"Jak mówić żeby dzieci nas słuchały..."

[mirra52]

Jestem zachwycona udzelanymi w niej wskazówkami, jak mam słuchać dziecka, jak
dobierac słowa, postepując według tych wskazówek, widze zmiane u mojej 3-
letniej córeczki, widze jak patrzy na mnie i samo jej spojrzenie "mówi mi"
dziekuje mamo ze to powiedziałaś...
Gorąco ją polecam!!!

[jozia12]

Są także warsztaty pod tym samym tytułem,
wzorowane na tej książce.
Prowadzą je dwie panie - bezpłatnie.
W Warszawie organizuje je przedszkole na ul. Chrzanowskiego.

[lena99]

A nie wiesz może czy są także w innych miastach np. w Poznaniu?
pozdr.

[ja_on_line]

Sporo się nasłuchałam dobrego o tej książce. A nie wiecie czy jest może wersja
elektroniczna tej książki ?
pozdrawiam
Ewa

[mamaemilii]

Wersja elektroniczna tej książki byłaby zwykłym piractwem. Książka kosztuje ok.
25 zł i warto w nią zainwestować - przydaje się nawet przy nastolatkach!

[iljana]

oj, popieram - książka jest świetna. Uczy nie tyle jak postępować z dziećmi,
ale jak manipulować sobą by osiagnąć od nich to czego oczekujemy ) Mam wiele
pozycji o tego typu tematyce. Polecam!

[jozia12]

Do Leny99.
Niestety nie wiem czy są takie warsztaty w Poznaniu.
W Warszawie mało osób o nich wie.
Mnie zapisała na nie Pani Dyrektor przedszkola, do którego
chodzi moje dziecko.
Zapytaj w swoim przedszkolu.
Warsztaty - 10 spotkań raz w tygodniu.

[edytka_73]

Zapytaj w Poradni Pscyhologiczno-Pedagogicznej, niektóre prowadzą takie
zajęcia. Są super, świetnie umożliwiają refleksje nad swoim sposobem
wychowywania i dają konkretne rozwiązania (wypracujesz na sobie!).

[mysian33]

Witam.Ja jestem po tych warsztatach, wychowuje trójke dzieci.Te zajecia są(dla
mnie)raczej były bezcenne. Inaczej patrze na moje pociechy i najważniejsze
mozna sie z nimi dogadac bez krzyku, szanujac sie na wzajem. Dodam, że jestem
ze wsi i u nas w szkole były organizowane te zajecia na nasza, czyli rodziców
prosbe.Super,mozna sie takze wiele dowiedziec i o sobie samym

do iljana

[ksaga]

które ksiązki uwazasz jeszcze za równie świetne?

[ana_mama_patrycji]

Czy to jest ta książka??? Gdzie mogę ją kupić jeszcze online??

wysylkowa.pl/ks249361.html

Zwyczajnie...

[verdana]

A ja mam alergie na tę książke i jej porady.
O ile pewne zalecenia ogólne są rzeczywiscie niezłe, to pomysł, aby prowadzić
rozmowy wg. z góry określonego schematu wydaje mi się morderczy dla
spontanicznych kontaktów z dzieckiem.
Czt wyobrażacie sobie podrecznik na temat "Jak rozmawiać z mężem" gdzie podane
jest jak i co trzeba mowić? Przeciez po roku okazałoby sie, ze normalna rozmowa
jest niemożliwa.
Wydaje mi się, ze lepiej czasem popełnić błąd i powiedzieć "coś nie tak" niż
posługiwac się schematami, rozmawiając z własnym dzieckiem. Z dzieckiem trzeba
rozmawiać normalnie, tak jak z innymi ludźmi - inaczej nie będzie ono miało
wlasnej matki, tylko robota.

[mamaemilii]

Verdano, czy Ty zakładasz, że po przeczytaniu tej książki posługujemy się tymi
schematami i czekamy na te same odpowiedzi, które na jej stronach są
prezentowane?

