mama-psycholog chętnie pomoże...

[lahesis]

Uzbroiłam się w cierpliwość i ... juz zauważyłam pierwsze efekty.
Mój synek już sam otwiera buzie do mycia ząbków i daje sobie trochę pojeźdździć
(celowo użyłam tego słowa, bo faktycznie musze sie śpieszyć) szczoteteczką...
On w tym czasie stojąc na toalecie pochyla się nad zlewem i bawi korkiem
zatykając i otwierajac odpływ. Ale to nie wielka cena za czyte ząbki, prawda?


Mam kolejne pytanie jak w "pokojowy" sposób oduczyć synka jedzenia przy
reklamach? Jak go zabawiam lub/i ogląda reklamy potrafizjeść ogromne ilości.
Czasem udaje mi się nakarmić go bez niczego i też jest dobrze, ale zjada mniej.

pozdrawiam i z góry dziękuję za pomoc

[malma6]

Mam osmiomiesięcznego syna od jakiegos tygodnia wstaje w nocy i przez 1,5
godziny płacze nie pomaga lulanie. Wcześniej ząbkował, gorączkował i byc może
troche go rozpieścicliśmy ale trudno jak jest chory nie robić tego. Teraz to
wykorzystuje na swój sposób.Zaczyna tez to stosowac w dziń. Pewnie zwraca uwage
w ten sposób na siebie. Krzyczy jakby go ze skóry obdzierali. Da się to jakoś
wyeliminować?

[elfik252]

Mam synka 21 miesięcznego. O d pół roku z dwoma przerwami uderza głową w
podłogę jak mu się czegoś zabroni, Na początku były to lekkie uderzenia na
które nie zwracałam uwagi, wychodziłam z pokoju. W tej chwili doszło do tego,
że mój syn uderza mocno głową robiąc sobie guzy, które zmieniają kolorki.
Uderza w ścianę w łóżeczko, prawie z byle powodu: bo coś gdzieś mu wpadnie, nie
potrafi czegoś jeszcze zrobić itd. Tak się wyładowuje, tylko że teraz to ja się
boję że sobie krzywdę zrobi. Teraz zmieniłam taktykę i staram się jak
najszybciej zapobiec uderzeniom, ale nie zawsze od razu mogę (mam jeszcze
córeczkę 3,5 roku). Próbowałam karać, dałam klapsa, przytulałam , pokazywałam
inny sposób wyładowania. Nie ma już pomysłów. Proszę o fachową pomoc. Jestem w
kropce, próbowałam różnie. Zdaje sobie sprawę, że on w ten sposób chce zwrócić
na siebie uwagę, ale jak mu pomóc. Próbowałam również biegania za nim z
poduszką (pomysł „super niani”. Dodam że synek jest w domu z nianią. Pozdrawiam

[anita258]

ponawiam prozbe o od odpoweidz.

[anna_lidia]

Witajcie wszyscy! BARDZO serdecznie przepraszam za milczenie. Zachorowała moja
córka i przez kilka dni wypadłam z normalnego funkcjonowania. Teraz pierwszy
raz sprawdziłam komputer i przeraziłam się tym, co rozpętałam . Samych
nowych maili jest kilkadziesiąt, więc sami rozumiecie, że chwilę mi zajmie
nadrobiennie zaległości. Postaram się na bieżąco odpisywać na forum, odpowiedź
na maila może jednak potrwać kilka dni.
Bardzo jestem wdzięczna za każdą Waszą reakcję na moje odpowiedzi - wtedy wiem,
że to co robię ma dla kogoś sens. Bardzo Wam dziękuję za zaufanie. Jeszcze raz
przepraszam i przystępuję do odpisywania. Pozdrowienia!!!

[anita258]

dziekuje za odpowiedz .moje zapytanie do pani drugie zapytanie do pani zle
wpisałam do jako odpowiedz od pani.zamiast wpisac pod mama -psycholog chetnie
pomoze wpisało jako odpowiedz

[opuncjafigowa]

Prosze o odpowiedź!!! do anna_lidia

[opuncjafigowa]

Bardzo prosze o odpowiedź na mój post wyżej Będę wdzięczna za każdą sugestię,
zwłaszczą, ze do psychologa idziemy dopiero pod koniec listopada.

[julita.kaminska]

Mam ogromną prośbę , zauważyłam u swojej 5.5 letniej córeczki dziwne
zjawisko : jak tylko głośniej jej zwrócę uwagę, że coś źle zrobiła to mała
ucieka , wchodzi pod stół i nie chce wyjść .Jak babcia, czy tata też głośniej
jej zwrócą uwagę ,że coś źle zrobiła to mała tak samo , biegnie do innego
pokoju ,wchodzi pod stół i siedzi pod nim , nie chce wyjść , mówiąc że ja ,albo
babcia ,albo tata skrzyczeli ją. Czy to jest normalne? Wiem ,że coś robie źle,
że nie powinno się krzyczeć na dziecko. Nie chce aby mała przez moje zachowanie
nabawiła się nerwicy lub kompleksów.. Jak postępować? .Próbuje jak mała coś
rozleje mówić nic się nie stało, potrzebna jest ścierka , i trzeba zetrzeć
rozlana wodę .Oczywiście ścieramy obie .Ale z takim zachowaniem wchodzeniem pod
stół – jak postępować- proszę poradż ,gdzie robie błąd, i jak postępować dobrze-
pozdrawiam i czekam na radę –Julita Witczak

[anna_lidia]

[anna_lidia]

jakoś źle mi się wkleja, chyba odwykłam .

