Pierwsze rozstanie

[gaweda1]

Wkrótce wybieramy się na wesele i tu zaczyna się problem. Córeczka (14
miesięcy)zawsze zasypia tylko ze mną. Cały dzień potrafi spędzić z babcią bez
jednej łezki, ale kiedy przychodzi pora spania płacze za mną i nikomu nie da
się utulić. Co robić? Zostawić na noc z babcią i niech sobie płacze? Już mam
ciarki jak o tym pomyślę. Proszę o rady.

[Gość: Mama]

Boze ! Strasznie dlugo wytrzymalas ! tak dzien w dzien przez 14 miesiecy ??? A
masz zamiar tak przez cale zycie ? Wiem, to dosc okrutne, ale... kiedys musi
byc ten pierwszy raz...! Moze warto sprobowac teraz ? Moze warto zmienic jej
warunki, zeby nie kojarzyly sie z Toba (np. niech mama ja zabierze do siebie)?
Chyba, ze nie zna tego miejsca - wtedy odradzam, bo moze byc tym bardziej
zaniepokojona. A jesli wesele w okolicy, to moze w ostatecznosci warto wpasc i
uspic i dalej ruszyc na zabawe ?

[Gość: TwinMom]

Wcale sie nie dziwie, ze masz ciarki na sama mysl...

Ile jeszcze masz czasu przed tym weselem? Jesli ta babcia, z ktora mala tyle
przebywa, mieszka gdzies niedaleko, to moze moglaby ona kilka razy przed
weselem zjawic sie u Was wieczorem i sprobowac jakos razem z Toba ja uspic,
przy czym za kazdym razem Twoja rola bylaby w tym mniejsza? W przeciwnym
razie moze naprawde warto bylby zniknac na godzine lub dwie z wesela i uspic
biedulke? Jesli nie bedziesz wiedziec, co sie dzieje, moze Ci byc trudno
bawic sie na weselu.

Powodzenia!

[gaweda1]

Cześć, to ja, mama od pierwszego rozstania. Mojej Majki nie zostawiałam do tej
pory, przez 14 miesięcy na noc, bo nie było takiej potrzeby. A teraz w dodatku
od dwóch miesięcy jestem sama, mąż wyjechał, więc pewnie Majka jeszcze bardziej
jest do mnie przywiązana. Wesele, a właściwie dwa wesela mamy w sierpniu i
wcale nie są tak blisko, żeby dojechać i uśpić dziecko. Mam wielką ochotę w
końcu, pierwszy raz od 2 lat poszaleć, bo ciążę miałam zagrożoną więc
szaleństwa odpadały. I chciałabym i obawiam się reakcji córci. Może faktycznie
spróbuję zawołać babcię do nas na noc, ale co jak zaczną się płaczki? Pokazać
sie dziecku że jestem w domu, czy konsekwentnie udawać że mnie nie ma? Kilka
razy babcia była przy usypianiu, ale moja Maja nawet do niej nie chciała pójść
na ręce, jeżeli ma wybór to zawsze chce do mnie. Więc co radzicie mamuśki, może
ktoś ma jakiś złotą myśl?

[Gość: jklk]

Z moich doświadczeń wynika, że chyba lepiej, kiedy dziecko śpi w domu u babci.
Moja córka w takich sytuacjach nie protestowała, w ogóle mnie nie szukała i
nawet lepiej spała niż w domu. Myślę, że zdawała sobie po prostu sprawę, że
mnie nie ma i szukanie mnie nie ma sensu. Pierwszy raz spała u babci, kiedy
miała nie cały rok. Z tym że do domu dziadków była dobrze przyzwyczajona, bo
chodziła tam często we dnie, więc było to dla niej znajome i przyjazne miejsce.