Kot przybłęda

[wons-pantery]

Wczoraj zostałam uszczęśliwiona kotem.Jest młody,ale nie maleńki.
Niestety, jest brudny niemiłosiernie (chyba mieszkał w piwnicy)
I teraz prośba:jak go wyczyścić,żeby był "jak nowy"?
Czy mogę go wykąpać? Jeśli tak,to jak to zrobić,żeby mnie na śmierć nie podrapał?
Oczywiście kot zostaje mimo protestów "mojego połowy"
Pozdrawiam serdecznie.

[wkretarka1234]

to wspaniale , kociaki sa slodkie ja tez mam -smietnikowa- znajde. nim kapiel
kup klatke - transporte plastikowy i zabierz do weterynarza na odrobaczanie i
sprawdzanie czy wszytsko ok i nie ma insektow i sterylizacja czy kastracja... a
do kapieli sa specjalne szampony. moj po zabiegach weterynaryjnych sam sie
wywietrzyl....
podobno koty baardzo nie luba kapieli...
pozdrawiam!

[dzioucha_z_lasu]

Możesz spróbować przetrzeć kota wilgotną gąbką - ja tak czyściłam
mojego przybłąkańca. Niestety podrapanie jest wliczone w mycie kota -
przygotuj sobie wodę utlenioną, bo nie wiadomo, co kot miał w
pazurkach. Generalnie kot doczyści się sam. Tak, jak moja
przedmówczyni doradza - kup transporterek, najlepiej plastikowy, nie
wiklinowy czy z materiału, bo przestraszony kot poradzi sobie z nimi
bez problemu. Wizyta u weterynarza jest konieczna - odrobaczenie,
przebadanie i podstawowe szczepienia. Wet może też przyciąć pazurki.
Będzie to wydatek ok. 100 - 150 zł, ale trzeba to zrobić dla
własnego i kociego zdrowia. Super, że kociak znalazł dom i troskliwą
opiekę, koty to niesamowicie wdzięczne i kochane stworzenia
Aha - jeśli kot jest bardzo zestresowany, co nie było by dziwne,
można kupić u weta krople Stresnal i mu podawać. Działają
uspokajająco i pomogą zwierzątku oswoić się z nową sytuacją.

[lolarun]

Ja wzięłam kota ze schroniska. Cuchnął obrzydliwie. Na wizycie u weta na moje
pytanie jak go wyczyścić usłyszałam, że dla kota to olbrzymi i niepotrzebny
stres. Jeśli kot jest zdrowy sam się wyczyści i nie będzie problemu. I
rzeczywiście dał radę sam - zajęło mu to co prawda trzy dni ale jednak. Jest
biały i czasem jak wrócić z kocich eskapad to aż się prosi o prysznic, ale po
paru minutach własnej kociej toalety jest czyściuteńki.
Pozdrawiam.
Bardzo się cieszę że maluch znalazł dom.

[wons-pantery]

Do weterynarza wybieramy się jutro (tzn.ja się wybieram,bo pan mąż powiedział,że
ręki do tego nie przyłoży.A co ja mam zrobić,że już się w tym kocurku zakochałam?)
Nigdy nie miałam kota,wydawało mi się,że to takie mało mieszkaniowe
zwierzątka,ale zachwyt mojej dziatwy i to że chyba borok czuje,że dobrze trafił
przekonuje mnie żeby go zaadoptować.
Kupiłam mu w nocnym tesco kuwetkę i żarełko(ok.1 godz.w nocy)i mimo
jednoosobowego protestu kot zostaje na amen.

[jerrykot1]

nie martw się, protest będzie krotki i pan mąż nawet nie zauwazy,
kiedy kocio połozy na nim swoją zaborczą lapkę:-0 a jeżeli jeszcze
zacznie mruczeć, prztulony do boku - przepadło)))

[lolarun]

zgadzam się bez dwóch zdań. Podobno ludzie dzielą się na tych co kochają koty i
tych co jeszcze o tym nie wiedzą

[mama_kotula]

jerrykot1 napisała:

> nie martw się, protest będzie krotki i pan mąż nawet nie zauwazy,
> kiedy kocio połozy na nim swoją zaborczą lapkę:-0 a jeżeli jeszcze
> zacznie mruczeć, prztulony do boku - przepadło)))

Zawsze mnie bawiło, jak miłośnicy kotów - do których nota bene sama należę - są przekonani, że każdy w końcu pokocha stworzenie, które pojawiło się w domu, bo ono przecież takie mruczące, cudowne, w zimie grzeje, i że potem nie będzie sobie bez niego życia wyobrażał.