Z mojego doświadczenia powiem, że wystarczy nastawić się na inny tok
postępowania/rozumowania i zacząć rozmowę od podanych przykładów. A potem samo
leci. Wyłamanie się czy nawet popełnienie "błędu" ma wtedy też zupełnie inny
rezultat.

Mi to było naprawdę potrzebne, by nauczyć się pewnych schematów - właśnie na
początek. Bo nie wyniosłam z domu umiejętności rozwiązywania problemów w
racjonalny, kulturalny i pozytywny sposób. A te metody przydają się także w
rozmowach z dorosłymi.

[jola_ep]

> A ja mam alergie na tę książke i jej porady.

Mi się spodobała, bo większość rad już stosowałam intuicyjnie w praktyce (a może to po prostu rzeczy wyniesione z domu).

Parę pomysłów wykorzystałam i bardzo sobie je chwaliłam - np. rozwiązywanie sytuacji problemowych za pomocą kartki - zadziałało i dało niesamowite efekty.
Inna sprawa, że nigdy przedstawionych schematów nie trzymałam się na sztywno - to raczej było źródło mojego natchnienia.

Pozdrawiam
Jola

[mamaemilii]

Tak, to jest ta książka, na pewno do kupienia w innych miejscach.

[mysian33]

Ta ksiazka "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały.Jak słuchać,żeby dzieci do nas
mówiły"napisana przez Adele Faber i Elaine Mazlish to moim zdaniem żródło
wiedzy. Nie wyobrazam sobie jak mozna by było powtarzac słowo w słowo z ksiazki
przeciez sytuacje są różne a i dziecko kazde inne.Ja w kazdym badz razie goraco
ja polecam

[dagu75]

a ja czytam i nie umiem. To znaczy nie umiem sobie poradzić z agresja, którą we
mnie wzbudza jęczenie mojego dziecka. I krzyczę. Mam doła.Umiem z nia
rozmawiać, ona mówi mi wiele rzeczy, zauważam, że postępuję tak, jak polecają
autorki , niemniej nie umiem się wyrwać z tego kręgu. Jak?

[scher]

dagu75 napisała:

> a ja czytam i nie umiem. To znaczy nie umiem sobie poradzić z agresja, którą
> we mnie wzbudza jęczenie mojego dziecka.

Na jęczenie jest prosty sposób: NIE reagować na prośby dziecka wyrażane
jęczącym tonem.
- Powiedz to normalnym tonem. Wtedy usłyszę.

Sz.

[iljana]

Nie wiem czy zapytanie do mnie ma formę "złośliwą" czy nie ale odpowiem. Przed
wszystkim ja chwalę sobie te ksiazki, bo choc, nie non stop wykorzystuję pewne
metody, to jednak one porządkują moje zycie i zycie dzieci. Jak każde dziecko,
maluchy zachowują się raz dobrze raz źle. Przy czym, ja jako osoba nerwowa i
krzykliwa nie zalatwiam z nimi spraw, tak jakbym sobie tego życzyła, mimo ze
jestem dorosła. Niepotrzebnie się unoszę, ale to dlatego ze czuje sie bezsilna.

Tyle ze to juz przeszłość. Dzięki tym książkom nauczyłam sie postępować z
zachowaniem moich dzieci i swoim podejsciem - modyfikując je. I cale szczęscie,
bo powielałam schemat zachowania jaki representowała moja mama w stosunku do
mnie.

Polecam więc to, co sama mam w bibliotece, i choć tematyka jest bardzo
zblizona, nic się nie pokrywa.
1.janet poland - trudne dziecko
2.jane nelsen - pozytywna dyscyplina
3.robert mackenzie- kiedy zabronic? kiedy pozwolic?
4.adele faber i .. - wyzwolone dzieci wyzwoleni rodzice
5.adele faber i.. - jak mówić? jak sluchac?
6.adele faber i elaine mazlish- rodzenstwo bez rywalizacji

Przeczytałam je wszystkie i często jeszcze zaglądam. Łatwiej wychowuje mi się
moje maluchy, i lepiej je rozumiem. Dzieci stały się spokojniejsze i dosłownie
grzeczniejsze. Jeśli maja "wybuch" wiem co zrobić by minął.

