Hity eurosceptyków

Klip - Deszcz forsy nas czeka ;-)

[robisc]

Deszcz forsy nas czeka ;-)
Autor: Gość: klip IP: 217.97.173.*
Data: 25-05-2003 21:42 + dodaj do ulubionych wątków

Z Rzepy 24.05.2003

Raport KE
Polska złamała zobowiązania negocjacyjne w 8 obszarach

Najgorzej w rolnictwie

Polska złamała zobowiązania podjęte w 8 obszarach negocjacji członkowskich,
najwięcej z 10 krajów przystępujących do UE - wskazuje raport przedstawiony w
piątek krajom "15" przez Komisję Europejską. Jednak w 190 pozostałych
przypadkach nasz kraj dotrzymał słowa.


Mamy czas do listopada na nadrobienie zaległości. Jeśli to się nie uda,
Bruksela może wówczas wystąpić o czasowe wyłączenie naszego kraju z
niektórych przywilejów członkostwa.

Takie zagrożenie jest najbardziej realne w rolnictwie. W raporcie KE zwraca
uwagę na dwa punkty: opóźnienia w budowie systemu kontroli produkcji żywności
IACS oraz trudności z dostosowaniem mleczarni i zakładów mięsnych do unijnych
norm sanitarnych. "Jeśli do maja 2004 r. IACS nie będzie działał prawidłowo,
nowe kraje członkowskie nie otrzymają pomocy dla rolnictwa. Możliwość
nadrobienia opóźnień wciąż jednak istnieje" - powiedział rzecznik komisarza
ds. rolnictwa Gregor Kreuzhuber.

W 2004 r. polscy rolnicy mają łącznie otrzymać z Brukseli ok. 1,5 mld euro w
formie dopłat bezpośrednich, funduszy na rozwój obszarów wiejskich oraz
interwencji na rynku. Polska zobowiązała się, że w ciągu roku liczba mleczarń
spełniających unijne normy sanitarne "skoczy" z 38 do 216, natomiast zakładów
mięsnych z 90 do 1953. Bruksela nie ma jednak informacji o postępach
inwestycji. Jeśli zakłady nie zdążą z przygotowaniami na czas, grozi im nakaz
zaprzestania produkcji.


Cień afery Rywina

Od dwóch lat oczekuje na ratyfikację w Sejmie nowa ustawa o rynku
audiowizualnym, wprowadzająca m.in. swobodę zakupu przez unijny kapitał
całości spółek nadających programy radiowe i telewizyjne. Z powodu "afery
Rywina" szanse na szybkie przełamanie impasu są znikome.

Bruksela zwraca uwagę na opóźnienia w komputeryzacji służb celnych i budowie
nowoczesnych przejść granicznych wyposażonych w sprzęt do kontroli żywności
pod kątem wspólnotowych norm sanitarnych. Za 11 miesięcy polscy celnicy mają
w imieniu całej Unii pobierać cła i inne opłaty, a także zapobiegać
przedostaniu się na rynek wspólnoty podróbek i innych towarów z przemytu.

Polska zalega z przyjęciem niektórych unijnych norm towarów. Chodzi m.in. o
zasady oznakowania żywności, reguły bezpieczeństwa chemikaliów, normy
współdziałania urządzeń elektromagnetycznych, bezpieczeństwo urządzeń
medycznych oraz materiałów budowlanych, reguły użytkowania aerozoli i
pojemników gazowych. Swoboda przepływu towarów to podstawowa zasada
Jednolitego Rynku.

Polska łamie także swobodę świadczenia usług na rynku ubezpieczeniowym.
Chodzi o brak zasady, że od towarzystw ubezpieczeniowych z krajów "15" nie
wymaga się ponownej rejestracji w Polsce oraz o przyznanie KNUiFE prawa do
wymiany danych z podobnymi urzędami z innych państw UE.


Robimy postępy

W rybołówstwie KE jest zaniepokojona opóźnieniami w organizacji rynku
sprzedaży ryb, egzekwowaniu unijnych norm sanitarnych, a także zaopatrzeniu
kutrów w odbiorniki satelitarne kontrolujące przestrzeganie ustalonych
limitów połowowych. Zaległości dotyczą polityki społecznej: czasu pracy,
pracy na pół etatu, zawierania kontraktów, zwolnień zbiorowych, wysyłania
pracowników na delegację, przeprowadzania z pracownikami konsultacji. W
przepisach BHP nie są uwzględnione unijne normy bezpieczeństwa przy obrocie
chemikaliami i materiałami rakotwórczymi, a także azbestem. Bruksela ostrzega
także przed opóźnieniami w budowie systemu kontroli finansowej, który
zapobiegnie defraudacji unijnych środków pomocowych.

W ciągu trzech miesięcy, jakie upłynęły od publikacji poprzedniego raportu,
Polsce udało się natomiast nadrobić zaległości w dwóch obszarach: polityce
konkurencji i przemysłowej. Po 10 latach negocjacji KE zatwierdziła bowiem
program restrukturyzacji hutnictwa.

Pozostałym 9 krajom przystępującym do Unii KE wytknęła łącznie tylko 20
obszarów zaległości. Jednak opóźnienia Polski odnoszą się do daty 1 stycznia
2003 r., którą na początku rokowań uznano za termin przystąpienia Polski do
Unii. Ponieważ w rzeczywistości Unia przyjmie nasz kraj 16 miesięcy później,
rzecznik komisarza ds. poszerzenia wspólnoty Jean-Christophe Filori
apeluje: "Nie ma powodów do paniki. Także Polska generalnie robi dobre
postępy".

Jędrzej Bielecki z Brukseli


Buhahahaha - to troche gorzki smiech, bo ani mi w glowie doplacac z moich
pieniedzy do UE. Ech,trąbią przeciwnicy o tym od dawna - polska administracja
nie jest i nie będzie przygotowana na wykorzystanie funduszy unijnych. Zawsze
mozna byc jednak optymista-naiwniakiem i popierac wejscie do UE, bo "wartosci
postepowe" i "dla dzieci i wnuków bedzie lepiej".

K.J. i WK - Alles Banditen

[robisc]

Alles Banditen
Autor: Gość: K.J. IP: 144.139.191.*
Data: 30-05-2003 20:20 + odpowiedz na list

W dniu 26. 05.03r., EUobserver doniósł o świętym oburzeniu najjaśniejszego
komisara do spraw rozszerzenia, Guntera Verheugena z powodu zapowiedzi
pokazania na niemieckim kanale NDR w dniu 27 maja filmu dokumentalnego „Alles
Banditen”, co można przetłumaczyć jako „Sami bandyci”. Komisarz oświadczył
nawet, że będzie to dla niego szokiem, jeżeli ten film będzie wyświetlony w
jego rodzinnym kraju. Co spowodowało aż takie oburzenie. Otóż film ten,
nakręcony przez duńskiego reżysera Christoffer Guldbrandsena. Otrzymał on
zezwolenie na filmowanie duńskiego Premiera Anders Fogh Rasmussena podczas
tych unijnych spotkań, które zwykle zamknięte są dla publiczności. Ponieważ
był to okres, kiedy dobiegały końca negocjacje w sprawie akcesji Polski do
UE, jest to film dla nas szczególnie interesujący, ponieważ ukazuje wypadki i
rozmowy toczące się poza kulisami tych rokowań. Tak jak kilka dni temu
obiecałem, poprosiłem mojego przyjaciela zamieszkującego w Niemczech o
obejrzenie tego filmu i napisanie krótkiego streszczenia.

Otóż dowiadujemy się z tego filmu, że warunki które przyznano nam na szczycie
w Kopenhadze, wbrew rządowej propagandzie, wcale nie były najlepszymi z
możliwych do uzyskania. Można było pokusić się o wiele lepsze. Dowiadujemy
się, jak bardzo zależało Unii na Polsce i to można było wykorzystać. Ale
cóż, skoro na te tak ważne negocjacje wysłało się ludzi takich jak minister
do spraw integracji D. Huebner, która stwierdziła w wywiadzie dla "Życia" z
15 maja 2002 r., że "polski interes narodowy jest trudny do zdefiniowania".
Otóż polski interes narodowy jest bardzo łatwy do zdefiniowania, podobnie jak
interesy każdego innego narodu. Natomiast wzbudza we mnie zgrozę minister,
która nie ma pojęcia, co jest polskim interesem narodowym. Mając
negocjatorów, którym sprawia trudności zdefiniowanie polskiego interesu
narodowego nic dziwnego, że wszystko wygląda tak jak wygląda.

Pod wpływem tego filmu nasuwa się na myśl wątek zapoczątkowany przez p. Nikę,
pt. „A MOŻE W DRUGIM REFERENDUM ?”.

https://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=522&w=6013175&strona=0

Może faktycznie, po odrzuceniu przez nas oferowanego nam na tak haniebnych
warunkach członkostwa, przed ponownym referendum można będzie wynegocjować od
Unii o wiele lepsze warunki? Jednakże nie można popełnić tego samego błędu i
ponownie wysłać tam negocjatorów, którzy mają trudności ze zdefiniowaniem
polskiego interesu narodowego. Trzeba wysłać negocjatorów z prawdziwego
zdarzenia, którzy nie dadzą się zwieść unijnemu przekładaniu pieniędzy z
kieszeni do kieszeni.

Streszczenie filmu.

SAMI BANDYCI

„Polska jest największym państwem spośród kandydujących i jeśli powie 'TAK',
to inne kraje kandydackie pójdą tą drogą – dlatego rozmowy z Polską są tak
ważne.” – oto słowa Duńczyka Rasmusena, który przewodniczył negocjacjom w
okresie bezpośrednio poprzedzającym 13. grudnia 2002 roku w Kopenhadze. Było
to jedno z pierwszych zdań filmu dokumentalnego, którego niemiecki tytuł
brzmiał „Alles Banditen”, co można przetłumaczyć jako „Sami bandyci”. Tytuł
nawiązywał do zdania wypowiedzianego przez jednego z duńskich polityków na
temat dziennikarzy. Trudno w tym wypadku wykluczyć, iż mamy tu do czynienia z
klasycznym przykładem na słuszność powiedzenia „przyganiał kocioł garnkowi...
a sam smoli”. Wróćmy jednak do zdania wypowiedzianego przez Rasmusena. Otóż
myśl przewodnia zawarta w tym zdaniu przewijała się w całym filmie, z którego
można się było wyraźnie dowiedzieć, jak bardzo Unii Europejskiej zależy na
jej poszerzeniu. „Gdy skończymy negocjacje z Polską, to wszystko zakończymy.
Inni powiedzą 'TAK', gdy Polska powie 'TAK'. Musimy też rozmawiać z innymi
krajami, aby Polacy nie myśleli, że tylko z nimi rozmawiamy”. Inni byli
jednak mniej ważni i ograniczono się w filmie do wymienienia ich z nazwy, a i
tu nie jestem pewien, czy wymieniono wszystkie państwa „kandydujące” do UE.

Przewijający się podczas całego filmu niczym szara eminencja Niemiec Guenter
Verheugen również dał wyraz rzeczywistemu nastawieniu UE do sprawy jej
poszerzenia. Usłyszawszy o podobno – piszę podobno, bo nie jest pewne, że
rzecz nie była od początku ukartowana – „twardej postawie Millera” podczas
negocjacji w Brukseli, a później w Kopenhadze, powiedział mianowicie z mocno
skwaszoną miną, iż „przegrywamy 50 z 71 mln ludzi” spodziewając się, że
odmowa Polski pociągnie za sobą także odmowę Czech.

W tym kontekście buńczucznie wypowiedziane przez Rasmusena ostrzeżenie
o „pociągu, który odjedzie bez tych, którzy się nie załapią” wygląda raczej
na chęć pokazania się przez tego ostatniego z mocnej strony przetargowej,
podczas, gdy strona ta była dość wyraźnie pozbawiona wielu atutów, a przede
wszystkim atutu podstawowego w tej sprawie, czyli wolnej do dyspozycji
gotówki. Polskie żądanie „dodatkowego jednego miliarda euro” wzbudziło w
eurodyplomatach niemal panikę, że oto ot tak dawna przygotowywana do akcesji
Polska może się w ostatniej chwili z całej tej nagonki wycofać, a przecież
dodatkowych pieniędzy po prostu nie ma – pewnie pojawią się dopiero wtedy,
gdy Polska zacznie wpłacać do kasy więcej, niż będzie dostawać. W każdym
razie pieniędzmi do rozdawania Rasmusen nie dysponował, co zresztą nawet
zupełnie otwarcie stwierdził podczas filmu słowami „powiem Polakom prawdę –
nie ma ani centa więcej”. Telefoniczne rozmowy z dawcą pieniędzy, czyli
niemieckim kanclerzem Schroederem nie przyniosło w Brukseli oczekiwanego
rozluźnienia, ponieważ Schroeder miał rzekomo stwierdzić, iż „owszem da, ale
tylko osobiście i dopiero w Kopenhadze, a teraz w Brukseli powinni oni z
Polską rozmawiać o sprawach mniej ważnych, jak np. polowanie na
niedźwiedzie”. Swoją droga w dalszym przebiegu filmu ten miliard od
Schroedera jakoś nie uzyskał innego niż słownego potwierdzenia, no, ale
wiadomo, iż polityk nie jest od mówienia prawdy, a od wyrażania nadziei i
dbania o własny interes, który przecież z prawdą nie musi wcale mieć do
czynienia. Tak więc koniec końców w Brukseli musiał Rasmusen z Millerem
rozmawiać o polowaniu na niedźwiedzie, a nie o dodatkowych pieniądzach, co
pewnie dla eurofederasty Millera musiało być mało satysfakcjonujące. No, ale
cóż zrobić skoro „nie ma alternatywy i albo UE, albo Białoruś”, to i o
niedźwiedziach pogadać trzeba, a przy tym pewnie i udawać, że rzecz ogromnie
jest istotna. Tyle, że przecież obietnice eurofederastów bazują właśnie na
tym, że wchodzić mamy do bogatej Unii, że spłynie na nas deszcz pomocy, a nie
na tym, że Niemcy u nas na niedźwiedzie będą polować, przeto orzech do
zgryzienia miał Miller nie mały. Już bowiem podczas negocjacji widać było,
jak będzie w oczekującej nas rzeczywistości. Głównym problemem jest brak
pieniędzy, a więc i ich deszczu w Polsce nie będzie, bo skąd i dlaczego mają
Polsce dawać, skoro sami na swoje potrzeby nie mają? Podczas kluczowych chwil
negocjacji głowiono się jednak nie nad tym skąd wziąć owe nowe pieniądze, a
nad tym, jakie znaleźć sposoby na to, aby wyglądało, iż pieniądze się
znalazły, mimo, że ich faktycznie nie ma. Tym sposobem gwarantowano pozorny
sukces negocjatorom z Polski, no i oczywiście sobie. Wymyślono więc, iż to,
co niby kiedyś Polska miała dostać w postaci „pomocy strukturalnej”, gdzie do
każdego euro z UE musimy wyłożyć najpierw jedno swoje euro, aby później
dostać te unijne – pochodzące swoją drogą najpewniej właśnie z naszych
wcześniejszych składek członkowskich – a więc tę teoretyczną „pomoc
strukturalną

K.J. i WK - Alles Banditen - dokończenie

[robisc]

Wymyślono więc, iż to, co niby kiedyś Polska miała dostać w postaci „pomocy
strukturalnej”, gdzie do każdego euro z UE musimy wyłożyć najpierw jedno swoje
euro, aby później dostać te unijne – pochodzące swoją drogą najpewniej właśnie
z naszych wcześniejszych składek członkowskich – a więc tę teoretyczną „pomoc
strukturalną” trochę zmniejszono i z niej właśnie przestukano na inne konto ów
pilnie potrzebny wszystkim miliard euro. Pomysłodawca tej buchalteryjnej
zagrywki – Duńczyk Christiansen – stwierdził z dziwną jak na polityka
szczerością, iż to przesunięcie z jednego konta na drugie „jest nam obojętne”.
Jasne, że jest to im obojętne, ponieważ z przesuwania z konta na konto nie
traci się nic, ale i też nic się nie zyskuje. Mamy więc praktyczny
wymiar „kompromisu”, gdzie Unia nie straciła, Polska nie zyskała, a politycy
obu stron raptem mieli „dodatkowy” miliard i powód do udawania, że odnieśli
sukces. Ot takie dawanie, jak to u Sienkiewicza Zagłoba Niderlandy rozdawał.
Dziś dzieje się to jednak nie w ramach powieści „Potop”, a w ramach
obiecywanego nam z każdej strony potopu pieniędzy. Już ja bym wolał pozostać
przy sienkiewiczowskich Niderlandach. No, ale z jednej fikcji powróćmy do
drugiej – tej współczesnej. Dano nam to, co i tak mieliśmy dostać – wpłacamy
składkę, to może i czasami się nam coś i trafi dostać na własne potrzeby – tego
wykluczyć się nie da.

