chłopcy, dziewczynki

[justyna_dabrowska]

Czy należy, mozna, warto, powinno sie wychowywać ich tak samo?
Co o tym myślicie? Czy nasze dzieci są skazane na wychowanie zgodne ze
stereotypami związanymi z płcią?
Ona - grzeczna, on dąży do swego; ona uległa, on - wojowniczy; ona - słodka,
on krnąbrny? A jak wy wychowujecie dzieci? Wymagacie od córki i od syna tego
samego? A może syn może miec bałagan a jej wolno częściej płakać?
Chciałabym napisac tekst na ten temat i ciekawa jestem waszego zdania.

Pozdrawiam wszystkich i z góry dziekuję za Wasze refleksje
Justyna Dąbrowska

[mirka17]

Mam dwóch synów i córkę. Wychowuję wszystkich tak samo (przynajmniej tak mi się
wydaje) Mogą płakać zawsze gdy potrzebują tego gdy cos im się nie udaje - w
końcu to dla ich odsterowania. Porządek tak samo - gonię ich (dwójkę bo
najmłodszy ma 13 miesięcy więc go pominę)do sprzątania po równo, spacer,
bieganie, rowerki, piłki, włażenie na płotki, górki, drabinki, do kałuży - wg
ich zachcianki bez dzielenia na panienkę i panicza. Pomoc w gotowaniu,
sprzątaniu - po równo. Dzieci się do tego pchają a ja nie odpędzam ani synka
ani córki. Chwalę wg tych samych kryteriów, nie mowię również że córka jest
śliczna a syn przystojny. Wydaje mi się że traktuję ich po równo. Dzieci same
się czasem dzielą zadaniami - to pewnie geny - bawiąc się w dom zawsze córka
jest mamą a syn tatą. Mama - córka gotuje, tata - syn pracuje, naprawia itp.
Mirka17

[monika.zdz]

Ja jestem przeciwna stereotypom w wychowywaniu dzieci określonej płci,chociaż
uważam np. obserwując mojego synka ,że predyspozycje do pewnych zabaw czy
zachowań są związane z płcią. Jednakowo podtykam mu do zabawy misie,lalki czy
samochody, namawiam do pomocy w kuchni czy sprzątaniu. Gdybym mniała córkę
chciałabym,żeby rosła także swobodnie,żeby ganiała,brudziła się,bawiła
samochodami i robiła psoty.Pod tym względem dzieci powinny wyrastać
swobodnie.Ja wychowywałam się ze starszym bratem,bawiłam razem z nim w
chłopięce zabawy ale miałam również swoje lalki i bardzo dziewczece zajęcia i
właściewie nikt nie narzucał mi jak mam się zachowywać i w co bawić.Jest mi z
tym bardzo dobrze.

[ata_x]

Co prawda mam tylko synka, ale nie wychowuję go według stereotypów płci. Chce
się bawić lalkami ? Proszę bardzo. Chciałby mieć wózek i wozić w nim
dzidziusia ? Czemu nie. Ma kuchenkę, na której namiętnie gotuje obiady dla nas,
przewija lalki i miśki, karmi je piersią :lol:, nosi w nosidełku, a przy tym
kocha zabawę samochodami, kopie w ogródku razem z tatusiem, wierci wiertarką
dziury w meblach, naprawia samochody. No słowem robi to, na co ma ochotę. Nigdy
sztucznie nie zapędzałabym go do zajęć uznawanych za typowo dziewczęce, gdyby
nie miał na to ochoty. Ale skoro ma, to niech się bawi. Ja z kolei pamiętam, że
jako dziecko nie przepadałam za zabawami w dom, niańczeniem lalek, a
uwielbiałam zabawy w Indian, policjantów i złodziei, biegałam z łukami i
pistoletami, uwielbiałam przybijać z tatą gwoździe i robić to wszystko, co było
typowo chłopięce. W zasadzie nie uznaję stereotypów i tego tradycyjnego
podziału ról. Wszystko zalezy od ludzi i układów. Np. moje dziecko zagreagowało
bezbrzeżnym zdumieniem, kiedy ktoś mu powiedział, że tatuś chodzi do pracy i
przynosi pieniadze, a mama zajmuje się dzieckiem w domu. U nas jest dokładnie
odwrotnie !
Pozdrawiam
ATA

[ata_x]

A jeszcze chciałam dodać odnośnie cech charakteru tzw. dziewczęcych i
chłopięcych. Też nie kieruję się płcią. Wazniejsze dla mnie jest to, jaki
charakter ma dziecko. I takie niech będzie. Nie mam zamiaru zmuszać na siłę
mojego wrażliwego i ostrożnego trzylatka do zachowań typowo chłopięcych, bo po
co ? Albo się tego nauczy, albo nie. Póki co dziewczynki w jego otoczeniu są
bardziej "chłopięce" tzn.łażą po drzeach, skaczą, wariują, chlapią się wodą a
mój synek tylko oberwuje i za żadne skarby na drzewo nie wejdzie, a jak woda
wpada mu do oczu to płacze. Może kiedys się to zmieni, a może nie. W każdym
razie na siłe nie będę z niego robiła typowego chłopaka. Może płakać, przytulać
się, kiedy tego potrzebuje i nigdy nie ułyszy ode mnie słowa: "Nie bądź babą."
Natomiast sprzątanie zabawek jest jego obowiązkiem, podobnie jak odkładanie
rzeczy na miejsce.

[liliana22]

Ja mam dwóch chłopców, nie mam więc doświadczeń z dziewczynką, ale ... pozwalam
im płakać (nie znoszę kiedy ktoś nam mówi, że chłopcy nie płaczą, albo że
płaczą tylko baby - prostuję zawsze, że jak chłopcy mają powód to też płaczą);
pomagają mi w kuchni - więc uczą się gotować, gonię ich do sprzątania. Oprócz
dużej ilości samochodów mają też lalkę - niemowlaka, którą bardzo kochają;
ostatnio jak byli w odwiedzinach u małej sąsiadki starszy synek wcale nie bawił
się "męskimi" zabawkami tylko bardzo ucieszony dorwał się do wózka z lalkami i
bardzo szczęśliwy je niańczył.
Jestem przeciwna stereotypom, sama w dzieciństwie łaziłam po płotach, a moja
młodsza siostra po drzewach i nie uważam, że dziewczynki muszą być potulne i
grzeczne (może dlatego, że ode mnie tego wymagano i do tej pory mam z tego
powodu problemy).