Szkoda, ze moja mama postępowała i wciąz postępuje odwrotnie niż zaleca się w
książkach... przez to duzo się kłócimy.

pozdr.
PS. Mirra52 - u mnie jest to samo

[ksaga]

Iljana - absolutnie moja prosba nie miala zlosliwej formy, bardzo ci dziekuje
za tytuly,

odbierz prosze e mail gazetowy
pozdrawiam

[bri]

A w jakim wieku masz dzieci? Lubię takie lektury ale wydaje mi się, że dotyczą
starszych dzieci niż moja 14-miesięczna córeczka.

[monibiel]

Jeśli masz czas, czytaj już teraz. Przyda się bardzo szybko. A może znacie
ciekawe pozycje o wychowaniu jedynaków? Bardzo by mi się coś takiego przydało.

[iljana]

Moje chłopaki są w wieku 2 i 4,5 lat. Są same z siebie wspaniałymi dziecmi,
są "nowiutcy" i mozna w ich utrwalić dobre cechy, a złe szybciutko
wyeliminować. Nprzez nieumiejętnośc postępowania unieszczęśliwiamy nasze
wymarzone dzieci, organizując im marne wychowanie, pełne "szamotaniny". I
bardzo szybko widac efekty naszych zaniedbań - pyskatość, bunt, wrzaski,
obrażanie się, teksty "mamo jesteś glupia", czy "nie kocham cię". Trzeba sporo
pracy by naprawić to co popsuliśy, bo dzieci z natury rodzą sie milutkie,
posłuszne, ugrzecznione - dkuję, przpesiam, ceść, papa. Ale wszystko daje sie
zrobić.

Na placach zabaw często mamy chwalą moich chłopaków, że tacy ulozeni i
sluchający się. Nie mam awantur na podwórkach, dzieci robią chętnie wszystko o
co poproszę, przy czym uznaję ich prawo do złoszczenia się. W końcu każdy ma
złe dni.
Zdaję sobie też sprawę, że wraz z ich dorastaniem muszę zmieniać "metody na
moje dzieci", ale sukcesy jakie odnoszę... zachęcają mnie do szukania
wymyślnych sztuczek manipulacji.

[verdana]

Opieranie wychowania na manipulacji?
Nie.
Własnie to mi sie nie podoba. Dziecko to drugi czlowiek, a z nim należy mówic
szczerze, zwyczajnie i bez wymyślnych sztuczek. Jak bedzie trochę starsze, to
zauważy te manipulacje, to że mama inaczej zwraca sie do niego, a inaczej do
innych osób - a wtedy bedzie kłopot. Bo szczerość i naturalność w komunikacji
juz zaginęła.

[aniawroclaw1]

Verdena, zawsze lubiłam Cię czytać i uważam Cię za mądrą babeczkę. Ale nie
zawsze my rodzice możemy zaufać naszej tylko intuicji. Nie chodzi aby z książek
kropka w kropka wcielać wszystko w życie.

[lena99]

verdana napisała:

> Opieranie wychowania na manipulacji?
> Nie.
> Własnie to mi sie nie podoba.

Zgoda -

>Dziecko to drugi czlowiek, a z nim należy mówic
> szczerze, zwyczajnie i bez wymyślnych sztuczek.

Teoretycznie masz rację. Co jednak zrobić, gdy 3-latek upiera się żeby zjeść
np. banana, a żadne szczere i zwyczajne argumenty typu "nie mamy banana w
domu", "sklep jest już zamkniety" nie działają? U nas świetnie działało w tym
momencie "wyczarowywanie" wzięte właśnie z książki Faber. I wcale nie uważam,
że to manipulacja. To fajna zabawa, która rodzicom umożliwia niespełnianie nie
zawsze słusznych zachcianek dziecka.