W czasie, gdy zadowoleni ze swej pomysłowości Duńczycy dokonywali przesuwania
pieniędzy z jednego konta na drugie, Schroeder zwołał konferencję prasową i
oznajmił, że to on dał Polsce ten miliard, z czego ponoć bardzo niezadowolony
był Miller, no, bo jakże on to w Polsce ujawni? Pieniądze od Niemca – rzecz
wstydliwa, bo jak daje, to pewnie ma w tym interes, no, a jaki Niemiec może
mieć interes w dawaniu Polakom pieniędzy, to pewnie Millerowi byłoby trudno
wytłumaczyć bez popadania w jakieś kolejne falszerstwa.

W filmie przewijała się też sprawa „kwot mlecznych”, które Miller „twardo”
chciał powiększyć – pewnie po to, aby nie trzeba było do Polski sprowadzać
mleka unijnego, w czasie, gdy polski chłop może to mleko uzyskać w łatwy sposób
od polskich krów. Temat się pojawiał, Miller wciąż ponoć był „twardy”, miał jak
to mówili Duńczycy „twarz pokerzysty”, ale z kwot ustąpić rzekomo nie chciał. W
filmie widać było wyraźnie jak to Rasmusen z Millerem udali się na rozmowę „w
cztery oczy”, o której wyniku możemy się niestety tylko domyślać. Jak się
sprawa mlecznych kwot skończyła nie odgrywało w filmie większej roli, bo oto po
dokonaniu przesunięć z konta na konto okazało się, że ten manewr można sprzedać
wszystkim, jako ogromny sukces. Swoją drogą pomysł przesuwania tak zafascynował
Duńczyków, że i w sprawie kwot mlecznych nic nie zwiększono, ale jedynie
przesunięto 1,5 mln ton mleka ze sprzedaży bezpośredniej do sprzedaży hurtowej,
czyli innymi słowy z jednej pozycji do drugiej, o czym donosiły zarówno “Nasz
Dziennik”, jak i Najwyższy Czas!” bezpośrednio po “sukcesie” w Kopenhadze.
Sukces to ponoć ogromny, choć produkcji nie zwiększa, a więc dla polskiego
chłopa jest bez znaczenia i pozostaje jedynie “sukcesem Millera” - każdy ma
swoje definicje sukcesu i dla Millera może wystarczające jest przesunięcie z
kąta w kąt, aby mu się wydawało, że już ma więcej, niż miał.

W grupie eurodecydentów poczęto więc sobie gratulować serdecznie. Uściskom, a
nawet całusom zdawało się nie być końca. Zarówno politycy, jak i realizatorzy
filmu usilnie starali się przedstawiać wszystko jako sukces. Ciekawe jak kwoty
mleczne odbiorą w przyszłości nasi rolnicy. Czy i oni będą przekonani, iż
produkując mniej niż obecnie i co za tym idzie mniej zarabiając, bądź też nawet
tracąc źródło utrzymania – co w bardzo wielu przypadkach jest pewne, czy oni
wtedy wierzyć będą jeszcze w opowiastki o sukcesie z 13. grudnia 2002 roku z
Kopenhagi?

I o ile nie dziwię się radości europolityków, których celem było właśnie
dokonanie zakupu Polski i pozostałych dziewięciu krajów za jak najniższą cenę,
to jednak nie mogę wyzbyć się zdziwienia z racji reakcji polskojęzycznych
mediów na ten temat. Przecież ci ludzie, którzy wciąż rozpowszechniają legendy
o rzekomym sukcesie „twardych negocjacji” w Kopenhadze sami będą musieli żyć w
kraju, który w tak ewidentny sposób zdradzają i wśród ludzi, których tak
oszukują, i z przywódcami, dla których doprawdy łatwiej sobie wyobrazić inne
miejsca, niż suto opłacane państwowe posady. Odradzono mi w tym miejscu
wspominanie latarni ulicznych...

W.K.

Andrzej Godlewski - Co jest w tym traktacie?

[robisc]

Co jest w tym traktacie?

Podpisanie traktatu 16 kwietnia w Atenach i jego wejście w życie rok później,
2 maja, oznacza, że od tego dnia unijne prawo zacznie obowiązywać na
terytorium Polski
Dwadzieścia kilogramów papieru, pięć i pół tysiąca stron, ponad trzydzieści
centymetrów kartek ułożonych w stos - oto traktat o przystąpieniu Polski (i
innych dziewięciu państw) do Unii Europejskiej. Dla porównania, traktat
północnoatlantycki powołujący do istnienia NATO mieści się na ledwie paru
stronach. Jeszcze nigdy Polska nie podpisywała tak skomplikowanej umowy
wprowadzającej tak wiele zmian w życiu Polaków. Tymczasem zapisy traktatu zna
zaledwie garstka ludzi. Gdyby polski premier wiedział, co dokładnie podpisze
16 kwietnia w Atenach i do czego konkretnie Polska się zobowiązuje, to być
może jeszcze raz zastanowiłby się nad tym, co robi.

ANDRZEJ GODLEWSKI 2003-04-04


Łatwiej wymienić, czego w nim nie ma. Znajdziemy tam dziesiątki map, tabel,
słownikowych haseł, a nawet wzory naklejek, jakie będą umieszczane na
lodówkach i zmywarkach. Dowiemy się, jakich kwalifikacji wymaga się od
pielęgniarek, mechaników na stacjach kontroli pojazdów i maszynistów
kolejowych, jakie będą warunki pomocy publicznej dla polskich hut do roku
2006 oraz że świeże nieopakowane ryby mogą być sprzedawane bezpośrednio
klientom tylko w powiecie, w którym mieści się zakład rybny. Zapisano, kiedy
zostanie zmodernizowana obwodnica Warszawy, kiedy polskie mleczarnie będą
produkować lepsze mleko oraz kiedy wędliny z zakładu panów Niebieszczańskich
z Gryfowa na Dolnym Śląsku będą się nadawać do sprzedaży na terenie całej
Unii Europejskiej. Te i setki innych szczegółowych zapisów ujmują to
wszystko, co kraje kandydujące ustaliły podczas negocjacji z państwami Unii.
Samej Polski dotyczy bezpośrednio około tysiąca stron.


Pięć i pół tysiąca stron traktatu akcesyjnego. Kto to przeczyta?

Wszystko albo nic

Dokument napisano europejską prawniczą nowomową. Jest to kłopot, bo nie
zawsze wiadomo, o co autorom chodziło. Nawet najlepsi polscy prawnicy
dokładnie jeszcze nie wiedzą, czy na przykład zapisy o weterynarii będą
działać na korzyść czy niekorzyść Polski. Za to znalazły się tam tylko fakty,
bez upiększeń i komentarzy - tak często stosowanych przez polskich polityków.
Dzięki temu wiemy jasno, co dostaną, na przykład, polscy rolnicy: że w 2004
roku wysokość płatności bezpośrednich wyniesie 25 procent tego, co dostają
farmerzy w obecnych krajach członkowskich, czyli dokładnie tyle, ile od
samego początku proponowała Bruksela. Te płatności mogą za zgodą Komisji
Europejskiej zostać zwiększone o 30 procent, ale zależeć to będzie wyłącznie
od polityki wicepremiera Kołodki. Unia da pieniądze, jeśli da je też Polska.
Tyle na ten temat.

Warto tu zauważyć, że jedynie Cypryjczycy uzyskali odrębne rozwiązanie w
dziedzinie dopłat dla rolników. Ich rolnicy od początku dostaną pełne
dopłaty, ale i tak nie mają się z czego cieszyć, gdyż już teraz otrzymują
wyższe wsparcie niż farmerzy w Unii. Dlatego Cypr musiał się zobowiązać, że
nie będzie swoim rolnikom płacił więcej, niż zezwala na to unijne prawo.

Przyjęcie traktatu akcesyjnego oznacza przyjęcie całego dorobku prawnego
Unii. Dopuszcza się jedynie te wyjątki, które zostały wcześniej uzgodnione, i
to na określony czas, czyli tak zwane okresy przejściowe. Najdłuższy polski
okres przejściowy zapisany w traktacie wynosi 12 lat i dotyczy przepisów o
zakupie ziemi rolnej przez obywateli wspólnoty.

Stałe zwolnienia ze stosowania unijnych przepisów są możliwe bardzo rzadko.
Polska wywalczyła niewiele takich wyjątków, choćby złagodzenie unijnych
wymogów wobec Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych oraz Banku
Gospodarstwa Krajowego - mogą mieć one niższy kapitał niż ich unijne
odpowiedniki oraz to zerowy VAT na międzynarodowe przewozy pasażerskie. Nasi
negocjatorzy odnieśli również inny "sukces" podatkowy. W Polsce inaczej niż w
Unii podatek VAT będą płacić małe firmy o niskich obrotach, które według
unijnego prawa byłyby z tego zwolnione, co niewątpliwie wzbogaci budżet
państwa, ale zuboży producentów.

Jednak te specjalne rozwiązania nie mają dla nas aż takiego znaczenia, jak
te, które wywalczyła dla siebie Malta. Otóż ten najmniejszy kraj wstępujący
do Unii będzie mógł nadal utrzymać prawo ograniczające zakupy tak zwanych
drugich domów przez cudzoziemców i jako jedyny będzie ograniczać napływ
pracowników z innych państw wspólnoty.

W traktacie wzmocniono prawnomiędzynarodową pozycję polskiej wódki. Zapisano
w nim, że "Polska może wymagać, aby do produkcji wódki na jej terytorium
etykietowanej jako »Polish Vodka/Polska Wódka« stosowane były jedynie surowce
pochodzące z Polski lub była produkowana zgodnie tradycyjnymi przepisami".
Niestety, sytuacja polskiego wina nie wygląda już tak różowo. Traktat
definiuje "Polskie wino/Polish wine" jako produkt wyrabiany ze
skoncentrowanego soku lub moszczu winogronowego, które może być sprzedawane
jedynie w Polsce.

W traktacie zapisano, ilu przedstawicieli wyśle Polska do poszczególnych
instytucji Unii - liczby te odpowiadają dokładnie pozycji Hiszpanii - oraz
jakie kwoty Polska będzie wpłacać do unijnej kasy i ile z niej otrzyma.
Bardzo dokładnie wyliczono zobowiązania Polski w zakresie zmniejszenia
zanieczyszczeń wody i powietrza i poprawy jakości najważniejszych dróg. Jeśli
nasz rząd nie wywiąże się z nich, to Polska może stanąć przed Trybunałem
Sprawiedliwości w Luksemburgu.

Wstępując do Unii Europejskiej, staniemy się automatycznie także członkiem
kilku organizacji. Wejdziemy do Wspólnoty Europejskiej (dawniej EWG),
Euroatomu (Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej), Europejskiego Banku
Inwestycyjnego oraz strefy Schengen, a także Unii Gospodarczej i Walutowej.
Wejście do tych dwóch ostatnich organizacji nie oznacza jednak, że już za rok
znikną kontrole na granicy z Niemcami i Polacy będą obracać euro. Stanie się
tak dopiero za kilka lat, i to po spełnieniu przez nas stosownych warunków.
Natomiast w dniu wejścia do Unii Europejskiej przestaną obowiązywać umowy o
środkowoeuropejskiej strefie wolnego handlu CEFTA.

Najważniejsze na początku

Traktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej składa się z trzech części.
Najważniejsza i najkrótsza jest pierwsza. Zawiera zaledwie trzy artykuły i
mówi o wejściu 10 nowych krajów do Unii. Druga, najdłuższa, licząca ponad 5
tysięcy stron, w 62 artykułach oraz prawie 30 obszernych załącznikach i
protokołach ujmuje wyniki negocjacji, czyli warunki członkostwa. Te dwie
części staną się obowiązującym prawem. Trzecia, w której znalazły się różnego
rodzaju deklaracje przyszłych i obecnych członków Unii, ma charakter
fakultatywny.

I tu pojawia się kwestia niespecjalnie dla nas przyjemna. W październiku na
życzenie Holendrów kraje Piętnastki przyjęły zapis, że jeśli w ciągu trzech
lat po rozszerzeniu Unii w którymś z nowych państw członkowskich pojawią się
lub mogą się pojawić trudności w jakimkolwiek sektorze gospodarki czy
zakłócenia z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego lub wymiaru sprawiedliwości,
wszystkie państwa członkowskie mogą podjąć odpowiednie środki ochronne (art.
37-39) - oznacza to, że w skrajnym wypadku można takiemu państwu nawet
odebrać prawo głosu w tych dziedzinach, w których nie dostosuje się do
unijnych wymogów. Ta klauzula może być stosowana tylko wobec nowych członków,
czyli na przykład Polski, ale już nie wobec starych.

Co jest w tym traktacie? -dokończenie

[robisc]

Klauzulę ochronną wywalczyła również Polska i polska delegacja rządowa
przedstawiała to jako swój duży sukces w Kopenhadze. Unia przyznała, że w
Polsce istnieją specyficzne problemy rolnictwa i nasz kraj może wprowadzić
system monitorowania handlu. Jednak ten zapis znajduje się w trzeciej -
fakultatywnej części traktatu. We wcześniejszej, drugiej, zapisano natomiast,
że kraje członkowskie w żadnym razie nie mogą wprowadzać kontroli granicznych.

Nie ma też dzisiaj żadnego prawnego znaczenia oświadczenie polskiego rządu, że
dla państwa polskiego nie istnieją w prawodawstwie unijnym żadne przeszkody w
samodzielnym regulowaniu spraw o znaczeniu moralnym, jak również tych
odnoszących się do życia ludzkiego. Jest ono nadzwyczaj ogólnikowe i służy
chyba jedynie uspokojeniu niektórych biskupów i wiernych. Tymczasem zapis
ograniczający aborcję, jaki uzyskała Malta, znajduje się w prawnie
obowiązującej części traktatu. Warto dodać, że polskie oświadczenie nosi
tytuł "Deklaracja Rządu Rzeczypospolitej Polskiej dotycząca moralności
publicznej", co w czasach afery Rywina brzmi dość ironicznie.

Podpisanie traktatu 16 kwietnia w Atenach i jego wejście w życie rok później, 2
maja, oznacza, że od tego dnia unijne prawo zacznie obowiązywać na terytorium
Polski. Od tej pory polscy sędziowie i urzędnicy będą musieli stosować się do
niemal wszystkich wspólnotowych przepisów. W razie wątpliwości zapytania
kierować będą nie do urzędów w Warszawie, ale instytucji Unii w Brukseli czy
Luksemburgu. Dla wielu będzie do szokująca i trudna zmiana.

Wyjść też można

Inaczej niż w wielu innych umowach międzynarodowych w traktacie akcesyjnym nie
ma słowa o możliwości jego wypowiedzenia, czyli wyjścia z Unii. Podobnie jest
we wszystkich pozostałych unijnych traktatach. Dlaczego? Jeszcze do tej pory
większość zachodnich polityków i eurokratów uważa, że Unię stworzono po to, by
narody Europy coraz ściślej ze sobą współpracowały i dzięki temu życie ich
obywateli stawało się łatwiejsze i lepsze. Zgodnie z tym rozumowaniem nie ma
potrzeby, by do traktatów wpisywać coś, co będzie Europejczykom szkodzić.

Od jakiegoś czasu eksperci znaleźli furtkę dla chcących opuścić Unię.
Przewiduje to prawo międzynarodowe, mówiące, że kraje, które zawarły jakąś
umowę, mają prawo się z niej wycofać. W Unii zdarzył się już taki precedens. W
1984 roku Grenlandia - część Danii o szerokiej autonomii i własnym parlamencie -
podpisała traktat zmieniający jej status we wspólnocie, de facto oznaczający
jej wyjście. Otóż przestała być członkiem wspólnoty, a stała się zamorskim
terytorium stowarzyszonym z nią. Dla niektórych eurosceptyków przykład
Grenlandii jest być może jakąś pociechą. Jednak należy dodać, że o ile 20 lat
temu negocjacje o wyjściu były możliwe, to teraz trudno sobie wyobrazić na
przykład rokowania o opuszczeniu europejskiej unii walutowej i rezygnacji ze
wspólnego pieniądza.

Przeciwnicy wstąpienia Polski do Unii mogą mieć jeszcze pewne nadzieje, że
traktat akcesyjny nie wejdzie w życie. Stałoby się tak, gdyby choć jeden
parlament któregoś kraju Piętnastki nie ratyfikował go. Szanse na to są
niewielkie, bo albo zgodzą się na wszystkich kandydatów, albo na żadnego.
Inaczej jest w wypadku wstępowania do Unii. Tu każdy kraj decyduje sam za
siebie. Odrzucenie traktatu przez któryś z nich oznacza nieprzyjęcie tylko tego
jednego państwa. A więc 8 czerwca 2003 roku sami postanowimy, czy podpisany 16
kwietnia 2003 roku w Atenach traktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej
będzie obowiązywał również Polskę.

