Łom znów mnie powalił

[Gość: Apolonia]

Obejrzałam dziś "Ja, Feuerbach" i do tej pory mam palpitacje. Przyznaję, że
brakuje mi słów. To jasne, że po nim nie nastał żaden taki, który jest w
stanie przekazać każdy odcień intencji. Przerażający człowiek, bezkształtne
ciało, które jest w stanie wyrazić co chce, całym sobą. Podziw, podziw dla
Jego talentu, pracy!. W rocznicę Jego smierci za Jego dzieło niech mu
zostanie wybaczone, co złego uczynił. Co za aktor!

[Gość: Nina]

Tak, 'Feuerbach' jest wspanialy. A widzialas kiedys 'Szalbierza'? Rownie
znakomity.

[Gość: waleria]

A "Rewizor"? Dla mnie to absolutne mistrzostwo!

[czesc_gewara]

Stalin. Fantastyczny

[Gość: ...]

no i swietna ksiazka o nim autorstwa zony, marii bojarskiej (krol lear nie
zyje), ktora wiecej mowi o teatrze i srodowisku niz wiekszosc naukowych esejow

Łom - tak, Bojarska - nie

[Gość: szarak]

Z tą książką to kompletna pomyłka. Owszem, "mówi więcej o teatrze i środowisku,
niż naukowe eseje", bo zawiera nieprawdę, nieścisłości, rozmaite "wersje
zdarzeń", plotki, bzudry i brednie, na które naukowy esej nie może sobie
pozwolić i pozostaje uboższy.

[Gość: irena]

Tak, Szaraku, bo to LITERATURA, a nie dokument. I mimo to mowi o teatrze bardzo
duzo. I skad Ty niby wiesz o tych klamstwach, pomowieniach, itd.? Pewnie
dlatego, ze lepiej Go znales od Marii Bojarskiej, nie?
Szarosc widze, szarosc...

[Gość: szarak]

Kilka ładnych lat temu, kiedy ta książka wywoływała rozmaite kontrowersje,
wypowiedział się o niej jeden z profesorów ówczesnej PWST w Warszawie,
teatrolog, który Łomnickiego znał przez kilkadziesiąt lat. Powiedział (cytuję z
pamięci): "W trakcie lektury zaledwie pierwszych kilkudziesięciu stron tej
książki co chwilę natrafiałem na opisy zdarzeń, których sam byłem uczestnikiem.
Wszystkie były przeinaczone, zafałszowane i przedstawione w nieprawdziwym
świetle. Nie mam w zwyczaju odkładać książki przed jej ukończeniem, ale tę
odłożyłem i nigdy więcej do niej nie zajrzę."

[Gość: Irena]

I to wystarczy, tak? Rozumiem, ze ten profesor to jakis Twoj autorytet ale
proponuje troche obiektywizmu. Zgadzam sie, pamiec jest ulomna, a kazdy
zazwyczaj pamieta swoja wersje. Ale jest to ksiazka piekna i madra, o milosci i
o teatrze. Procesu o falszowanie rzeczywistosci czy znieslawienie jakos
Bojarskiej tez nikt nie wytoczyl. A profesorowie na AT to, z calym szacunkiem,
sa rozni... I zeby zakonczyc juz ten watek, zachecalabym jednak do przeczytania
tej ksiazki - rownolegle z ogladaniem zarejestrowanych spektakli z Lomnickim.
Pozdrawiam. Irena

[Gość: Kaj]

książka jest wspaniała, ważna. nawet jeśli niektóre wydarzenia bojarska
ubarwia, najistotniejszy jest sam łom, prawda o nim, jego wielkości i
nieszczęściu.

[wampuka]

Mnie książka się nie podobała. Jest napisana afektowanym językiem, pełnym żalów
ipretensji. To smutne, tak wylewać pomyje na znajomych/przyjaciół/kolegów męża.
Gdy ją czytałem, mialem z początku wrażenie, że jest próbą zapisu ulotnej
jakości obcowania z Łomnickim, ale w miarę czytana czułem coraz większy niesmak
ekshibicjonizmem literackim, który uprawia Bojarska. Może to miał być dla niej
samej przyczynek do "wieszcza najjaśniejszej chwały" - cóż, nie wyszło, ani z
niej wieszcz, ani książka chwalebna. Żale i pretensje czynią z autorki kogoś
niespełnionego, pasożytującego na zmarłym mężu. Ostentacyjnie podkreślana
rozdzielność" Łomnicki i ONI też ne służy niczemu dobremu. Nie odbieram
Bojarskiej prawa do własnego zdania = ale z drugiej strony, czy
wszystkie "swoje zdania" koniecznie trzeba publikować? To dopiero szarość.

[Gość: janek]

Zwierzenia żony musiały być osobiste, bardziej emocjonalne.Dobrze,że TVPK
pokazała dokument o Łomnickim.Podobała mi się też dyskusja o jego twórczości i
uwikłaniach politycznych.Trochę za krótka.

[Gość: Renn]

Czy Feuerbach jest w Złotej Setce? Albo czy można nabyć gdzieś kasetę z tym
spektaklem? Płytkę pewnie nie. Ta Setka to chyba w całości nie wyszła?