Pozdrawiam

[iljana]

I to jest dla mnie własnie manipulacja. I nie widzę w tym nic zlego. Polecam.
Sprawdza sie także na dorosłych!

A co chcemy osiagnąć? Spokój?

[verdana]

Co to znaczy "nie działają?" To chyba znaczy, ze dziecko nadal płacze i się
banana domaga. Ja mowiłam "Nie ma banana, więc go nie dostaniesz" - i tyle.
Ryczało dziecko - no to ryczało. Mnie to nie bardzo wzrusza w takich wypadkach.
Kiedy dzieci się przekonały, ze nie ma oznacza "definitywnie nie ma" dosyć
szybko pojęły, że banana rykiem nie wyczarują. I zaakceptowaly prosty fakt, że
nie dostaje się wszystkiego, na co sie ma ochotę.
O ile pamiętam książka zaleca mówienie czegoś w rodzaju "Ja tez bym chciała,
aby banan był, jakbym mogła "czarować" to bym go zaraz stworzyla" (Oczywiscie
niedokladnie tak..). Problem w tym, ze ja bym banana nie stworzyła - no, może
banana to jeszcze, ale np. nie cukierka czy kolejnej zabawki na pewno nie.
Owszem, to bardzo skuteczna metoda na uspokojenie dziecka. Ale czy to dobra
metoda na nauczenie dziecka, że pewnych rzeczy po prostu nie dostanie, bo ja
nie chcę, zby je dostało? Albo do nauczenia akceptacji tego, ze jak nie ma, to
po prostu nie ma? Do nauczenia rezygnacji bez sztucznej "pociechy" - nie uwazam
bowiem, by należalo zawse pocieszać dziecko, które czegos nie dostaje i
tłumaczyć mu, że gdyby to ode mnie zależalo, to na pewno juz bym mu to
stworzyla.
Akurat wlasnie ta "manipulacja" wyjątkowo nie przypadła mi do gustu.

[lena99]

verdana napisała:

> Co to znaczy "nie działają?" To chyba znaczy, ze dziecko nadal płacze i się
> banana domaga. Ja mowiłam "Nie ma banana, więc go nie dostaniesz" - i tyle.
> Ryczało dziecko - no to ryczało. Mnie to nie bardzo wzrusza w takich
wypadkach.

Tak, to znaczy, że dziecko nadal płacze i się tego banana domaga. I coraz
bardziej się "nakręca", rozumiesz , na zasadzie - im bardziej banana nie ma,
tym bardziej będę ryczał.


> Kiedy dzieci się przekonały, ze nie ma oznacza "definitywnie nie ma" dosyć
> szybko pojęły, że banana rykiem nie wyczarują. I zaakceptowaly prosty fakt,
że
> nie dostaje się wszystkiego, na co sie ma ochotę.

Przecież ja też prawdziwego banana nie wyczaruję (a szkoda). I tez dziecko
nie dostanie wszystkiego na co ma ochotę. IMO w tej metodzie chodzi o
przerwanie tego ryku, odwrócenie uwagi, o uspokojenie oczywiście też.


> O ile pamiętam książka zaleca mówienie czegoś w rodzaju "Ja tez bym
chciała,
> aby banan był, jakbym mogła "czarować" to bym go zaraz stworzyla" (Oczywiscie
> niedokladnie tak..). Problem w tym, ze ja bym banana nie stworzyła - no, może
> banana to jeszcze, ale np. nie cukierka czy kolejnej zabawki na pewno nie.

No ale przecież NIC nie możesz wyczarować, więc co za różnica czy to banan czy
cukierek? Ja to traktuję jako zabawę, mogę "wyczarować" wszystko, nawet coś co
nie istnieje w rzeczywistości. To trochę na zasadzie spełnienia marzeń przez
złotą rybkę.