[ann_mart]

Doświadczeń z dziewczynkami nie mam, więc napieszę jak chciałabym, żeby było.
Uwzględniać predyspozycje wynikające z płci trzeba, ale to nie znaczy,że trzeba
ulegać stereotypom. Ja leniwa jestem więc syna wychowuję tak, żeby mi było
wygodnie. Ma rok i 5 mies. - tłumaczę mu, że trzeba sprzątać i staram się, żeby
mi w tym pomagał, wyrzucamy razem śmieci, pomaga mi "dźwigać" zakupy
(najczęciej bułeczkę lub chrupki kukurydziane. Pieczemy razem ciasteczka - ja
wałkuję on wycina. Zatrudniam go do miesznia w garkach. Itp. Z dziewczynką
robiłabym tak samo (mam nadzieję). I myślę, że jeżeli już byłyby jakieś
różnice, to przy chłopcu bardziej bym się przyłożyła do spraw "domowych", a
przy dziewczynce do "technicznych", bo jeżeli ja tego bym nie zrobiła to w
szkole i przedszkolu nie ma co na to liczyć. Po to żeby oboje sobie mogli
samodzielnie radzić.
Nie będę zniechęcać syna do lalek (ma jedną, po mojej siostrze, chłopca z
siusiakiem, uczy się ją karmić), a córki nie zniechęcałabym do samochodów itp.
Skutecznie w swoim czasie zrobią rówieśnicy

Świat jest taki jak go urządzimy: maminsynków, chamów, bezradne kobietki i
porządnych ludzi wychowują rodzice (głównie kobiety). I walkę ze stereotypami,
o równouprawnienie trzeba zacząć już w kołysce. Wtedy dla dorosłego faceta
będzie normalne, że domem i pracą może się zająć ze swoją partnerką razem i nie
będą konieczne dla niego negocjacje w tej sprawie. Że ścieżkę w życiu każdy
wybiera sam i nie jest gorszy tylko dlatego, że wybiera dom, a partnerka pracę
czy odwrotnie.

Oczywiście, są pewne różnice i te trzeba uwzględniać w wychowaniu, ale dotyczy
to raczej środków oddziaływania na dziecko a nie jego
późniejszego "przeznaczenia" zdeterminowanego płcią. Bo "przeznaczenie"
determinuje charakter i predyspozycje, intelekt itp. a nie płeć.

[izunia6]

Mam parę nastolatków i wiele razy zastanawiałam się nad
tym problemem. Sama pochodzę z dość tradycyjnej rodziny,
moja mama nie pracowała wogóle, ja sama spędziłam pare
lat na urlopie wychowawczym, teraz pracuję zawodowo, ale
pare godzin dziennie. Cały ciężar ale i radość
prowadzenia domu spada na mnie. Nigdy tego nie żałowałam
i nie żałuję. Jestem samodzielną, wykształconą, pracującą
w dość męskim zawodzie kobietą, ale hasła feministyczne
nigdy do mnie nie przemawiały. Trudno mi jest wbrew sobie
i naturze negować ten odwieczny porządek świata - kobieta
rodzi, karmi, zajmuje się domem, wychowuje. Nie jesteśmy
małżeństwem partnerskim w tym sensie, w którym propagują
to różne pisma, bo to ja gotuję, piorę, ja płacę rachunki
i "trzymam kasę", ja wychowuję i chodzę na wywiadówki, a
mąż jest najszczęśliwszy, kiedy wracając wieczorem do
domu czeka go ciepła kolacja, czysta koszula na następny
dzień i wieczorne pogaduchy z dzieciakami. Na pewno
dzieciaki przejmują ten model - to syna proszę o otwarcie
słoika, bo ma zwyczajnie silniejsze ręce ode mnie i od
córki. To córka prasuje mu koszulkę, bo to lubi i
świetnie jej to wychodzi. Tak jak ja nie biorę się za
wiertarkę, tylko czekam na męża, a on mnie prosi o
złożenie koszul. Do gotowania nikt się nie garnie
specjalnie, choć to córka postanowiła kiedyś zbierać
przepisy. Lalkami nikt specjalnie nigdy się nie bawił,
ale to córka kiedyś dostała domek dla Barbie.
Samochodziki kupowaliśmy jednemu i drugiemu, ale na pewno
syn z nich robił większy użytek. Na pewno oboje są
zaganiani do pomagania mi w domu, choć to syn jest
uporządkowany do bólu, a córka uwielbia artystyczny
nieład. Mam nadzieję, że żadne z nich nie wyrośnie na
kurę domową czy macho, rozwalone na kanapie, ale też nie
staram się na siłę negować natury, instynktów,
predyspozycji płciowych. Nigdy jednak nie stosowaliśmy,
ani my dorośli, ani wobec dzieci zasady, że czegoś się
nie robi bo jest się kobietą, czy mężczyzną. Jeśli czegoś
nie robię, to dlatego że nie mam siły, nie umiem, albo
nie mam ochoty, ale nie dlatego, że jestem kobietą.
Wpajam rzeczywiście w córkę tę prawdę oczywistą, że
kobieta może wszystko, może być całkowicie samodzielna i
samowystarczalna, tylko z facetem jest po prostu
przyjemniej i weselej w życiu (natomiast faceci bez nas
by niewątpliwie zginęli).

[santta]

Mój synek ma dopiero 11 miesięcy, więc trudno mi coś powiedzieć o tym jak będę
go wychowywała gdy będzie starszy. Ale wydaje mi się, ze pewne zachowania nie
biorą się wcale ze stereotypów tylko z naturalnych różnic płci. Nie można
wymagać żeby chłopcy i dziwczynki zachowywali się identycznie, bo to nierealne
i niemożliwe. Różnią się i fizycznie i psychcznie. To jakie są nasze dzieci w
mniej zależy od "podejścia wychowawczego" a bardziej od uwarunkowań
biologicznych. To mężczyżni z reguły są silniejsi, a kobiety rodzą dzieci. I
to nie są stereotypy tylko rzeczywistość.

