Facet a ciąża-POMOCY!!!

[blacky_cat]

Drogie Panie!
Jak wasi panowie traktują was w ciąży? wiadomo,że facet dopóki nie będzie miał
"czegoś" namacalnego-inaczej do tego podchodzi niż my kobiety,które już jak
tylko zobaczą magiczne dwie kreski na teście, szalejemy z radości i
najchętniej pobiegłybyśmy po malutkie ciuszki i inne gadżety dla
maluszka.Logiczne jest również to,że facet dopiero z bardzo zaawansowanej
ciąży nabiera więzi z malcem...

Jednak mój problem jest trochę eee ciężki jak dla mnie...teraz jestem w
czwartym miesiącu więc odczuwam to inaczej,jednak podczas pierwszego trymestru
moja ciąża była bardzo ciężka do zniesienia,wiadomo, nudności,hormony
powodujące,że wszystko drażni i doprowadza do łez i przeogromna
senność...krótko mówiąc moim jedynym zajęciem było spanie i wszystko co
możliwe do robienia na leżąco...po prostu jak tylko się podniosłam ogarniały
mnie ogromne nudności i ból głowy,pomimo to jednak dbałam o dom i
narzeczonego,(robienie obiadków,sprzątanie itp) jak tylko zrobiłam "swoje"
kładłam się do łóżka.. niby NIC dziwnego,przecież pierwszy trymestr jest
właśnie taki...ale mój facet robił mi o to olbrzymią awanturę..."bo ciąża to
nie choroba!!!"

jak tylko objawy ustąpiły gdy rozpoczął się drugi trymestr nie mam już
potrzeby snu po 15 godzin i lenistwa przez cały dzień,wstaję rano,robię
wszystko co tylko można w domu zrobić.z racji nudów postanowiłam iść do
pracy,jako sprzedawczyni w sklepie,jednak ta praca nie polegała na staniu za
kasą przez 8-12 godzin lecz noszenie towaru,nieraz przekraczającego moje
siły...i po prostu krzyż mi wysiadł,miałam ogromne skurcze w okolicy
macicy,było nawet (małe bo małe ) ale krwawienie.Dlatego uznałam,że ta ciężka
i fizyczna praca nie służy maluchowi-przestraszyłam się i
zrezygnowałam.zdrowie mojego dzidziusia jest ważniejsze niż spełnienie żądania
partnera:"powinnaś pracować póki możesz".
Ból nie z tej ziemi,ale on stwierdził,że ja symuluję tylko po to by spać
całymi dniami i mieć wszystko w ... poważaniu,...

Nie wiem może zbyt wiele oczekuję od niego i dlatego piszę,bo może któraś z
was miała/ma podobną sytuację...ja po prostu chciałabym odczuć,że dla niego to
jest tak samo ważne jak dla mnie ! chciałabym,żeby się zainteresował
maleństwem,pogłaskał mnie po brzuszku,wspierał i dawał mi wsparcie,którego nie
mam.

dodam jeszcze,że o dzidziusia staraliśmy się bardzo długo,jest to zaplanowane
i bardzo chciane,spełniło się nasze marzenie o powiększenie naszej małej
rodzinki.To mojemu mężczyźnie bardziej zależało na potomstwu bo ja się trochę
wahałam,bardzo młoda jestem,mam dopiero 19 lat i to mnie hamowało...lecz teraz
jest już inaczej...