> Owszem, to bardzo skuteczna metoda na uspokojenie dziecka. Ale czy to dobra
> metoda na nauczenie dziecka, że pewnych rzeczy po prostu nie dostanie, bo ja
> nie chcę, zby je dostało? Albo do nauczenia akceptacji tego, ze jak nie ma,
to
> po prostu nie ma?

Nie wiem czy to dobra metoda. U nas działała bardzo dobrze. Teraz, gdy syn ma
5,5 roku nie jest już potrzebna, sam rozumie, że jak czegoś w domu nie ma, to
tego nie dostanie. Bo teraz docierają do niego normalne, logiczne argumenty.

>Do nauczenia rezygnacji bez sztucznej "pociechy" - nie uwazam
>
> bowiem, by należalo zawse pocieszać dziecko, które czegos nie dostaje

Dlaczego nie? Przecież nawet nam dorosłym zdarza się czegos nie dostać i wtedy
szukamy pocieszenia u innej bliskiej osoby.

>i
> tłumaczyć mu, że gdyby to ode mnie zależalo, to na pewno juz bym mu to
> stworzyla.
> Akurat wlasnie ta "manipulacja" wyjątkowo nie przypadła mi do gustu.
>

[verdana]

Mogę Ci to wytłumaczyc - na przykładzie tego właśnie cukierka.
Nie jest mi wszystko jedno, czy dziecko uważa, że ja tego cukierka chętnie bym
mu dała, gdyby był, czy też że cukierka nie ma i nie będzie - bo ja nie życzę
sobie, by te cukierki jadło. Wtedy "czarowanie" jest z mojej strony nie tylko
kłamstwem (przecież gdyby były w domu, to i tak by nie dostał), ale i uczeniem
dziecka, że wszystko co chce, tak naprawdę mu się nalezy. Jeśli tego nie ma -
to nie dostaje, ale w gruncie rzeczy "powinno" dostać.
Takich rzeczy jest cała masa. Co robić, gdy rzecz, jakiej domaga sie dziecko
jest dostępna, ale i tak nie powinno jej mieć? Jak wytumaczę następnym razem,
ze banan wprawdzie jest, ale nie dla niego?
Wolę zdecydowanie ryk dziecka - nie przeszkadza mi, że się "nakręca" - może
nakreca się dlatego, ze wie, iz czasem coś uda się osiagnąć - choćby
zainteresowania mamy. Więc musi wiedzieć, ze jego ryk idzie w próżnię.
oczywiscie nie, gdy ryczy, bo ma istotny powód - ale gdy ryczy, by coś wymusić.
Moje wyjące w takich sytuacjach dzieci pozostawiałam samym sobie. Mnie wyciem
do niczego żadne dziecko nie zmusiło. Mam twarde serce.

[lena99]

verdana napisała:

> Mogę Ci to wytłumaczyc - na przykładzie tego właśnie cukierka.
> Nie jest mi wszystko jedno, czy dziecko uważa, że ja tego cukierka chętnie
bym
> mu dała, gdyby był, czy też że cukierka nie ma i nie będzie - bo ja nie życzę
> sobie, by te cukierki jadło.

Wiesz co, moje dziecko też doskonale zdawało sobie sprawę, że pewnych
wyczarowanych rzeczy i tak by nigdy nie dostało. Bardzo często czarowaliśmy
właśnie rzeczy, których nie mógł jeść typu tort z bitą śmietaną, czekoladę albo
super auto z napędem na 4 koła (to może bym i kupiła, ale za drogie). Zresztą
często czarujemy też rzeczy dla mnie.

>Wtedy "czarowanie" jest z mojej strony nie tylko
> kłamstwem (przecież gdyby były w domu, to i tak by nie dostał), ale i
uczeniem
> dziecka, że wszystko co chce, tak naprawdę mu się nalezy. Jeśli tego nie ma -
> to nie dostaje, ale w gruncie rzeczy "powinno" dostać.
> Takich rzeczy jest cała masa. Co robić, gdy rzecz, jakiej domaga sie dziecko
> jest dostępna, ale i tak nie powinno jej mieć?

