Zazdrość???

[katemar]

Jestem mamą trzyletnej Magdy i sześciomiesięcznej Marysi. Problem polega na
tym, że od paru miesięcy starsza dziewczynka płacze z byle powodu. Gdy
zabronię jej oglądać film (po raz kolejny), wpada w histerię, która
najczęściej kończy się wielkimi łzami. Nie wiem co robić. Wszyscy mówią, że
to zazdrość, ale sama nie wiem. Magda okazuje swoją miłość w stosunku do
młodszej siostrzyczki - całuje ją po rękach, kocha, tęskni kiedy wyjeżdża do
babci. Wspólnie z mężem staramy się dawać jej dokładnie tyle samo miłości ile
dostawała przed pojawieniem się drugiego dzidziusia, ale czasami nie mam
siły. Nie potrafię sobie poradzić z jej łzami, nie wiem co robic, kiedy
trzymam na ręku Małą, a Magda wyje, wrzeszczy i krzyczy leżąc na podłodze.
Jeśli tylko czegoś nie dostanie, zabroni się jej pewnych rzeczy, od razu
płacze, a łzy są ogromne i jest ich bardzo dużo Pomóżcie, proszę.

[rosemary4]

Ja mam trzyipółlatkę i zachowuje się podobnie do twojej - nie ma młodszego
rodzeństwa. Nie wiązałabym tego tak bardzo z siostrą.
Ula

[abiedrzycka]

Ja mam trzylatkę i 5-miesięczniaka. Córcia reaguje bardzo podobnie. Też
chciałabym, żeby ktoś coś poradził na te napady złości i rozpacz.

kilka madrych rad

[gopio1]

Witaj,
Zachowanie Twojej coreczki moze byc spowodowane zazdroscia, to zrozumiale. Moze tez byc
naturalnym etapem w rozwoju, to tez zrozumiale. Wklejam tu kilka madrych zdan zaczerpnietych z
ksiazki "Emocjopnalny i fizyczny rozwoj Twojego dziecka w pierwszych latach zycia. Punkty zwrotne."
ktorego autorem jest dr T. Berry Brazelton.

Napadów złości nie sposób uniknąć, więc nie próbuj. Nie wpadaj we wściekłość, bo im bardziej się
angażujesz, tym dłużej trwa napad. Wypróbowywanie na rodzicach, jak reagują na różne zachowania,
to metoda nauczania się, co jest dozwolone, a co nie. Okazywanie złego nastroju i napady złości
pomagają na dłuższą metę oswajać własne emocje. Troskliwi rodzice powinni tylko wspomnieć, że nie
należy tak się zachowywać lub ignorować takie zachowanie. Daj dziecku do zrozumienia, że nie jest
złe, tylko źle postępuje, ale nauczy się lepiej kontrolować swoje zachowania, gdy podrośnie.
Zachowania agresywne nie są wynikiem złych intencji, lecz naturalną formą poznawania świata poprzez
eksperymentowanie. Upewnij się, że dziecko nie zrobi sobie nic złego i wyjdź z pokoju. Wkrótce napad
minie. Wtedy wróć, weź dziecko na ręce, przytul i zapewnij, że je kochasz. Jeśli jest gotowe na
słuchanie ciebie, powiedz mu, że rozumiesz, jak trudno mieć 2-3-4 lata i nie umieć zrobić pewnych
rzeczy. Jednocześnie zapewnij, że nadejdzie czas, kiedy będzie umiało zrobić to wszystko, a na
razie ma prawo tracić kontrolę nad sobą. Podczas ataku agresji (rzucanie rzeczami, zadawanie bólu
sobie lub innym) daj dziecku do zrozumienia, że nie może się tak zachowywać. Przytrzymaj je tak
mocno, że będzie musiało zrezygnować ze swojego zamiaru i uspokoić się. Trzymaj je na kolanach do
chwili, aż zacznie cię słuchać. Powiedz, że pewnie czuło potrzebę, by tak postępować, ale nie jest to
właściwe zachowanie. Rozumiesz, jak bardzo jest mu teraz przykro, że nie panowało nad sobą.
Zapewnij, że następnym razem postarasz się mu pomóc. Zapytaj, co mogłoby je uspokoić i wysłuchaj
uważnie jego sugestii. Jeśli takie postępowanie sprawdzi się następnym razem, nagrodź dziecko.
Wkrótce samo zacznie panować nad swoimi emocjami.

Kara nie może być główną reakcją na złe zachowanie dziecka
Po wymierzeniu kary trzeba usiąść z dzieckiem i zapewnić je: ?Kocham cię, ale
nie mogę dopuścić, żebyś tak postępował. Pewnego dnia sam się tego nauczysz i
nie będę cię musiał karać.?
Kiedy wyrażamy się jasno i jesteśmy konsekwentni, dziecko akceptuje nasze granice jako własne.