Co robić ? jak mam wywołać u niego instynkt ojcowski ?
próbowałam z nim rozmawiać,lecz on krótko ucinał "nie histeryzuj kobieto.Ty
znowu masz głupie wiksy"...

próbuję go zrozumieć ale ta sytuacja zabija we mnie szczęście..
Przepraszam,że taka wielka rozsterka,tyle do czytania ale samo to,że wylałam
to gdzieś w końcu mi pomogło,ociupinkę...

będę wdzięczna za wasze opinie...Pozdrawiam i dziękuję

[kitonka]

Witaj,
bardzo trudno czyta się takie posty, aż zaciska się gardło ... Widać że bardzo
cierpisz. Ale może za bardzo starałaś się wziąć wszystko na swoje barki, może
kiedyś rozmawiając z mężem o koleżance w ciąży sama użyłaś takich sformułowań i
teraz mąż przykłada ten szablon do Ciebie? ja nie wiem ... łatwo było by
powiedzieć, ale drań ... Ale przecież go kochasz i nie jest bez serca? Może
zapytaj go, czy ktoś z nim rozmawiał na ten temat (jego mama,siostra ?) Ja też
zawsze myślałam,że ciąża to nie choroba, przy pierwszym dziecku czułam się jak
supermenka, potem było poronienie i teraz 3 ciąża - leżenie plackiem. Pogadaj z
nim, skąd u niego takie opinie? A może z jakiegoś męskiego forum internetowego?
Nie bierz na siebie winy za to zachowanie, Twój mąż rzeczywiście zachowuje się
nienaturalnie. Może się czegoś boi? Nikt z nas nie wie, skąd to się wzięło,
kluczem będzie szczera rozmowa. Powodzenia, trzymam kciuki!!!

[nglka]

Obawiam się, że ten typ tak ma. Smutne, ale prawdziwe.
niektórym nic nie wytłumaczysz póki sami nie poczują na własnej skórze, może
zaciągnij go na siłę u lekarza? Powiedziałabym wprost lekarzowi, by wytłumaczył
mężowi czym może skończyć się podnoszenie ciężarów w ciąży.
Mój wywoływał straszne awantury gdy byłam w I trymestrze (nie byłam aniołkiem
ale on w głębokim poważaniu miał też moją nerwowość). Przeraził się dopiero, jak
zaczęłam plamić.

Swoją drogą mogłaś iść na zwolnienie, nie musiałaś odchodzić z pracy.

[malenka_e650]

Ciebie rozumiem w zupełności, ale Twojego faceta nie do końca...
może po prostu to co się dzieje jest niezgodne z jego wyobrażeniami, nie miał
wcześniej kontaktu z kobietami w ciąży, albo miał z tytanami pracy, naczytał
się, nasłuchał, różnie mogło być...

ja mam taki pomysł, żebyś porozmawiała o tej sytuacji ze swoim lekarzem i po
wprowadzeniu go w temat przyprowadziła na kolejną wizytę Twojego chłopa, może
pogadanka u lekarza ustawi go w odpowiednich torach szczególnie jeśli Twój
lekarz prowadzący to facet

a Ty rób swoje i to co uważasz za najlepsze dla siebie i dla dziecka
trzymam kciuki i pozdrawiam daj znać jak Ci idzie

[kaamilka]

Skąd mu takie głupoty wzięły się w tej jego główce?! Mój mąż to
typów specjalnie opiekuńczych, wrażliwych i troskliwych też nie
należy (bo żadna kobieta nie jest księżniczką, żeby się z nią jak z
jajkiem obchodzić), ale to co Ty opisujesz to koszmar.
Mąż kiedy dowiedział się o ciąży zmienił się o... no, przynajmniej
90 stopni
Kurde, najgorzej, że nie możesz nawet z nim pogadać. Może
porozmawiaj z jego mamą, a ona później z nim - tylko tak delikatnie
i dyskretnie żeby nie wyszło, że się żalisz i we wszystko wciągasz
mamusię...
Mam nadzieję, że się wszytko ułoży i już nie długo stworzycie
kochającą się rodzinę!