[eu-iza]

Ja też uważam, że różnice płci istnieją i trzeba o nich pamiętać, ale wydaje mi
sie, że zaznaczaja sie w późniejszym wieku, na pewno nie w pierwszym czy drugim
roku życia dziecka. Mojemu synkowi (18 miesięcy) "wolno" płakac (chociaż świat
uważa że chłopcom płakać nie przystoi, wolno mu się bać, czuc zagubionym,
zawsze może się przytulic do mamy czy taty. Przy wyborze zabawek tez nie
kierujemy sie płcią, tylko zdrowym rozsądkiem, tzn zabawki mają być twórcze i
bezpieczne, jak chce, to może wozic lalkę w wózku, choc to dość "dziewczyńskie"
zajęcie. Z drugiej strony chciałabym, by udało nam się go wychować na
prawdziwego mężczyznę.
Moim tesciom udało to się dwukrotnie, bardzo im jestem wdzięczna, że mam męża
jakiego mam.
eu-iza

[milucha]

hej,
a ja się wtrącę trochę z innej strony. kazdy z ans tak mówi ze ne wychowuje
wstereotypach, a moje obserwacje a podworka niestety potwierdzaja "najgorsze"
scenariusze z mozliwych. (a na podworku jestem codziennie bo jestem na
wychowawczym). to o chlopcach mowi sie ze sa łobuziakami (jak to chłopcy) a o
dziewczynkach - niegrzeczne, "nieusłuchane" w tych samych sytuacjach, albo na
odwrót , chłpczyk taki bystry , a dziewczynka taka słodka. Dokładnie tak jak
myslałam ze juz nie jest. a od młodych mam na pytanie co kupic na roczek dla
dziewczynki, mówię samochód (taki do odpychania nozkami) to slysze "dla
dziewczynki???", chociaz sa oczywiscie takie które maja samochody, a moje
dziecko uwielbia swoj wozek z lalką i naprawde nie spodziewalam sie ze jak z
nim wyjde na spacer to bedzie sensacja. wydawalo mi sie to tak normalne ze
niektore komentarze typu "oby mu tak nie zostało" w ogóle sa dla mnie
niezrozumiałe, a zapewniam wszystkich ze spotkałam wiele matek i chłopcy rzadko
maja lalki jak juz to misie, a wózek nieliczni. jeden tata na osiedlu
powiedzial na propozycje kupna wozka dla syna "po moim trupie".
łatwiej zaakceptowac dziewczynke na samochodzie niz chlopca z wózkiem.
to tylko nieliczne przyklady, niestety prawdziwe.
pozdr

[aluc]

mam zaledwie 17 miesięczne doświadczenie z jednym dzieckiem - facetem

chyba nie jestem wolna od stereotypów, ale one raczej manifestują się w moim
komentowanniu pewnych jego zachowań, niż w metodach wychowawczych

zdarza mi się powiedzieć z podziwem "prawdziwy facet" kiedy Gruby rozwala sobie
kolano i biegnie dalej, po prowizorycznym otrzepaniu się z piachu ale nigdy
nie powiem "mażesz się jak baba", kiedy reakcja jest wręcz odwrotna

albo "popatrz tata, jaki piłkarz ci rośnie" (z silnie seksistowskim podtekstem)
kiedy Gruby kopie specjalnie kupioną miniaturę mundialowej Fevernovy, ale nie
wyrywam mu z ręki mopa, jak chce "wytrzeć" podłogę i nie wznoszę okrzyków, że
tylko dziewczynki bawią się w sprzątanie

ale może przy córce myślałabym "zuch dziewczyna" albo "popatrz tata, kopie
lepiej niż Antoś" (z silnie seksistowskim...) ) nie mam na razie skali
porównawczej

[mader1]

Sama sie zastanawialam, jak to bedzie. Mielismy do tej pory dwie dziewczynki.
Znajomi, z ktorymi spedzalismy wakacje mieli tylko chlopca. Tato chlopca byl
zdania, ze przy chlopcu mozna opowiadac sprosne kawaly, nalezy zalecac mu bicie
sie z kolegami czy przymykac oczy na wulgarne slownictwo. My, moj maz i ja,
uwazalismy, ze wychowanie to zadanie. Zarowno chlopcow , jak dziewczyny
obowiazuja te same reguly i poprawnego zacowania sie ,i poprawnego wyrazania i
rodzice maja nauczyc tych regul. Zarowno chlopiec , jak i dziewczynka moga byc
wrazliwi czy moga byc dominujacy. Teraz juz tez mam chlopca, choc dopiero 8
mies. Po nasluchaniu sie o roznicach, balam sie, ze sie zablokuje, ze nie bede
potrafila sie w tej sytuacji znalezc. Ale jak sie urodzil, wszystko okazalo sie
dziecinnie latwe - postepuje dokladnie tak samo - przytulam, bawie sie tak
samo, a on reaguje jeszcze inaczej niz pierwsza corka i jeszcze inaczej niz
druga. A one tez sie roznily reakcjami... Mam troje roznych dzieci. Najwieksza
roznica to to, ze moj synek nosi typowo chlopiece ubranka i ma gumowy stateczek
do kapieli. Chociaz bardzo smieje sie do lali Barbie

[mader1]

Oczywiscie to nie oznacza, ze nie uwazam, ze sa pewne role w zyciu doroslym
przypisane danej plci... I to jest fajnie jezeli kobieta ma silny instynkt
macierzynski, znajduje silnego faceta, szczesliwie rodzi mnostwo dzieci i
wszyscy sa bogaci i zadowoleni - jak ja My mamy wychowac dzieci
uwzgledniajac ich zdolnosci, temperament itd. Moja najstarsza corka jest
inteligentna, ma zdolnosci matematyczne, zawsze swoje zdanie. Nie bede jej
wmawiac, ze jest slodka, bo nie jest i to jest w niej piekne. Na lekcji
matematyki pani powiedziala, ze dziewczyny beda gorsze w geometrii
przestrzennej niz chlopcy. Kolega siedzacy w lawce z moja corka bardzo sie z
tego powodu ucieszyl " wreszcie bede lepszy ". " Doprawdy ?" - zapytala go moja
corka, rozwiazujac trzy razy szybciej zadania Wydaje mi sie, ze nalezy sie
wsluchac w dziecko. W jego potrzeby, ale nie nalezy tez walczyc ze stereotypami
za wszelka cene.Mnie nie dziwi, ze chlopcy nie chca wychodzic na podworko z
wozkami dla lalek. Chyba wszyscy wiedza dlaczego. Ale to nie znaczy, ze nie
moga miec lalki w domu - sami dwom chlopcom kupilismy lalki w prezencie.

[malflu]

A ja powiem tylko tyle. Bardzo trudno jest wychować dziecko nie naznaczając go
piętnem stereotypów płci. Stereotypy tkwią głęboko w moim najbliższym
otoczeniu, tkwią we mnie- bo tak mne wychowywano i tkwią w całym
społeczeństwie. Staram się wychowywać moją 22 miesięczną córeczkę w poczuciu
odrębności, wolności i szczęścia.
Gosia

[alicjaso]

Właśnie stereotypy, które zewsząd nas otaczają. Mówimy, że chcemy inaczej, ale
gdy kupujemy zabawkę dla chłopca jakoś nie pomyślimy o lalce, no chyba, że sam
zainteresowany zgłosi, że takową chce dostać. Gdy patrzymy na dziewczynkę z
blond loczkami myślimy - słodka laleczka itd. Sama nie dążę do wychowania
moich chłopców na twardych facetów, myślę raczej o tym, aby byli dobrymi,
wartościowymi ludźmi. A przy okazji samowystarczalnymi i zaradnymi w życiu.
Gotowanie, porządki, czystość, opiekuńczość, empatia itd. dotyczą w takim
samym stopniu chłopców i dziewczynki. Nie ważne czy będą bawić się lalkami,
czy samochodami. Ważne jest jaki będzie tego efekt.

