na tej
pani. Ale ogólnie tak to wygląda - nawet prywatne szkoły mają
dofinansowania, co oczywiście jest logiczne, bo rodzice tych dzieci
też płacą podatki.
Nie ma idealnego rozwiązania, nigdzie, nawet w Skandynawii nie
wszyscy są zadowoleni, ale nie ma też tak, że kompletnie z niczego
nie korzystamy. Choćby z placu zabaw czy biblioteki Też mnie
wkurza, że mamy dziurawe drogi, wystajace studzienki, sfrustrowanych
i niedouczonych nauczycieli, lekarzy, którzy dobro pacjenta mają za
dowcip. Ale jednoczesnie mam świadomość, że jak jakiś debil po
alkoholu we mnie wpadnie, żaden szpital (jeśli już), poza publiczną
służbą zdrowia, nie przyjmnie mnie choćby na tydzień. Jeśli
wysiądzie mi serce czy wątroba, tylko w państwowej klinice cokolwiek
będą mogli zadziałać.

[kropkaa]

I żeby nie było watpliwości - wielodzietności jak najbardziej TAK!
Od tam się zaczyna.

[monicus]

ja tam nie musze dostawac. nawet uwazam, ze kazdy sam swoje dzieci powinien
utrzymywac. byleby nie łupili jak łupią. i nie traktowali zawsze jak złodzieja
co to chce cos ukryc, wyciagnac i nie wiadomo co jeszcze

[maj16]

Zgoda monicus, łupią i traktują jak złodziei. To normalka, że skarbówka nęka zwykłe rodziny wezwaniami do kontroli. W tym roku musieliśmy jechać do urzędu z aktami urodzenia dzieci, mimo, że pesele całego potomstwa były umieszczone w PIT i urzędnicy bez problemu mogli sprawdzić istnienie dzieci. US woli nękać Kowalskiego niż zabrać się za grube ryby uchylające się od płacenia podatków (bo "firma nie przynosi dochodu"), bo prześwietlenie finansów tych firm wymaga żmudnej pracy, wysiłku, czasu. Łatwiej odhaczyć "sprawdzone" przy zwykłym człowieku, niż decydować się na skontrolowanie firm, o których tajemnicą poliszynela jest, że oszukują państwo na spore miliony... I jak tu się dziwić, że Polacy nie mają zaufania do instytucji państwowych, skoro urzędnicy nie mają za grosz zaufania do obywateli?

[deigratia]

Niestety nie pamiętam źródła, ale z pewnością była w nim mowa, że
rodzina wielodzietna w Polsce "zaczyna się" od czwórki dzieci.
Wypowiadał się tam ktoś, kto walczy o to, aby już rodziny z trójką
były za takie uznawane (może chodzi o jakieś zasiłki??), ale na razie
bez skutku.
Tak więc drogie Panie, nie dodawajcie sobie Trzeba się jeszcze w
wielu przypadkach postarać, by na to zaszczytne miano zasłużyć.

Ja na razie mam 1,5 dziecka ale myślimy o 4 i już się boję
reakcji, które z pewnością nam się przytrafią (mąż nie wierzy, ale i
nie ma doświadczeń). Teściowie mieli jedynaka i chyba nie spodziewali
się drugiego wnuka (teść do dziś nie pogratulował, teściowa
potrzebowała tygodnia, żeby wykrztusić z siebie, że się cieszy). Moi
rodzice, którzy sami mieli piątkę, byli zdziwieni odstępem dwuletnim
(który nam wyjdzie) i trzęsą się o moje zdrowie.

Osobiście boleśnie pamiętam zdumione miny, kiedy mówiłam ile mam
rodzeństwa, ale lubiłam udowadniać, że "dużo" nie znaczy "patologia".
Polonista w 5-ej klasie podstawówki wsadził sobie nawet palec za
kołnierzyk, bo mu się słabo? zrobiło i przełknął ślinę cały czerwony
z przerażenia (miał jednego syna).
A dziś - uważam, że jest jeszcze gorzej. Już przy dwójce bliskiej
wiekiem ludzi zżera ciekawość wpadka czy planowane (ktoś wspominał
wyżej). Trójka, to murowana wpadka. Czwórka to już totalne tłumoki,
które nie wiedzą jak to robić, żeby nie było kłopotu; darmozjady
próbujące żyć na koszt państwa i innych przyczyniających się jakże
chwalebnie do wzrostu PKB.

