złe emocje

[ostatni_wolny_nick]

ciągle się drze, wrzeszczy, piszczy a ja mam jej dość! jak się nie
uciszy to ja chyba zwariuję. Od urodzenia nie przespała nocy budzi
się kilka, kilkanaście razy w nocy, w dzień ciągle się drze. Nie
byłam zwolenniczką teorii wypłakania się , nosiłam na rękach bo
ulewała i krztusiła się, teraz też noszę. No bo skoro płacze to jest
jej źle więc chcę pomóc, przytulam i to nie pomaga na rękach nie, na
podłodze źle a w kojcu wrzask. We mnie narasta agresja której bardzo
się boję. Jak wybuchnie to może stać się coś złego. Nie umiem jej
pomóc, nie potrafię pomóc sobie. To już trwa 9 miesięcy. Miało być
lepiej a jest coraz gorzej. Kocham ją bardzo ale to bardzo trudna
miłość.

[slonko1335]

Kochana musisz zrobić coś dla siebie i po prostu odsapnąc, oderwać
się trochę od tego. Co z tatusiem dziecka? Nie wiem czy może ktoś Ci
pomóc więc cięzko coś pisać. Pamiętaj nie jesteś niewolnicą, dziecko
to nie koniec świata i życia, nic jej nie będzie jak pobędzie jakiś
czas z kimś innym. Musisz mieć choć chwilę spokoju, poleniuchowac,
iśc do fryzjera, umówić się z koleżanką, bez dziecka/ Jak jesteś z
nią sama w domu i masz już dość, wiesz że za chwilę wybuchnie lepiej
odłóż dziecko do łóżeczka zamknij drzwi żeby jej nie słyszeć i
posiedź chwilę w samotności, uspokój się, policz do 20. Od
kilkuminutowego płaczu nie umrze a lepiej niech popłacze jak masz
zrobić coś głupiego. Ja miałam mnóstwo takich chwil ale mama dużo mi
pomaga, mąż, więc załamania na szczęscie były krótkie...

[karina.82]

Jesli tak jest ciagle to moze na cos chora?! Jakies bakterie w moczu
czy cos? MOze idz do pediatry i powiedz, ze juz nie wytrzymujesz
tego marudzenia, niech pobada dokladniej dziecko.
Bardzo Ci wspolczuje i mysle, ze jesli wytrzymalas juz 9 miesiecy
to ytrzymasz jeszcze troche, a potem zacznie rozumiec i jej powiesz
zeby przestala plakac to dostanie batonika )).
Kiedys slyszalam taka historie od starszej Pani: Miala wlasnie takie
dziecko, ktore sie bez przerwy darlo, a jak nie plakal to marudzil.
I tak do momentu kiedy zaczal mowic, Ona sie Go pyta dlaczego Ty
znowu krzyczysz, a maly na to : "Bo lubie!" i w krzyk.
Pewnie nie pocieszylam, ale wierze, ze przytrwasz i bedzie super.
Trzymaj sie cieplutko!

[kaszka1980]

rozumiem cię naprawdę, mój mały ma 11 mcy i czasami myślałam,że
zwariuję, od urodzenia plakał przez dobre 5 mcy - i to były wrzaski
łącznie z bezdechami, miał usg brzucha, byłam u kilku neurologów - i
co zdrowy....mąż w pracy, a ja sama, ciemne, zimowe wieczory
wariowałam, bałam sie z nim zostawać, ciągle jeździłam na spacery,
bo tylko wózek go uspokajał, jeździłam w sniegu deszczu i
mrozie...teraz jest lepiej, ale ciągle sa wrzaski, przy ubieraniu,
bez przyczyny czasami jęczy cały dzień, strasznie go kocham ale sa
momenty, kiedy tracę cierpliwość...naprawdę wiem co czujesz

kiedyś zrobił mi akcję na pobliskim rynku z warzywami, podeszła do
mnie starsza kobieta i powiedziała, że są takie dzieci, które po
prostu tak mają, muszą się wykrzyczeć...