[adzia_a]

Ja zaś, po trzyletnim doświadczeniu macierzyńskim, zaczynam prawie wierzyć w
płeć mózgu ))

Coś w tym jest, że moja trzyletnia córeczka zajmuje się głównie piastowaniem
misiów i lalek, że sama zdradza chęci do pomocy w domu (wczoraj zapytała, czy
pozwolę jej myć naczynia, jak będzie duża), że ma czułe serduszko dla młodszych
dzieci, że lubi się stroić i każe sobie malować pazurki Podczas gdy jej
koledzy raczej zajmują sie dociekaniem jak coś tam działa (głównie poprzez
przeprowadzanie prób niszczących tudzież testów zderzeniowych

Słuchajcie, coś w tym jest, że moje dziecko właściwie ukierunkowuje się samo...

Nie wykluczam, że jest to efekt identyfikacji z mamusią, czyli ze mną (no, w
każdym razie na pewno w dziedzinie manicure ) - jeśli tak, to w żadnym
razie nie zamierzam tego zmieniać. Myslę, że jest na tyle inteligentna, że
będzie umiała kiedyś odnaleźć siebie i zdecydować, kim chce być. Garnki i
dzidziusie nie wykluczają komputera i samochodu Zresztą - samochód ma -
służy jej on do wożenia rodzinki Kubusia Puchatka

No i oczywiste jest dla mnie, że jeśli bedę miała synka, na pewno nie będę od
niego wymagała mniej niż od córeczki. Co nie zmienia faktu, że chłopiec raczej
nie zaproponuje mi pomocy przy ucieraniu masy - płeć mózgu sami wiecie...

[liliana22]

Mam dwóch chłopców - obaj uwielbiają pomagać w kuchni, mój mąż też potrafi
świetnie gotować - widocznie się im nie zgadza płeć mózgu. Mi chyba też - z
geometrii wykreślnej byłam dobra, nie przeraża mnie silnik w samochodzie, w
dzieciństwie nigdy nie bawiłam się lalkami, których miałam od metra, natomiast
najbardziej były porządane samochody i oczywiście kolejka elektryczna. I
patrząc na niektóre koleżanki dochodzę do wniosku, że widocznie nie jestem
kobietą, bo szkoda mi czasu na codzienny makijaż, o malowaniu paznokci nie
wspomnę - co nie znaczy, że wyglądam jak kocmołuch.
A tak w ogóle to pewnie żaden z moich synów nie urodzi dziecka - z racji
fizjologii, której nie zamierzam negować. Ale mam nadzieję, że będą potrafili
wyręczyć swoje żony w prasowaniu, praniu i gotowaniu i innych zajęciach
stereotypowo przyporządkowanych kobietom. I mam nadzieję, że moje synowe będą
mi chociaż w połowie tak wdzięczne jak ja swojej Teściowej za to że tak
wspaniale wychowała mojego męża.

[adzia_a]

liliana22 napisała:

> Mam dwóch chłopców - obaj uwielbiają pomagać w kuchni, mój mąż też potrafi
> świetnie gotować - widocznie się im nie zgadza płeć mózgu.

Czyżbym zamieściła za mało znaków )))) ?
Co ja poradzę, że mam takie obserwacje

--
Bóg umarł [Nietzsche}
Nietzsche umarł [Bóg]

[pesteczka5]

Zaproponuje, zaproponuje!!!!!!!

Kasia, mama dwóch wykrawaczy ciastek, wałkowaczy i ugniataczy (2,5 roku i 11
mies. ))))))))))))

[mkrasnal]

A ja jednak wychowuję faceta. Mam 5 letniego człowieka w domu z "kusiem" jak to
mówi mój syn i o tym pamiętam. To nie znaczy, że ma z niego wyrosnąć "zimny
drań" ) ale w przyszłości ma to być silny człowiek, który będzie podporą dla
swojej rodziny. Chciała bym by umiał okazywać uczucia swym najbliższym, był w
stosunku do nich empatę, ale w świecie zewnętrznym musi być silny i odpory.
Dlatego już teraz uczę go, że chłlopak nie powinien płakać gdy ma jakiś problem
ale szukać jego rozwiązania. Pewnie, że w jego wieku niektóre problemy są
jeszzce zdecydowanie za ciężkie i wtedy pozwalam mu się wypłakać, ale dość
często słyszy odemnie pytanie "czy to jest naprawdę powód do płaczu?". I wiecie
co on juz teraz potrafi ocenić kiedy "warto" płakać. Chciałabym aby w dorosłym
życiu był mocnym ale dobrym mężczyzną. Wydaje mi się, że to zatarcie różnic
płci tak naprawdę nie do końca jest dobre, bo jeśli zabraknie "prawdziwych
facetów" to na kim nasze "słabe i wiotkie" córki będą mogły się oprzeć?.
Pozdrowienia Mama (mam nadzieję) "prawdziwego faceta" )))))

[granna]

No własnie..
Tylko skąd sie biorą te słabe, wiotkie córki??? Czy nie byłoby dobrze gdyby
dziewczyna a potem kobieta też była silna i umiała sobie w życiu radzić? To
czy ktoś będzie silnym (psychicznie bo chyba o takiej sile rozmawiamy?) czy
słabym zależy w dużej mierze od charakteru i wychowania. Kobiety i mężczyźni
to po prostu ludzie i każdy z nich powinien sam umieć sobie w życiu poradzić z
problemami, jakie napotka a nie sie na kimś opierać. Oboje, niezależnie od
płci powinni umieć dawać wsparcie partnerowi i wtedy nawet jesli ona tylko
gotuje i sprząta a on tylko pracuje i przykręca śrubki będą umieli sobie
radzić z kłopotami, ktore czasami mogą przerosnąć nawet "największego silnego
faceta." Uważam, ze każdy człowiek niezależnie od płci i od roli w jaką wszedł
potrzebuje miejsca i czasu, kiedy moze na swój sposób odetchnąć, dla
zachowania równowagi i zdrowia psychicznego.
A tak na marginesie ja mojej teściowej nie mogę być wdzięczna, ale mam wielkie
marzenie, zeby moja synowa wyrazała sie o mnie tak, jak jedna z poprzdniczek o
swojej...)