[anna_lidia]

Witam!
Przepraszam za zwłokę w odpowiedzi. Pisała Pani o pierszym dniu w żłobku,
pewnie od tamtego czasu sporo się już zmieniło. Rozumiem, że problemem jest
przestrzeganie zasad przez Kubusia (nie uciekamy na spacerze, nie bijemy dzieci
itp.). Niektórym dzieciom trudniej się dostooswać, niż innym. W takim wypadku
polecałabym ograniczenie ilości zasad przy jednoczesnym konsekwentnym ich
przestrzeganiu, tzn. np: uciekanie - przy każdej ulicy powtarzać synowi, że nie
wolno NIGDY oddalać się od mamy tam, gdzie jeżdżą samochody. Tłumaczyć, jakie
to niebezpieczne. Złożyć na niego część odpowiedzailności - niech sam próbuje
zgadywać, gdzie trzreba się trzymać mamy. Jeśli nie przrestrzega zasady -
bezwzględnie stooswać ustalone wcześniej sankcje np. "dalej jedziesz w
wózku /idziesz cały czas za rękę/ aż do samego placu zabaw". KONSEKWENTNIE, z
tłumaczeniem sensu zasady. Pozwolić za to na bieganie wszedzie tam, gdzie nie
grozi to wpadnięciem na ulicę czy inne niebezpieczne miejsce - na podwórku, w
parku raczej da radę Pani go dogonić. Podobnie z innymi problemami; ściśle
określona, wytłumaczona i knsekwentnie pzestrzegana zasada, ale nie mnóswo
zakazów inakazów, w których dziecko się gubi. Jeśli jest jeszcze coś w czym
mogłabym pomóc, proszę pisać. Pozdrawiam.

Witam.Jestem mamą 2 letniego Kbusia.Moje dziecko jest tzw.Zywym srebrem.Od
dzisiaj poszedł do żłbka no i sie zaczęło.Sa oczywiście plusy i minusy.Plusem
jest to że za mna niepłakał,jadł,spał{ale pani musiała go głaskać aż zasnął ,ale
zasnąl],śmial sie,mówi do pani ciocia , siadał na nocniku [w domu jest cudem
jesi usiadzie].A teraz minusy otórz bije dzieci -gdzie nigdy mu sie niezdarzyło
na podwórku , zabiera zabawki -tez mu sie to niezdarzyło,no i jak wyszli na dwór
to im uciekał [tern jest ogrodzony]ale panie za nim niebiegłąy tylko obserwowały
i wrócił-nasze spacery wygladaja raczej jak pościg bo on mi ucieka.Panie w
żłobku stwierzdiły że są widoczne problemy wychowawcze wiem że niejestem ideałem
ale co mam zrobić.A najlepsze jest to że jak jestem z nim naplacu zabaw to widze
że dzieci tez zabieraja zabawki i sie podskubjują.No i wydaje mi się że żłobek
jest odpoweidnim miejscem na społeczny rozwój dziecka a panie też powinny nawet
stosowac stanie w kącie np.za i tłumaczyć.I jeszcze jedno pytanie jak reagować
na histerie dziecka i na to jeśli jest agresywne no ijak mam sobie poradzić z
ucieczkami na spacerach .Bardzo prosze o pomoc.

[anita258]

ziekuje ża odpowiedz moze niezmieniło sie duzo ale za to dzisiaj moje dziecko
poszczypał i pogrzło panią w złobku .Niepowiedziała mi dlaczego wogóle
niechciała ze mna rozmawiać ,tylko powiedziała że szkoda mówić i że straciła do
niego cierpliwosc.boje sie ze go wkoncu wyrzuca.z góry dziekuje za odpowiedz

[anna_lidia]

Witaj.Tak jak piszesz, może to być sposób synka na poradzenie sobie z
frustracją. Takie zachowanie zdarza się dzieciom w jego wieku (i starszym)i
dopóki poza tym wygląda na zdrowego i zadowolonego - nie powinno być wielkim
problemem.Jeśli jednak nabija sobie guzy, trzeba mu trochę pomóc. Dobrze byłoby
nie dawać mu odczuć, że jakoś bardzo zajmuje Was ten problem - dzieci
powtarzają to, co zajmuje uwagę rodziców. Spróbuj pomóc mu rozładować stres
zamim zacznie się uderzać - nazwij problem, zainteresuj nową zabawą, zapewnij
bezpieczne sposoby wyładowania - może rzucanie poduszką, albo zabawka -
wbijanka...Zabezpiecz łóżeczko wysokim ochraniaczem, odsuń od ściany...Słowem -
postaraj się zminimalizować częstość i "urazowość" uderzeń, jednocześnie nie
dając mu odczuć, że bardzo się tym zajmujesz. Pozdrawiam.

[agusia99]

Witaj mamo-psycholożko!
Mamy dwóch kochanych chłopców: Mateuszka i Jasia, którzy jak każde chłopaki biją
się ale też i godzą. Umieją razem bawić się, co mnie bardzo cieszy.
Chciałabym się dowiedzieć jak mam postąpić z moim prawie 5 letnim synem, który
jakieś 3 tygodnie temu przyniósł z przedszkola "brzydkie słowa". Powtarza je
przy byle okazji: kiedy czegoś chce, a nie może dostać, kiedy pokłóci się z
młodszym bratem (2 latkiem), kiedy sam się bawi i ma dobry humor, kiedy tylko
przyjdzie mu ochota. Stosowałam już kilka metod, ale niestety nie podziałały.
Były to ignorancja, mówienie, że u nas tak się nie mówi, potem powiesiłam kartkę
na drzwiach: "W naszym domu nie mówimy brzydkich słów", potem chciałam go wziąć
na "ambicję" i przekonywałam, że jest mądrym chłopcem, który potrafi zastąpić
brzydkie słowa ładnymi. Wymyślaliśmy konkrety. Potem zaczęłam stosować kary:
"karne krzesełko" znane z programu "Superniania" wreszcie moje emocje wzięły
górę i dałam mu klapa. Wiem, że tak nie powinnam była zrobić. Ale nie mam już
innych pomysłów. A może przeczekać, tylko, że już nie mam cierpliwości. Sama też
czuję się nie najlepiej - jestem w 7 mies. ciąży i jest mi coraz ciężej, muszę
często odpoczywać i wiem też, że nie powinnam denerwować się... Mąż dzisiaj
zaczął stosować pasek. Sama byłam w dzieciństwie bita i wiem, że nie tędy droga.
Trzymaj się i jak możesz, to odpisz na: [e-mail]
Aga
Doradź mi proszę, co powinnam robić.