Nowe Państwo nr 4/2003


kiosk.onet.pl/art.html?NA=1&ITEM=1116563&KAT=1293

up

[Gość: krzysztofsf]

K.J. - Tajny Raport Komisji Europejskiej

[Gość: robi]

Re: Tajny Raport Komisji Europejskiej
Autor: Gość: K.J. IP: 144.138.225.*
Data: 04-06-2003 13:12 + odpowiedz na list

Niestety, jedyną informacją którą udało mi się na ten temat znaleźć, to
doniesienie UEobserver z 22.05.2003 - 17:45 CET oraz wcześniejsze ostrzeżenie
Eneko Landaburu w stosunku do Polski.

Z tego doniesienia jasno wynika, że powodem nie wysłania przez KE tzw. listów
ostrzegających była chęć nie płoszenia zwierzyny (tzn., nas) przed referendum.
Polsce grozi uruchomienie, jak to jest obrazowo określane, „bicza na Polskę”,
to znaczy klauzul karnych, jeżeli przed listopadem br. nie spełni większości
warunków akcesyjnych.

Poniżej podaję informację dotyczącą ostrzeżenia Landaburu, oraz angielski tekst
art, z EUobserver na temat listów ostrzegających.

Landaburu grozi nam palcem



Sekcja Polska BBC podała, że dyrektor generalny do spraw rozszerzenia UE,
Eneko Landaburu, ostrzegł rząd polski, że jeżeli ten nie przyspieszy
przygotowań do członkostwa w Unii, to Komisja Europejska może wprowadzić tzw.
klauzule ochronne począwszy od listopada bieżącego roku.

Wypowiedź pana Landaburu podczas wspólnego posiedzenia polskiego i unijnego
parlamentu, które miało miejsce we wtorek w Warszawie, zaszokowała polskich
polityków pro-unijnych.

Józef Oleksy stwierdził, że słowa wypowiedziane przez Landaburu na temat
klauzul ochronnych zabrzmiały jak pogróżki, jednakże w jego przekonaniu,
Komisja Europejska nie będzie miała powodów do ich zastosowania wobec tak
dużego kraju kandydackiego jak Polska. Czyli tzw. pobożne życzenia w których
celują euroentuzjaści.

Klauzule ochronne są specjalnymi środkami, które kraje "15" mogą zastosować w
stosunku do każdego z krajów kandydujących w przypadku, gdy nie wprowadzi on w
odpowiednim czasie prawodawstwa unijnego. Mogą m.in. wprowadzić środki nacisku
politycznego, jak również sankcje ekonomiczne mające na celu ochronę unijnego
rynku wewnętrznego.

Użycie klauzul ochronnych będzie nieuniknione.

Według Eneko Landaburu, który zarządzał negocjacjami z krajami kandydackimi od
1998, Polska ma jeszcze wiele do nadrobienia w takich dziedzinach jak usługi,
rolnictwo, polityka audio-wizualna i unia celna. Nadmienił, że zaległości
Polski dotyczą wprowadzania zarówno prawodawstwa unijnego, jak praktycznych
przygotowań do stosowania norm i standardów unijnych.

Landaburu zagroził, że jeżeli Polska nie wywiąże się z tych zobowiązań do
listopada, kiedy to Komisja Europejska przedstawia raport końcowy o
przygotowaniach kandydatów do członkostwa, to KE nie będzie miała innego
wyjścia jak zastosować klauzule ochronne.

Polscy politycy pro-unijni są zawiedzeni, że Landaburu wybrał dla swojej
wypowiedzi bardzo nieodpowiedni moment tuż przed referendum unijnym. Tylko
nieliczni obawiają się, że w efekcie wprowadzenia klauzul warunki członkostwa
Polski jeszcze bardziej się pogorszą. Innym natomiast chodzi nie o sam fakt
zastosowania klauzul lecz o to, że tuż przed referendum społeczeństwo może się
dowiedzieć zbyt wiele na temat faktycznych warunków naszego członkostwa w UE i
w efekcie zagłosować na 'NIE'.

Opracowane na podstawie doniesienia EUobserver z dnia 29.04.2003 pt. "Landaburu
warns Poland about delays".

Redakcja Naszej Witryny, EUobserver, 2003-05-01

Early warning letters to EU entrants delayed

EUOBSERVER / BRUSSELS - The European Commission has delayed until mid-June
sending early warning letters to acceding countries not implementing EU
legislation, despite the risk of having to impose punitive measures if not
enough progress is made before November this year.

In doing this, the Commission will avoid sending any of these letters before
the Polish referendum on EU membership on 7-8 June - Poland has the worst track
record in acquis implementation among the 10 prospective EU entrants.

Monitoring tables ready
The Commission Friday, 23 May, will send monitoring tables to the EU member
states, which will state to what extent the would-be members are meeting EU
standards.

But as the evaluation on Justice and Home Affairs will not be complete until
mid-June, the Commission has stated that early warning letters will only be
sent after the whole process is complete.

"We can't send warning letters every month", a Commission source said.

This has already caused internal wrangling between the Commission's departments
for enlargement and consumer affairs - with key officials disagreeing over the
timing of the letter.

A monitoring exercise by the Commission last February revealed shortcomings in
legislative areas by many of the prospective EU entrants.

Friday's reports will also include for the first time a monitoring of the
agriculture chapter, where Poland is expected to be severely criticised over
its lack of progress in food safety.

November deadline
The ten EU acceding states are being warned to respect the commitments made for
implementing legislation - in practice as well as in theory - before November
this year, when the Commission will present its final monitoring report.

On this basis, the Commission could draw up measures, known as safeguard
clauses, which could be enforced in areas where severe gaps have been
identified. These measures could temporarily exclude new EU states from
participating in the internal market.

JWZ - Fundusze idą na pomoc.

[robisc]

Fundusze idą na pomoc.
Autor: Gość: JWZ IP: *.szklarska-poreba.sdi.tpnet.pl
Data: 27-05-2003 14:10 + dodaj do ulubionych wątków


Pani Ekspert napisała:
> Przy okazji chciałabym powiedzieć, że nie cała pomoc z funduszy
> strukturalnych wymaga wkładu własnego. W przypadku Funduszu Spójności, z
> którego obecnie otrzymujemy pieniądze w ramach programu ISPA na ochronę
> środowiska i inwestycje drogowo-transportowe, wkład własny może byc dużo
> niższy i wynosić 10 a nawet mniej %. Zazwyczaj ten wkład własny to
> przygotowanie projetu inwestycji np. drogi czy autostrady.

Pozwolę sobie zauważyć, że niezależnie od wkładu własnego, bardzo istotny jest
wymóg sfinansowania całej inwestycji ze środków własnych bądź kredytowych przez
podmiot ubiegający się o dotację. Dopiero po wykonaniu inwestycji dotacja
zostanie uruchomiona. Zastanowienia wymaga jakie w związku z tym będą skutki
długofalowe funkcjonowania funduszy unijnych.
1. Kogo stać w Polsce na wyłożenie znacznych środków lub uzyskanie niemałych
kredytów bankowych?
2. Kto skorzysta na tych programach finansowych?
3. Jaki będzie ich skutek za 5-10-15 lat?
Wygląda na to, że nikogo (w gronie tzw. odpowiedzialnych) to nie obchodzi. A
może chodzi o to, aby społeczeństwo za wiele nie wiedziało i nie myślało?
Spróbuję jednak ustosunkować się do powyższego. Gdybym się mylił, proszę o
sprostowanie.
Otóż realia są takie, że w Polsce wystarczającymi środkami dysponują bardzo
nieliczne podmioty (niekoniecznie gospodarcze), głównie te, które same się
uwłaszczyły na bazie porozumień okrągłostołowych w sposób nie mający związku z
zasadami państwa prawnego czy gospodarki rynkowej. Uczciwy przedsiębiorca nie
miał żadnych szans, aby w okresie od 1989 r. dorobił się choćby możliwości
zabezpieczenia ewentualnego kredytu bankowego. Jest oczywiste, że warunkom
zawartym w funduszach unijnych sprosta... kapitał zagraniczny. W funduszach
tych określone są cele, które mogą być dofinansowane, natomiast nic się nie
mówi,że podmiotem korzystającym ze środków unijnych może być jedynie podmiot
polski (kapitał polski). Mało tego. Niektóre programy unijne wymagają wręcz
powołania międzynarodowego konsorcjum do realizacji konkretnego programu. Kto
wobec tego będzie beneficjentem środków pochodzących z funduszy unijnych? Warto
przy tym pamiętać, ze kapitał zagraniczny nadal korzysta z ulg podatkowych, co
stawia go dodatkowo w sytuacji uprzywilejowanej na polskim rynku. Skutki takiej
polityki są łatwe do przewidzenia. Może o to właśnie chodzi? Mówienie o Posce,
o interesie narodowym, to przecież przejaw zaściankowości i ciemnogrodu.
Najważniejsze, że "będzie lepiej". Kiedy? - Nie ważne.
Panią Ekspert proszę o odpowiedź na pytanie 3.

dwamiecze - Jego argumenty na "Nie"

[Gość: robi]

Dlaczego każdy myślący człowiek powinien być przec
Autor: [e-mail]
Data: 25-04-2003 14:35 + dodaj do ulubionych wątków


Skoro argumenty przeciwników Unii sa dobrze znane, ja skoncentruje się tutaj
tylko na przekonaniu dlaczego nawet zwolennicy powinni być przeciwko akcesji
do Unii w bieżącym terminie.

Powód 1:
Unia ma niby załadować mase pieniędzy w ulepszenie infrastruktury w Polsce.
Kto dokładnie będzie te pieniądze dawał? Niemcy, na przykład wciąż cierpią
gdyż zupełnie się spłukali na budowie infrastruktury w byłym NRD. Miasto
Berlin jest w stanie bankructwa. Każdy myślący człowiek bez tego już wie ze
Polska na pewno włoży w Unie więcej niż dostanie. To male ochlapy co BYĆ MOŻE
dostanie - może się tylko stać po dopełnieniu tysiąca fromalnosci, które
trudno byłoby wypełnić nawet gdyby politycznie zostało to uniemożliwione (jak
się na pewno stanie- popatrz następne punkty).

Powód 2:
Unia ma niby ustabilizować sytuacje polityczna w Polsce. Kompletna bzdura. Z
powodu kłamstw SLD i niedotrzymania głupawych obietnic, jest to pewne ze za
niedługo jakaś koalicja typu Samoobrona + LPR przejmie władze w Polsce. To
się musi stać gdyż dojście do Unii w żadnym wypadku nie polepszy Polakom
życia od razu. Wyobraźmy sobie teraz sytuacje gdzie SLD obsadzi stołki
Polskiego przedstawicielstwa w Unii a Samoobrona+LPR rządzi Polską. Oba
ugrupowania nie będą miały wyboru poza dążeniem za poważnym kryzysem w kraju –
SLD po to aby wykopać Samoobrone+LPR od władzy, Samoobrona+LPR po to aby
spowodować kryzys w Unii i się z niej wycofać. Oba ugrupowania będą
oczywiście miały także kogo winić za kryzys a Unia obstawiona działaczami SLD
zamiast uprościć sytuacje w Polsce, skomplikuje ja dziesięciokrotnie. Ale być
może nie będzie to takie złe – po paru latach takiego bałaganu Niemcy i
Francuzi będą nam chcieli płacić ciężkie pieniądze za dobrowolne wycofanie
się z Unii. :) Nie mogę się doczekać na palące się trumny i kukły w Brukseli.

Powód 3:
Unia polepszy standardy życia w Polsce bo wymusi na firmach normy europejskie
(ekologiczne i inne). To już chyba jest najgłupszy powód przytaczany przez
zwolenników. Mamy tutaj typowa Polska firmę która dopiero powstała, i nie ma
jeszcze pieniędzy na kibel ale ktoś ich będzie zmuszał do tego aby kupili
sobie kafelki. W praktyce, skoro pieniądze ani na kibel ani na kafelki z
nieba nie spadną, firmy bądź zbankrutują bądź będą płacić swoim pracownikom
miej aby były pieniądze na łapówki i na zatrudnienie armii prawników.

Powód 4:
Co tam bałagan w Polsce – ja sobie pojadę pracować na Zachodzie. Ja się tutaj
narażę wszystkim marzycielom i wyjaśnię prosto – jak dotąd nie byłeś w stanie
pracować na Zachodzie to Unia ci tylko w tym utrudni. Każdy kto miał
prawdziwe umiejętności do sprzedania na Zachodzie, był je już w stanie
sprzedać. To polega na tym ze jeżeli ktoś na Zachodzie na prawdę potrzebował
Polskiej „pomocy” to mógł na to sposób znaleźć – unia czy nie unia. Ktoś kto
tego nie potrzebował – jak ma unia do tego zmusić?

Powód 5:
Członkostwo w Unii podniesie pozycje Polski. Znowu bzdura. Silny łączący się
ze słabszym staje się silniejszym, słaby łączący się z silniejszym staje się
słabszym. Polska miała do wykorzystania wspaniałą pozycje pośrednika miedzy
Wschodem a Zachodem ale z powodu głupoty nie była w stanie tej pozycji
wykorzystać. Opóźnienie członkostwa w Unii i patrzenie się realnie na świat
pozwoliłoby dorobienie się na tym pośrednictwie bez prawnych skrępowań
powiązania z Zachodem. To później, gdyby byłoby to opłacalne, mogło by
pozwolić Polsce na przyłączenie się do Unii na równorzędnych warunkach.
Niemcy chcą Polskę w Unii głównie po to aby zabezpieczyć sobie dostęp do
surowców i rynków byłego ZSSR bez uczestnictwa Polaków. To oczywiście sa
zupełne mrzonki także Niemców – oni Rosjan czy Ukrainy nie rozumieją i nigdy
bez pośrednictwa Polaków tam operować nie będą. Wszystko co unia usianie
tutaj to skomplikowanie spraw i strata co najmniej pięciu lat na naukę
zarówno Polaków jak i Nemcow.

Powód 6:
Nie mam teraz pracy, po dołączeniu się do Unii, pojawi się masa pracy.
Kompletna i największa bzdura sprzedawana niewtajemniczonym. Kryzys
gospodarczy w Polsce jest spowodowany przede wszystkim tym ze
Polska „włączała” się do Unii przez ostatnie 10 lat. Prawdziwe przyłączenie
się tylko ten proces pogłębi.

Powod 7:
Produkuje „cos” w Polsce i nie mogę tego sprzedawać łatwo w Unii z powodu
biurokracji. Przyłączenie się do Unii polepszy ta sytuacje – będę eksportował
i zarabiał wiecej. Dwustuprocentowa bzdura. Z powodu nadużyć wielkich firm,
Zachód wymaga biurokracji o której się przeciętnemu Polakowi nawet nie śniło –
zwłaszcza w dziedzinie rynku żywnościowego. Jeżeli się nie ominie
biurokracji unii poprzez łapówkarstwo to 90% wszystkich firm Polskich upadnie
po wejściu do Unii.


Wniosek – poczekać z Unia – nie dołączać się teraz. Za 5, 10 lat – być może
się dołączyć na warunkach całkowicie równego partnera.

Co powiedział Chirac

[Gość: robi]

Chirac nas łaja za brak solidarności europejskiej

Robert Sołtyk, Bruksela 17-02-2003, ostatnia aktualizacja 17-02-2003 23:38

Prezydent Francji nie krył złości i nie powściągał języka, by skrytykować w
poniedziałek w Brukseli stanowiska państw kandydujących do Unii Europejskiej, w
tym Polski, za - jego zdaniem - zbytni proamerykanizm
czytaj dalej »

Dziennikarze na konfrencji prasowej Jacquesa Chiraca po wczorajszym szczycie
Unii nie mogli wyjść z osłupienia słuchając słów prezydenta Francji o "złym
wychowaniu" i "infantylności" państw naszego regionu. W odpowiedzi na jedno z
pytań Chirac stwierdził, że podpisując się pod deklaracjami solidarności z
USA "kraje kandydackie postąpiły z pewną lekkomyślnością" i "nie wzięły pod
uwagę konsekwencji". - W rodzinie europejskiej wymaga się minimum konsultacji,
a nawet konsyliacji. Tymczasem one nie postąpiły rozsądnie, a w każdym razie
nie pokazały dobrego wychowania. Najmniej co można powiedzieć, to że kraje te
straciły dobrą okazję, by siedzieć cicho - mówił dosadnie Chirac. - To nie było
serio.