Jak znam to forum zaraz pewnie na mnie ktoś naskoczy, ale co tam, jestem
silna a co nas nie zabije to nas wzmocni... )))
pozdrawiam granna

[liliana22]

A ja się z Tobą zgadzam, uważam, że zarówno dziewczyna i chłopak powinni umieć
sami sobie poradzić ze wszystkimi sprawami i jedno dla drugiego być oparciem w
dorosłym życiu.
Znam sytuacje z życia, kiedy cała rodzina wyjechała na wakacje zostawiając w
domu wówczas dwudziestoletniego syna. Musiała do niego przychodzić przyjaciółka
jego siostry i mu robić zakupy, gotować, prać i prasować, bo "hrabia" nie
potrafił uprasować sobie koszulki, bo to "babskie" zajęcie. I nie było to tylko
lenistwo z jego strony, on naprawdę nie wiedział jak do tej pralki i tego
żelazka podejść. Koszmar.
Dla odmiany moja dwudziestoletnia siostra potrafi m. in. skuć i położyć tynki,
zrobić regał używając wiertarki, będąc przy tym naprawdę delikatną kobietą.

[mader1]

Zgadzam się z Tobą. Trzeba odroznic rzeczy wazne od mniej waznych. To nic
takiego, ze chlopiec nosi granawowe bluzeczki a dziewczyna rozowe.Albo , ze
jedno bawi sie samochodzikiem a drugie lalką. Ludzie sa naznaczeni płcią.
Chodzi o to , by mogli się wesprzeć i znależć w różnych rolach i sytuacjach
życiowych.Wtedy nawet, jak przypadną im role typowe, będą szczęśliwsi ,
dowartościowani i lepsi dla siebie

[joaz]

Jestem mamą 2, 5 Zosi. Nie wiem jak miałoby wyglądać wychowanie bez
sterootypów. Po prostu z Zosią się nie da. Zośka bawi się lalkami, buduje z
klocków garaż, sprząta zestawem "mała gospodyni" i gdy tylko uda jej się
podkraść kosmetyczkę próbuje się malować. Uwielbia jazdę na motocyklu, w
motocyklowej przyczepie spędziłaby pół dnia, nie chce jeździć ze mną w wygodnym
oplu woli głośnego i trzęsącego się Land Rovera. Nie płacze jak się przewróci,
płacze jak usłyszy bajkę o zgubionym Pingwinku. I co, chłopak to czy
dziewczyna ?
pozdrawiam
joanna

[pesteczka5]

Myślę, że nie da się uniknąć różnic w wychowaniu chłopców i dziewczynek. Mnie
przyświeca cel, aby nie powielać grożnych społecznie stereotypów. Na co dzień
nie zastanawiam się nad tym, ale jest dla mnie oczywiste, że mojego strszego
synka uczę sprzątania po sobie, jak chce zmywać naczynia, to w pełnym
rynsztunku ( fartuch, podnóżek) zmywa (ma 2,5 roku), pomaga mi w kuchni etc.
Kładę nacisk na edukację emocjonalną - dużo się przytulamy, rozmawiamy, o
sytuacjach trudnych, konflkitowych opowiadam mu bajeczki z jego alter ego,
Beniaminem, w roli głównej, gdzie jasno tłumaczę, co Beniamin zrobił, co wtedy
czuł i dlaczego, co inni poczuli i co teraz Beniamin powinien zrobić... Staram
się, aby był opiekuńczy wobec mnie i członków rodziny, uczę zasad współżycia z
rówieśnikami (nie musisz dawać koledze ulubionej zabawki, ale zproponuj drugi
samochodzik, a potem zmiana) - i on się rozjaśnia. Mediacja, nie siła... Myślę,
że dziewczynkę traktowałabym tak samo ( mam dwóch chłopców).

Oburzyło mnie, gdy usłyszałam kiedyś w sklepie zabawkowym matkę dziewczynki
mówiącą - a po co jej rowerek, przeciez to dziewczynka!
Ale właśnie się zorientowałam, że mój synek nie ma ani jednej lalki (choć całą
gromadę pluszaków, które kładzie spać i opatruje im skaleczenia. Śpieszę
nadrobić zaległości - dla równowagi...

Na własny użytek jestem przekonana, że płeć w niczym nie ogranicza. Nigdy nie
czułam się gorsza ani dyskryminowana jako kobieta. Nie jestem feministką i z
radością gotuję obiad dla rodziny, ale nie widzę powodu, abym standardowo miała
robić kawę jedynemu koledze w miejscu pracy!

Chcę, aby moi synowie byli samodzielni, zaradni, otwarci, opiekuńczy, i gotowi
do zamieniania się rolami z kobietami (i myślę, że mi się to uda). Chciałabym,
żeby umieli rozeznać się w swoich uczuciach, byli opanowani, samowystarczalni,
ale gotowi otworzyć się w związkach z ludźmi ( i z tą jedną panią...)

Z dziewczynka po prostu przeczytałabym jeszcze "Anię z Zielonego Wzgórza"...

[ann_mart]

pesteczka5 napisała:

>
> Na własny użytek jestem przekonana, że płeć w niczym nie ogranicza. Nigdy nie
> czułam się gorsza ani dyskryminowana jako kobieta. Nie jestem feministką i z
> radością gotuję obiad dla rodziny, ale nie widzę powodu, abym standardowo
miała
>
> robić kawę jedynemu koledze w miejscu pracy!
>
> Chcę, aby moi synowie byli samodzielni, zaradni, otwarci, opiekuńczy, i
gotowi
> do zamieniania się rolami z kobietami (i myślę, że mi się to uda).
Chciałabym,
> żeby umieli rozeznać się w swoich uczuciach, byli opanowani,
samowystarczalni,
> ale gotowi otworzyć się w związkach z ludźmi ( i z tą jedną panią...)
>
> Z dziewczynka po prostu przeczytałabym jeszcze "Anię z Zielonego Wzgórza"...


I właśnie dlatego jesteś feministką! ))) I dobrze. A dodatkowo, z chłopcami
też przeczytasz Anię z Zielonego Wzgórza bo to jedna z lektur szkolnych.
N.b. mój mąż i ojciec (ten to typowy facet, wychowywany jak typowy facet) po
obejrzeniu serialu Duma i uprzerdzenie sięgnęli po książki Jane Austin. Więc
czytanie Ani to na pewno nie będzie żadan wstyd dla chłopca.
Poza tym pod twoim postem mogę się podpisać ręcyma i nogyma.

