Trauma!!!

[isiak33]

Kochane mądre mamy!
Mam nadzieję że znajdę u was pomoc i wsparcie. Moje 5-cio letnie dziecko
zostało wczoraj zamknięte w sali przedszkola samo przez "nieuwagę" pani. Nie
wiem dokładnie jak długo była zamknieta ale na pewno około 15 minut. W tym
czasie krzyczała, płakała, wołała o pomoc ale ta pomoc nie nadchodziła.
Wreszcie ktoś ją usłyszał. Kiedy ją odbierałam z przedszkola była w fatalnym
stanie, po prostu w szoku. W domu dałam jej melisanę żeby się trochę
uspokoiła. Zasnęła snem kamiennym ale niestety dostała wysokiej gorączki,
obudziła się z krzykiem i dobre pół godziny ją uspokajałam. Potem już nie
chciała zostać w łóżeczku mimo że od urodzenia śpi sama w swoim pokoju. Co
robić, jak jej pomóc? Jak tak traumatyczne zdarzenie może się odbić na jej
dalszym życiu. Nie wiem teraz co byłoby dla niej najlepsze?Z góry dziękuję za
każdą odpowiedź Iza

[e.beata]

A jak rano zareagowała na przedszkole?

[isiak33]

Nie wysyłałam jej dziś do przedszkola

[danka24]

Ja na pewno zmieniłabym przedszkole. Po pierwsze - bo jest nie do pomyślenia,
żeby "zgubić" dziecko na 15 minut. A co by było, gdyby tak pani zgubiła dziecko
na spacerze?????? A po drugie - bo Twoje dziecko zawsze będzie to miejsce
kojarzyć z tym przeżyciem. Wiem, że traumatyczne przeżycia bardzo długo zostają
w świadomości dziecka... sama mam ostatnio problem, bo mój 2-letni synek
zobaczył taką okropną maskę i tak się przeraził, że mówi o niej kilkadziesiąt
razy w ciągu dnia. Było to ze 3 tyg. temu, a on wciąż boi się sam spać... Też
nie wiem, co zrobić, nie żałuję mu czułości gdy zwłaszcza teraz tak się o nią
dopomina... Myślę, że powinnaś spróbować wytłumaczyć córeczce całe zajście jak
tylko się da, postarać się (mimo własnego zdania) usprawiedliwić "opiekunkę",
ale też zmienić przedszkole - nie sądzę, aby było w nim bezpiecznie...
Pozdrawiam
Danka

[florydka]

jako dziecko przydarzylo mi sie prawie to samo-prawie bo kuzyn zamknal mnie dla
zartu a ja no coz dzis mam 30 lat i wleczaca sie klaustrofobie-jak lecialam do
USA to prawie umarlam w samolocie o metrze i windach...nawet nie wspominam
idz z mala do dobrego psychologa oczywiscie na koszt pszedszkola-nie moze sie
bidulka meczyc przez glupie babsko ani nie zostawiaj jej bez pomocy bo z
wlasnego doswiadczenia wiem ze to bardzo utrudnia zycie
powodzenia

[isiak33]

Miałam dokładnie podobne pierwsze odczucia i przemyslenia: co by się stało
gdyby zostawiły ją gdzieś w mieście na przykład? Dziś rozmawiałam z panią
psycholog. Nie radziła mi zmieniać przedszkola bo to narazi podobno małą na
dodatkowy stres związany ze zmianą. Poza tym, co mnie trochę prawdę mówiąc
zdziwiło, radziła mi nie wspominać o całym zajściu, nie rozmawiać z nią na ten
temat, w ogóle zachowywać się tak jakby nic się nie wydarzyło. Twierdzi że czas
jest najlepszym lekarzem. Mam mieszane uczucia co do tych rad. No coż będę małą
obserwować i mimo wszystko się martwić że zostanie je uraz na całe życie

[maak3]

mi tez nie wydaje sie dobre zmienianie teraz przedszkola (chyba,że masz powody
sądzić,że faktycznie dziecko nie ma tam wystarczającej opieki)
bo byłoby to pokazanie dziecku,że faktycznie stał sie straszny dramat, nawet
tak duży,że mama jest przerażona
nie wiem co myśleć o tym nie wspomnianiu małej o zajściu
może nie wprost
może warto opowiedzieć dziecku bajkę metaforyczną? o dziewczynce, której sie
zdarzyło coś podobnego ( i opisać co się wydarzyło,ze bylo jej smutno i
samotnie i że się martwiła - ważne jest,żeby nazwać przeżywane emocje i dać
dziecku jej w ten sposób oswoic), ale pani w końcu ją znalazla przeprosiła i
że to JUZ NIGDY więcej się nie zdarzyło
to już nigby więcej się nie zdarzyło daje oparcie maluchowi i jakieś
kiełkujące na nowo poczucie bezpieczeństwa
i warto byłoby,że pani faktycznie przeprosiła małą!!!