Ale ta metoda chyba nie dotyczy takiej sytuacji. O ile pamiętam.

>Jak wytumaczę następnym razem,
> ze banan wprawdzie jest, ale nie dla niego?
> Wolę zdecydowanie ryk dziecka - nie przeszkadza mi, że się "nakręca" - może
> nakreca się dlatego, ze wie, iz czasem coś uda się osiagnąć - choćby
> zainteresowania mamy. Więc musi wiedzieć, ze jego ryk idzie w próżnię.
> oczywiscie nie, gdy ryczy, bo ma istotny powód - ale gdy ryczy, by coś
wymusić.
>
> Moje wyjące w takich sytuacjach dzieci pozostawiałam samym sobie. Mnie wyciem
> do niczego żadne dziecko nie zmusiło. Mam twarde serce.

Mam teraz drugiego malucha (1,5 roku) i póki co stosuję
właśnie "przeczekiwanie" ryków. Bardzo dobrze działa. Ale gdy podrosnie to
zaczniemy "czarować".
Pozdrawiam

[jola_ep]

> O ile pamiętam książka zaleca mówienie czegoś w rodzaju "Ja tez bym chciała,
> aby banan był, jakbym mogła "czarować" to bym go zaraz stworzyla"

O ile pamiętam (ale dawno ją czytałam) książka zaleca, aby "odczarować" sytuację - zmienić ją w coś absurdalnego, wyolobrzymić, odrealnić i jak się da - rozśmieszyć.
Czy to manipulacja? Pewnie tak.
Czy jest czymś złym? To zależy w jakim zakresie i jakim celu ją stosujemy.
Ja uważam, że taka technika czasem przydaje się w życiu. Ot, jak choćby nasz domowy żart: czyli szorowanie podłogi
Mój brat opowiadał, że mieszkał kiedyś (krótko) na stancji u starszego małżeństwa. Pani domu wstawała _codziennie_ o piątej rano i szorując podłogi głośno wypominała mężowi zdradę sprzed... 20 lat
Więc jak czasem sytuacja zaczyna ocierać się o kłótnię z piorunami, to wspominamy to szorowanie podłogi - choćby "no to będzisz miała mi co wypominać przy szorowaniu podłogi", albo westchnienie "muszę ci wybudować z metr parkietu" I jak wyobrażę sobie tę sytuację, to nagle orientuję się że cały problem zostaje sprowadzony do realnego wymiaru i okazuje się zwykłym drobiazgiem Bo czy niewyniesione śmieci są warte tego szorowania? ))

Owszem, czasem musimy być kamiennie spokojni i przetrwać złość dziecka, bo czegoś tam zabroniliśmy. Ale czasem jest tak, że odpowiednio dobrane słowa potrafią rozładować sytuację i pomogą naszemu dziecku przetrwać np. rozczarowanie.

Pozdrawiam
Jola

[verdana]

Żarty - tak. To zresztą zupełnie co innego, niż opisywana technika. Ale żarty
nie zawsze i nie ze wszystkiego.
Stosowanie takiej techniki zbyt często, sprowadzanie rzeczy dla dziecka
powaznych do absurdu, to nie najlepsza droga. Jesli dziecko nie może dostac
samochodu, bo jest za drogi, to "wyczarowywanie" go mówi mu tylko jedno - taki
samochód właściwie powinien mieć. Nie ma, bo jest za drogi, ale własciwie
wszyscy marza o tym, by taki samochód dziecko dostało... Albo przy
wyolbrzymianiu mowi "Twoje marzenia sa smieszne i absurdalne". Nie chciałabym,
aby w ten sposób ktos potraktował moje marzenia...
Dlaczego nie można zwyczajnie i zgodnie z prawda powiedzieć "Nie kupię, bo jest
za drogi". Dziecko może bedzie rozczarowane. I dobrze. Rozczarowania, drobne
zmartwienia tego typu sa częścią zycia, elementem wychowania, uczuciem przed
którym dziecka naprawdę chronic nie nalezy.
Mam wrażenie, że ta technika służy bardziej rodzicom niz dzieciom. Służy temu,
aby rodzice mieli spokój, zeby nie było im przykro, ze dziecku jest przykro.
Ale czy to dobre dla dzieci? Wątpię...

