mam dosyć...

[35rambo]

...rodzę w styczniu, to pierwsze dziecko a mam już grubooooo po 30 (ok.
bliżej 40!). I mam dosyć, siebie, męża, dziecka...to nie była planowana
ciąża, mam wrażenie,że całe życie zawala mi się, a ja nie wiem jak je chwycić
i poukładać. Ludzie jedni "przepowiadają" kryzysy jakie będą po urodzeniu,
inni wręcz wymuszaja radość z dziecka- zaczynam mieć dosyć! Jestem wyrodna?!
Najchętniej cofnęłabym czas... a przecież pracuję z młodzieżą i naprawdę
kocham tę pracę, dzieciaki ale do swojego nie żywię uczuć...on się rusza ale
dla mnie jest abstrakcją...czy macie-miałyście podobnie czy coś ze mną nie
tak?!

[romanticca]

Ja nie miałam podobnie i szczerze mówiąc nie bardzo wiem o co Ci chodzi. Nie
chcesz tego dziecka, przeszakdza Ci Twój wiek, wkurzają ludzie,
którzy "przepowiadają"??? No to w końcu masz dosyć siebie, męża czy dziecka? Bo
wydaje mi się, że masz chandrę i tyle, skoro z tego co piszesz, przeszkadza Ci
wszystko i wszyscy a na końcu dodajesz, że nie kochasz dziecka, które nosisz
pod sercem.
Proponuję najpierw przemyśleć na spokojnie co tak naprawdę Cię gryzie, a
potem... poczekać aż przejdzie ))
pozdrawiam
(dziewiąty miesiąc często bywa dołujący)

[asineczka]

trudno powiedzieć o co ci chodzi, czy to ciąża wywołała u ciebie taki nastrój,
czy juz wcześniej , jak to piszesz, miałaś dość siebie, męża i wszystkiego? wiek
nie jest tu żadnym powodem do narzekań, dużo kobiet teraz rodzi w tym wieku i
jest to nawet modne, będzie to twoje pierwsze dziecko, wiec moze ten dołek jest
ze strachu, że nie dasz rady, nie podołasz nowemu wyzwaniu? tak czy siak 9
miesiąc mimo mojej euforii w całej ciąży też nie był emocjonalnie najlepszy,
czułam się jak słoń, leniwa i ospała, czułam,że nie dam rady nawet urodzić , a
co dopiero wychować, ale po porodzie sytuacja się zmienia zwykle na lepsze,
dostaje się nowych sił i energii, czego i Tobie życzę)

nie masz chyba podpory w meżu i to jest chyba główny problem( chociaz ja tez
nie miałam, bo mój był zajęty czym innym-pracą, więc sama byłam w ciazy, sama na
badaniach itp. teraz nie wyobrażamy sobie życia bez naszej córki, a tata jest w
niej bezgranicznie zakochany, głowa do góry

[annairam]

Ja miałam podporę w mężu i całej reszcie rodziny (no może z wyjatkami ale
nieważne). Ciąza była właściwie planowana i wszytko układało się dobrze. Nie
zmienia to jednak faktu, że 2 ostatnie miesiące byłam prawie cały czas umęczona
i niezadowolona. Wcale nie czułam wielkiej więzi z dzieckiem. Po porodzie było
podobnie. Oczywiście było to dla mnie piękne i bardzo, bardzo wzruszające
wydarzenie i wtedy poczułam się juz bardzo związana z moim dzieckiem. Z drugiej
strony, tak naprawdę zaczęłam się cieszyć z tego, że jestem mamą 2-3 miesiące po
porodzie. Teraz kocham mojego Skarba najbardziej na świecie i każdy jej uśmiech
jest dla mnie największym szczęściem.
Nie poddawaj sie presji otoczenia. Każda matka jest inna i każde dziecko jest
inne. Miłośc rozwija się różnie. Najważniejsze to zaakceptować siebie i to, że
czasami wcale nie chcę się mieć wielkiego brzucha a potem wstawać w nocy, czytac
o zupach, kupach, i prać śpiochy. To po prostu normalne. Trzymam kciuki i życze
powodzenia. Na pewno będzie dobrze .