Chirac pokpiwał sobie z postępowania byłego prezydenta Czech Vaclava Havla,
który podpisał "list ośmiu" z apelem o europejską solidarność z USA w sprawie
Iraku, choć premier Vladimir Szpidla był temu przeciwny.

Chirac zagroził, że możemy mieć problemy przy ratyfikacji naszego członkostwa w
Unii. - Nie zapominajmy, że jest opinia publiczna [w krajach UE - red.].
Pośpiech, z jakim te kraje poparły stanowisko USA, mógł tylko wzmocnić pewną
wrogość wobec nich.

Gdy jeden z dziennikarzy zauważył, że "list ośmiu" podpisało pięciu przywódców
Unii, a nie tylko premier Polski, Węgier i prezydent Czech Chirac
stwierdził: "gdy jest się w rodzinie ma się więcej praw niż gdy się w niej nie
jest". Suchej nitki nie zostawił na Rumunii i Bułgarii, które wciąż negocjują
członkostwo w Unii. - Z ich strony była to jeszcze wielka lekkomyślność.
Rumunia i Bułgaria, jeśli chciały ograniczyć swe szanse wejścia do UE, nie
mogły wybrać lepszej okazji.

www1.gazeta.pl/swiat/1,34216,1331363.html#dalej

Stanisław Wojtera - Dlaczego NIE

[Gość: robi]

Dlaczego NIE

Stanisław Wojtera

Szanowni Państwo! Już za kilka dni przyjdzie nam zadecydować o przystąpieniu -
lub nie - Polski do Unii Europejskiej. Czas ostatecznej mobilizacji w kampanii -
a potem już tylko wysiłek piętnastu minut spaceru do lokalu wyborczego. I
postawienie krzyżyka.

Nie muszę chyba specjalnie przekonywać czytelników "NCz!", że powinien to być
krzyżyk w kratce przy NIE. Dla porządku przypomnijmy tu jednak kilka
najważniejszych argumentów.

Nie ziszczą się marzenia o złotym deszczu europejskich dopłat. Szczegółowe
wyliczenia były już prezentowane na tych łamach. Polska najprawdopodobniej
będzie płatnikiem netto. Naprawdę słaby to interes, do którego się dopłaca - ta
prosta prawda na poziomie dziecka ze szkoły podstawowej wydaje się jednak
przerastać zdolności pojmowania naszych tzw. elit.

Odpowiedzmy sobie na pytanie: czym Polska gospodarka może konkurować na
globalnym rynku? Co może być naszą mocną stroną? Na pewno nie siła kapitału.
Polskiego kapitału obecnie praktycznie nie ma. Nic dziwnego - wszelka
akumulacja niszczona jest w zarodku przez szalejący fiskalizm państwa.
Technologicznie również Polska nie stoi na zbyt wysokim poziomie. Odpowiedź
jest jedna: nasza jedyna szansa to niskie koszty.

Niskie koszty, czyli niskie podatki - zarówno te obciążające płace (wzrost
kosztów pracy), jak i podatki pośrednie, szczególnie w nośnikach energii.
Niskie koszty, czyli niskie i nie przymusowe składki ubezpieczeń społecznych
(znów kłaniają się koszty pracy).

Nie można zaprzeczyć, że przystąpienie do UE otworzy nam tamtejsze rynki. Cóż z
tego, skoro konieczność przyjęcia unijnych uregulowań podatkowych,
ubezpieczeniowych i socjalnych spowoduje, że nasze towary będą na tych rynkach
na z góry przegranej pozycji? Warunki akcesji powodują że wyzbywamy się naszego
jedynego możliwego atutu - niskich kosztów prowadzenia działalności
gospodarczej.

Trzeba powtarzać do znudzenia: to, czego Polska potrzebuje, to radykalna
rozprawa z biurokracją (a nie rozrost eurobiurokracji), to zdecydowane
obniżenie podatków (a nie ich wzrost do poziomu europejskiego, a może wyższego -
wszak akcesja kosztuje), to likwidacja kodeksu pracy i wielu innych
kosztownych przywilejów socjalnych (a nie zagwarantowanie ich nienaruszalności
europejskimi regulacjami). Wówczas polska gospodarka będzie się rozwijać,
wówczas będzie konkurencyjna - i wówczas ma sens otwieranie dla niej rynków
europejskich.

Mówiąc krótko: to, czego Polsce trzeba, to wolny rynek, a nie przeregulowany
rynek unijny. Jedyną korzyść, jaką nam daje Unia - zniesienie barier celnych
oraz wolny przepływ ludzi towarów i kapitału - możemy osiągnąć bez
przystępowania do Unii!!! Wystarczy przystąpić do Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i traktatu z Schengen. I właśnie EOG i Schengen powinny być
celami polskiej dyplomacji po odrzuceniu traktatu akcesyjnego.

Oczywiście obecna sytuacja w Polsce nie jest stanem szczególnie godnym obrony.
I bez Unii mamy korupcję, bezrobocie, obłędnie wysokie podatki czy rozrośniętą
biurokrację. Ale dopóki nie jesteśmy w UE, zawsze możemy ten stan rzeczy
zmienić. Po akcesji te bariery przeszkadzające w rozwoju Polski zyskają
umocowanie na poziomie traktatu międzynarodowego.

I nie dajmy się zwariować - głośne NIE w referendum nie zamyka nam na zawsze
żadnej opcji, również proeuropejskiej. Można sobie wyobrazić ewolucję UE w
pożądanym przez nas kierunku. Jeśli Unia odeszłaby od modelu biurokratycznego
superpaństwa w kierunku wolnorynkowej wspólnoty suwerennych państw - wówczas
przystąpienie do niej Polski miałoby sens. I byłoby możliwe, mimo NIE w obecnym
referendum. Dania odrzuciła traktat z Maastricht, Irlandia odrzuciła traktat z
Nicei - doprawdy nic tragicznego w tych krajach się nie stało. Po prostu Unia
zaoferowała im lepsze warunki. Wobec tych przykładów nie powinien przejść
obojętnie nawet najbardziej zagorzały euroentuzjasta.

Na razie jednak Unia staje się owym biurokratycznym, etatystycznym
superpaństwem. Akcesja w obecnej sytuacji, na wynegocjowanych przez rząd
Millera warunkach, jest po prostu sprzeczna z polską racją stanu. Dlatego
apeluję nie tylko do członków i sympatyków UPR, ale do wszystkich ludzi dobrej
woli, wszystkich, którym leży na sercu dobro Polski - w niedzielę 8 czerwca
pójdźmy wszyscy do urn i powiedzmy NIE!

W ostatnich tygodniach obserwujemy w mediach festiwal nachalnej agitacji
proakcesyjnej. Nikt nie dba o zachowanie choćby pozorów obiektywizmu, nikt już
nie udaje, że dostarcza informacji. Zalewa nas ze wszystkich stron bezwzględna,
brutalna propaganda. Mogłoby się wydawać, że w takiej sytuacji nie warto iść
głosować, że wszystko jest już przesądzone. Nic bardziej mylnego. Drodzy
państwo, ta histeria mówi jedno: ONI SIĘ BOJĄ.

III Rzeczpospolita - państwo kapitalizmu republiki bananowej, państwo przeżarte
rakiem socjalizmu - idealnie pasuje do UE. Unia jest logiczną konsekwencją
rozwoju III RP. Tylko że to państwo chyli się ku upadkowi. Dlatego
establishment i z lewej, i z tzw. prawej strony tak rozpaczliwe chce do Unii -
bo boi się odpowiedzialności za 13 lat swoich rządów. Wejście do Unii to dla
naszych, pożal się Boże, elit wielka ucieczka do przodu, ucieczka od
odpowiedzialności.

Dlatego taki natłok propagandy i stwarzanie wrażenia, jakoby wszystko było
przesądzone. Nie dajmy im tej satysfakcji. My, przeciwnicy Unii, my, zwolennicy
zlikwidowania chorego systemu III RP, zostając w domu, pozwalamy, żeby ONI
wygrali po raz kolejny. Każde NIE dla UE to również głośne NIE dla republiki
bananowej. Zastanówcie się Państwo - czy chcecie żeby w Polsce dalej było tak
jak jest? Czy jesteście zadowoleni z polityków, którzy do tego stanu rzeczy
doprowadzili? Oni wszyscy są za akcesją. Właśnie mamy niepowtarzalną okazję
powiedzieć: "tym panom już podziękujemy". Każdy procent głosów na NIE to
osłabienie pozycji "towarzystwa". Liczy się każdy głos. 8 czerwca może być
początkiem końca socjalizmu w Polsce.

Nie zmarnujmy tej szansy.


www.nczas.com/?a=show_article&id=1214

Anka - Jesteś Patriotą?

[Gość: robi]

Jesteś Patriotą?
Autor: Gość: Anka IP: 213.241.43.*
Data: 06-06-2003 10:11 + odpowiedz na list


Witam Was wszystkich - zwolenników Europy i Jej przeciwników. Wszyscy
jesteśmy Polakami, mamy swą mowę ojczystą, wspaniałą historię i ciężką jak
żadan inny Europejski Naród walkę o Niepodległość i Suwerenność. Mamy swych
wybitnych naukowców, poetów, pisarzy, sportowców i kompozytorów. Mamy Papieża
Polaka... Mamy Lecha Wałęsę, który uwolnił nas od komunizmu i dał nam
WOLNOSĆ. Jakże jesteśmy dumni mogąc powiedzieć Polak Gołota wygrał z... Nie
jesteśmy rasistami. Szanujemy inne Narody, inne rasy, inne wyznanie i inne
kultury. Tu jest nasz kraj, tu jest nasze miejsce i nasz DOM POLSKI. Mamy
piękne ziemie - góry, morze, jeziora i lasy. Nasi przodkowie walczyli o to,
aby to było nasze. Oddali swe zycie, aby nasze dzieci uczyły się w Polskich
szkołach i słuchały pięknej polskiej mowy. Mamy orła - symbol waleczności
Polaków. Nie potrzebujemy nikogo się bać. Mamy swoje państwo. Przypomnijmy
sobie Targowicę czy choćby 2 wojnę światową. Wybaczamy ale nie zapomnimy. BO
PAMIĘĆ JEST WDZIĘCZNOŚCIĄ SERCA... Spójrzmy na siebie obiektywnie - nie
potrafimy zapomnieć i wybaczyć, że ktoś należał do PZPR. Ale jak łatwo nam
zapomnieć o naszej narodowej walce o niepodległość. To prawda, że w Polsce
jest źle - bezrobocie, ogólna bieda. Kto z Państwa dostanie pracę w Unii?
Niewiele osób.. A reszta? Co z ludxmi starymi, niewykształconymi czy chorymi?
Ziemie Polskie są tanie... Europejczyka stać, aby kupic nasze ziemie. Nas nie
stać na kupienie ziemi w Anglii. Z resztą po co? Tyle lat walczyliśmy o to,
żeby tu właśnie mieszkać.
Nie jestem z LPR czy z Radia Maryja. Obca mi polityka czy jakiekolwiek
podziały. Wolę jednoczenie... Boga mam w sercu a nie w kościele od niedzieli
do niedzieli. Żyję w tym kraju bo go kocham.
Pokażmy Europejczykom: że Polacy nie gęsi... Zobaczycie jakie będą reakcje.
Może wreszcie nas zaczną szanować i mówić o nas godnie. Pozdrawiam sceptyków
i fanów Unii. Macie jeszcze czas na podjęcie decyzji. Macie całą dobę na to,
by odpowiedzieć sobie: czy jestem Polakiem i Patriotą czy jestem
Europejczykiem i kosmopolitą?. Zamknijcie oczy i zastanówcie się gdzie będą
mieszkać wasze dzieci... U Niemca w Folwarku. Obudźcie w sobie ducha
patriotyzmu. Powiedzcie NIEEE!!! Dość upokorzeń, dość cierpień. Powiedzcie
sobie "jesteśmy jedna wspaniałą Polską Rodziną". Nie ważne czy czerwony czy
czarny. Nie ważne czy z LPR czy z SLD. Nie ważne czy biedny czy bogaty. Razem
pociągniemy ten wózek. Zostańmy w naszym pięknym ojczystym i ukochanym kraju.

robi - Ryzyko kursowe

[robisc]

Ryzyko kursowe
Autor: Gość: robi IP: *.warszawa.cvx.ppp.tpnet.pl
Data: 30-04-2003 00:24 + odpowiedz na list


Obecnie wielu trzeźwo myślących przedsiębiorców mających do czynienia
transakcjami importowo-eksportowymi lub nawet posiadającymi jedynie kredyty
indeskowane kursem waluty obcej zabezpiecza ryzyko kursowe. Służą do tego tzw.
derywatywy tj. np. forwardy, opcje, swapy itp. W każdym razie najróżnieniejsze
instrumenty dają duże pole do popisu. Można przy odrobinie szcześcia nawet
nieźle zarobić. Ale to juz spekulacja, a nie o to tu chodzi. Zabezpiecznie
ryzyka kursowego należy traktować jak polisę ubezpieczniową.
Bez tego starty mogą byc ogromne. Dletego nie rozumiem np. byłego Zarządu
Stoczni Szczecińskiej, który płakał, że katastrofie winna była aprecjacja
złotówki. Moim zdaniem to byli po prostu finansowi dyletanci.

Przypuśćmy teraz,że weszliśmy do UE. Mamy szok akcesyjny. Upada kilkadziesiąt
procent przedsiebiorstw. Skokowo wzrasta bezrobocie. Ludzie z głodu wychodza na
ulicę. Mamy kryzys walutowy, bo przestraszeni inwestorzy zgraniczni w panice
pozbywają sie polskich papierów skarbowych. Hipotetycznie 1 EUR kosztuje 7 PLN.
Nagle okazuje sie, że nasza składka do zapłaty w ciągu trzech najbliższych lat
wynosi nie 26 ale 45 mld PLN. Moim zdaniem taki scenarisz jest bardzo
prawdopodobny, czemu dałem wcześniej wyraz w wątku "Scenariusz argentyński" (w
Argentynie rozruchy wybuchły przy stopie bezrobocia około 20%).

Teraz pytanie: skąd Polska weźmie dodatkowe prawie 20 mld PLN? Jeżeli będziemy
musieli zapłacić tak wysoką kwotę do budżetu UE, to skąd weźmiemy środki na
udział własny w finansowanie przedzsięwzięc współfinansowanych przez Unię? I to
w okresie kryzysu gopspodarczego i politycznego, a więc okresie realnego spadku
dochodów budżetowych.

Otóż kryzys walutowy spowoduje,że może być nas nie stać na wykorzystanie
unijnej pomocy. To jest chore. Warunki akcesji dla Polski są tragicznie
niekorzystne z jednego podstawoego wzgledu: składka do budżetu UE jest
obligatoryjna, a pomoc warunkowa. Trzeba też pamiętać, że ewntualna pomoc
z UE rozłoży się w czasie nawet do 2010 r. To pułapka, w którą niezwykle łatwo
możemy wpaść.

Moja tyrada na wstępie miała wam unaocznić, czym jest ryzyko kursowe i jak
bronią się przd nim firmy. Ale Polska będzie bezbronna. Jakoś nie słyszałem
żeby Kołodko planował zakupy opcji na płatności naszej składki. Takie opcje
musiałby byc kosmicznie drogie, przy tej skali transakcji.

No i co, jest ryzyko, czy go nie ma?