Słyszałam już o wzrostowej tendencji "trójkowej", jednak z moich
znajomych dopiero jedni mają trójkę a kilkoro nie dorobiło się
jeszcze nawet 1 potomka. Może to jednak kwestia naszego wieku? (mało
kto przekroczył 30-stkę). Oby, bo osobiście uważam, że:
1. posiadanie dwójki jest takie przeciętne
2. niemodne (2+2 wylansowano tak dawno temu, no i kto wylansował?)
3. łatwe, w sensie poradzenia sobie z obowiązkami (tak mi się na
razie wydaje

[soldie]

Na mnie wrażenie robią rodziny o 4 wzwyż Sama marze o 7 (w tym z dwoje bym
chciała do rodziny zastępczej) Wychowanie dzieci widzę jednak tylko wtedy kiedy
nie będę pracowała zawodowo (a w tym przypadku wiadomo ze zwykła praca na etacie
utrzymania nie zapewni), więc nie dziwę się ludziom ze poprzestają na jednym
czy dwóch. Odczucia mam podobne jak kaakaa, raczej dostrzegałabym zachwyt nad
większa gromadką niż to że to patologia. Ostatnio miałam pod opieką 2,5 letnia
siostrzyczke mojego męża i wybraliśmy sie wszyscy do sklepu. Nasza gromadka(2x
2,5 latki plus 10-miesięczniak) musiała robic wrazenie, bo wszyscy sie
patrzyli,ale raczej przyjaźnie (albo ja taka optymistka)

[bonga_dax1]

U mnie ostatnio byli z wizytą znajomi z dwójką w wieku 5 i 3 lata, więc mieliśmy
w sumie czworo rok po roku. Doskonale się dogadywali i stanowili piękny obrazek,
ale na codzień to już byłaby wyższa szkoła jazdy przy takich różnicach wieku

Wielocesarkowe?

[marianna0077]

Ja ze swoimi dwoma niesmiało oświadczam, żem wielodzietna mentalnie.
Znaczy, otwarta jestem na wszystkie dzieci jakie mi będą dane. Cwana
jestem, bo jakoś starsznie duzo to ja sie nie narodzę mam 32 lata
a najmniejsza możliwa różnica wieku jaką mogę osiagnąć to 3, więc
przy najbardziej sprzyjających wiatrach to trójka jeszcze najwyzej

Ale, ale, przy tej okazji chciałam przemycić pytanie cesarkowe do
Ambitnej Studentki Położnictwa: ile cesarek da się zrobić jednej
kobiecie? Są jakieś statystyki jak to wygląda? Pytam, ponieważ
dowiedziałam się właśnie, ze znajoma mama trójki miała 3 cięcia w
ciągu 4 lat (dzieci około 5, 3 i rok). Lekarze na wiadomość że nie
podwiązała sobie jajowodów oburzyli się święcie że to skrajna
nieodpowiedzialność. Dalej, mama ta odkryła niedawno, że 4 malucha
się spodziewa. Troche się wystrachała, ale się cieszy oczywiście.
Pytanie, kaakoo, czy ma się czego bac? Nie wiem z jakiego powodu
miała te cięcia, ale ciekawam teraz bardzo jak to rzeczywiście jest,
czy to niebezpieczne rzeczywiscie? No i ile takich cięć da się
przeprowadzić u jednej kobiety?