[kiniak22]

chyba wiem co czujesz, to jest okropne, ja rodze dopiero w czerwcu i bedzie to
nasze drugie dziecko, a tez mam wrazenie ze mi na nim nie zalezy, nawet nie
potrafie sie cieszyc chociaz to przeciez wielkie szczescie, a wszystko przez
ludzi, meza przy mnie nie ma bo jest za granica, nie interesuje sie jak sie
czuje bo to przeciez normalne byc w ciazy, od ludzi dookola slysze tylko boze
jak wy sobie poradzicie i co teraz zrobicie, no przeciez sie nie zabije, jest mi
strasznie ciezko bo nie mam nikogo kto by mnie wspieral, a juz mamy wspaniala
coreczke i wiem jakie to wielkie szczescie miec dziecko, wraz z drugim szczescia
nam przybedzie, mimo wszystko slyszac ciagle dookola takie rzeczy nie potrafie
sie z tego cieszyc, wiem jednak ze to minie,

kiedy dziecko sie urodzi caly swiat stanie do gory nogami jednak nie bedzie sie
wtedy liczyc juz nic oprocz rodziny, u was bedzie tak samo, kryzysy sa
nieuniknione bo przy pierwszym dziecku ta zmiana jest ogromna, ale do tej pory
tez sie jakies zdarzaly wiec nie ma co wyolbrzymiac, a milosc do dziecka
przyjdzie z czasem, jak juz bedziesz je miala przy sobie zaczniesz sie cieszyc
kazdym usmiechem, gestem, postepem w rozwoju, milosc matczyna rodzi sie z czasem
wiec nie ma sie czym przejmowac, zycze powodzenia

[35rambo]

Dzięki dziewczyny, dobrze jest usłyszeć różne opinie i te krytyczne i
wspierające. Tak , dużo prawdy jest w tym,że mam ogólnie doła, na którego m.in.
nakłada się np. lęk przed obowiązkami (czy podołam), utrata dawnego wyglądu
(nigdy nie wrócę do poprzedniej sylwetki), brak uczuć do maleństwa... jest mi
łatwiej, gdy wiem,że podobnych uczuć doznają też inne przyszłe Mamusie. Dzięki

[lenazk75]

przez całą ciąże źle się czułam psychicznie, chociaż ciąża była jak najbardziej
planowana! dziecko traktowałam, jak "obcego", bałam się przyszłych obowiązków,
tego, że nigdy już nie będzie tak samo, jak kiedyś! po porodzie- koszmar przez
pierwsze 10 tygodni, totalna załamka, wręcz szłam do kuchni i płakałam po co mi
było dziecko! dodatkowo doszedł potworny lęk, że małemu coś się stanie, ale nie
była to jeszcze miłość do niego, tylko strach o niego! i któregoś dnia ( po
całej nocy płaczków syna) poczułam tak ogromną miłość do niego, jakiej nigdy w
życiu nie doznałam ! coś pięknego! i teraz nie ma rzeczy , której bym dla niego
nie zrobiła! i nie ma dla mnie większej radości, niż uśmiech mojego synka! nie
martw się, to nieprawda, że każda kobieta kocha swoje dziecko od "początku",
to,że teraz jeszcze nie czujesz się mamą o niczym nie świadczy, wierzę, że
ktoregoś dnia poczujesz miłość do swojej dzidzi i będziesz się dziwić, że mogłaś
myśleć inaczej! acha, ja też przez całą ciąże się martwiłam, że nigdy nie wrócę
do wcześniejszej figury- dużo przytyłam- a wróciłam i uważam,że nawet mam ją
lepszą!

[alena30]

Ale Ci zazdroszczę - 35rambo. Ja w przyszłym roku skończę 35 lat w kwietniu i
zaczynam tracić nadzieję, czy to nie za późno. Ale takie posty pomimo wszystko
daja mi nadzieję ) Na pewno jak tylko dzidzia się urodzi poczujesz się
lepiej.