Do góry! (n/t)

[wolna_galicja]

Rafał - Naród wie co robi

[robisc]

Re: Apel (dramatyczny)
Przeczytaj komentowany artykuł »
Autor: Gość: rafal IP: *.proxy.aol.com
Data: 08-06-2003 04:15 + dodaj do ulubionych wątków

Gość portalu: Jagnieszka napisał(a):

> Powtarzam swój apel, zamieszczony na forum "GW" wczoraj
> wieczorem:
>
> Wzywam największe polskie autorytety - Prezydenta,
> Pemiera, Prymasa i czołowych polityków orac czołowe postacie
> życia publicznego z Adamem Michnikiem na czele, aby w obliczu
> grożącego Polsce nieszczęścia, czyli w obliczu zagrażającej
> ważności referendum frekwencji poniżej 50%, nie bacząc na ułomne
> przepisy zabrali głos w publicznych i prywatnych mediach,
> wydając nadzwyczajne dodatki gazet oraz serwując nadzwyczajne
> wystąpienia w radiu i w telewizji. Precz z suchym wymogiem ciszy
> wyborczej, skoro Polska stoi nad przepaścią! To stan wyższej
> konieczności, dzięki któremu pułkownik Kukliński został po
> latach uniewinniony i zrehabilitowany.
> Was nikt nie będzie sądził, jesteście wielkimi patriotami,
> zaapelujcie w niedzielę PUBLICZBNIE GDZIE SIĘ DA o sam udział w
> referendum, a gdzie się da - o głosowanie na TAK! Takiego
> pozornego pogwałcenia prawa wymaga Polska RACJA STANU.
> Ojczyzna i potomni tego Wam nie zapomną. Błagam, zróbcie
> coś...<<<
------------------------------------------
A ja ci jeszcze raz odpowiem.
Ludzie maja w d... te przez ciebie wymieniane autorytety.
I to w swoim betonowym lbie nie mozesz pojac!
Ludzie NIE CHCA TYCH AUTORYTETOW, czy jest to tak trudne do zrozumienia?
Wszyscy prawie maja DOSC tych waszych hochsztaplerow i aferzystow, tego rzadu,
jego reform, jego zlodziei capisco?
Spojrz na ulice, wyjedz za miasto tam ujrzysz tych spodlonych ludzi bez widokow,
odartych ze zludzen.
Wyobrazasz sobie, ze 80% przyszlych bezrobotnych rolnikow zaglosuje za unia?
To co wy PROPONUJECIE, co rzekomo wytargowaliscie(sic) JEST NASTEPNYM WASZYM
PRZESTEPSTWEM. Priorytet wasz BYL "zalapac sie" na Bruxele.
DZIS, prosze pani chodzi o Polske i co sie z nia stanie.
Mimo BLOKADY dostepu ludnosci do informacji NAROD NIE JEST JUZ TAK GLUPI.
Narod WIE co robi.

I ja też kończę forumową przygodę

[Gość: robi]

Nie ma sensu kopać leżącego, tym bardziej, że musiałbym kopać samego siebie, bo
wszyscy teraz jedziemy na tym samym wózku.

Wszystkim, którzy wsparli mnie w prowadzeniu tego wątku dziekuję. Sam zachowam
go sobie na pamiątkę półrocznej przygody na forum UE. Wasze posty bedą mi o Was
przypomiać. Może kiedyś jeszcze się spotkamy w tym gronie, kiedy znowu w kraju
będą działy się ważne rzeczy. Kto wie może nastąpi to niedługo.
Do nastepnego razu RdM, Przecinku, Michale, Eriku, Krzysztofie, Pablo,
Wolna_Galicjo, Pepe, Gerardzie, Klipie, Oak, Mirmacie, Dziejasie, Pio, K.J. i
innym.

Żegnaj też Vico, najrozsądniejszy z eurozwolenników.

Pozdrawiam Was wszyskich
Robert

papa

[Gość: klip]

Teraz zostalo tylko obserwowac i pisac "a nie mowilem" i to rzeczywiscie moze
byc nudne. Pozdrawiam.

wolna_galicja - unijne akcyzy rozwijaja przemyt

[Gość: klip]

Unijne akcyzy rozwijają przemyt!!!
Autor: [e-mail]
Data: 05-09-2003 17:22 + odpowiedz na list

Papierosy z przemytu zasypują Europę
(Le Figaro /2003-08-22 18:19:00)
europa.onet.pl/1,1325,1130355,artykul.html

Producenci papierosów biją na alarm. Unię Europejską zalewa kontrabanda ze
Wschodu. Nielegalnym wytwórcom i przemytnikom sprzyjają stale rosnące ceny
wyrobów tytoniowych na rynkach zachodnich. Po rozszerzeniu UE papierosy
podrożeją zapewne jeszcze bardziej, a zniesienie barier celnych ułatwi życie
przestępcom - ostrzega francuski dziennik "Le Figaro" (19.08).

Publikacja francuskiej gazety nawiązuje do przewidzianej na 8 września br.
kolejnej podwyżki cen artykułów konsumpcyjnych w tym kraju - nawet o 20-25
procent (paczka marlboro kosztować będzie już nie 3,9, ale 4,5 euro). A
przecież i tak co roku, 1 stycznia, "tradycyjnie" podwyższa się tu ceny
papierosów (w tym roku o 19 proc.).

Przedstawiciele koncernów tytoniowych nie mają wątpliwości: każda podwyżka to
zachęta dla przemytników. Rozszerzenie UE i związane z nim ujednolicenie
podatków sprawi, że używki znów pójdą w górę. Do 2009 r. Bruksela planuje
wprowadzić minimalne opodatkowanie wyrobów tytoniowych do 57 proc. ceny
sprzedaży. W krajach bałtyckich, Republice Czeskiej i na Węgrzech poziom ten
wynosi 15-20 procent.

Pouczający jest też przykład Polski: w latach 2000-2002 papierosy podrożały o
16 procent, choć inflacja nie przekroczyła 4,9 procent. W tym samym czasie
zanotowano gwałtowny wzrost przemytu, który sprawił, że 20 proc. papierosów
na tym rynku pochodzi z nielegalnych źródeł.

Kontrabanda papierosowa to niemal idealny biznes. Koszty produkcji podróbek
są minimalne (zwłaszcza w Azji), wielu wytwórców redukuje je dodatkowo
zastępując tytoń innymi składnikami gorszej jakości. Zyski są ogromne, a
ryzyko niewielkie. Niedawno w Dubaju przechwycono ładunek wartości 13 mln
dolarów, a przemytnik poniósł najsurowszą z kar, czyli 2500 dol. grzywny...

Nielegalny handel kwitnie też w obrębie samej Unii. Sprzyjają mu różnice
cenowe w poszczególnych krajach. I tak np. we Francji papierosy są
najdroższe - przeciętna paczka "lightów" kosztuje 3,8 euro. W Niemczech cena
ta wynosi 3,37, w Luksemburgu 2,4, a w Portugalii - 1,95 euro. Dla porównania
w nienależącej do UE Szwajcarii jest taniej niż we Francji - 3,29 euro.
Przemytnicy wykorzystują w swej działalności internet - istnieją specjalne
strony, na których można zamówić sobie tańsze papierosy z sąsiedniego
kraju...

up

[Gość: krzysztofsf]

up

[Gość: krzysztofsf]

no to...up

[Gość: krzysztofsf]

Energetyka

[Gość: bebokk]

Energetyka -negocjatorzy popełnili fatalny błąd
Autor: bebokk
Data: 24.10.2003 14:31 + odpowiedz na list



--------------------------------------------------------------------------------
25-35 mld zł musi wydać polska energetyka na wdrożenie unijnych norm ochrony
środowiska. Co gorsza, ostre limity emisji zaczną obowiązywać dużo wcześniej,
niż obiecywano.

"Sukces" polskich negocjatorów, którzy uzgodnili z Unią Europejską odroczenie
o 7 lat terminu wdrożenia tzw. dyrektywy LCP, okazał się nic nie warty.
Dyrektywa nakładająca na duże źródła energii ostre normy w zakresie emisji
zanieczyszczeń (SO2 i NOx) ma zacząć obowiązywać w UE w 2008 r. Polskie
elektrownie miały dostać więcej czasu, bo żeby wywiązać się z unijnych
limitów, muszą zainwestować aż 25-35 mld zł. Dostały, ale... tylko na
papierze.

- W traktacie akcesyjnym znalazł się zapis o harmonogramie ograniczania
emisji zanieczyszczeń w skali kraju. Zgodnie z nim już w 2008 r. Polska musi
zmniejszyć emisję dwutlenku siarki niemal o połowę w stosunku do aktualnego
poziomu. Cztery lata później redukcja powinna wynosić już 60 proc. Te normy
są co najmniej równie ostre, jak ograniczenia wynikające z dyrektywy LCP. A
to oznacza, że de facto Unia wcale nam nie popuściła - mówi Robert Adamczyk,
szef zespołu ochrony środowiska w firmie doradczej WS Atkins-Polska.

Zrobili nas w balona

Zdaniem eksperta, to fatalny błąd naszych negocjatorów.

- Trudno powiedzieć, czy Unia zrobiła to z premedytacją, czy też zapis w
traktacie powstał w wyniku przeoczenia. Jednak niezależnie od tego, skutki
dla branży energetycznej będą bardzo poważne - mówi Robert Adamczyk.

Sławomir Krystek, dyrektor Izby Gospodarczej Energetyki i Ochrony Środowiska
(IGEiOŚ), nie ma takich wątpliwości.

- Jestem przekonany, że UE świadomie nas oszukała. Najpierw wynegocjowała z
nami szczegółowe derogacje dotyczące pojedynczych bloków energetycznych, a
później wprowadziła limity krajowe, które uniemożliwiają wykorzystanie tych
derogacji - mówi dyrektor.

Szef IGEiOŚ podkreśla, że spośród kandydatów do Unii, oprócz Polski, okresy
przejściowe wynegocjowały Czechy i Estonia, ale żadnemu z tych krajów nie
narzucono krajowych limitów emisji dla energetyki.

Chodzi o parę lat

Jeśli chodzi o skutki zapisów traktatu dla polskich producentów energii, obaj
eksperci są zgodni.

- Żeby spełnić unijne normy musielibyśmy wyciąć około połowy dzisiejszych
mocy produkcyjnych i importować prąd z Francji lub Niemiec - twierdzi Robert
Adamczyk.

Sławomir Krystek jest zdania, że gdyby nie limity, te bloki mogłyby jeszcze
spokojnie pracować przez co najmniej kilka lat.

- Nie opłaca się budować na nich kosztownych instalacji odsiarczania spalin,
bo nie zdążą się zwrócić. I tak już w 2017 r. większość bloków będzie trzeba
wyciąć i wybudować od nowa ze względu na zaostrzające się, w myśl dyrektywy
LCP, normy emisji tlenków azotu - dodaje dyrektor IGEiOŚ.

Wrocław i Szczecin pakować się

[Gość: bebokk]

Ciarki po plecach ! Wrocław i Szczecin pakować się
Autor: bebokk
Data: 23.10.2003 22:50 + odpowiedz na list



--------------------------------------------------------------------------------
To tekst z "Rzeczpospolitej" :
http://www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_031023/prawo/prawo_a_2.html

Zwrócić należy uwagę na podsumowanie :
W styczniu 1946 r. alianci zachodni zawarli tzw. umowę paryską, w której
przydzielili każdemu z osiemnastu państw-stron procentowy udział w
reparacjach i określili reguły zaliczenia na poczet reparacji przejętego już
majątku niemieckiego. Po powstaniu RFN trzy mocarstwa zachodnie (USA, Wielka
Brytania i Francja) zawarły z nią w 1952 r. tzw. traktaty bońskie, które
m.in. zabezpieczały nabytą własność majątku niemieckiego i wyłączały
możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Stosowna norma jednego z
nich (traktat w sprawie regulacji kwestii wynikających z wojny i okupacji z
26 maja 1952 r.) brzmiała: "RFN nie będzie podnosić w przyszłości żadnych
zarzutów przeciwko działaniom, które przeprowadzone zostały lub powinny
zostać przeciwko niemieckiemu majątkowi za granicą (...). Niedopuszczane są
także skargi i roszczenia przeciwko osobom, które taki majątek nabyły lub
przekazywały, jak i organizacjom i rządom lub osobom działającym w ich
imieniu w sprawach wywłaszczania Niemców". Sama RFN zobowiązała się dołożyć
starań, by byli właściciele otrzymali odszkodowanie.

Już po zawarciu 12 września 1990 r. traktatu 2+4 przez stosowną wymianę not
między rządem RFN a rządami USA, Wielkiej Brytanii i Francji potwierdzono
powyższe postanowienia.

Ten sam traktat z 1952 r. pozwolił RFN na rozpoczęcie negocjacji w sprawie
zwrotu byłym właścicielom przejętych majątków lub wypłaty sum uzyskanych z
ich sprzedaży. W MSZ powołano Departament ds. Niemieckiego Majątku za
Granicą. Zawarto ponad dwadzieścia specjalnych umów przywracających
obywatelom niemieckim prawa majątkowe za granicą.

Państwo niemieckie wpłacało państwu zwracającemu majątek ryczałtową sumę
zaliczaną na poczet świadczeń reparacyjnych. Mimo licznych nacisków
politycznych majątków niemieckich nie zwróciły Stany Zjednoczone.

Tymczasem w latach 50. z Polski zaczęli wyjeżdżać przebywający w
niej "prawdziwi" Niemcy, którzy bezpośrednio po wojnie zapewniali
funkcjonowanie kopalń, fabryk, elektrowni itp., a także, z powodu
politycznych prześladowań lub z przyczyn ekonomicznych, Mazurzy, Ślązacy itp.
Fala emigracji pod hasłem łączenia rodzin nasiliła się w latach 70. Jak
podają źródła historyczne, w latach 1950 - 1980 wyjechało ok. 600 tys. osób
(tzw. Sp?taussiedler). Wskutek wyjazdu traciły obywatelstwo polskie na
podstawie niepublikowanej uchwały Rady Państwa nr 37 z 1956 r. Przed wyjazdem
rozwiązywały też wszystkie swoje sprawy majątkowe - działki, domy, mieszkania
przekazywały krewnym albo szybko, a więc często niekorzystnie, sprzedawały.
Ci, którzy nie zdążyli - tracili go na rzecz państwa polskiego.

Były trzy okazje

Sukcesem dyplomacji niemieckiej jest, że w przededniu wejścia Polski do Unii
ciągle nie ma jednoznacznego, prawnomiędzynarodowego aktu zamykającego
wyraźnie powojenne sprawy majątkowe. Jak podkreślił 28 czerwca 2003 r. w swym
wystąpieniu na 54. Zjeździe Niemców Sudeckich premier Bawarii Stoiber,
zwycięstwem Niemców jest również "europeizacja" problemu "wypędzeń i
wywłaszczeń".

Z kolei Polska uznaje, że sprawę przejęcia majątków niemieckich jako
reparacji zamyka "milcząco" traktat 2+4, podpisany 12 września 1990 r. w
Moskwie. Nie mamy takich porozumień z RFN jak państwa zachodnie. Nawet umowa
poczdamska tworzy jedynie prawo na rzecz państwa trzeciego (Polski) i
obowiązek po stronie niemieckiej.

A sprawie można było ukręcić łeb trzykrotnie. Przede wszystkim nie
wykorzystano fenomenu 1989 r., kiedy kanclerz Kohl za doprowadzenie do
zjednoczenia zapłaciłby każdą cenę. Zdyskontował to jedynie Gorbaczow,
uzyskując w traktacie zjednoczeniowym potwierdzenie wywłaszczeń dokonanych na
cele tzw. reformy ziemskiej (1945 - 1949). Polska w euforii oficjalnego
potwierdzenia przez RFN granicy na Odrze i Nysie zapomniała, że zgodnie z
prawem międzynarodowym samo przesunięcie granicy nie uzasadnia jeszcze
przejęcia majątków osób prywatnych. Po przyjęciu traktatu 2+4 dopuściła nawet
do tego, by podkreślono ciągły brak w stosunkach polsko-niemieckich regulacji
spraw dotyczących majątków. 17 czerwca 1991 r. podpisano traktat o
dobrosąsiedzkich stosunkach i przyjaznej współpracy, załączając do niego
jednobrzmiące listy ministrów spraw zagranicznych, których pkt 5 stwierdza,
że "niniejszy traktat nie zajmuje się sprawami obywatelstwa i sprawami
majątkowymi".

Przeoczono także okazję podczas wiązania się europejską konwencją o ochronie
praw człowieka i podstawowych wolności (1993, konwencja), jak i traktatem
akcesyjnym (2002). Wystarczyłyby nawet dwa zastrzeżenia o niestosowaniu norm
konwencji i prawa Unii do sprawy byłych majątków niemieckich. Właśnie w ten
sposób postąpiła Austria i Szwajcaria, kiedy przystępowały do konwencji.

Wystarczy znaleźć sposób

Dzięki strategicznej polityce państwa niemieckiego w 1989 r. wypędzeni
otrzymali niespodziewany prezent. Członkostwo Polski w Radzie Europy i w Unii
ma jednoznaczne konsekwencje prawne: oznacza poddanie się niezależnym
trybunałom: Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka w Strasburgu oraz
Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości w Luksemburgu. Teraz wypędzeni
muszą tylko znaleźć sposób na zastosowanie zarówno mechanizmów konwencji, jak
i prawa Unii do sprawy byłych majątków niemieckich. I sztaby ich prawników
takich sposobów szukają. Nie należy tu się jednak dopatrywać ekstremalnych
zachowań politycznych czy nowej fali rewanżyzmu. Interes to interes. A jest o
co walczyć. Dane niemieckie wyliczają przejęty przez Polskę majątek na ponad
37 mld marek (prawie 19 mld euro) według wartości z 1945 r.