dziwne to... i chyba nie ma na to recepty, co z tego, ze chwilę
odpoczniesz jak za chwilkę znów zacznie sie jazda... trzeba dużo
milości, trzeba się uodpornić i wytrzymać, może minie, na to
liczę....bo co innego

pozdrowionka\kasia

[amborki]

Ważne że czujesz że ją kochasz. Ja mam grzeczne dziecko ale jak
czasami marudził w nocy to byłam wściekła że mi nie da się wyspać.
Miałam ochotę nakrzyczeć na niego. Wtedy zostawiałam Pawełka z tatą,
bo on ma więcej cierpliwości.

[kropeczka9999]

Mam podobny problem. Mały ma 9 m-cy przespał może ze 3 lub 4 noce całe
(szczęściara ze mnie ) czasami ma takie dni że mam dość całego świata i
chciałabym skoczyć z 10-tego piętra na główkę, ale zawsze sobie tłumaczę - kto
go wychowa? kto mu da tyle miłości? z kim mu bedzie lepiej jak z mamą??
Różne myśli przechodzą mi przez głowę a jak mówię to mężowi to on tego po prostu
nie kuma. On pracuje sobie po 8 godzin siedząc na dupie za biurkiem, przy
komputerze, przechodzą do niego ludzie, znajomi, może sobie na spokojnie o
wszystkim pomyśleć, bezstresowo napić się kawy a ja?? 10 godzin sama w domu bez
ludzi, znajomych, rodziny (120 km stąd), do toalety z małym w foteliku,
śniadanie z jego rączkami w roli głównej a o herbacie nie ma mowy bo nie daj
Boże go obleję. Czasami cały dzień nic nie jem bo tak mnie znerwuje że brzusio
odmawia mi współpracy. Jestem tak osłabiona że ciągle kręci mi się w głowie
(badania mam ok).
Mąż pomaga mi bardzo bo jak tylko wraca to mały jest z nim, ale ja mam wtedy
inne obowiązki pranie, sprzątanie, gotowanie. Teściowa też mi pomaga i co z tego
że podawi mi go chwilkę że raz w tygodniu z nim zostanie na 3 godziny , ja po
prostu potzrebuję się wyspać i potzrebuję towarzystwa.
Ehh dość już marudzenia.
Kocham go najbardziej na świecie i za żadne skarby bym go nikomu nie oddała.
Decyzja na dziecko była w 100% świadoma więc teraz trzeba zacisnąć zęby i
pocieszyć się tym że może za jakiś czas bedzie lepiej.
Wkońcu się wygadałam. Ufffff

[dorkor33]

Dzielna jestes dziewczyna! Dasz radę, to już nie potrwa długo - jak
dziecko zacznie sie samodzielnie przemieszczać, to będzie lepiej, bo
sobie samo pójdzie tam gdzie chce (Ty oczywiście za nim, żeby sobie
czegoś na głowę nie ściągnął ))
Rozumiem Cię doskonale, pomimo że szybko sie zapomina to co złe i
bolesne (np. ból porodowy), to mi w głowie nadal siedzi wspomnienie
tych naprawdę dramatycznych chwil, kiedy miałam tak dość, jak nigdy
wcześniej. I nie będę odkrywcza w tym co teraz napiszę, ale 100%
prawdy w tym: Twoje złe emocje mają bezpośrednie przełożenie na
emocje dziecka. Pamiętam też doskonale jak trudno te własne emocje
kontrolować - nieraz 100 razy powtarzałam, a raczej wmawiałam
sobie "jestem spokojna, jestem spokojna", co z tego skoro w środku
wszystko wrzało. Rada jest tylko jedna - musisz znaleźć sobie jakiś
wentyl bezpieczeństwa, gdzie będziesz mogła te złe emocje wypuścić,
bo inaczej pękniesz. Każdy potrzebuje czegoś innego: fryzjer, kawa i
plotki z przyjaciółką, zakupy (ale nie spożywcze!!!! , super
sprawa to jakiś sport - choćby raz w tygodniu aerobik, rower czy po
prostu bieganie.
W trosce o dziecko, musisz zadbać też o siebie i swoje samopoczucie.
Trzymaj sie ciepło!