Żeby się przypadkiem ktoś nie zdziwił, echhh.

Wg mnie olewanie protestów kogoś, kto nie zgadza się na zwierzę w domu - w którym żyje i ma prawo do decyzji odnośnie do tego miejsca - jest hmmm eufemistycznie rzecz ujmując - pomyłką.
Ciekawe, co miłośniczki kotków powiedziałyby, gdyby pan mąż wbrew ichnim protestom sprowadził sobie do domku np. pitbulla.

[jerrykot1]

Masz coś przeciwko pitbullom????
A przeze mnie przemawia długoletnie (uwierz mi - bardzo długoletnie)
doświadczenie w życiu rodzinnym i z tego mojego doświadczenia
wynika, że jeżeli tylko ta "niechcąca zwierzęcia w domu za żadne
skarby" strona nie zaprotestuje czynnie i nie jest do tego stopnia
aspoleczna i okrutna, żeby zwierzaka z domu wyrzucić - dobry
początek zostanie zrobiony... Jesli - jak sama piszesz - jesteś
miłosniczką kotów, to wiesz z wlasnego podworka, że koty - jak żadne
inne stworzenia - potrafią zdobywać serca tych wahających się i
niezdeklarowanych.

[mama_kotula]

jerrykot1 napisała:
> jeżeli tylko ta "niechcąca zwierzęcia w domu za żadne
> skarby" strona nie zaprotestuje czynnie i nie jest do tego stopnia
> aspoleczna i okrutna, żeby zwierzaka z domu wyrzucić - dobry
> początek zostanie zrobiony...

Nie mówię o wyrzucanie zwierzęcia z domu na mróz, zimno i deszcz, można znaleźć inne rozwiązanie, nieprawdaż? Jak zależy na dobru kociny, można znaleźć mu nowy dom, gdzie będzie przez wszystkich pożądany.

Być może jestem aspołeczna i okrutna, jak piszesz, ale potrafię postawić się w sytuacji męża autorki - nie chciałabym być uszczęśliwiana na siłę zwierzątkiem w domu w przypadku, kiedy tego zwierzątka w domu nie chciałabym mieć. Po prostu.

I nie mam nic przeciwko pitbullom. Równie dobrze mogłam podać za przykład iguanę czy patyczaka. Chodzi mi o zasadę - kiedy czegoś nie chcesz, a jest ci to wpychane na siłę i jeszcze ktoś ci wpiera, że na pewno się przekonasz do tego. To jest imho brak szacunku.

[jerrykot1]

Zycie w rodzinie to festiwal kompromisow i ustepstw... ty nie
chcesz, ja chcę - ustąp mi, ja ustapię tobie w innej kwestii - i tu
mamy wlasnie klasyczny przykład. Jedna strona chce bardzo, druga nie
chce, bo nie, ale jednak ceni sobie zdanie i wolę tej strony, kocha
ją, jest w stanie spełnić jej marzenie wbrew sobie - więc ustepuje.
Zyskuje tym samym wdzięczność i zadowolenie, a z czasem - w tym
przypadku - także malego przytulastego przyjaciela, ktory jak nikt
inny potrafi pocieszyć, zabawić, wyciszyć....
sztuka ustępstw nie ma nic wspólnego z brakiem szacunku, natomiast
nadmierne wykorzystywanie ustępliwości partnera - już tak...

[mama_kotula]

No właśnie. Festiwal ustępstw i kompromisów.

I tak się nie przekonamy , ale miło się dyskutuje .