[niepytana]

Verdana, bardzo ale to bardzo sie z Toba zgadzam. Nie pierwszy raz z reszta.
Gdyby nie nick to bym myslala ze sama to napisalam Mnie tez draznia te
manipulacje i ta sztucznosc... Trzeba sobie raz na zawsze wytlumaczyc ze
dziecko powolalismy na taki a nie inny swiat. Nie jest on zawsze perfekcyjny;
taki jaki bysmy chcieli by byl dla naszego dziecka. Nie mozna dziecka zamknac w
szklanej bance. Z wiekiem musi ono sie nauczyc ze zycie jest radosne,
szczesliwe, pelne milych niespodzianek; ale rowniez jest ono czasem smutne,
niesprawiedliwe i pelne niemilych rozczarowan. Nie znaczy wcale ze placzace czy
smutne dziecko trzeba ignorowac, ale... ja tu jednak bardziej wierze w dobra
wole i intuicje rodzicow niz roznorakie ksiazki. NIE WOLNO DZIECKA OKLAMYWAC
ANI NIM MANIPULOWAC. Manipulacje to zostawmy dealerom uzywanych samochodow.
Verdana ma absolutna racje. Z dzieckiem trzeba rozmawiac szczerze uzywajac
stosownej do jego wieku logiki i jezyka. Naprawde nie lubie przeginania i
skrajnosci. Najpierw klapsa porownuje sie do znecania sie nad dzieckiem, teraz
to juz rowniez krzyknac nie wolno. A wlasnie ze wolno. To jest emocja. Kocham
dziecko, mocno je przytule, krzykne z radosci, ze strachu, z nerwow. To sa
wszystko emocje i negatywne i pozytywne takie z jakimi dziecko i tak pozna sie
w zyciu. Jestesmy ludzmi i wlasnie pokazujemy emocje, mamy serce i dusze, nie
jestesmy obojetne. Dlaczego mamy uczyc dziecka bycia ozieblym, obojetnym
robotem. Czy nie jest to dla Was normalne ze inaczej powiemy do dziecka za
pierwszym razem "Poloz ksiazeczke na miejsce." a inaczej za piatym razem, a
jeszcze inaczej powiemy za pierwszym razem "Nie dotykaj!!!" naprzyklad kubka z
wrzaca woda. A czasami poprostu zachowamy sie "niewychowawczo" i mrukniemy cos
do dziecka bo akurat boli nas glowa. Takie zycie. Wazne zeby zachowac umiar i
zeby dziecko wiedzialo zawsze ze kochamy je ponad wlasne zycie. Trzeba pokazac
dziecku w nas kochajacego niekoniecznie perfekcyjnego czlowieka a nie
monotonnego, ozieblego eksperta od wychowywania dzieci.

[lena99]

Zgadzam się z Tobą.
Ale to nie wyklucza korzystania z poradników wychowania. I wyboru niektórych
metod.
Chyba nie myslisz, że na każde zdanie dziecka mam wyuczoną kontretną odpowiedź.
Po prostu czasami pewne metody, a nawet, tak, pewne zdania, pozwalają mi
inaczej spojrzeć na problem. Czasami ułatwiają podjęcie rozmowy albo przerwanie
niekończących się płaczów albo znalezienie wyjścia z "zaułka" w który zapędzili
się rodzice i dziecko. I tylko tyle. Albo aż tyle.