[anna_lidia]

Witaj!
Zastosowałaś chyba wszystkie "poradnikowe" sposoby. Jeśli wszystko zawiodło ja
zrobiłabym jedno: PRZECZEKAŁA. Stale zajmując się problemem przeklinania synka,
nawet w negujący sposób, po prostu je wzmacniacie. Syn w ten sposób może
wyrażać swój bunt, testować granice oraz - co w Waszej sytuacji może być dość
prawdopodobne - zabiegać o Wasze zainteresowanie. Rozumiem, że trudno Wam
tolerować takie jego zachowanie, ale dzieciom w pewnym wieku to się zdarza i
nie jest to nic niepokojącego. W prawidłowej domowej atmosferze po prostu
przemija. Tak że doradzałabym spokój (nie bijcie!!!), jaasne wyłożenie
zasad: "nie przeklinamy. To obraża. Jeśli chcesz być przeze mnie usłyszany,
zwracaj się do mnie kulturalnie, w przeciwnym wypadku Cię nie usłyszę". Poza
tym nie zauważać, nie komentować, puszczać mimo uszu. Jest duża szansa, że
występy pozbawione zainteresowania szybko go znudzą. Dodatkowo zachęcam do
okazywania mu uwagi i czułości zawsze a zwłaszcza wtedy gdy zachowuje się
poprawnie. Życzę powodzenia. Napisz, jak rozwija się sytuacja. Pozdrawiam.

[beatatu]

Witam serdecznie. Mam następujący "problem".
Wróciłam do pracy jak moja córka miała 1 rok i 4 m-ce, było to półtora m-ca
temu. Córka zawsze była bardzo zżyta ze mną, zanim wróciłam do pracy, właściwie
tylko ja się nią opiekowałam, ale teraz po powrocie do pracy zauważyłam, że coś
dziwnego się z nią dzieje. Jak mnie nie ma w domu jest po prostu jak anioł,
spokojna, grzeczna, słucha się, aż dziwna. Natomiast jak ja wróce do domu robi
się marudna, ciągle chce do mnie na ręce (choć nigdy nie chciała), sama nie wie
co chce, grymasi i ciągle chce się przytulać. Wiem, że napewno za mną tęskni,
ale sytuacja z dnia na dzień wg mnie się pogarsza. Nie wiem czy powinnam
próbować ją ignorować czy robić to czego ona ode mnie oczekuje np.przytulać???
Będę bardzo wdzięczna za radę.
Dziękuję

[anna_lidia]

Witaj! To, co opisujesz, zdarza się bardzo często. Dziecko z opiekunką czuje
się mniej bezpieczne niż z mamą i dlatego nie może "pozwolić" sobie na napady
złości. Traktuj to jako znak, że to z Tobą czuje się bezpieczna i kochana.
Przede wszystkim jednak Mała "nadrabia" czas Twojej nieobecności, domaga się
uwagi, czułości i zapewnienia, że mimo pozostawiania jej w domu nadal tak samo
ją kochasz. Tak więc przytulaj, spędzaj z nią jak najwięcej czasu (oczywiście
nie oznacza to postawienia na głowie planu dnia i zaniechania zasad, jakie
obowiązują w Waszym domu). stopniowo córeczka poczuje się pewniej i będzie
mniej grymasić, choć raczej jeszcze długo może w taki sposób "odreagowywać"
zostawanie z opiekunką, nawet ulubioną. Przytulajcie się i czulcie - dziecko
rośnie niewiarygodnie szybko i już bardzo niedługo będziecie tęsknie wspominać
ten czas.

[anita258]

Inne zapytania były wcześniej i jeszcze nie otrzymały odpowiedzi , bardzo
prosze o odpowiedz

[anna_lidia]

Czy mogę prosić o maila z wszystkimi pytaniami? Pozdrawiam.

ponawiam prośbę o pomoc

[azada]

Kilerka. Taką ksywę ma moja córeczka (3 latka). Obecnie drugi tydzień chodzi do
przedszkola i bije dzieci. Nie są to zwykłe popychanki. wczoraj "przydzwoniła"
dziecku z tzw. "główki". Pani w przedszkolu krzyknęła na nią,Zosia zrozumiała,
że źle zrobiła. Niemniej jednak zdarza jej się bić, pani na nią krzyczy, Zosia
nie lubi chodzić do przedszkola i robi się koło zamknięte. Wierze paniom
przedszkolankom dziwi mnie jednak fakt, że w domu aż takie brutalne zachowania
się nie zdarzają. Zosia ma młodzszego braciszka (4 miesiące)jeśli już zdarzy się
jej doprowadzić go do płaczu to tylko dlatego że go "troszkę" mocniej przytuli.
Tłumaczę jej wtedy że musi to robić delikatniej bo braciszek jest jeszcze
malutki. Ale kiedy Zosia jest w przedszkolu to nie mam okazji zareagować
bezpośrednio po fakcie bicia. Co mam zrobić, dlaczego tak się dzieje, czy
powinniśmy udać się do psychologa, czy Zosia w ten sposób odreagowuje coś czego
nie wolno jej robić w domu, czy w taki sposób przystosowuje się do życia w
przedszkolu, w nowej społeczności?
Zaznaczę jeszcze że Zosia chodziła również do żłobka, nie powiem że była
aniołkiem, zdarzyło się jej uderzyć inne dziecko, ale były to bardzo sporadyczne
przypadki i nie tak brutalne.
Pozdrawiam i proszę o pomoc.
Mama Ania

[opuncjafigowa]

Bardzo prosze o pomoc, sugestię...Mój problem opisałm tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=40028&w=50646055
Niestey od poniedziłku siedzimy w domku, ponieważ Synek ma katar i troszkę
pokasłuje (osłuchowo czysto), jednak wolę go przyetrzymać w domu. I problem
polega na tym, zeby go przygotowac jak najlepiej do kolejnego wyjścia, jak ma
rozmaweiać, ajk przekonać, aby obyło sie bez spazmów. Niby mówi mi że będzie
się bawił tym czy tamtym, a potem przychodzi i mówi, ze sie boi, bo nie będę z
nim...

Prosze o pomoc.

[aldi70]

Mój maly synek nie che zostawac z nikim innym tylko ze mna, nawet na zakupach
nie chce siedzec u taty na rekach tylko krzyczy za mna, ja uz nie mam sily go
nosic, i chcialabym miec troszke czasu dla siebie. maz chetnie bawilby sie z
dzieckiem, ale nie moze bo on placze wciaz za mna.Co robic?