Sprzyja Niemcom odsuwany przez Polskę problem tzw. reprywatyzacji.
Konieczność wypłaty odszkodowania z tytułu powojennych wywłaszczeń i
nacjonalizacji zbliża się nieuchronnie. Planowana ustawa, przyznając prawo do
odszkodowania (lub zwrotu majątku), musi wyłączyć z niej Niemców. Ale teraz
wyłączenie takie musi być formalnie zgodne z konwencją i prawem europejskim.
Prosta przesłanka obywatelstwa naruszy formalny zakaz dyskryminacji zawarty
zarówno w konwencji (art. 14), jak i w traktacie ustanawiającym WE (art. 12),
nie będzie też zgodna z art. 6 TUE ani z art. 1 protokołu dodatkowego do
konwencji.

Problemem jest też sprawa późnych przesiedleńców. Naczelny Sąd
Administracyjny, a następnie Sąd Najwyższy zanegowały legalność utraty
obywatelstwa na podstawie uchwały Rady Państwa nr 37 z 1956 r. przez osoby,
które wyjeżdżały do Vaterlandu (sprawa Rygoli). Każda z nich lub ich
potomkowie mogą zwrócić się o potwierdzenie obywatelstwa polskiego. W ten
sposób o kilkaset tysięcy może zwiększyć się liczba obywateli polskich,
którzy staliby się uprawnieni do zwrotu utraconych majątków lub udziału w
tzw. reprywatyzacji. Tym samym osoby te mogłyby uzyskać korzyść dwa razy: raz
po wyjeździe z Polski, kiedy otrzymali rekompensaty (Lastenausgleich) od
rządu RFN, drugi raz w Polsce.

Ten trzeci

W tej sprawie Polska musi grać ostro i w zespole. Zdecydowanie bardziej
stanowczo niż w procesie negocjacji o członkostwo w Unii. Należy także
pamiętać, że arbitrzy mogą sprzyjać drużynie przeciwnej. W przeciwieństwie do
stanowisk prawnych obowiązujących kiedyś na wschód od Odry, w państwach
zachodnich własność jednostki była i jest "święta", a pozbawić jej można
jedynie za odszkodowaniem. W myśl tej zasady postępowały te państwa także z
majątkiem niemieckim. Jeżeli np. w takiej sprawie skład Trybunału Praw
Człowieka w Strasburgu zostałby zdominowany przez lobby skandynawsko-
niemieckie, to szanse Polski będą ograniczone.

dokonczenie

[Gość: bebok]

Należy także jasno powiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze - pojedynczy obywatel
polski, dzisiejszy właściciel majątku, nie będzie bezpośrednią ofiarą tego
zamieszania. Prawo międzynarodowe dopuszcza bowiem wywłaszczenia. Chodzi
jedynie o ocenę obowiązku wypłaty odszkodowania dla byłych właścicieli. Po
drugie - przy obecnych standardach międzynarodowych prawdziwa walka toczy się
nie o to, czy wypłacić odszkodowanie, ale już o to, kto to powinien zrobić. Nie
będzie sytuacji pośredniej. Wygrana Polski to klęska RFN. Wypędzeni zaraz
wystąpią z roszczeniem do własnych władz. I słusznie, bo dlaczego Niemiec
posiadający majątek w Holandii, Hiszpanii lub w innym państwie zachodnim
odzyskał go albo otrzymał odszkodowanie, a niemiecki właściciel spod Szczecina
ma się zadowolić skromną "socjalną rekompensatą"? Dlatego z boku i cicho bierze
w tej grze udział także trzeci, bardzo nią zainteresowany gracz: państwo
niemieckie - o którym obie strony jakby zapomniały.

Ofiara prawa

Przypomnijmy, że po I wojnie światowej także przejmowano niemieckie majątki za
granicą. Art. 297i traktatu wersalskiego wyraźnie jednak wskazywał państwo
niemieckie jako zobowiązane do wypłaty odszkodowania. Gdyby po II wojnie
światowej podpisano prawdziwy układ pokojowy, sprawy potoczyłyby się podobnie.
Ponieważ jednak takiego układu nie było, a w stosunkach polsko-niemieckich
również nie nastąpiło wyraźne (umowne) przerzucenie tego obowiązku na RFN,
domaganie się odszkodowania od Polski stanowi rację stanu dla Berlina. Po co
wypłacać odszkodowanie trzem milionom wypędzonych, kiedy już ich zbyto
groszowymi rekompensatami (Lastenausgleich), a działalność polityczną
ukierunkowano przez prawie sześćdziesiąt lat przeciw Polsce? Tym bardziej że po
ewentualnym otrzymaniu odszkodowania od Polski wypłacone rekompensaty
podlegałyby zgodnie z niemieckim prawem w dużej części zwrotowi do budżetu RFN.

Powstaje paradoks: moralna racja leży po stronie Polski, ofiary agresji
niemieckiej, jednego ze zwycięzców II wojny światowej. Formalnie jednak
sytuacja staje się niejednoznaczna. Zupełnie jak z atakiem USA na Irak. Tylko
że pozycja Polski w świecie jest mniej znacząca niż Stanów Zjednoczonych. Przy
dzisiejszym deficycie budżetowym, planowanych wydatkach reprywatyzacyjnych,
roszczeniach zabużan, Żydów w USA itp. istnieją obawy, że Polska mogłaby paść
ofiarą zasady dura lex sed lex.

Nie rozumiem tylko jednego :
"Należy także jasno powiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze - pojedynczy obywatel
polski, dzisiejszy właściciel majątku, nie będzie bezpośrednią ofiarą tego
zamieszania. Prawo międzynarodowe dopuszcza bowiem wywłaszczenia"
Skoro dopuszcza wywłaszczenia, a obecni mieszkańcy mają tylko wieczysta
dzierżawę,a państwo polskie nie ma pieniędzy na odszkodowania,
to .........

[marcepanna]

doskonaly post
mysle ze ciekawie bedzie skonfrontowac to wszystko na zywca czyli jak juz
bedziemy w Unii

pozdr

Pochwała od Marcee

[robisc]

marcepanna napisała:

> doskonaly post
> mysle ze ciekawie bedzie skonfrontowac to wszystko na zywca czyli jak juz
> bedziemy w Unii

Chyba myślisz o całym wątku, Marcee, nieprawdaż? Wszyscy jesteśmy z niego
dumni.

Amerykański Cato Institute krytycznie o skutkach

[Gość: Anna Słojewska]

Amerykański Cato Institute krytycznie o skutkach członkostwa w Unii Europejskiej
Rynek kontra biurokracja

Członkostwo w Unii Europejskiej spowoduje, że 10 państw Europy Środkowej i
Wschodniej będzie się rozwijało wolniej, niż gdyby wybrały drogę liberalnej
gospodarki - twierdzi w swoim najnowszym raporcie prestiżowy amerykański Cato
Institute. Jeśli chcą jak najmniej ucierpieć od brukselskiej biurokracji, muszą
walczyć o duży zakres weta w nowej konstytucji. Powinny też popierać
reformatorskie Włochy, Hiszpanię i Wielką Brytanię.


Członkostwo w UE stwarza dostęp do wspólnego europejskiego rynku. Ma to zalety -
twierdzi konserwatywny instytut badawczy. Mogłyby się one jednak pojawić
również w przypadku zawarcia umów o wolnym handlu. Według Cato Institute
kraje "10" zostały postawione w sytuacji bez wyjścia. Bruksela nie
zaproponowała im porozumień o wolnym handlu, jakie mają Islandia,
Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria, tworzące EFTA (Europejskie Stowarzyszenie
Wolnego Handlu). Warunkiem dostępu do wspólnego rynku było więc pełne
członkostwo w UE i dostosowanie się do 97 tys. stron unijnych regulacji.

Wyższe koszty pracy

Najbardziej kosztowne dla nowych członków będą wymogi dotyczące: rynku pracy,
rolnictwa i ochrony środowiska. Unijna dyrektywa określa maksymalną długość
tygodnia pracy na 48 godzin, a dnia - na 8 godzin. Przewiduje godzinną przerwę
obiadową i określa roczny urlop w wymiarze czterech tygodni. Mnóstwo jest
szczegółowych przepisów dotyczących na przykład bezpieczeństwa pracowników
mających do czynienia z maszynami wibrującymi. Zmuszają one pracodawcę do
nadzorowania (z zegarkiem i kalkulatorem) oraz mierzenia częstotliwości
wibracji maszyny i samego pracownika.

Wiele innych wymogów z dziedziny bezpieczeństwa pracy, warunków socjalnych czy
zdrowotnych spowoduje, że koszty siły roboczej w nowych krajach członkowskich
wzrosną. Jednocześnie przez kilka lat po wejściu do UE państwa te nie będą w
stanie "eksportować" swoich pracowników do "15". W ten sposób
te "przesocjalizowane" kraje - twierdzi Cato Institute - unikną przeprowadzenia
koniecznych reform rynku pracy.

Najpierw wzrost, potem ekologia

Komisja Europejska ocenia, że ekologiczne regulacje będą kosztowały kraje "10"
przeciętnie 2 - 3 procent produktu krajowego brutto rocznie w ciągu 5 - 7 lat.
Według Cato Institute błędem jest żądanie od państw akcesyjnych, żeby już teraz
dostosowały się do unijnych regulacji ekologicznych. Wiele badań dowodzi
bowiem, że większe wyczulenie na problemy środowiska naturalnego jest skutkiem,
a nie przyczyną wzrostu gospodarczego. Trzeba więc najpierw dać się tym krajom
wzbogacić, a dopiero potem nałożyć na nie ostre regulacje ekologiczne.

Najbardziej kontrowersyjną częścią unijnych przepisów jest Wspólna Polityka
Rolna. Subsydia funkcjonują też w krajach "10", ale są dużo mniejsze niż w UE.
Ponieważ przez najbliższe lata państwa te nie dostaną dopłat w takiej wielkości
jak obecna "15", będą skazane na nieuczciwą konkurencję.

Unijne regulacje są szczególnie bolesne dla najbardziej liberalnych krajów
akcesyjnych. Na przykład Estonia musiała wdrożyć 10 794 nowe cła na import
spoza UE. Zobowiązana została także do wprowadzenia różnego rodzaju barier
pozacelnych, takich jak kwoty, subsydia czy cła antydumpingowe. Wszystko to
doprowadziło do podniesienia cen w tym kraju i obniżenia się standardu życia.

Więcej urzędników

Dostosowanie i nadzór nad przestrzeganiem nowych regulacji zwiększy liczbę
biurokratów. W samej Brukseli wejście nowych państw do UE spowoduje
zatrudnienie 5161 urzędników. Tysiące znajdą też pracę w urzędach krajów "10". -
Ironią jest, że więcej, a nie mniej biurokratów pojawi się w krajach
postkomunistycznych po wejściu do UE. To przecież zjawisko, od którego
próbowały uciec od 1989 roku - pisze Cato Institute.

Polska oraz inne państwa Europy Środkowej i Wschodniej zdecydowały się już być
członkami Unii Europejskiej. W tej sytuacji muszą ją zreformować. Powinny
działać wspólnie z najbardziej liberalnymi członkami wspólnoty: Włochami,
Hiszpanią i Wielką Brytanią przeciw Francji i Niemcom. Muszą w najbliższych
miesiącach walczyć o zachowanie jak największego zakresu weta w nowej
konstytucji, szczególnie w polityce społecznej i podatkach. Powinny także
optować za zniesieniem, albo przynajmniej ograniczeniem, Wspólnej Polityki
Rolnej.

Anna Słojewska z Brukseli

Reguły nie na naszą kieszeń - J.Bielecki

[Gość: robi]

Według Brukseli Polska będzie najbiedniejszym krajem Unii Europejskiej
Reguły nie na naszą kieszeń

Opinie

JĘDRZEJ BIELECKI

Od 4 lat Polska nie nadrabia już dystansu w poziomie rozwoju w stosunku do
krajów "15". Ponieważ w tym czasie inne państwa Europy Środowej szybko poszły
do przodu, w poszerzonej Unii Europejskiej nie będzie biedniejszego kraju niż
Polska.

Z opublikowanych właśnie przez Komisję Europejską danych wynika, że
prześcignęła nas nawet Litwa, a w przyszłym roku uczyni to Łotwa. Czy Polskę
stać na przystąpienie do Wspólnoty, której reguły będą ustalane przez znacznie
bogatsze państwa?

Precedensu nie ma. W minionym roku dochód narodowy przypadający na
przeciętnego mieszkańca Polski, z uwzględnieniem siły nabywczej złotego (tzw.
metoda PPP), wynosił zaledwie 39 proc. średniej krajów UE. Jeśli stosować
aktualne kursy walutowe, wskaźnik spadłby do 20 proc.

Gdy do Unii w 1981 roku przystępowała Grecja, miała wskaźnik PPP 61 proc. Do
tej pory najgorzej było z Portugalią. Gdy w 1986 roku uzyskiwała członkostwo,
jej poziom rozwoju wynosił jednak o wiele więcej niż obecnie dla Polski (56
proc.). W latach 80. wymogi Wspólnoty były znacznie mniejsze niż obecnie, bo
nie istniał ani Jednolity Rynek, ani euro, ani porozumienie z Schengen.

Co gorsza, Polska od pięciu lat nie goni już krajów "15". Z raportu KE wynika,
że w 1999 roku wskaźnik rozwoju dla naszego kraju również wynosił 39 proc. W
tym czasie przegoniła nas Estonia i Litwa, a Łotwa zmniejszyła dystans do
naszego kraju z 11 do 4 punktów procentowych. Ponieważ łotewska gospodarka
rozwija się w tempie 5,5 - 6 proc., zdaniem Brukseli również w tym kraju
poziom rozwoju w momencie poszerzenia Unii będzie wyższy niż Polski. Pozostałe
kraje Europy Środkowej osiągnęły daleko wyższy poziom rozwoju niż Polska. Od
1998 roku Węgry nadrobiły aż 9 puktów procentowych, osiągając 57 proc.
średniej europejskiej. Dla Czech wskaźnik jest jeszcze wyższy (60 proc.), choć
od lat nie idzie w górę. Wśród państw "15" najbiedniejsza jest Grecja. Ale i
tu poziom zamożności (68 proc.) jest prawie dwa razy wyższy niż w Polsce.

Gwarancja przez weto

Określony wskaźnik rozwoju nie jest warunkiem przystąpienia do Unii. Jednak
zapóźnienie naszego kraju może bardzo utrudnić pierwsze lata członkostwa.
Polscy negocjatorzy przede wszystkim obawiają się systematycznego narzucania
nam przez Brukselę norm i regulacji, na których wypełnienie nie stać naszego
kraju. Minister ds. europejskich Danuta H?bner ostrzegła, że w negocjacjach
dotyczących unijnej konstytucji Polska będzie się domagała utrzymania prawa
weta przy podejmowaniu decyzji przez Radę UE w takich obszarach, jak normy
socjalne czy wymogi podatkowe. Chodzi o przeciwdziałanie wprowadzaniu zbyt
wyśrubowanych regulacji, których nie udźwignie gospodarka. Zdaniem KE Polska i
tak ma już największe wśród krajów kandydackich kłopoty z wdrożeniem
istniejących, wyjątkowo kosztownych norm, m.in. ochrony środowiska czy
bezpieczeństwa pracy. Samo dostosowanie do obecnie obowiązujących reguł
przeciwdziałania zanieczyszczeniom będzie kosztowało Polskę prawie 40 mld euro.

Kraje "15" także obawiają się przyjęcia do Unii relatywnie tak biednego
państwa. Zdaniem zachodnich dyplomatów może się powtórzyć, tyle że na znacznie
większą skalę, przypadek Grecji. Od ponad dwudziestu lat Bruksela "wpompowała"
w ten kraj dziesiątki miliardów euro funduszy strukturalnych i innych form
pomocy. Jednak dopiero niedawno grecka gospodarka zaczęła się szybciej
rozwijać. Polsce tylko w latach 2006 - 2013 "należy się", gdyby stosować
obecne regulacje, blisko 100 mld euro dotacji z unijnego budżetu.

Dyplomaci w Brukseli niepokoją się też, czy Polska nie będzie systematycznie
utrudniać przyjmowania nowych unijnych regulacji, na które jej nie stać. To
jedna z przyczyn forsowanej przez Niemcy i Francję zmiany nicejskiego systemu
głosowania, która zasadniczo ograniczyłaby możliwość blokowania przez Warszawę
unijnych dyrektyw.

Przyczyny głównie strukturalne

Zdaniem Komisji Europejskiej słabe tempo rozwoju gospodarczego naszego kraju
wynika przede wszystkim z przyczyn strukturalnych. Kulą u nogi pozostają takie
gałęzie przemysłu ciężkiego, jak górnictwo, hutnictwo, przemysł zbrojeniowy i
chemiczny, których radykalna restrukturyzacja nie została podjęta. Ogromny
problemem jest słaba wydajność rolnictwa, które wytwarza jedynie 3,1 proc.
dochodu narodowego, choć zatrudnia 20 proc. siły roboczej. Przeciętny
mieszkaniec wsi jest więc siedem razy mniej wydajny niż mieszkaniec miasta.