Są kompromisy i kompromisy. Wydaje mi się, że zafundowanie sobie zwierzęcia w domu - czyli, jakby nie było, nowego członka rodziny - powinno być decyzją obustronną. Czyli wypadałoby chociaż zapytać drugiej strony, czy chce przyjąć nowego członka rodziny, wysłuchać jego argumentów "przeciw", a potem wspólnie podjąć decyzję.
W tym przypadku odniosłam wrażenie - częściowo mylne, jak się okazało po najnowszym wpisie autorki - że mąż jest osobą, która zdecydowanie nie chce zwierzęcia, i zdecydowanie protestuje mając ku temu ważne powody - a cała zgraja kociofanów podjudza autorkę do upartego ignorowania sprzeciwu szanownego małżonka na zasadzie "zlej męża, kotki są takie fajne".

I wyobraź sobie, są ludzie, którzy NIE CHCĄ mieć małego futrzastego przyjaciela, no po prostu nie chcą i już. Obecność małego futrzaka w domu powoduje u nich dyskomfort psychiczny (i nie pisz, proszę, że są to źli ludzie - bo nie są, oni mają prawo do takich odczuć).

Wszystko powinno być kwestią KOMPROMISU, ale wypracowanego WSPÓLNIE.
Niewykluczone, że udałoby się przeciwnika zwierzaka w domu przekonać do tego, że to świetna sprawa. Niemniej jednak trzeba wysłuchać i zrozumieć też jego argumenty.

Ja przywlokłam matce do domu kociaka, jak miałam jakieś 12 lat.
Wrzaskiem, histerią i łzami wymusiłam na niej zgodę na pozostawienie zwierzęcia w domu. Kot przez cały czas czuł jej niechęć i jakoś nie potrafili się do siebie przekonać przez kilka lat, trwali w stanie niepisanej wojny.

[jerrykot1]

W zasadzie masz rację - nie należy stawiać nikogo pod ścianą albo
przed faktem dokonanym, bo taka sytuacja niczego dobrego na
przyszłość nie wróży. Wiem, że są ludzie, dla których obecność
zwierzęcia w domu jest nie do wyobrażenia i nie usiłuję nikogo
takiego przekonac, że takie towarzystwo na pewno będzie odpowiednie
i wszystko się ułozy. i na pewno nie zmuszalabym kogoś takiego do
przyjęcie pod wspólny dach sierściuszka... jednak czasem się zdarza
i tak, że zwierzak wybiera nas, a nie my zwierzaka i żadne
racjonalne przeslanki nam tego nie tłumaczą. jesli zdecydowanie nie
chcę stworka - szukam mu domu, ale przeciez nie wyrzucam kociaka
tylko dlatego, że go nie lubię... wiem, wiem, są i tacy( i wielu
takich na świecie, niestety), dla ktorych to zwyczajne postepowanie.
Dla mnie zdecydowanie nie. i dlatego pochwalam autorkę wątku, że
udało jej sie pokonać opór współmałżonka (być może ten opór wynika
po prostu z wychowania w domu bez zwierząt)i zapewnić znajdce dom.
Fajnie się z tobą dyskutujechoc się nie przekonamy....

[wons-pantery]

Chciałam wyjaśnić i po trosze usprawiedliwić siebie i mojego męża skoro
taki temat się wywiązał.Nikogo nie chciałam uszczęśliwiać na siłę ani narzucać
swojej woli decydując się na przygarnięcie tego biedaka.
Mój małżonek to wspaniały człowiek,który uwielbia dzieci i zwierzęta(a one to
wyczuwają i lgną do niego)ale jego niechęć wynika chyba z tego,że niejedno
zwierzątko mieliśmy. Niedawno pożegnaliśmy naszego ukochanego psa i wszyscy
bardzo to przeżyliśmy,dlatego mąż chyba boi się,że znowu kiedyś musi TO nastąpić
a my musimy TO przeżyć(chociaż i tak nie wiadomo kto pierwszy}
Dlatego zapewniam Was,że tą decyzją nikomu krzywdy nie wyrządziłam,ani nikt mnie
za to nie zbije ,bo w końcu jesteśmy dorośli i możemy jak dojrzali ludzie rozmawiać.
A swoją drogą,to w sypialni śpi mąż a obok niego przytulony...no kto zgadnie?