Bo we wcześniejszym poście może niezbyt dokładnie wyraziłam swoją myśl: chodzi
o to aby dzieci niezaleznie od płci były przez nas przygotowane, żeby jako
dorośli robić to co chcą (nie mówię tu o zachowaniu ale o wyborach życiowych) i
żeby z powodu dokonanych wyborów nie czuli się gorsi.
Anka

[olga03]

Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak bardzo otaczają nas stereotypy.
To co na co ostatnio zwróciłam uwagę, to to, że na zajęciach z angielskiego
(przynajmniej dla dzieci młodszych 2-5l.) ogromną większość stanowią
dziewczynki. Zastanawiałam się nawet czy to taki dowód troski czy też wynik
tego, że właśnie dziewczynki muszą umieć wszystko i być takie naj...
Owszem dziewczynce czasami ktoś kupi samochód, ale nie słyszałam żeby chłopiec
dostał wózek.

[grajka11]

Mam i dziewczynkę i chłopca i ze zdziwieniem stwierdzam, że mimo takiego
samego traktowania - wychowywania - może płakać, przytulać się i całować z
rodzicami kiedy chce i bawić czym chce są poprostu różni. Kasia jak zaczęła
chodzić do żłobka bawiła się najczęściej w żłobek - misie i lalki siedziały
rzędem potem spały itd. ale również grała w piłkę z tatą i jeździła na
rowerku, jednak głównie sama wybierała zabawy w dom, lekarza, szkołę itp.
Grześ natomiast preferuje samochody do zabawy od zawsze, na spacerku zawsze
prowadzi mnie do koparki i betoniary i jest już nawet zaznajomiony z
portierem, który wpuszcza go na plac, żeby mógł sobie bliżej popatrzyc - z
Kasią nie byłam tam nigdy, bo też nie interesowało ją to. Po prostu samochody
są w nim, najlepsza zabawa w aucie taty, gdzie wszystkie przyciski ma
opanowane. Dla równowagi ma wózek z lalą, którą namiętnie przykrywa i wozi,
ale przy tym brumczy jak samochód. I to nie jest tak, że ja dziewczynkę po
dzewczynkowemu a chłopca po męsku oni poprostu sa różni. Grześ przytula kota,
a zachwilę z błyskiem w oczku robi bam bam, bo to przecież świetna zabawa.
Uczymy go czułości i opiekuńczości, bo wykazuje skłonności zbujeckie, a Kasia
zawsze była delikatna i opiekuńcza więc nie musieliśmy jej tego specjalnie
uczyć. Tak więc w naszym przypadku płeć dzieci sama wykazuje predyspozycje i
zainteresowania. Grześ lubi pomagać przy wszystkich pracach i domowych i
ogrodowych, bo to jest jego naturalna ciekawość świata i my to poznawanie z
wielką radością mu umożliwiamy, tak samo jak robiliśmy to z córką kilka lat
wcześniej (teraz to procentuje), mam nadzieję, że Grześ też będzie kiedyś
pomocny.
Pozdrawiam wszystkich
Grajka
-
Dla jasności mama Grzesia 18 miechów i Kasi 12 lat.

[pesteczka5]

O! A mój synek to i betoniary, i w pana doktora!

[beata32]

W moim domu jest podział na czynności męski i damskie, jednakże niezbyt
sztywny, tak, że nawzajem nie unikamy robienia swoich domowych prac. Starszy
synek pomaga mi sprzątać, odkurzać, wieszać pranie, zagniatać ciasto, a z
tatusiem naprawia, wierci, wynosi rzeczy do piwnicy. Jak miał się urodzić nasz
drugi syn postanowiłam kupić Maciusiowi lalkę bobaska, aby uczyć go przewijać,
usypiać i tulić. Mąż miał pewne obiekcje co do tej zabawki, ale zgodził się z
moim argumentem, że przecież w naszym domu on również robi te rzeczy więc
dlaczego syn miałby ich unikać.

Jednakże mam wrażenie, że ulubione zabawy są w jakiś sposób sprzężone z płcią.
Od momentu gdy Maciuś dostał swój pierwszy samochodzik najbardziej ulubionymi
zabawami są jeżdżenie, parkowanie, tankowanie, budowanie garaży i parkingów
strzeżonych. Owszem pobawimy się w sklep, picie herbatki czy układanki, ale
samochody są codziennie obowiązkową i najlepszą zabawą. Niemal wszystkie
samochody (ok 40 szt) są znane z nazwy. Pozwolenie komuś na zabawę świadczy o
dużej sympatii Maciusia dla tej osoby. Samochody jeżdżą z nami na dłuższe
wyjazdy, bo bez nich Maciuś chce wracać 'do swojego domku'.

Ponadto bardzo lubię jak Maciuś cudnie okazuje swoje uczucia, jak potrafi
spontanicznie przytulić się i powiedzieć 'lubię Cię', 'kocham Cię', 'jaka
jesteś ładna'. Jak kiedy się uderzy biegnie do mnie 'pocałuj mama' - i
natychmiast przestaje boleć. Czy to niemęskie? Czy w ten sposób wychowam
mazgaja czy mamisynka ... mam nadzieję, że nie - że będzie wrażliwym,
potrafiącym okazywać swoje uczucia mężczyzną. A może to niedobrze, może łatwo
będzie go przez to zranić.

Pozdrawiam
Beata32 mama Maciusia (2 lata i 5 mies) i Adasia (5 mies)

[liliana22]

Moi synowie też znają marki samochodów, starszy bezbłędnie z daleka rozpoznaje
również modele. Tyle tylko, że ja nie sprzęgam tego z płcią - byłam dokładnie
taka sama w dzieciństwie. Lubiłam bawić się samochodami i kolejką elektryczną,
natomiast nie bnawiłam się nigdy lalkami chociaż miałam ich zatrzęsienie. A
najlepsza zabawa, którą pamiętam z dzieciństwa to "burza na morzu"
(rozwaliliśmy z zaprzyjaźnionym kolegą dwa taborety i wykończyliśmy dywan)
i "połowy wieloryba" (wciągałam kolegę na sznurku do bielizny na balkon na
pierwsze piętro - dzięki Bogu nigdy nie udało się wciągnąć go więcej niż na
półtora metra, bo przecież jakby tak zleciał...). Miałam wtedy 5 lat i chętniej
bawiłam się na podwórku z chłopcami niż z dziewczynkami. A jednak mam zwyczajną
rodzinę.