Niezwykle niepokojący jest spadek udziału osób w wieku produkcyjnym, które
rzeczywiście pracują. Stanowią one już tylko 51,5 proc. tej grupy wiekowej - w
1998 roku 59 proc. Co prawda wydajność zatrudnionych szybko rośnie (z 40 do 48
proc. średniej unijnej w latach 1998 - 2002), jednak to przede wszystkim efekt
masowych zwolnień. Z tego powodu Polska w przewidywalnej przyszłości będzie
krajem "25" o najwyższym poziomie bezrobocia, przekraczającym 20 proc. osób w
wieku produkcyjnym.

Duża liczba osób poszukujących pracy odstrasza konsumentów przed zwiększaniem
wydatków. Dlatego, zdaniem KE, podstawy szybszego wzrostu gospodarczego nie są
w Polsce zbyt pewne. Na razie wynikają przede wszystkim z lepszych wyników
eksportu spowodowanych głównie deprecjacją złotego wobec euro.

Do przyczyn strukturalnych dochodzą także zaniechania obecnej ekipy rządzącej,
w tym niemal zupełne wstrzymanie prywatyzacji oraz zniechęcanie zachodniego
kapitału do angażowania się w Polsce. Narastającym problemem pozostaje też zły
stan finansów publicznych. -




Prof. Adam Wernik, Instytut Finansów Wyższej Szkoły Ubezpieczeń i Bankowości:
- Saldo z tego członkostwa ma być dodatnie, więc w bezpośrednich rozliczeniach
mamy mieć z niego korzyści. To pierwsza sprawa. Jako pełnoprawny uczestnik tej
Wspólnoty będziemy mieli prawo protestować w razie niekorzystnych dla nas
postanowień.

Pytając, czy nas stać na Unię, trzeba odpowiedzieć najpierw, czy nas stać na
to, aby nie być w Unii. Nawet te trudne działania wynikające z postanowień
Unii są na naszą korzyść. Nie wpadajmy w przesadę, że to będą takie trudne
rzeczy - przecież wszystkie te programy, normy będą wprowadzane stopniowo.
Oczywiście, będzie problem pieniędzy, ale wszystko kosztuje, bo to wiąże się z
postępem cywilizacyjnym. Jeśli chcemy być w głównym nurcie tego postępu, to
musimy się na to zdecydować. Inaczej grozi nam, że zostaniemy jak w skansenie
i znajdziemy się poza głównymi przemianami.


Grzegorz Wójtowicz, członek Rady Polityki Pieniężnej:

- Ilekroć w historii próbowaliśmy w pojedynkę, to nam nie wychodziło. W grupie
jednak raźniej i to jest podstawowa odpowiedź na pytanie, czy powinniśmy być w
Unii. To, że jesteśmy trochę zaskoczeni, iż do Unii trzeba wpłacać, a nie
tylko z niej brać, to wyłącznie nasza wina, bo negocjacje trwały od lat. Nie
należy więc tworzyć atmosfery, że to członkostwo będzie drogie, że wszystko
kosztuje. Bez przesady - kosztuje, ale można również zyskać, i to znacznie
więcej, jeśli potrafimy się do tego ustawić. Nie jest przecież tak, że kraj
biedny ma pozostawać w układach indywidualnych i podążać za innymi z boku.
Zagrożenia z tego powodu, że Unia coś wprowadza i my też będziemy musieli w
tym uczestniczyć? Należy wziąć się do pracy i zrobić, co trzeba. To jest
trochę tak jak w pokerze - stawia się kilka złotych, a można wygrać dużo, dużo
więcej. Uważam więc, że warto usiąść do tej gry.


Mirosław Gronicki, główny ekonomista Banku Millennium:

- Nigdy nie ma samych korzyści. Także w życiu każdego człowieka jest tak, że
trzeba pracować, aby coś kupić za to, co się zarobi. Podobnie jest z wejściem
do Unii. Trzeba najpierw się przygotować, popracować, potem przystosować się
do regulacji unijnych, a następnie korzystać z tego, co Unia nam daje. Jeśli

[Gość: robi]

Mirosław Gronicki, główny ekonomista Banku Millennium:

- Nigdy nie ma samych korzyści. Także w życiu każdego człowieka jest tak, że
trzeba pracować, aby coś kupić za to, co się zarobi. Podobnie jest z wejściem
do Unii. Trzeba najpierw się przygotować, popracować, potem przystosować się
do regulacji unijnych, a następnie korzystać z tego, co Unia nam daje. Jeśli
zsumuje się wszystkie straty, to tak czy tak będą mniejsze niż korzyści z
wejścia do Unii. Na pewno będą ludzie niezadowoleni z tego, tak samo jak są
niezadowoleni teraz. Najważniejsze, że suma plusów, czyli korzyści, będzie
większa niż minusów tego członkostwa. Dla nas jest to nie tylko wyzwanie - to
trzeba zrobić bez względu na malkontentów. Nie musimy mieć od razu
wszystkiego, czego chcemy. To taka sama sytuacja jak z budżetem państwa -
zawsze występuje problem krótkiej kołdry. Więc w Unii także albo nauczymy się
żyć na miarę naszych możliwości, albo ciągle będziemy niezadowoleni.


Andrzej Sadowski, prezydent Centrum im. Adama Smitha:

- Obecny system polityczny, społeczno-gospodarczy jest nieefektywny i nie
będzie w stanie podołać zobowiązaniom wynikającym chociażby z bezpośredniego
przystąpienia do Unii Europejskiej. Miarą tej nieefektywności jest chociażby
tak wysoki poziom bezrobocia. Jeśli system ten nie jest w stanie dać ludziom
pracy, to nie zdoła też wywiązać się z zobowiązań członkostwa w UE.

Poza tym pamiętajmy, że Unia na te normy, dostosowania miała kilkadziesiąt
lat, a kraje członkowskie do obecnego poziomu dochodziły stopniowo, mając za
sobą długie okresy kumulowania bogactwa. Polska teraz, na przykład w
energetyce, ma kilka lat na dostosowanie do norm unijnych, co będzie
kosztowało miliardy złotych i może dobić tę branżę. Podobnie w ochronie
środowiska - znowu chodzi o takie kwoty, które nie będzie w stanie wprowadzić
do budżetu państwa ani ten rząd, ani następny, a gospodarka też nie wygeneruje
takich środków, aby podołać tym zobowiązaniom. Takich przykładów jest dużo
więcej. Barier, które Unia nam stawia, wprowadzając różne limity i normy, jest
wiele i będą jeszcze inne. One będę nas trzymać blisko ziemi i spowodują, że
nie będziemy w stanie od tego niskiego poziomu się oderwać. A.K.


www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_031110/ekonomia/ekonomia_a_6.html

up

[Gość: krzysztofsf]

Ufoludzik wynalazł - zaniepokojona Trybuna

[robisc]

Człowiek człowiekowi Duńczykiem

Jak może niektórzy jeszcze pamiętają, Dania była jednym z tych państw, które
zapowiedziały, że obywatele nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej będą
mogli podejmować pracę na Wyspach Duńskich natychmiast po rozszerzeniu Unii.

Tak zapewniali duńscy oficjele jeszcze podczas ubiegłorocznego kopenhaskiego
szczytu Unii i taką też radosną wiadomość przekazano do Polski. Także podczas
niedawnej wizyty oficjalnej prezydenta RP w Danii duński premier Anders Fogh
Rasmussen zapewniał, że od pierwszego dnia po przyjęciu do Unii Polacy będą
mogli podejmować pracę na Wyspach Duńskich na takich samych prawach, jak
obywatele innych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Aby nie nazwać pana
Rasmussena obłudnikiem, powiedzmy, że to, co mówił, było kurtuazją, gdyż
musiał doskonale zdawać sobie sprawę z tego, iż w pełnym toku są intensywne
działania legislacyjne, mające w praktyce uniemożliwić Polakom podjęcie pracy
w Danii.

RÓWNI I RÓWNIEJSI

Zaostrzanie prawa wchodzi właśnie w końcową fazę. Nowe duńskie regulacje
przewidują, że obywatele przyszłej Unii Europejskiej podzieleni zostaną na
lepszych - będą to mieszkańcy dotychczasowych piętnastu krajów członkowskich
Unii - i gorszych, którymi będą obywatele nowych krajów członkowskich. Ci
ostatni będą traktowani gorzej niż dotychczas.

Jeśli będą chcieli podjąć pracę w Danii, najpierw będą musieli uzyskać zgodę
na jej podjęcie. A tę uzyskają dopiero wtedy, gdy nie znajdzie się chętny
Duńczyk do wykonania danej pracy. Dodatkowym obostrzeniem jest to, że nawet
pracując legalnie w Danii, nie będą mieli takiego dostępu do wszelkiego
rodzaju świadczeń socjalnych, jakie przysługują Duńczykom, a także np.
pracującym tu Niemcom, Francuzom i innym mieszkańcom "starych" krajów
członkowskich Unii Europejskiej (dziennik "Jyllands Posten" z 9 listopada
2003r.).

Przygotowywane właśnie przepisy stanowią też, że jeżeli już jakiś szczęśliwiec
z byłych "demoludów" dostanie pracę w Danii, to i tak jego status będzie
przypominał niewolnika. A to dlatego, że gdy zakład pracy z jakiegokolwiek
powodu go zwolni, to pracownik taki nie będzie mógł liczyć na żadną formę
pomocy socjalnej, lecz będzie musiał natychmiast z całą rodziną opuścić duński
raj... Gdy Murzyn zrobi swoje, to się go wyrzuci. Zwolniony z takiego samego
stanowiska pracy Niemiec, Hiszpan, Włoch, Francuz oczywiście będzie miał prawo
do zasiłku dla bezrobotnych, następnie do nieograniczonego w czasie zasiłku
socjalnego, do pozostania w mieszkaniu i uzyskania pomocy na opłacenie
czynszu, do opieki lekarskiej dla siebie i rodziny itp. Zbędni "Murzyni" będą
natychmiast odsyłani do domu. Przy czym, uwaga: gdyby w którymś z nowych
krajów członkowskich Unii Europejskiej ktoś ośmielił się podobnie potraktować
poddanych JKM Małgorzaty II, to będzie awantura pod samo niebo, łącznie z
wyzywaniem od dzikusów, Azjatów, barbarzyńców itp.

POLOWANIE Z NAGONKĄ

Duńskie przygotowania do rozszerzenia Unii Europejskiej i "powitania"
przybyszów trwają już od wielu miesięcy. Częścią z nich są ćwiczenia
w "polowaniu" na pracujących na czarno obywateli przyszłych krajów
członkowskich Unii Europejskiej. W stosunku do tego, co miało miejsce jeszcze
kilka lat temu, jest wyraźna poprawa, bo wtedy złapanych nieszczęśników na
różny sposób karano, odbierano zarobione grosze, wbijano do paszportów stemple
uniemożliwiające ponowny wjazd do Danii itp. Obecnie odsyła się ich ciupasem
do kraju pochodzenia, a grzywną karze się jedynie pracodawcę.

Latem tego roku "polowania" i medialny hałas wokół nich przybrały na sile.
Najwyraźniej szykowano się także do zajazdu na pewną willę w ambasadzkiej
dzielnicy Kopenhagi. Związkowcy w towarzystwie dziennikarzy (z kamerami,
mikrofonami itp., bo miała to być pokazówka) wkroczyli do akcji i... klapa.
Namierzona willa, przy której remoncie pracowało kilkunastu nieduńskich
robotników, okazała się być rezydencją polskiego ambasadora w Danii.
Rozgoryczenie i zawód były tak wielkie - za gruntowny remont takiej willi
duńscy robotnicy wyrwaliby co najmniej kilka milionów złotych (w
przeliczeniu) - a maszyneria tak już rozpędzona, że zamiast powiedzieć
grzecznie "przepraszamy", zaczęto w mediach regularną nagonkę na polskiego
ambasadora, panią Barbarę Tuge-Erecińską.

Duńscy przywódcy związkowi oraz dziennikarze nie wiedzą - no bo i skąd - o
międzynarodowych konwencjach regulujących zasady funkcjonowania placówek
dyplomatycznych. Nie ambasador zatrudnia pracowników do remontu swojej
rezydencji, lecz MSZ. No, ale żal po stracie kasy i po tym, że nie udało się
zrobić pokazowego zatrzymania i wydalenia z Danii polskich robotników był tak
wielki, że od blisko dwóch miesięcy nie ma praktycznie dnia, aby o wstrętnym
polskim ambasadorze nie pisała co najmniej jedna z duńskich gazet. Oczywiście,
tutejsze radio i telewizja nie pozostają w tyle.

TROSKLIWI ZWIĄZKOWCY

Szkoda, że polska ambasada zamiast w sposób dyplomatyczny powiedzieć duńskim
związkowcom "spadajcie na drzewo", grzecznie odpowiada na stawiane po chamsku
i całkowicie bezzasadne pytania. Duńczykom nic do tego, ile nasi pracownicy
zatrudnieni przy remoncie rezydencji ambasadora zarabiają i w jakich warunkach
pracują. Tymczasem na okrągło pod adresem Bogu ducha winnej pani ambasador
padają zarzuty w sprawie jakichś rusztowań lub braku takowych, czy też tego,
że rusztowania są niezgodne z duńskimi przepisami. Tak się o nas troszczą.
Nagonka jest tak prymitywna, że zaczyna być wręcz zastanawiające, dlaczego
duński MSZ nie poinformuje zainteresowanych, iż nie mają racji ani żadnych
podstaw do czepiania się .

Podobną troskę duńscy związkowcy okazali w poniedziałek 10 listopada br. w
stosunku do polskich marynarzy zatrudnianych przez duńskich armatorów. Okazało
się, że od ok. 10 lat niektórzy z nich pracowali za stawkę wynoszącą
kilkanaście koron (ok. 3 dol.) za godzinę (marynarzowi duńskiemu trzeba by
zapłacić co najmniej 20-30 dol. za godzinę). W ten sposób Polacy otrzymywali
pensje wynoszące niekiedy zaledwie 500-600 dol. miesięcznie. Rzecznik firm
armatorskich powiedział, że to nieprawda, bo polscy marynarze otrzymywali ok.
1200 dol. miesięcznie i że było to zgodne z odpowiednimi przepisami mówiącymi,
że pracownikom nieduńskim można płacić stawki na poziomie tego, co otrzymaliby
w swoim kraju.

Jest to wyjątkowo bandycki przepis, bo w interpretacji duńskiej oznacza on
oczywiście, że Duńczykowi trzeba zawsze płacić według horrendalnie wysokich
stawek duńskich, natomiast zatrudniając pracownika spoza Danii, duński
pracodawca może z czystym sumieniem i w zgodzie z przepisami płacić mu np. 20
lub 50 dol. miesięcznie. Za pracę, za którą Duńczykowi zapłaciłby np. 5000
dol. "Ależ to stanowczo za mało, to wręcz oszustwo" - rozdarli buzie oburzeni
duńscy związkowcy, którzy niby nie wiedzieli, że taka sytuacja miała miejsce
przez wiele lat. Teraz jednak się obudzili i grożą, że będą domagać się
ukarania armatorów.

Zauważmy: nie będą żądali wyrównania ukradzionych Polakom przez całe lata
zarobków, ale ukarania armatorów. A tak naprawdę chodzi o to, żeby podziękować
Polakom (zrobili już swoje, więc mogą wracać do domu) i zatrudnić Duńczyków.
Można przypuszczać, że gdy armatorzy się na to zgodzą, to związkowcy
zrezygnują z żądań ich ukarania. W takiej sytuacji armatorzy będą mogli sobie
pozwolić na zaoferowanie porządnych pensji "białym" marynarzom. Bowiem
Duńczykom trzeba będzie płacić jako absolutne minimum 3-4 tys. dol.
miesięcznie, a oficerom odpowiednio więcej. Polacy przez 10 lat "zrzucili" się
na takie zarobki dla Duńczyków. Tak właśnie wygląda...

"MURZYN" POTRZEBNY.

Kilka dni temu te same gazety, które od tygodni obsmarowują polską panią
ambasador (czyli po prostu Polskę), poinformowały bez żadnej żenady, że
ponieważ w Danii brakuje lekarzy, więc już w przy

[robisc]

MURZYN" POTRZEBNY.