[kropeczka9999]

Dziękuję serdecznie za słowa wsparcia i wiem że jest więcej takich kobiet które
tego potrzebują.
Wentyl bezpieczeństwa - bardzo trafne określenie- moim jest pogadanie z
koleżanką, wyjście na zakupy, ale niestety nie zawsze można, nie zawsze
koleżanka ma czas aaa właśnie jedna z dwóch jakie mam jest w ciąży i w
listopadzie rodzi więc jej towarzystwo całkowicie odpada. Ogólnie rzecz biorąc
jestem okropnie opuszczona.
A jeśli chodzi o to że złe emocje przekładają się na zachowanie dziecka to
zgadzam się w 100% nie raz się o tym przekonałam.
MAły świetnie raczkuje, ale pcha się wszędzie gdzie nie trzeba no i wstaje już
na nóżki więc może za niedługo zacznie chodzić.

[jasna_olera]

mam takiego brata. gdy się urodził byłam juz nastolatką, więc dokładnie pamiętam
jego ryki. Beczał non stop, gdy nie płakał, rodzice mysleli, że choruje.
Pomagało bujanie w wózku i chociaż wiedzieli że to nie wychowawcze, bujali go,
żeby mieć choć chwilkę ciszy. Płaczkiem jest do tej pory, chociaz to chłopak
który chodzi juz do gimnazjum. Taki typ wrażliwca, ale ogólenie fajny,
inteligentny, zabawny i swietny z niego chlopak. Jezeli wykluczyłaś wszelkie
dolegliwości, a podejrzewam, ze tak, to życzę duuużooo wytrwałości. Będzie
lepiej, kiedyś...

[kasiapfk]

Ja mam takiego najstarszego syna.
Trzymam kochana kciuki za ciebie. U nas polepszyło sie znaczaco, gdy
młody poszedł do przedszkola. Ale jeszcze dłuuuugo nie lubiłam...
weekendów, bo miałąm tę marudę caaały dzień. Do dzisiaj jest
wyjątkowo absorbującym człowieczkiem. ma 10 lat i niestety do końca
nie jest fajnie. Bywają dni, kiedy ręce mi opadają. cóż, taki typ.

[ostatni_wolny_nick]

Dziękuję za to co napisałyście, za zrozumienie. Myślałam że pojawią
się komentarze typu "jaka wredna matka" a wy mi pomogłyście Pomaga
mi też sama świadomość że nie jestem sama, że ktoś przeżywa to samo
co ja. To paskudne co piszę bo nikomu nie życzę takich przeżyć,
emocji.
Mała dalej płacze. Z tym płaczem non stop to chyba przesadziłam no
bo to są takie "sesje płaczu i złego humoru" niemniej pojawiaja się
często i dlatego wydaje się że trwają bez końca.
Wykluczam problem zdrowotny, ale obserwuję dziecko, biegam do
pediatry jeżeli coś mnie niepokoi.
Chyba mam po prostu wrażliwe dziecko i muszę to zaakceptować.
Mąż dużo pracuje ale chybo zobaczył że dzieje się ze mną coś złego
dlatego bardziej się zaangażował (nawet się nie spodziewałam).
Już umówiłam się do fryzjera, wyskoczę na ciuchowe zakupy. Niedługo
wracam do pracy... Myślę że takie chwile załamania jeszcze mnie
dopadną ale postaram się z tym poradzić.
Jeszcze raz dziękuję.