[pepito]

Mam pytanie - czy taki sposób odpowiadania, że doklejam swój wpis do postu-
pytania jest dla Was czytelny? Wiem, że odpowiadam czasem po kilku dniach, i
rozumiem, że wtedy trzeba się trochę naszukać niestety. Czy łatwiej byłoby,
gdybym po prostu dopisywała się na końcu wątku, podając nicki? A najchętniej -
napiszcie cokolwiek w ramach odzewu, będę wiedziała, że znalezione i
przeczytane i sie nie zastanawiała Pozdrawiam.

[anna_lidia]

...ale poza tym wszystko się zgadza. Przepraszam.

[gojdek1]

--------------------------------------------------------------------------------
Dzień dobry. Mój brzdąc od prawie miesiąca ma problemy z zasypianiem w ciągu
dnia i
wieczorem. Wcześniej nie było problemu po kąpielu szedł od łóżeczka , pił
mleczko i zasypiał.Teraz nie chce wejść do łóżeczka, boi się . Mleko bije w z
nami ,zasypia później w naszym towarzystwie. W ciągu dnia jest bardzo
aktywny, bawi sie , biega po dworze.
Bardzo proszę o rady. Zastanawiam sie nad uczeniem go samodzielnego
zasypiania od nowa poprzez przetrzymywanie.Nie jestem tego pewna ,mam
wątpliwości czy jednak nie przeczekać tego okresu, może cos sie zmieni. Nie
wiem co robić, chce aby mój synek umiał zasypiać sam i nie chce mu wyrządzić
krzywdy. . Gojdek- mama Tomusia e-mail: [e-mail],[e-mail]
Pozdrawiawm

[anna_lidia]

Witam! Niewiele mogę tu zaproponować. Nie znam żadnych szczegółów, nawet wieku
dziecka. Jest b. wiele teorii nt usypiania dzieci, ale wszystko zależy od
konkretnego dziecka i przekonań rodziców.
W ogóle problemy i wątpliwości związane z zasypianiem ciągle pojawiają się na
tym i innych forach. Nie bez powodu - jest to jeden z naistotniejszych i
najczęstszych rodzicielskich problemów. W doodatku jest to sytuacja zwykle
powiązana z dużym ładunkiem rodzicielskich emocji - dochodzi zmęczenie po
długim dniu, pragnienie chwili dla siebie, niecierpliwość, dziecko zmęczone też
jest w nienajlepszej formie itp. Sytuacja może się zmieniać, to co skutkowało
jeszcze wczoraj, dziś może już zupełnie nie działać. Pojawiają się ogólne
wątpliwości dotyczące wychowania, myślenie, na ile nasze ppostępowanie wpływa
na aktualne kłopoty...
Ale naprawdę - nie ma na to jednej cudownej rady, nie da się jej też moim
zdaniem udzielać "na odległość" bo bardzo to zależy od chrakteru dziecka (np.
wypłakiwanie działa u niektóre dzieci doskonale, podczas gdy dla innych może to
być przeżycie traumatyczne niemal), sposobu wychowywania, poglądów rodziców
(jeśli nie jest się naprawdę przekonanym do stosowania jakiejś zasady, szanse
powodzenia są znacznie mniejsze), aktualnej sytuacji życiowej czy bodaj
mieszkaniowej... Słowem - nie mogę w takich wypadkach zaproponować nic innego,
jak tylko poczytanie o różnych sposobach radzenia sobie z tym problemem (na
początek można poszperać tutaj, na e-dziecku), dokonanie wyboru tego, który w
naszej sytuacji wydaje się najlepeij rokować i konsekwentne wprowadzanie go w
życie. Jedynym ogólnym sprawdzonym sposobem jest wyciszanie dziecka, stopnoiwe,
bez pośpiechu spędzanie np. ostatniej godz przed snem, a także zawsze i w tej
samej kolejności stosowane rytuały związane z póściem spać.
Wiem, że Ty i inni forumowicze nie takiej odpowiedzi oczekują, ale byłabym
nieuczciwa sugerując, że posiadłam jakiś uniwersalny i genialny patent na
usypianie wszystkich dzieci. Pozdrawiam.

anonimowo?

[melka_x]

To nie jest złośliwość, ale jeśli udzielasz rad jako ekspert, nie zwyczajna
foremka, to powinnaś się przedstawić. Ładnie byłoby też gdybyś powiedziała
kilka słów o sobie, jaką uczelnię skończyłaś, w czym się specjalizujesz, jakie
masz doświadczenie. Tak jak lekarze nie udzielają rad anonimowo, tak nie
powinni robić tego psychologowie, bez urazy.

[anna_lidia]

Melko! Kiedy ja naprawdę czuję się "zwyczajną foremką" /choć początkującą/ a
nie ekspertem! Wiele razy zresztą zastrzegałam się, że nie są to "diagnozy i
porady psychologiczne" bo to niemożliwe bez pełniejszej wiedzy. Nie wypowiadam
się też w przypadkach szerszych problemów, dysfuncji w rodzinie itp, najwyżej
sugeruję skonsultowanie się /osobiste!/ze specjalistą, a tylko w przypadku
drobnych, codziennych wątpliwości, w stylistyce niewiele odbiegającej od "mama -
mamie". Wszystko poza tym byłoby oczywiście nieetyczne.
Jeśli chodzi o przedstawienie się, to jednak internet nie wydaje mi się dobrym
miejscem na publikowanie danych osobowych, nawet na tak miłym forum. Studia
psychologiczne /ze szczególnym zainteresowaniem psychologią wychowawczą,
rozwojową itp/skończyłam na Uniwersytecie Warszawskim, lat już temu z osiem,
konfrontując potem wiedzę teoretyczną z praktycznym postępowaniem wobec dzieci
cudzych i własnych /mam bowiem badzo udaną dwójkę/. Wyszłam z założenia, że nie
będę się rozpisywać, bo napisać można wszystko, jak to w internecie, lepiej
pozwolić forumowiczom ocenić jakość i przydatność praktyczną moich rad. Co
niniejszym czynią. Pozdrawiam.