[monicus]

nie jestem ambitna studentka a despratka
nie wiem co w polsce.mysle ze tak 4 moga przelknac. ale w innych krajach gdzie
troche pacjent ma do gadania to 7-8 sie zdaza. poniewaz mnie interesuje tylko
porod po cc to wiem ze po tylu kobiety rodza. wiec moze takie co sie daja ciac
od razu moga wiecej? w kazdym badz razie teoretycznie ma przed soba mozliwosci

[kaakaa]

Ekspertem od cesarek się nie czuję, bo ja wolę naturalne porody ale
interesowałam się kiedyś tematem i z amerykańskich badań takie wyciągnęłam wnioski:
1. pierwsza cesarka niesie za sobą mniejsze ryzyko niż każda kolejna
2. każda kolejna cesarka niesie za sobą podobne ryzyko - większe niż pierwsza
ale w zasadzie z badań wynika, że nie ma większej różnicy, czy to druga,
trzecia, piąta czy siódma operacja
3. każde cięcie, to określone prawdopodobieństwa pewnych powikłań, jak ktoś ma
więcej cięć, to większa szansa, że przy którymś z nich coś się stanie - ergo, u
kobiet, które mają za sobą jedno cięcie jest mniej komplikacji niż u tych, które
mają za sobą kilka cięć.
4. w badaniach amerykańskich pojawiają się kobiety nawet po ponad 10 cięciach,
więc chyba da się przeżyć
Możesz więc znajomą pocieszyć, że czwarta ciąża nie oznacza wcale, że umrze w
męczarniach z pękniętą macicą Spoko będzie!

[marianna0077]

Muczjos gracjas senioritas. Coza forum pytasz, masz
Zaraz po Jurka idę, moze rzeczoną mamę w przedszkolu spotkam, z
radoscią przekażę.

pęknieta macica

[kropkaa]

Wiecie co, nie chcę wyjść na totalną ignorantkę, ale czy pęknięcie
macicy to jest jakaś rzecz do normalnego spotokania? Tzn. pękniętej
macicy pewnie nie spotkam, ale kobietę po takim czymś? Bo co jakiś
czas słyszę, że lekarze straszą kogoś pęknięciem macicy (moją
koleżankę też starszyli) i mam takie podejrzenia, że jest to z cyklu
słynnego "coś", czyli co się może zdarzyć przy porodzie w domu.
W końcu dziewczyn po cc tabuny, a nikogo z pekniętą macicą na
szczęscie nie spotkałam, jak i nawet nie słyszałam o żadnej
koleżance koleżanki etc.

[juleg]

Kiedyś przeczytałam relację kobiety, poród szpitalny, lekarz jej wlazł na brzuch
i dziecko wypychał, ona umierała z bólu, mówiła, żeby przestał, ale gdzie tam,
no i pękła jej macica, musieli usunąć po porodzie- miło?

[kaakaa]

Kropkaa, odsyłam do wątku o "straszakach". Tam jest cała sekcja poświęcona
pękaniu macicy
Bo to jest właśnie jedno z tych słynnych "cosiów", co się może stać przy
porodzie i wtedy to już tylko szpital może Cię i dziecko uratować. Wrrrrr...
A prawda jest taka, że pęknięcie dotyczy prawie wyłącznie kobiet z bliznami na
macicy (np. po cc) i sytuacji gdy podawana jest oksytocyna.
A dodatkowy smaczek - zdarza się, że pęknięcie macicy diagnozuje się przy
wykonywaniu w czasie porodu cesarki z całkiem innych przyczyn. Ostatnio
zetknęłam się z takim przypadkiem. Pani rodziła bliźnięta. W końcu, ze względu
na brak postępu, postanowili ją rozwiązać przez cc. Otwierają brzuch, patrzą, a
tu macica pęknięta. Nie żeby tak na pół. Ale pęknięcie było, a kobieta nie miała
jakiś gwałtownych objawów zagrożenia życia. W ogóle w literaturze można spotkać
pogląd, że drobne okołoporodowe pęknięcia macicy bywają czasem niezdiagnozowane
i kobieta nawet nie wie, że jej w czasie porodu macica trochę pękła.
A przy rozległym pęknięciu, rzeczywiście najskuteczniejszą terapią jest
usunięcie macicy

[monicus]

to jako pilna studentak tematu dodam, ze sa badania, ktore mowia, ze drobne
pekniecia dzieja sie w trakcie ciazy. pekaja, zarastaja... ja mysle, ze nie
wypasac pasozyta zbytnio coby nie rosl jak szalony i nie poganiac porodu. to
najwazniejsze zapobiegawcze dzialania

[bonga_dax1]

monicus napisała:

> to jako pilna studentak tematu dodam, ze sa badania, ktore mowia, ze drobne
> pekniecia dzieja sie w trakcie ciazy. pekaja, zarastaja...