Kilka dni temu te same gazety, które od tygodni obsmarowują polską panią
ambasador (czyli po prostu Polskę), poinformowały bez żadnej żenady, że
ponieważ w Danii brakuje lekarzy, więc już w przyszłym roku trzeba będzie
sprowadzić do Danii kilkudziesięciu lekarzy z Polski. Nawet im nie przyjdzie
do głowy wątpliwość, czy na pewno polscy lekarze będą zainteresowani pracą w
Danii, gdzie na każdym kroku będzie im się dawało odczuć, że są może i
znakomitymi fachowcami, ale tak naprawdę jako pochodzący spoza
dawnej "żelaznej kurtyny" są ludźmi nieco gorszej kategorii. Taki sposób
myślenia zanika bardzo powoli, w dalszym ciągu jest bardzo żywy i, niestety,
bardzo rozpowszechniony, chociaż oficjalnie prawie każdy Duńczyk temu
zaprzeczy.

Tutejsza prawica od kilku lat straszy Duńczyków "czterdziestoma milionami
Polaków, których hordy wkrótce zaleją Danię". I dlatego, m.in. dla uspokojenia
opinii publicznej, próbuje się zawczasu przygotować niezbędne środki mające
zapobiec ew. zagrożeniom.

* * *

"Ich" interesy na nasz koszt
Duński przypadek można by potraktować jako pojedyńczy przejaw nierzetelności i
dwulicowości. Można by, gdyby nie nakładał się na ciąg niepokojących faktów.
Na czoło wysuwa się głównie niemiecko-francuska próba odejścia od nicejskiego
kompromisu w sprawie ważenia głosów w Radzie Europejskiej. Doszły do tego
brukselskie rozważania o zamrożeniu do 2015 r. polskich kwot mlecznych.
Równolegle pojawiły się groźby zastosowania "karnych" klauzul blokujących
polski eksport niektórych produktów żywnościowych. Nikt nie neguje, że mamy
opóźnienia w dostosowaniu się do unijnych wymogów. Ale - jak zapewnia
ministerstwo rolnictwa - nie są one takie, by wymachiwać nam klauzulami,
bowiem istniejące braki nadganiamy. Przy tym - podobnie jak autorzy ostatniego
raportu Komisji Europejskiej - projektodawcy owych klauzul (jak np.
holenderscy liberałowie) - jakby stracili wzrok i słuch. Pomijają bowiem to,
co robimy, a czasem nawet już zrobiliśmy, by maksymalnie być przygotowanym do
członkostwa w UE 1 maja 2004 r.

W tupocie tym wyraźnie słychać echa zabiegów w Piętnastce o własne interesy.
To jeszcze nic strasznego, bowiem wiemy, że nie wchodzimy do klubu zajmującego
się pracą charytatywną. Tyle że interesy te chce się zaspokajać naszym
kosztem. A więc kraju biedniejszego i słabszego, bowiem dopiero wchodzącego do
unijnych gier i gierek. Gorzej jednak, że pojawiła się w Piętnastce chęć
wykorzystania jej mocnych kart wobec partnera, któremu brak na razie atutów.

Przez cały czas ponad 10-letnich przygotowań Polski do członkostwa w UE
przekonywano nas, że Unia jest wspólnotą równych państw, które wzajemnie sobie
pomagają w usuwaniu różnic będących spadkiem niezawinionej najczęściej
przeszłości. Polacy temu zawierzyli. I nadal ufają, że kiedy zasiądą do
unijnego stołu, zastawione tam potrawy będą smakować tak, jak obiecywano.
(ZYGMUNT SŁOMKOWSKI)

------------------------------------------------------------------------------

WŁODZIMIERZ GALANT z Kopenhagi

www.trybuna.com.pl/200311/d.htm?id=1501

Rafał i Pablo o wydarzeniach w Brukseli 13.12.2003

[robisc]

Re: Bezmyslnosc "sceptykow" IP: *.proxy.aol.com
Gość: rafal 15.12.2003 16:53 odpowiedz na list odpowiedz cytując

Otoz, fragless...byles obludnikiem i takim zostales.

Sceptycy, bowiem w wiekszosci wiedzieli i slyszeli jakie bzdury o EU sie
wypowiada. Jak bezczelnie oklamuje sie narod i starali sie sluzyc w miare
wiarygodnymi informacjami.

Problem widzialem i widze w tym, ze ta banda z prawa i lewa z udzialem takich
jak ty, jeszcze 7 miesiecy wstecz, obdzielala narod niebieskimi choragiewkami
i
obiecywala "zlote gory".
Choc patrzac tylko na otrzymane ochlapy i liczac tylko polowe strat logicznie
wychodzilo, ze akces jest szwindlem. W szkolach cwiczono hymn uni.
Oklamywano narod o akcesie i jego skutkach dla ludzi i gospodarki.
O Nicei nie bylo sladu, choc sami uczestniczyli w pracach konwentu.
Wtedy w akcesie holota klamstwami i nieprawda SPRZEDALA narod.
Dzis, gdy woda do d... im zaczyna sie wlewac, cala banda wspolnie krzyczy
jednym glosem, tym co jedynie umieja tzn. znowu klamstwa, pomowienia i
nieprawde.
Bylo to i do przewidzenia i oczekiwane, gdyz cala polska klasa polityczna to
grupa obludnikow, kretaczy i pieniaczy powiazana z soba siecia nieczystych
ukladow. A wymowka jest prosta jak drut, otoz OKLAMANO NAS.
I ta grupe najpierw powinno sie bylo zniszczyc przystepujac do unii.
A uwazam, ze klamstwu, chamstwu, obludzie nalezy powiedziec NIE.

Ale banda, widze ciagle lapie naiwniakow, gdyz ma w lapach tez media.
A te z kims musza tez egzystowac, a ze w gowno zanurzone sa wszystkie grupy
polityczne efekt jest taki a nie inny.

A konflikt BYL zaprogramowany. Klamstwa krotkie nogi maja.

A narod nasz dziwny i nierozgarniety juz laduje liczniki cymbalom i
aferzystom.
Miller dzis to wszak bohater z Bruxeli.
Niewielu zauwazylo nawet, ze oba panstwa byly tam zignorowane, zlekcewazone, a
kabaret zamknieto przedwczesnie wobec ich zdziwieniu.

• Re: Bezmyslnosc "eurofantastów" IP: *.internetdsl.tpnet.pl
Gość: PABLO 15.12.2003 18:54 odpowiedz na list odpowiedz cytując

W zasadzie w poprzednim poście rafała zawarto już większość tego co chciałem
napisać. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują że to eurofanataści i
eurofanatycy pogubili się już kompletnie. Dlaczego to interes Francji i
Niemiec
jest przez nich uznawany za tożsamy z interesem Europy a interes takiej Polski
czy Hiszpanii już nie? Dlaczego to my nie powinniśmy podskakiwać? Że niby nam
przytną ogon i wezmą za buraków i oszołomów? Prawdę mówiąc g... mnie obchodzi
co mysli o Polsce przecietny Francuz, któremu wodę z mózgu robią lewackie
media
nad Sekwaną. Jego poglądy w tym zakresie są tak samo durne jak jego poglądy
ekonomiczne czy religijne.
Pytanie jest jedno i podstawowe czy państwa mają być suwerenne czy też mają
się
tej suwerenności zrzec i na czyją rzecz? Ja uważam że państwa europejskie mają
być suwerenne a konstytucja powodowała utworzenie ponadnarodowego
superpaństwa.
Celem oczywiście było sprawne rządzenie. To fakt iż nie da się skutecznie
rządzić związkiem 25 państw suwerennych, a system nicejski powoduje iż
osiąganie kompromisów będzie o wiele bardziej skomplikowane. Co jest w
interesie Niemiec i Francji niekoniecznie musi byc w interesie Litwy czy
Czech.
Euromasoni to czują i dlatego prą tak silnie to superpaństwa. Superpaństwo
zachowuje sterowalność ale nieuchronnie stacza się w totalitaryzm. Będzie to
lewacki totalitaryzm ideologiczny a gospodarczo zaś superpaństwo będzie się
staczać w kierunku socjalistycznego molocha z całą masą drobiazgowych,
idiotycznych zabójczych euroregulacji. To że III RP jest kraikiem rządzonym
przez skorumpowaną mafię wprowadzającą bliźniaczy system tyle że bardziej
gangsterski nie jest żadnym powodem aby nie widzieć tego w jakim kierunku
zmierza Europa w ramach inetgracji a la UE. Dlatego bzdurnym jest stwierdzenie
iż cieszy nas upadek konstytucji bo im gorzej tym lepiej. Nie. Upadek
konstytucji cieszy ze względu na fakt iż Polska zachowa dzieki temu okrojoną
ale jednak suwerenność. Nie obchodzi mnie system liczenia głosów nicejski czy
nowy: to szczegół. Istotnym jest, że spór wokół tego w istocie drugorzędnego
tematu spowodował odrzucenie kontstytucji europejskiej. EUROKonstytucja jest
zamachem na suwerenność krajów europejskich. Wszystko co powoduje odrzucenie
konstytucji ergo utrzymanie suwerenności jest dobre i godne poparcia. Utrata
suwerenności jest dramatem. Nawet gdyby konstytucja europejska była tworem
zwartym, spójnym i sensownym godziłbym się ją przyjąć TYLKO w powszechnym
referendum jako nadrzędny akt prawa w suwerennej Polsce. Konstytucja Giscarda
to lewicowy gniot, rozdęty do gigantycznych rozmiarów nadający się wyłącznie
do
kosza. Jeśli nasza postawa w Brukseli uchroniła Europe od przyjęcia tego
zakalca za obowiązującą norme prawna to tym lepiej dla Europy. Chyba wszystkie
konstytucje państw europejskich są lepsze niż ten eurobzdet.
Kiedy w 1945 roku Sowieci zażądali od Liechtensteinu wydania Rosjan walczacych
w szeregach Wermahtu; powołując się na porozumienia jałtańskie otrzymali
odpowiedź iż Ksiestwo Liechtenstein tych porozumień nie sygnowało w związku z
czym nie obowiązują one w Księstwie Liechtenstein. Wściekłość Sowietów była
ogromna ale wszystko co mogli uzyskać to namawianie na powrót do kraju tych
ludzi. Tak działa zasada suwerenności, którą eurofantaści uznają za przeżytek.
Miller w Brukseli pokazał co oznacza suwerenność. Nie bijąc więc braw panu
Millerowi (sądzę że motywy jego działań nie są tak do końca suwerenne)
stwierdzam tylko iż Opatrzność użyła go jako narzędzia do rozpieprzenia Unii
Europejskiej. I z tego punktu widzenia jest to działanie pozytywne. UE to
polityczny i ideologiczny knot lewaków; tym zakalcem lewackie media karmią co
mniej odpornych jako bezalternatywną wersją historii. Jako człowiek
immunizowany na bezalternatywne wersje postępu stwierdzam po prostu iż jest to
kolejne gigantyczne kłamstwo lewicy i jak każde kłamstwo musi kiedyś się
rypnąć. Im wcześniej tym lepiej. Fiasko rokowań w Brukseli jest krokiem we
właściwym kierunku. Następne kroki wymuszą pierwsze lata po akcesji i
weryfikacja ekonomicznych kłamstw eurofantastów.

Dla odmiany wiadomosci "oficjalne"

[Gość: ,]

Wzrosna ceny polis

Tomasz Michalowicz 29-01-2004, ostatnia aktualizacja 29-01-2004 16:16

Zmniejszy sie konkurencja na rynku ubezpieczeniowym i wzrosna ceny polis,
ostrzega rzecznik ubezpieczonych po naszym tekscie o obowiazkowym ubezpieczeniu
OC dla brokerów i agentów

Wczoraj ujawnilismy, ze wiekszosc polskich brokerów oraz agentów
ubezpieczeniowych reprezentujacych kilka towarzystw moze zniknac z rynku.
Powód? Rozporzadzenie Ministerstwa Finansów, które zmusza ich do kupna od 15
stycznia 2005 r. ubezpieczenia OC z suma 1,5 mln euro. Roczna skladka na takie
ubezpieczenie bedzie wynosic ok. 40 tys. zl. Ministerstwo tlumaczy, ze stawka
OC wynika wprost z unijnej dyrektywy. A na zglaszanie okresu przejsciowego jest
juz za pózno.

Jakie skutki bedzie mialo nowe prawo dla klientów? - Wysoka skladka na
ubezpieczenie prawdopodobnie spowoduje konsolidacje na rynku. Mniejsze i
slabsze kapitalowo firmy beda skazane na fuzje, lub w przypadku agentów na
prace na rzecz tylko jednego z towarzystw. Polaczenia moga wplynac na
ograniczenie konkurencji, co moze byc odczuwalne glównie w mniejszych miastach -
mówi dr Stanislaw Rogowski, Rzecznik Ubezpieczonych.

Wysoka skladka obowiazkowego ubezpieczenia wplynie tez na wzrost cen na rynku
ubezpieczeniowym. - Zazwyczaj wzrost kosztów skutkuje wzrostem cen, to
podstawowe prawo ekonomii. Nadmiernemu wzrostowi cen bedzie jednak
przeciwdzialal rynek. Jesli klient uzna, ze u brokera jest za drogo, zrezygnuje
z jego posrednictwa i kupi polise bezposrednio u ubezpieczyciela - mówi dr
Rogowski.

Rzecznik widzi mozliwosc zmniejszenia skladki placonej przez brokerów
i "multiagentów". Nie mozna zmienic sumy obowiazkowego OC (1,5 mln euro), bo
okresla ja unijna dyrektywa. Ale jest mozliwosc zmniejszenia skladki. Zdaniem
rzecznika trzeba zastanowic sie, czy polisa powinna równiez pokrywac wine
umyslna brokera, czy "multiagenta". Bo w praktyce oznacza to, ze ubezpieczamy
sie od popelnienia przestepstwa. To tak, jakbysmy chcieli ubezpieczyc sie od
wlepienia nam mandatu przez drogówke. - Mozna zmniejszyc koszty ubezpieczenia
poprzez wprowadzenie regresu do sprawcy w przypadku umyslnego dzialania z jego
strony - mówi dr Rogowiski. Chodzi o to, by ubezpieczyciel mógl domagac sie od
brokera, czy "multiagenta" zwrotu odszkodowania wyplaconego poszkodowanemu
przez nich klientowi. To obnizyloby znacznie ryzyko ubezpieczyciela, a tym
samym wysokosc skladki.

- Rok temu bylem ubezpieczony na 50 tys. euro i placilem 1 tys. zl skladki. W
tym roku suma ubezpieczenia jest identyczna, ale skladka wynosi 3 tys. zl, bo
polisa musiala objac wine umyslna - mówi jeden z lódzkich brokerów.



Co na to Ministerstwo Finansów

Rozmawial Tomasz Michalowicz 29-01-2004, ostatnia aktualizacja 29-01-2004 16:37

Dlaczego Ministerstwo Finansów nie poprosilo o okres przejsciowy przy wdrazaniu
dyrektywy?

Katarzyna Przewalska, wicedyrektor departamentu instytucji finansowych
Ministerstwa Finansów, która opracowywala rozporzadzenie: - Dowiedzielismy sie
o tej dyrektywie po jej uchwaleniu. Srodowisko brokerów nie domagalo sie okresu
przejsciowego. A gdy zaczelo sie domagac, bylo juz za pózno.

Co zamierzacie zrobic, by uratowac brokerów i "multiagentów" przed bankructwem?

Bedziemy szukac rozwiazania, które pozwoli na zachowanie wysokiej sumy
ubezpieczenia, czyli 1,5 mln euro, ale obnizy skladke do poziomu, na który
brokerów i "multiagentów" bedzie stac. Klucz do sprawy lezy w zakresie
ubezpieczenia. W obecnie obowiazujacym prawie jest on bardzo szeroki i nie
pozwala na tzw. regres. Czyli ubezpieczyciel nie ma prawa zadac od brokera, czy
multiagenta zwrotu odszkodowania wyplacanego poszkodowanemu przez nich
klientowi. To znacznie podnosi ryzyko towarzystwa ubezpieczeniowego, a tym
samym skladke. Zastanowimy sie, czy tego nie zmienic.

A moze prosciej byloby znalezc rozwiazanie, które pozwoli na wspólne
ubezpieczenie wielu brokerów, czy "multiagentów"?

To jest jedna z dróg, ale wolelibysmy pozostawic ja w gestii zainteresowanych i
nie narzucac jej w ustawie. Choc oczywiscie rozwazymy taka mozliwosc, jesli
rynek zglosi podobny postulat.

Bardzo interesujacy projekt

[Gość: ,]

www.odpowiedzialnosc.org/reformapodatkowacas/download/przewodnik.pdf

Szkoda współautora projektu

[robisc]

Będzie mi brakować Dzierżawskiego.

[']