agresywny 2-latek

[imiriam]

Syn ma niespełna 2 lata (23,5 miesiąca). Z przykrością muszę przyznać, że jest
agresywny, szczególnie wobec innych dzieci. Nie bardzo wiem co mam robić.
Przeczytałam w nowym miesięczniku Olivia baby radę, że nie należy mieszać się w
bójki maluchów dopóki nie poleje się krew, ale mam co do tego wątpliwości.
Syn nie lubi jak inne dziecko włącza się do jego zabawy, najczęściej wtedy
ucieka się do rękoczynów. Często jednak bije łopatką, sypie piachem, szczypie,
czy popycha zupełnie bez powodu, wystarczy, że jakieś dziecko zbliży się do
niego. Potrafi też krzyczeć kiedy dziecko chce skorzystać np. ze zjeżdżalni, na
której on się znajduje.
Po kilku takich akcjach robi się wokół nas pustka. Syn też wyrywa zabawki,
swoimi niechętnie się dzieli.
Proszę o radę jak ukrócić te agresywne zachowania? Czy np. sadzać za karę na
ławce, chodzić na spacery w miejsca mało uczęszczane przez dzieci?
W 2 połowie sierpnia urodziłam drugiego syna, starszym opiekowałam się,
wychodziłam z nim na spacery praktycznie do dnia porodu i nie mieliśmy tego
typu problemów (początkowo nie miał żadnych zastrzeżeń, aby inne dzieci brały
jego zabawki, często był tym, któremu się zabiera zabawkę). Przez wrzesień i
część października na spacery wychodziła z nim opiekunka, ale także nie
zgłaszała żadnych problemów.
Rozważamy z mężem wysłanie synka do przedszkola na 2-3 dni w tygodniu, ale boję
się jak będzie się tam zachowywał.

Anna_Lidia Czy mogę liczyć na odpowiedź?

[imiriam]

[hanka2501]

Witam. Moja 3,5 miesięczna córeczka nie potrafi sama zasypiać. Trzeba ją nosić
na rękach i kołysać. Jest to pewnie efekt kolek i tak się nauczyła. Teraz
zaczęłam "walkę" o to aby ją nauczyć zasypiania samodzielnie. Wyciszam ją
szeptając do uszka a jak widzę, że trze oczka to kładę ją do łózeczka. Ona
zaczyna przeraźliwie płakać wtedy wchodzę do pokoiku zapalam lampkę i mówię: "
Kochanie, teraz jest pora snu i Liwunia będzie spała. Do zobaczenia rano"
całuję w czółko i dodaję: " dobrej nocki i kolorowych snów". Jak się uspokaja
gaszę lampkę i wychodzę i jak zaczyna płakać znowu to przychodzę po 2-3
minutach. Zaczynam cały schemat od początku czyli: zapalanie lampki, mówienie
dokładnie tych samych słów z przerywnikiem na buziaka w czółko. Czasem jak
mocno płaczę to biorę na ręce aby się uspokoiła ale staram się tego nie
nadużywać. Zauważyłam, że Liwka za którymś razem jak wychodzę już nie zaczyna
płakać i powoli zasypia sama. Zastanawiam się jednak czy to wynik zmęczenia
płaczem (jest przeraźliwy) czy powoli się uczy tego zasypiania?? Chciałam się
też dowiedzieć czy to nie jest znęcanie się nad dzieckiem i czy to wogóle
przyniesie efekt jak będę konsekwentna? Moja mama mówi, że nie powinnam
pozwolić jej płakać. Czuję się wtedy jak zła matka ale przecież ja to robie dla
jej dobra bo ona się strasznie męczy nie mogać zasnąc jak jest śpiąca. Proszę o
radę, czy to na szanse powodzenia???

[brydzia.w]

dzień dobry
Jestem mamą 2.5 letniego Igora i mam kilka pytan dotyczących jego zachowania.

1. największszym problemem są potrzeby fizjologiczne ( kupka). Od kilku miesięcy
załatwia się (siusiu)do sedesu, natomiast kupki nie robi przez 4-5 dni.
Dwukrotnie byliśmy u pediatry, która stwierdziła że jest to zabużenie na tle
psychicznym. Wstrzymuje do ostateczności robienie kupki. Dodam że nigdy nie
został zganiony za to , że załatwił się np. w majteczki, dlatego dziwi mnie
jego zahamowanie. Zauważyłam że po zrobieniu kupki w pieluchę( zakładam mu ją,
gdyż tylko tak chce się załtwić) chce,wręcz panicznie, aby natchmiast mu ją zdjąć.

2. od niedawna wpada w złoś połączoną z agresją. Najgorsze zdarzenie miało
miejsce ostatniej nocy, kiedy przebudził się i zaczą histerycznie płakać. Płacz
z czasem przerodził się w złość i agresję skierowaną do mnie i mojego męża.
Uspokajanie ,próba przytulenia, tłumaczenie nie przynosiły oczekiwanych
rezultatów, wręcz odrotnie- krzyczał, wyganiał nas, bił, gryzł poduszke).całe
zdażenie trawło ok 20 min, po czym synek usnął. Zdaża się, że w ciągu dnia
podobne sytłację mają miejsce, tylko z mniejszym nasileniem.

3. synek ma skłonności do płaskostopia ( potwierdzoe przez lekarza) powinien
nosic specjalne kapcie ortopedyczne, ale w zaden sposób nie możemy go do tego
namówić. ( całe lato chodził w domu boso ).

Z góry dziękuję za udzielenie porad i wskazówek dot. nurtujacych mnie problemów.