[isiak33]

Baaaardzo podoba mi się pomysł bajki terapeutycznej. Mamy tego typu bajki na
różne tematy którą Madzia uwielbia. Wprawdzie nic na tego typu temat nie ma ale
co tam sama wymyślę Kiedy tak czytam maile od Was po cichu sobie myślę że
czasem jesteśmy lepsze od niejednego psychologa

[chalsia]

Do dziś pamiętam, jak rodzice zostawili mnie śpiącą na wczasach (na pewno
miałam nie więcej niż 5 lat) w pokoju i poszli do kawiarenki na dole. Ja się
czymś strułam i zwymiotowałam przez sen, obudziłam z rykiem i waliłam w drzwi
(na szczęście zostawili światło w pokoju), aż ktoś mnie usłyszał i po jakimś
(nie mam pojęcia jakim) czasie ściągnął rodziców. Nie pamietam co było potem,
problemów z zostawianiem sama, etc później nie miałam, ale to przezycie jest we
mnie i nigdy go nie zapomnę. Rodzice mnie opuścili jak było mi źle, byłam
PRZERAŻONA.
Pójście so psychologa dzieciecego jest bardzo dobrym pomysłem.
Pozdrawiam,
Chalsia

[joannab-o]

Ja też radziłabym Ci coś podobnego co pani psycholog - zachowywać sie
normalnie, nie prowokowac rozmowy, ale oczywiscie to nie znaczy lekceważenia
problemu, jeżeli dziecko będzie chciało porozmawiać, opowiedziec. Twoja postawa
musi mówić dziecku, że Ty byś sie w takiej sytuacji nie przestraszyła, chociaż
rozumiesz i nie widzisz w tym nic złego, że mała sie przestraszyła. Takie jest
życie, że czasem jest nieprzyjemnie i radzenie sobie z takimi sytuacjami to
jest tez kawałek zadania do nauczenia dla dziecka.
Ja miałam podobne zdarzenie z moim synem - wrócił kiedyś od kolegi z
histerycznym płaczem, po czym przeleżał dwa dni z bardzo wysoką gorączką. Nie
odczuwał potrzeby opowiadania co sie stało, a ja nie dopytywałam się, po prostu
traktując go jak chorego z "normalnych" przyczyn. Trzeciego dnia zdrowy
pojechał prosto do kolegi i tyle było sprawy.
Dziecko ma ogromny potencjał i świadomość, że musi zmierzyć się z życiem
samodzielnie. Pomaganie mu w tym, kiedy samo sie nie dopomina jest
przeszkadzaniem i może w dodatku nasunąć mu wniosek, że nie wierzymy w jego
możliwości. To nadmiar troski może traumę przerodzić w postawę lękową.
joanna

[isiak33]

Rady pani psycholog nie przygotowują mnie na opór dziecka przed pójściem do
przedszkola. Obawa moja wynika stąd, że w poniedziałek muszę ją zaprowadzić do
tej samej sali w której była zamknięta, do tej samej pani która ja zamknęła a o
9 muszę być w pracy bez względu na siłę tego oporu. Dobrze jeśli go nie będzie
ale jeśli to jak mogę ją narażać na kolejny stres tłumacząc że takie już jest
to psie życie: czasami fajne ale czasami okrutne. To przecież w końcu 5-cio
latek, czy musi się o tym dowiadywać w takiej formie i tak wcześnie?

[joannab-o]

No tak, konieczny warunek tego, żeby dziecko poradziło sobie samo z problemem
to odpowiednia ilość czasu.
Jeżeli nie masz żadnej alternatywy dla przedszkola na kilka najbliższych dni,
to niedobrze.
Sedno problemu polega na tym, że dziecko straciło do przedszkolanki zaufanie,
a jest skazane na jej opiekę. Najwięcej może zależeć od tego, jak ta pani
zachowa się jutro, przy pierwszym kontakcie, dlatego myślę, ze powinnaś do niej
zadzwonić, żeby sie przygotowała. Niech przeprosi Małą, ale bez dramatyzowania,
na zasadzie "ale gapa ze mnie" dając do zrozumienia, że to co się stało było
tylko przykrym wypadkiem i obieca, że będzie teraz bardzo uważać.
No i oczywiście będzie musiała udowodnić, że rzeczywiście uważa, a sprawdzana
będzie pewnie bardzo długo. Po tym, jak moja siostra wysłała swojego
czterolatka samego do mieszkania, a okazało się, że nikogo nie było żeby mu
otworzył, sprawdzana była przez 3 miesiące - mały nie odklejał się od niej.
joanna

[magda0]

Ja na miejscu twojej corki chyba by, umarla, polece ci p. psycholog ktora mi
pomogla w problemah z moim dzieckiem Bogna Mackiewicz - tel. [phone] - to
jest telefon do przedzkola gdzie ta pani pracuje, pozdrawiam, Magda.

[chalsia]

Nie do końca się zgadzam. Nie każde dziecko chętnie sie dzieli swoimi
przezyciami.
Moi rodzice też "zbagatelizowali" sytuację (opisaną wyżej przeze mnie). Nie mam
problemów z pozostawaniem samą, etc. Ale być może jakies moje zachowania,
sposób postępowania jako dorosłego człowieka mogły by być inne (=lepsze), gdyby
ktoś mi wtedy w dzieciństwie poświęcił uwagę i pomógł nazwać i oswoić emocje
jakie były moim udziałem.

Pozdrawiam,
Chalsia

[maak3]

no i jak mała?

[isiak33]

Szczęśliwie minęło już trochę czasu od tego "zdarzenia" i myślę że Madzia radzi
sobie całkiem nieźle. Miałam jeszcze dwie noce kiedy przyszła spać z nami bo
coś złego jej się śniło ale generalnie jest nieźle. Dużo pomogły mi posty,
naprawdę wszystkim mamom, które napisały dziękuję. Oby omijały Was
takie "zdarzenia" , pozdrawiam