[jerrykot1]

No i swietnie))Jeszcze raz gratuluję dokocenia

[martatoma]

Pan mąż jeszcze nie wie że pokocha tego kotka. Mój teściu jak
sprawiliśmy sobie kotka mówił tak "u mnie kur.... kot na stole
siedzieć nie będzie" no to teraz ma trzy koty i właściwie to teraz
on mieszka u kotków. Natomiast mój małżonek mówi że nie kocha kota
bo go drapie i gryzie, ale jak tylko wyjdę z pokoju i ukradkiem go
podglądam to jest coś takiego Kota trzyma na rękach i mówi do niego
mój kochany kotecek, miziu miziu, itp. No i jak tu wierzyć facetom.
Koty są bardzo mądre i kochane. A co najważniejsze nie trzeba z nimi
wychodzić na spacery są samoobsługowe.

[przeciwcialo]

Mój tez na koty niby obrazony i przegania je ale ukradkiem pogłaska,
pomizia po uchu. A koty lgną do niego bardzo. Tylko sie połozy i juz
ma towarzystwo. O zawiezienie do weta musze prosić, bo tez twierdził
ze łapy do nich nie przyłozy ale za karme rachunki płaci bez
mrugniecia okiem.
Pan maz zakocha sie szybciej niz mysli.

[nann]

Dołaczę sie do wilebicieli kotów!
Ponoc pies ma pana, a kot niewolnika
Tutaj kopalnia wiedzy dla poczatkujących :
forum.miau.pl/viewtopic.php?t=27018
Od siebie dodam, od poczatku inwestuj w dobra karme, a nie whiskase
i inne kitekaty.

[jerrykot1]

wykapać można, ale to faktycznie stres dla kota... kiedyś znalazlam
z piwnicy maleństwo (coś ze cztery tygodnie, tak na oko) w kolorze
jednolicie szarym. bylo chore i zapchlone maksymalnie, więc mimo
ryzyka podjęlam decyzję, aby je wykąpać, aby choć trochę pchel wybić
na początek przed wizytą u weta. Maluszek zniosl kapiel dzielnie,
nie wyrywal się, pewnie też i dlatego, ze nie mial za bardzo siły -
i po wysuszeniu ogrzanym ręcznikiem i suszarką okazało się, że jest
to przeslicznie umaszczona kocia panienka tricolor Po wyleczeniu
zaropiałych oczek i kociego kataru, odchuchaniu chudziny do wagi
przypisanej wiekowi - panienka o imieniu balbina znalazla nowy domek
ku zadowoleniu wszystkich stron...
Gratuluję decyzji - nie będziesz żalować, koty to najlepsze wyroby
Pana Boga

[szafirowaona]

Popieram przedmowczynie. Koty sa wspaniale! Ja i maz (dziecko wiadomo) lubimy koty, ale przez kilka lat nie moglismy miec kotka z przyczyn przeprowadzkowo - nieokreslono - mieszkaniowych. Teraz w koncu mamy czarna sliczna kicie przyblede. Jest cudowna! Jesli twoj kot to kocurek, powinnas go wykastrowac, bo wiekszosc kocurow jak zaczynaja dojrzewac oznaczaja moczem swoj teren. Kastraty tego w zasadzie nie robia!

[mahoniowawiedzma]

oj, uwazaj z tym mężem. jeśli jest teraz bardzo na nie, to może się okazać, że
za kilka chwil kot będzie kochał tylko jego. zapomni nawet, że to Ty go
przygarnęłaś sama tak miałam. mój niemąż powiedział kategoryczne nie, po czym
wyjechał i jak wrócił, kot był w domu. a teraz kociczka świata poza nim nie
widzi... niewdzięczna powodzenia w opiece i wychowaniu(bardzo ważne i bardzo
trudne) małego.