[anna_lidia]

Witam!
Jeśli lekarz wykluczył przyczyny somatyczne, to rzeczywiście można podejrzewać,
że w którymś momencie w trakcie treningu czystości syn nabawił się jakichś
urazów z tym związanych /może jakieś argumenty typu "kupka jest wstrętna,
śmierdzi itp. może niepokoi go fakt spłukiwania kupki w sedesie? może dłuższe
niż do siusiania posiedzenia na sedesie są dla niego niewygodne? warto
pomyśleć,co by to mogło być i postarać się o naprawienie sutyacji/.
Kolejna sprawa:czy zauważa też PAni objawy zaparcia, bolesności przy oddawaniu
stolca? To może być wtórna przyczyna wstrzymywania się przez Igora i ten
problem należałoby przedyskutować z pediatrą, aby na jakiś czas przreciwdziałać
zaparciom farmakologicznie, tak, aby Igor przekonał się, że wypróżnienie nie
musi łączyć się z bólem.
Jeśli nie doszło jeszcze do takiego etapu, doradzałabym
strategię "odczarowania" problemu - spokojnie, bez koncentrowania się na tych
zagadnieniach. Niech robi kupkę kiedy chce i jak chce, z pełną akceptacją.
Spokój połączony z odpowiednią dietą /soki, błonnik itp/ często naprawia takie
sytuacje. Może to także być fizjologiczny rytm Igora, w końcu każdy organizm
jest inny. A może ostatni coś zmieniło się w życiu Igora, co tłumaczyć mogłoby
zarówno nasilenie złości/jakkolwiek takie zachowania zdażają się w jego wieku/
jak i problemy z wypróżnianiem.
Jak Pani widzi, mogę tylko stawiać hipotezy, może któraś z nich okaże się
trafiona. Pozdrawiam.

Prosże o odpowiedź!!!___Do anna_lidia__

[opuncjafigowa]

Bardzo prosze o odpowiedź na mój post wyżej Będę wdzięczna za każdą sugestię,
zwłaszczą, ze do psychologa idziemy dopiero pod koniec listopada.

[jomich]

Ja takze b prosze o radę i pomoc
Gabrysia zawsze miała problemy ze snem.Wiele nas kosztowało nauczyć ją
zasypiać i przesypiać noc. Od jakiś 3 miesięcy było idealnie.W południe bez
częstych protestów i zabiegow szła spać w swoim łóżeczku i po 1-1,5 godziny
wstawała. Spanie nocne po rytuale kąpieli, picia mleczka, kołysance i
buziaku. Zasypiała sama o 20-20:30 i wstawała około 7 w swoim łóżeczku.
czasami w nocy trzeba było interweniować.Tak sie cieszylismy bo wczesniej
mielismy z nia koszmar jesli chodzi o spanie
W ten weekend dziecko się całkowicie przestawiło. W południe nie mogłam jej
uspać, Nie chciała się zupełnie położyc w łóżeczku, straszna histerie darcie
się. Zasnęła mi na rękach ale próba odłozenia to samo.W sobotę wieczorem to
samo. darła się tak jakby nie wiem co się działo. W końcu padła ale po 3
godzinach powtórka. Nie wytrzymalam i wzięłam ją dosiebie 1 raz od kilku
miesięcy.Wczoraj w dzień znowu to samo i wieczorem podobnie. W koncu zasnela
w łóżeczku ale po 2 godzinnej histerii.
De facto od 2 dni nie śpi w dzień.Ma 16 miesięcy
I tak sobie myślę, czy możliwe ze sie przestawia na niespanie w dzień?
A moze to jakis bunt i testuje nas czy sie zlamiemy?
Chora jakos szczególnie nie jest.A moze sie czegos boi?
Wazne ze mego meza w ten weekend nie było, on przewaznie ją usypia na noc.
Moze wyczula ze mąż nie wróci do domu na weekend.
Ale wczoraj usypial mąż i to samo.
O co chodzi?
Do wieku 8 miesiecy noce i usypianie byly koszmarem.Neurolog sugerowal porade u
psychologa. Dziecko spalo okolo 9 godzin Stosowalismy porady z "Kazde dziecko
moze nauczyc sie spać", byl jakis efekt, odzwyczaislismy od smoczka, nauczyla
sie sama zasypiac.
Mam nadzieje ze klopoty nie wrócily.Aha zdecydowanie lepiej zaczela spac gdy
nie miala zadnego kontaktu z wlączoną telewizją.

[grasietoczy]

przemyślcie sobie to pytanie i odpowiedź...

• anonimowo?
melka_x 27.10.06, 17:45 + odpowiedz

To nie jest złośliwość, ale jeśli udzielasz rad jako ekspert, nie zwyczajna
foremka, to powinnaś się przedstawić. Ładnie byłoby też gdybyś powiedziała
kilka słów o sobie, jaką uczelnię skończyłaś, w czym się specjalizujesz, jakie
masz doświadczenie. Tak jak lekarze nie udzielają rad anonimowo, tak nie
powinni robić tego psychologowie, bez urazy.

[anna_lidia]

Witaj!
Kiedy zakładałam to forum, liczyłam się także z pojawieniem się takich jak Twój
zarzutów, nawet szczerze mówiąc dziwiłam się /i cieszyłam oczywiście/, że tak
długo same miłe rzeczy...
Masz prawo do dowolnej oceny moich odpowiedzi, przykro mi, że uważasz je za
sztampowe, podziwiam, że przeczytałaś cały wątek
Powtórzę się, ale w sytuacji forumowej mogę tylko stawiać hipotezy, dość
ogólne, w nadziei, że może któraś pomoże pytającemu w lepszym sformułowaniu
problemu, poszukiwaniu odpowiedzi, czy bodaj spojrzeniu z boku na sytuację, w
którą jest emocjonalnie zaangażowany. Nia więcej - bo łatwo jest zaszkodzić.
Forum to nie terapia.
Nie podaję się za psychologa, jestem nim rzeczywiście /mamą zresztą też/, nie
zaspokajam niewyżytych ambicji /nie wiem jakich zresztą by/, tylko chcę
podzielić się tym, co wiem. Nie wiem, czego oczekiwałbyś/łabyś od psychologa w
takiej sytuacji, żeby uznać go za "prawdziwego" - jeśli autorytatywnych
stwierdzeń i konkretnych poleceń, z perspektywy półboga, to niestety nie.
Mam nadzieję że nikomu nie szkodzę, jeśli komuś pomogłam choć odrobinę, to
bardzo się cieszę - taki był /i jest/ cel tego forum. Pozdrawiam!