No właśnie moja koleżanka tak podobno miała. Myślałam, że się przesłyszała, że
może coś się jej z szyjką działo w czasie ciąży, bo to nawet w 2 trymestrze było
chyba, ale ona była pewna, że lekarka jej powiedziała, że ma małe pęknięcie
macicy. Nic z tym generalnie nie robili, dostała chyba jakieś delikatne środki
przeciwskurczowe i tyle. Koniec końców urodziła przez cc jak dla mnie dzięki
lekarzowi, który chciał koniecznie, żeby urodziła na jego dyżurze, a więc oxy,
jakieś ręczne masaże szyjki itp. Przy 7cm u dziecka zaczęły się zaburzenia rytmu
serca no i na stół - wszystko w ramach dyżuru rzeczonego lekarza. A tłumaczyłam
tej biednej owieczce, że jak nie ma wyraźnych wskazań, to niech się nie zgłasza
na wywoływanie - nawet ją do mojej lekarki wysłałam na konsultację, ale ona
jakoś tak bezkrytycznie zaufała lekarzowi, który straszył ją wszystkimi
możliwymi komplikacjami... ech

[kropkaa]

A jak koleżanka miała sobie te jajowody niby podwiązać??? Sznurkiem chyba. W Pl
jest to praktycznie zabronione.

[marianna0077]

Nie wiem jaką techniką nie znam sprawy dokładnie, niedawno
poznałam tę kobietę.
Ale znając klimat polskiej "służby" zdrowia a zwłaszcza jej rejonów
okołoreprodukcyjnych wszystko jest praktykowane, i ubezpłodnienie i
aborcje. Kwestia tylko ceny. Kto wie, może ta pani doktor w taki
sposób otwierała negocjacje na temat ceny zabiegu, który przecież
absolutnie wykonać trzeba (wiemy doskonale jak to panowie w białych
kitlach lubią nastraszyć żeby swoje przeprowadzić, udowodnić rację
swoją a jak do tego zarobić conieco to już super). Kto wie, może się
ktoś zlituje nad tą nieporadną i nieodpowiedzialną kobietą i
ubezpłodni ją przy kolejnej cesarce...

[juleg]

Chyba to indywidualna sprawa, moja znajoma miała pięć cięć i wszystko super a z
kolei kuzynka miała jeden naturalny i trzy cc, po dwóch gin powiedział jej, że
macica jest w fatalnym stanie i żeby zapomniała o czwartej ciąży, na szczęście
się udało, ale było ponoć niebezpiecznie.

[marianna0077]

Ta wypowiedź powstała na fali poruszenia sprawą małej Róży
oczywiście. Ale też nie chciałabym wszystkich lekarzy do jednego
worka niedouczonych morderców wrzucać, bo tak to chyba trochę
zabrzmiało . Jestem przekonana, że są też dobrzy ludzie, którzy
lecząc przestrzegają zasady primum non nocere i pamiętają treść
przysięgi Hipokratesa jak i to, że ją składali (o stosowaniu
medycyny opartej na dowodach to już nie wspominam). Ja mam tylko
strasznego pecha i raczej takich w życiu nie spotykam

[niebieski-migdal]

hehe, miło poczytać ten wątek, przynajmniej nie czuję sie patologią U mnie na
wieść o trzecim bobasie mama zrobiła minę jakby wdepła w psie g..., choć sama
urodziła trójkę. tata pogratulował, teściowie tez, choć trochę pzrykeljone
uśmiechy do twarzy mieli Siostra stwierdziła, że chyba się z teo dziecka nie
cieszę (może dlatego, żeprzez poranne jazdy do rygi nie wyglądałam kwitnąco) i
tyle z reakcji otoczenia. pozdrawiam

[kropkaa]

Mam "złe" wieści - wielodzietne to pięć i więcej (tak wczoraj
usłyszałam w Trójce)

[bonga_dax1]

kropkaa napisała:

> Mam "złe" wieści - wielodzietne to pięć i więcej (tak wczoraj
> usłyszałam w Trójce)

No proszę, a ja się nad trzecim tak waham - toż to "pikuś".