[lena99]

A dlaczego nie można powiedzieć "Nie kupię samochodu, bo jest za drogi, ale
mogę ci go wyczarować"? -

[triss_merigold6]

Bo to nieprawda. "Wyczarowany" samochód ma się nijak do realnego, takiego który
dziecko może dotknąć i pobawić się.
Ucieszyłabyś się jakby Ci ktoś sprzedał tekst "Nie dam Ci kasy na buty ale mogę
je wyczarować?"

[lena99]

triss_merigold6 napisała:

>
> Ucieszyłabyś się jakby Ci ktoś sprzedał tekst "Nie dam Ci kasy na buty ale
mogę
>
> je wyczarować?"

DobreDDD

Ja to "czarowanie" traktuję w kategorii "marzeń". A marzyc każdy może. Ja np.
marzę o super terenówce i moje dziecko raz po raz mi ją "wyczarowuje" . I
naprawdę nie widzę w tym nic złego, nie jest to dla mnie manipulacja ani
okłamywanie.

[triss_merigold6]

Wydaje mi się, że dzieci świetnie rozróżniają kategorie marzeń. Są marzenia
realne: Barbie, lego, konkretny ciuch, topowe naklejki i marzenia bajkowe z
cyklu "chciałabym być perską księżniczką/delfinem Umem/treserem dzikich
zwierząt". O tych bajkowych można czarować, to jak zabawa w teatr i dzieci
kojarzą zabawową konwencję. Te realne są dotykalne i pragmatyczne, dziecko WIE,
że mogłyby być spełnione tylko - z różnych powodów - rodzice ich spełnić nie
mogą lub nie chcą.

[jola_ep]

> Żarty - tak. To zresztą zupełnie co innego, niż opisywana technika.

Upss, bo ja właśnie tak odebrałam tę technikę. Ma sens tylko wtedy, gdy obie strony wiedzą, że wkraczają w sferę absurdu. Śmieszne bo absurdalne.

Z drugiej strony czarowanie i świat nierealny jest bliski dzieicom. Często poruszają się w sferze marzeń, wyobraźni. Same zresztą, jak są małe, "zaczarowują" sobie często jakieś przykre przeżycia i rozczarowania. Moja córa miała np. Dobrego Wilka który wspierał ją i pozwalał na to, na co nie pozwalali rodzice

> Ale żarty
> nie zawsze i nie ze wszystkiego.

Tak samo jak rady z tej książki. Nie wszystkie IMHO do stosowania non-stop. Niektóre są zarezerwowane na szczególne okazje.

Ułatwiają nam zrozumienie psychiki dziecka. Są tam pewne techniki, po które możemy sięgnąć. Takie źródło natchnienia. Dlatego lubię tę książkę

Już pisałam, jak bardzo pomocny okazał się sposób z rozwiązywaniem problemów na kartce. Miałam parę takich sytuacji, gdy bez nich nie mogłam sobie poradzić m.in. lęk córki przed zabiegiem podcinania wędzidełka. Technika zadziała błyskawicznie. Po 10 minutach sztywne wcześniej z przerażenia dziecko wkroczyło do gabinetu niemal z uśmiechem.
Ale z drugiej strony nie jest to sposób do korzystania zawsze i wszędzie. Zazwyczaj zwykła rozmowa wystarcza

Pozdrawiam
Jola

[welwal]

Moje gdy chce banana, którego nie mam, zazwyczaj nie rozumie że "nie ma". I tak
się domaga, złosci i czasem krzyczy. Wtedy mówię: A ja chcę gwiazdkę z nieba?
Wtedy dzieciaczek cichnie, śmieje się i mowi: "nie mam". A ja mu na to: "a ja
nie mam banana". jest po sprawie.

Czasem wpada na pomysł i wyciąga pustą rękę i mowi: "proszę", wtedy ja wyciągam
swoją i też mówię "proszę". śmiejemy się, i jest ok.