[mamaby]

czy mamaby moze liczyc na pomoc w sprawie opisanej 14.10.2006? bede wdzieczna

[mamaby]

mysle ze Panai lista problemow przerosla. Ja na odpowiedz juz przestaje
liczyc - problemy mina zanim doczekamy sie odpowiedzi

mamaby napisała:

> czy mamaby moze liczyc na pomoc w sprawie opisanej 14.10.2006? bede wdzieczna

Dlaczego odpowiada Pani wybiurczo???

[hanka2501]

Osoby, które zadały pytanie po mnie już dostały odpowiedź a ja wciąż czekam i
prawdę mówiąc pewnie się już nie doczekam. Bardzo ważne było dla mnie to o czym
pisałam. Pozdrawiam

[anna_lidia]

Bardzo przepraszam. PAni pytanie "zginęło" mi pośród innych wpisów. Rozumiem,
że nie chce PAni aby córeczka nabrała złych nawyków w związku z zasypianiem.
Osobiście jednak uważam, że dziecko 3,5 miesięczne jest jeszcze za małe na tego
typu trenig, zwłaszcza, jeśli źle go znosi. Taki maluch przede wszystkim
potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. Nie namawiam tym samym do noszenia, ale
może gdy córeczka leży już w łóżeczku może mogłaby pobyć z niż Pani dłużej,
pośpiewać kołysanki itp... Dziecko ufne i bezpieczne pewnie będzie miało mniej
kłopotów z zasypianiem w przyszłości. Wszystko zależy jednak od potrzeb Pani
córeczki. Jeszcze raz przepraszam i pozdrawiam.

[hanka2501]

No właśnie intuicja coś mi tak podpowiadała aby nie trzymać się sztywno
poradników bo każde dziecko jest inne. Bardzo dziękuję za odpowiedź. Pomogła mi
Pani. Dziękuję raz jeszcze. Pozdrawiam.

[grasietoczy]

Przeczysz sama sobie! PODAJESZ SIĘ ZA PSYCHOLOGA!
Dlaczego teraz napisałaś "nie podaję się za psychologa"?

[grasietoczy]

Jeśli ktoś potrzebuje porady psychologa dla swojego dziecka i taka forma mu
wystarczy to tylko pogratulować...
Ja wolę fachowców, których mogę sprawdzić. Nie dziewię się, że padła propozycja
abyś się przedstawiła. To nie chodzi o to czy komuś zrobisz krzywdę czy nie.
Żaden psycholog w ten sposób by nie działał. Jest to niezgodne z etyka tego zawodu.
Psujesz opinię.

[anna_lidia]

"Nie podaję się" bo jestem psychologiem. Mam dyplom itp. - jeśli Cię to nie
przekonuje, trudno. Co do tego, że "żaden psycholog by tak nie działał" zerknij
choćby na forum forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=40028, czy do
dowolnego czaspisma poświęconego wychowaniu dzieci. Od razu przepraszam, chodzi
mi tylko o argument na powyższy zarzut, a nie stawianie się w jednym rzędzie ze
znakomitymi nieraz psychologami - broń Boże.
Przykro mi, że budzę Twoje negatywne emocje. Pozdrawiam mimo to.

[anna_lidia]

anna_lidia napisała:

> "Nie podaję się" bo jestem psychologiem. Mam dyplom itp. - jeśli Cię to nie
> przekonuje, trudno. Co do tego, że "żaden psycholog by tak nie działał"
zerknij
>
> choćby na forum forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=40028, czy do
> dowolnego czaspisma poświęconego wychowaniu dzieci. Od razu przepraszam,
chodzi
>
> mi tylko o argument na powyższy zarzut, a nie stawianie się w jednym rzędzie
ze
>
> znakomitymi nieraz psychologami - broń Boże.
> Przykro mi, że budzę Twoje negatywne emocje. Pozdrawiam mimo to.
PS. sprawdziłam, że link, który podałam, nie działa. Chodzi mi o forum
Psychologia dziecięca w: gazeta>forum>prywatne> dziecko.

[grasietoczy]

Spodziewałam się, że napiszesz o psychologach z gazet...
Jest jednak mała zasadnicza różnica pomiędzy nimi i Tobą - oni nie są anonimowi.
Nie porównuj takiej działalności do swojej.
Nie wzbudzasz moich negatywnych emocji. Wogóle żadnych emocji. Byłoby śmieszne
gdyby ktoś mi nieznany je wzbudzał. (chyba poszłabym wówczas do psychologa )

[grasietoczy]

Jeszcze dodam, że nie twierdzę, czy masz dyplom z psychologii (co dodam dla
zainteresowanych nie jest jednoznaczne z byciem psychologiem), czy go nie masz.
Twierdzę, że działasz nieetycznie i niezgodnie z duchem tego zawodu, bo działasz
anonimowo.

[marzec7]

Ja również jestem psychologiem. Chciałam się wypowiedzieć w kwestii etycznej
strony porad psychologicznych przez Internet. Na zajęciach z etyki zawodowej na
V roku psychologii, prowadząca wyraźnie powiedziała, że można udzielać porad
psychologicznych przez Intenet. Jest to całkowicie zgodne z etyką zawodową
psychologa. Wymaga to jedynie zastrzeżenia, że porady te mają jedynie charakter
orientacyjny i nie zastępują kontaktu osobistego z psychologiem.

To wszystko założycielka wątku zrobiła.

Spokój tu...

[azada]

Po pierwsze - jak się komuś nie podoba to niech nie czyta.
Po drugie - żadnych rad nawet najlepszego fachowca nie traktuję jako dogmat,
dopóki nie "przepuszczę" tego przez siebie nie stosuję ich.
Po trzecie - ilość zapytań do "mamy-psychologa" chyba o czymś świadczy.
Po czwarte - wrzućmy na luz...jak ktoś ma wątpliwości to niech traktuje to jako
porady zwykłej doświadczonej mamy -forumowiczki (chyba że ta mama zabiera komuś
robotę i to tego kogoś boli)
Po piąte - ANNO LIDIO napisałam już 2 listy o takiej samej treści i ciągle nie
mam odpowiedzi. "Na szczęście" mała jest chora i w najbliższym tygodniu nie
wybiera się do przedszkola.
Po szóste - Anno Lidio nie trać czasu na bezsensowne utarczki tylko odpowiedz
ludziom , którzy czekają na list od ciebie

[grasietoczy]

A czy było coś o ANONIMOWOŚCI udzielanych porad (przez dyplomowanego
psychologa!),na zajęciach z etyki?...Bo jakoś trudno mi to sobie wyobrazić...
Tu nie chodzi o to, że przez internet.
Moje uwagi są całkiem na luzie...