[miecia4]

Ojej ciekawe co wyrosnie z moich dzieci,Jasiu bawi sie co prawda
zolnierzami ,rycerzami i trupimi czaszkami i jego 4 letnia siostra ...
rowniez.Nie lubi nosic sukienek,spinek a tym bardziej "wstretnego" rozowego
koloru.Miecia biega po podworku z kolegami Jasia i bawi sie w wojne,a Jasiu
lubi siedziec w domu ,pomagac mamusi i umartwiac sie nad swiatem ;].Za Jasiem
przepadaja dziewczynki i ich mamusie,haha bo czasem potrafi gadac jak
przyslowiowa stara baba.Musze powiedziec ,ze czasem patrzac na niego
zastanawiam sie czy nie wyrosnie z niego gay,bo wszystko narazie na to wskazuje
ale w sumie wszystko jedno ,najwazniejsze zeby byli szczesliwi,i przynajmniej
bede miala z kim chodzic na zakupy :}

[mimka21]

Witam Mamy, ja troche z innej beczki,
mojego meza wychowali dosc >>feministyczni<< rodzice. W zwiazku z tym gotuje,
sprzata, prasuje i nie przychodzi mu do glowy, ze to tylko ja mam to robic. To
sie oplaca, taki maz! Acha, mieszkamy w Niemczech i tu - zagwozdka. Niemieckie
mamy przykladaja ogromna wage do tego, by ich synowie w toalecie siusiali na
siedzaco, jak dziewczeta, bo tak jest po prostu kulturalnie. No i problem
zasikanej deski nie istnieje. Jak wy rozwiazujecie ten problem?

[judytak]

Wszyscy piszą, że wychowują dzieci bez udziału stereotypów. W niektórych
przypadkach to znaczy tyle, że bez udziału uświadomoinych stereotypów. A w
innych, że rozmyślnie na przekór stereotypom. Pominąć stereotypów, uwolnić się
od nich nie można. Można je łagodzić, można się starać jak najbardziej
zindywidualizować przypadki, można przemyśleć, jakie bym chciała, żeby moje
dziecko było, i tak też postępować.

Ja nigdy nie bawiłam sie lalkami (miałam je mnóstwo), nie lubiłam się stroić,
malować (moja mama tak), uwielbiałam książki przygodowe (miłosne też),
chodziłam do klasy matematycznej (i na olimpiady z języków). Zawsze uważałam,
że jestem bardzo kobieca, i że to jest wartość.

Mój mąż lubi zmywać i sprzątać (ja nie), jak musi, to ugotuje (na co dzień ja
to robię) nie lubi przewijać dzieci za to usypia po mistrzowsku,jak są chore
też sobie radzi, jak zostaje sam na parę dni, też, płaci rachunki i chodzi na
zebrania lokatorów (ja nie zniosę tego), wszystko (prawie) jest w stanie
naprawić, zamontować, zainstalować w domu czy przy samochodzie (ale woła mnie
jak trzeba np. zaprogramować wideo). I jest bardzo męski, i dla mnie to duża
wartość.

Mam córkę i dwóch synów. Nie lubię, jak płaczą, od początku uczę ich żeby
zamiast płakać jak najszybciej przeszli do szukania rozwązania problemu (np.
stłuczone kolano umyć zimną wodą i zakleić plastrem). Od początku uczę ich,
żeby nikogo nie bić, nie wyzywać, nie zabierać nic nikomu (i nie pozwalać, żeby
ktoś z nimi tak robił). Wszyscy mają rowerki, samochodziki, piłki, skakanki
etc. Tak samo całą pluszową menażerię. I klocki. Jako że córka najstarsza,
lalki też pod ręką. Używamy te same książki, z bajkami o chłopcach i
dziewczynkach.

Wszyscy są dzielni, mało płaczliwi, samodzielni, towarzyscy, lubiani w
otoczeniu tak przez dzieci jak wychowawców.

Córka od urodzenia bała się warkotu silników, synów od urodzenia to zachwycało.
Córka uwielbia się stroić i malować, a przecież w domu tego nie widzi. Chłopcy
pobawią się z nią w dom, ale tylko z konieczności, a i tak sytuacja ewoluuje w
stronę "a tata i mama wyruszyli na wyprawę na biegun północny". Córka ma
koleżanki, syn kolegów (najmłodszego to jeszcze nie dotyczy).

Podsumowanie: realnie istnieją różniece między chłopakami/mężczyznami a
dziewczynami/kobietami. Realnie istniejący jest też wpływ wychowania i
stereotypów. Każdy człowiek ma cechy "męskie" i "kobiece", w różnych
proporcjach, można je rozwijać lub stonować. To jest wychowanie. Proces zawsze
w dużej mierze nieświadomy.

Judyta

[liliana22]

Myślę, że tak naprawdę chodzi o to, żeby podążać za upodobaniami dziecka - mnie
kupowano całe tony lalek, (którymi się nie bawiłam) bo byłam dziewczynką, ale
na szczęście moja mama kupowała mi samochody, którymi bawiłam się chętnie. Ja
staram się podobnie postępować z moimi dziećmi. Mam dwóch synków, ale oni są
skrajnie różni, mają różne temperament, upodobania, zainteresowania. Ale
będziemy ich uczyć wszystkiego, a nie tylko trzymania wiertarki, bo to chłopcy,
a prasowania już nie, bo to dla dziewczynek. To są po prostu umiejętności
życiowe potrzebne do funkcjonowania w dorosłym życiu. A to jak potem będą ze
swoimi żonami dzielili obowiązki domowe - to będzie tylko i wyłączniw ich
sprawa. Ważne żeby umieli i ugotować i sprzątnąć i uprać i przywiesić półkę na
ścianie i wymienić uszczelkę w kranie.
Tak jak jest w naszej rodzinie - robimy z mężem to, co akurat jest do
zrobienia, starając się żebypodział przebiegał na lini - to lubię i wolę robić,
zrobię to szybciej i (może) lepiej. Nie dzielimy prac na kobiece i męskie,
chociaż w jednym mąż jest nieprzejednany i cięższe fizycznie prace wykonuje on.
On woli zmywać, niż prasować - ja wolę uprasować górę ubrań pod sufit niż umyć
dwa talerze, ale w zależności od potrzeb każde z nas robi jedno i drugie.
I jak to w życiu: raz ja mam trudne chwile, raz mąż i wtedy druga połowa jest
oparciem. Nie wiszę na mężu jak bluszczyk, bo jestem słabą i wiotką kobietką,
tylko idziemy razem przez życie jako partnerzy.
----

[donatta]