[nini6]

Kapiel to ogromny stres dla kota, jeśli jest bardzo brudny to spróbuj go
przetrzeć wilgotną gabka albo chusteczkami nawilżanymi dla niemowląt. Kot
wyczyści się sam, ale zajmie mu to kilka dni

[wons-pantery]

Dziękuję Wam za wszystkie rady.Kotek dzisiaj odwiedził doktora,który go
zaszczepił,pooglądał z każdej strony,stwierdził,że to istotnie kocurek w wieku
ok.5 tygodni.Przygotowałam go do tej wizyty zgodnie z radami tzn.kilka razy
masowałam go wilgotnym ręcznikiem i co jakiś czas zmieniałam na czysty.Brudny
był istotnie,ale teraz jest zdecydowanie lepiej tym bardziej,że języczka używa
zgodnie z przeznaczeniem i bardzo często.Przy tych zabiegach był zadowolony.
Już się zadomowił i chodzi za mną wszędzie.Mąż jeszcze niechętnie,ale jakby
złagodniał,więc chyba lody topnieją.
Pozdrawiam serdecznie.

[dzioucha_z_lasu]

Moja połówka też strasznie protestowała, gdy postanowiłam sprowadzić
kota do domu. "Absolutnie, kot brudzi, drapie meble, futrzy, kto
kuwetę będzie sprzątać..." Ale jak przywiozłam moje syjamskie cudo -
to poddał się po 3 dniach i kocur jest najwspanialszym,
najpiękniejszym i najmądrzejszym kotem świata Potem doszła
znaleziona koteczka - "zwariowałaś? Dwa koty? kto sie tym będzie
zajmował, mowy nie ma" A koteczka owinęła sobie nas wokół pazurka w
kilka dni. Oczywiście koty brudzą, futrzą jak szalone, drapią meble
i trzeba sprzątać kuwetę - ale są najcudowniejszymi stworzeniami na
świecie i M. w życiu się teraz nie przyzna, że nie chciał kota

[cutsson]

No my już mamy dwa kociki, ale problem był z pierwszą. Była wzięta z bazarku,
przede wszystkim do weta - odrobaczenie, odpchlenie, czyszczenie uszu.
Oczywiście, wszystkie zabiegi musiałam kontynuować w domu. Kicia była brudna
niemożebnie, weterynarz kazała mi go wymyć, bo nie dałaby sobie rady sama.
Biedne zwierzątko nie miało siły się wyrywać, ale trzeba było ją doczyścić,
miała warstwę zaskorupiałej krwi i pchlich odchodów. Musieliśmy to robić dwa
razy, niestety... Z ciemnoszarej zrobiła się biała Potem długo przytulaliśmy
i głaskaliśmy, aż zaczęła mruczeć. Jest przepiękną indywidualistką o wyglądzie
syjama i nikt nie chce wierzyć, że to Kicia bez rodowodu.
Druga jest wzięta ze schroniska w bardzo młodym wieku, była od razu czysta,
tylko trzeba było odrobaczyć.
W kwestii karmy - polecam Profilum albo Acanę (ja korzystam z www.animalia.pl).

Pozdrawiam gorąco i mam nadzieję, że Kicia rozbroi Małżonka. Mój na szczęście
kocha te obie cholery

--
"The Darkness around me...
Shores of the Solar sea..."

[k_folta]

to, o czym pisze Kotula, nie ogranicza się niestety do niechęci
typu "nie chcę futrzaka i już". koty mają futro, a to potrafi zdrowo
uczulać (mój kot już osiem lat mieszka u rodziców, bo mąż ma takie
uczulenie, że puchnie po pół godzinie przebywania w zakoconym
pokoju). poza tym koty też mają fazy - potrafią miauczeć przez pół
nocy, co noc. potrafią rano budzić, bo chcą jeść. że o drapaniu
pazurami po grzbietach książek, czy znaczeniu terenu mimo kastracji
nie wspomnę. jeśli decydujesz się na zwierzaka z pełną świadomością,
możesz nad tym wszystkim przejść do porządku dziennego. ale jeśli
nie masz wyboru, bo żona i dzieci stosują szantaż emocjonalny (nie
krytykuję, sama zrobiłabym pewnie identycznie), to może być różnie.