[iwpal]

imie, nazwisko i skan dyplomu???

[grasietoczy]

he, he - byłoby nieźle
Ale wystarczy imię i nazwisko. Każdy kto będzie chciał sam sobie sprawdzi
ewentualny nr dyplomu w rejestrze psychologów.
Pozdrawiam.

[iwpal]

grasietoczy napisała:
Każdy kto będzie chciał sam sobie sprawdzi> ewentualny nr dyplomu w rejestrze
psychologów.<
Póki co nie ma rejestru psychologó z podaniem numeru dyplomu, można sprawdzic
tylko na stronie www.ptp.org.pl czy ktoś sie zgłosił do samorządu; a jak
sie nie zglosił to nigdzie nie sprawdzisz.
Jakby co, moje dane masz w wizytówce ;-D

[grasietoczy]

Towarzystwo Psychologiczne choćby iwpal...
Sprawdzać można na różne sposoby i każdy kto chciałby to zrobić napewno by sobie
poradził. Trudno jednak sprawdzać anonima.
Dobrej nocy.

[grasietoczy]

Jeśli Większości to wszystko nie przeszkadza to oczywiście swoich uwag nie będę
juz rozwijać.
Niemniej jednak nie mogę wyjść z podziwu nad łatwowiernościa, żeby nie napisać
naiwnością.

[alhambra5]

Jest coś takiego jak - forum mamy psycholożki.
Jeśli ktoś już koniecznie potrzebuje porady psychologa przez internet to może
tam warto się udać.
Pozdrawiam.

Doświadczenie nie uczy?

[olusia19]

Witam!
Problem jest właśnie jw. Córka ma 11,5 l. Jest zdolna, bystra, inteligentna,
dyslektyczna,rozkojarzona, potwornie niechętna do każdego wysiłku, który nie
jest zgodny z jej aktualną wizją. Ma wrodzone poczucie niższości i większość
naszych działań ma na celu dowartościowywanie dziecka. Tak więc szkolne
zmagania, to istne wyrąbywanie podziemnego chodnika. Dodatkowo, myślę, że w
związku z niską samooceną próbuje w szkole znaleźć się w centrum uwagi każdym
kosztem. W poprzedniej szkole została uznana za zdolnego łobuza, a grono
nastawiło się totalnie na "nie" zaniżając jej ocenę nawet tam, gdzie
zasługiwała na nagrodę. Zmieniłam szkołę, do której nie chciano jej z powyższą
opinią przyjąć. Została przyjęta warunkowo i póki groźba wyrzucenia była
realną, jakoś "nie podpadała". Niestety przy promocji otrzymała 4 z zachowania,
bo brała udział w różnych incydentach. Oczywiście wypomniano przeszłość i
zaniżono niemal automatycznie inne oceny, uzależniając wyniki od zachowania.
Obecnie kl.V. znowu słychać narzekanie na zachowanie, ciągnie córkę do osób
miernych, bo są to fajerwerki, nie grzeczne nudy. Najgorsze, że doświadczenie
po prostu nigdy niczego jej nie uczy. Wydaje się to proste - zalecenie szkolnej
psycholog - "pani powie, że...". Żadna mowa tu nie skutkuje, nie skutkują
nagrody, ani kary. Niby wychowujemy dziecko, a mam wrażenie, że bierze tylko
to, co wygodne, reszta wcale nie dociera. Kary nie mają sensu, bo można by je
mnożyć w nieskończoność. To tak jakby ktoś wkładał rękę do pieca na nowo i na
nowo, bez pamięci o oparzeniach. W nowej szkole znowu jest "łobuzem", któremu
zaniża się oceny z powodu zachowania.
W rezultacie jestem wykończona, ojcu brakuje już cierpliwości, zotałam sama na
placu boju o każdy dzień. Córka jest dzieckiem "nakazowym". Próby
usamodzielniania jej musiałyby owocować chyba np. pozostaniem rano w domu.
Potrafi wyjść bez plecaka, bez najprostszych czynnośći, następnego dnia to
samo, znowu to samo. Próbuję nie zwracać uwagi, nie dyktować. Budować
odpowiedzialność, ale właściwie spełza to na niczym od lat. Czasem ona wydaje
się zrozpaczona swoją niemocą, obiecuje, że już nigdy i od nowa. Jakiś
koszmar. Właściwie to ja chodzę do szkoły. Uczę, sprawdzam, a ona przede
wszystkim próbuje się wymknąć kontroli. Bez ścisłej kontroli niestety nie robi
dokładnie nic, opowiada o sukcesach, na granicy konfabulacji. Opowiada o
piątce, okazuje się 3 z minusem. Szkolny psycholog wydaje się wykorzystuje moje
ewentualne spostrzeżenia dla przekazania gronu, że i matka ma takie a takie
wiadomości. Brak pomocy, a tylko biadolenie z uśmiechem. Nie mam pojęcia co
robić, a mam obawy, że w gimnazjum szykuje sie gehenna, bo zasadniczo moje
dziecko nie ma nigdy własnego zdania, nie chce dokonywać wyborów. Teraz już
łatwiej niby, bo stałam kiedyś na skrzyżowaniu chyba 15 minut, żeby zdecydowała
o drodze. Własne decyzje kosztują ją bardzo dużo, a taki grunt jest łatwy dla
np. narkomanii. Paraliżuje mnie strach i nie wiem zupełnie, co powinnam zrobić.
Proszę o jakieś wskazówki, jesli to możliwe.

[evita2]

Znajomi mają wielki problem z 22 letnią córką.Chce się związać na stałe z
człowiekim o 20 lat starszym.Oni nie potrafią się z tym pogodzić, a ona jest
zmuszona wybrać: on lub rodzice, bo nie ma szans,żeby zaakceptowali ten
związek. Tragedia! Co Pani może poradzić w tej sprawie?