Mam troje dzieci, ale ponieważ najmłodsza córeczka ma zaledwie miesiąc, nie
bedę jej brała pod uwagę w tym, co tu napiszę
Nigdy nie starałam się wychowywać dzieci według stereotypów płci. Co prawda
zabawki dostają raczej zgodnie z tym, co zwykło się przypisywać danej płci,
ale wynika to po prostu z ich zainteresowań. Córka preferuje zabawy we
wszystko, co naśladuje mnie i to, co ja robię, a syn uwielbia zwierzęta i
samochody. Tyle, że potem i tak bawią się wspólnie - syn "gotuje" i "prasuje"
a córka jeździ samochodami. Oboje jeżdżą na rowerku i hulajnodze, na placu
zabaw robią to samo. Wózek do lalek jest wspólną zabawką i oboje lubią go tak
samo. Co do prac domowych i obowiązków to wymagam od nich tego samego, ale z
wykonaniem jest rożnie, co wynika z dużej różnicy charakterów - córka jest po
mnie obowiązkowa i pedantyczna, lubi mieć wszystko poukładane i chętnie garnie
się do pomocy; syn - po mężu - ma "wyższe" cele w zyciu niż sprzątanie i
często trudno od niego cokolwiek wyegzekwować. Teraz są juz na tyle duzi, że
ubieram ich zgodnie z modą przypisaną danej płci - zresztą córka nie uznaje
żadnych spodni, które nie maja rozszerzanych nogawek albo przynajmniej małego
kwiatuszka - ale kiedy byli mali nie trzymałam się żadnych zasad. Zostałam
kilkakrotnie skrytykowana za to, że dziewczynkę ubieram na granatowo a chłopca
np. na czerwono. Wśród moich "dzieciatych" znajomych tez nie zaobserwowałam
nigdy sztywnego trzymania się stereotypów, chłopcy mają lalki i garnuszki a
dziewczynki autka. Ale spotkałam kiedyś szokującą dla mnie sytuację. Przyszłam
z dziećmi na plac zabaw, córka miała ze sobą lalkę. Zostawilismy ją w wózku
małego i dzieci bawiły się w piakownicy, kiedy do wózka podszedł mały
chłopczyk i z wielkim zainteresowaniem chwycił lalkę. Jestem zwolennikiem
dzielenia się zabawkami więc nie protestowałam, ale do akcji wkroczyła babcia
malca. Wyrwała mu lalke z rączek ze słowami "Chłopcy nie bawią się lalkami",
po czym uraczyła mnie opowieścią o sąsiedzie-homoseksualiście (nasączoną jadem
i odrazą), który na pewno w dzieciństwie bawił się niewłaściwymi zabawkami.
Byłam tak zszokowana takim podejściem, że nie powiedziałam ani słowa. Po
prostu ręce mi opadły...
Donata

[andzina]

No tak... Chyba jako jedna z niewielu mam przyznam się do stereotypów. Mam
prawie 2 letniego synka i w zasadzie wszystkie zabawki są albo "typowo męskie"
(samochody, motory) albo raczej neutralne (pluszaki, kredki). I chyba nigdy nie
zastanawiałam się z czego to wynika. Jednak niegdy nie zabraniam synkowi zabawy
lalkami, wózkami czy innymi kobiecymi akcesoriami. Przez długi czas jego
ukochaną zabawką był ... odkurzacz. Nie domowy tylko specjalny, zabawkowy.
Uwielbia wszystkie akcesoria do sprzątania. Mamy dużo znajomych, którzy mają
dziewczynki i niegdy nie zabraniam mu bawić się lalkami u nich w domu, ale
szczerze mówiąc nie przyszło mi do głowy, żeby kupić mu lalkę. Wózki dla lalek
według teorii mojego synka służą żeby w nich jeździć a nie wozić lale. U mojej
siostrzenicy bawi się kuchenką, żelazkiem, barbie ale kiedy jesteśmy w sklepie
woła raczej, że chce auto albo motor (do tych ostatnich pała szczególnym
rodzajem miłości nie znoszącej sprzeciwu
A co do wychowywania, kiedy byłam mała z sąsiadem z naprzeciwka graliśmy piłkę
nożną i skakaliśmy w gumę. Oboje byliśmy z tego powodu szykanowani na podwórku
przez inne dzieci. Ja że grałam w nogę z "chłopasem" a on, że skacze w gumę
z "babą". (Nigdy nam to jakoś nie przeszkadzało)
Pozdrawiam
Andzina

[agatka]

Moja mama jak mieliśmy z bratem naście lat zaczęła nas traktować inaczej i
dowiedziałam się, że porządna dziewczyna na noc zostaje w domu, wyjazdy z
koleżankami są wysoce niewskazane.Młodszyszy brat miał więcej swobody niż ja.
Wcześniej różnic w wychowaniu nie było, zabawki mieliśmy te same, nawet jak
brat w wieku dwóch lat przymierzał moje spódnice to nie było problemu. Uważam,
że pojawienie się róznic w wieku nastu lat było wysoce niesprawiedliwe. Dzieci
bez względu na płeć powinny być traktowane jednakowo, tak samo jak nie powinno
być róznicy w traktowaniu dorosłej kobiety i mężczyzny. Najlepiej uczyć dzieci
od małego, że to jakiej jesteśmy płci nie ma wpływu na to jakimi jesteśmy
ludźmi. Ja swojego synka, a w przyszłości może i córeczke będę starała się
wychować na wrażliwego, uczciwego człowieka (mam nadzieję, że mi się uda), bo
uważam że to jest istotne, a nie to czy chłopiec umie powstrzymać łzy,
dziewczynka wraca do domu wcześniej, chłopak powinien się wyszaleć i tym
podobne wg mnie "dyrdymałki".
pozdrawiam serdecznie,
Agata

[gabi_99]

a propo takiej różnicy kiedyś w programie Toniego Halika i Urszuli dzikowskiej
z jakiejś wyprawy i opowieści kulturowej dowiedziałam się że u ludów tejże
pilnuje się chłopców bo jeden chłopak więcej szkody zrobi niż..

[mamasita]

sadze ze nalezy wychowywac jednakowo. Nasz synek jest malutli na razie wiec
nie mozna mowic o wychowywaniu, bo ma 9 miesiecy i tylko mozna go zachecac do
poznawania swiata. Gdybysmy mieli dizewczynke to bysmy mieli do niej takie
samo podejscie. Oboje powinni byc zachecani do zwiedzania siwata poznawania,
dostawac duzo milosci i plakac jesli potrzebuja. Nasz synek ma tez przytualnke
i misie zeby wiedzial jak kogos przytulic.