[blacky_cat]

No właśnie...problem z tym,że nie dostałam umowy w tej pracy (miała być w
przeciągu dwóch dni,nie było jej przez tygodnie) więc zwolnienie mi odpadło
A mój facet nie ma mamy...z moją nie mamy kontaktu (z jej woli,ciężka rodzinna
sytuacja)
Jego zachowanie jest o tyle nieprzewidywalne,że poprzednia jego partnerka zaszła
w ciąże zdradzając go,rozeszli się na rok ale on ma wielkie serce i wrócił by
byc tatusiem dla tego małego owocka zdrady.Wychowywał go dbał o niego i
kochał...Jego eks nie pracowała w ciąży, i w ogóle nie dbała o siebie,były
imprezy,ćpanie,chlanie i tym podobne...Bardzo go to uderzyło i zakazał mi
jakichkolwiek samodzielnych,bez jego udziału imprez.to jest akurat u niego na
plus bo tutaj akurat dba o to...ale tylko w tym przypadku w przypadku zakazu
imprezowania (tak jakbym w ogóle miała na to ochote...)

[kaamilka]

Masz 19 lat, a wchodzisz w taki popaprany związek... Czyli on pewnie
jest trochę starszy od Ciebie i jak rozumiem ma
rodzinę/nierodzinę... Musisz go bardzo kochać a dodatkowo mieć sporo
wyrozumiałości... Nie zazdroszczę...
Może faktycznie sposób z lekarzem jest najlepszy...

[maiwlys]

Rzeczywiście przykro się robi jak czyta się twój post, szczególnie
jak ma się nadopiekunczego męża na którą to opiekuńczośc się narzeka
i tak, oj głupia ja, juz nie będę.
Ile lat ma twój narzeczony? Na pewno w jakimś stopniu doświadczenia
z poprzednia partnerką go tak ukształtowały, ale nie jest to
usprawidliwienie dla niego, tym bardziej, że dbasz o dom, o niego.
Ciężarów absulutnie nie noś. A tak w ogłe to nie mnie to oceniać,
ale młoda bardzo jestes i podziwiam, że w tym wieku zdecydowałaś się
świadomie na dziecko.
Najlepiej będzie jak już radziły dziewczyny aby lekarz mu
przetłumaczył, że owszem ciąża to nie choroba, ale stan szczególny,
w którym należy na siebie uważać i dbać. Może własnie rozmowa z
ginem coś da. Mam jednak nadzieję,że jak poczuje ruchy dziecka to
troszkę zmieni swoje nastawienie. Ja to bym mu chętnie do tyłka
nakopała, tak szczerze, miałabym ochote nazwac do...róznie, ale
wiem, że nie o to chodzi.
Trzymaj sie dzielnie i zaglądaj do nas, dla mnie pisanie spełniało
zawsze funkcję terapeutyczną, może Tobie też będzie lżej chociaż
wiem, że to nie rozwiąże twoich problemów.
Pozdrawiam

aleś sobie partnera wybrała...

[izazdo]

to chyba nie jest dobry kandydat ani na ojca, ani na męża. Normalny
facet ma instynkt chronienia swojej kobiety, który jeszcze bardziej
nasila się, kiedy spodziewa się ona dziecka. Albo masz tępego gbura,
który nie ma zielonego pojęcia o fizjologii ciąży (ani chęci żeby o
niej się dowiedzieć, choćby z googla), albo ma Ciebie i wasze
dziecko głęboko w d. "Nie histeryzuj kobieto" mowi olewus, kochający
mężczyzna powie raczej "kochanie, może powinnas zapytac lekarza, czy
twoje obawy są uzasadnione".

Niestety, kobiety najpierw lecą na macho, a potem leją łzy, że
partner jest niemytym burakiem. Szczerze? Nie widzę szansy, żeby
zamienić takiego chama w czułego, opiekuńczego, troskliwego tatusia.
Nie ten model.

Pytasz jak traktuja nas nasi panowie. Moj maz, kiedy pokazalam mu 2
kreski na tescie, wzial mnie na rece, połozyl na kanapie i kazal
odpoczywac. Wynosil miski z moimi rzygami, robił mi herbatkę
nieskończoną ilość razy, przynosił śniadanie do łóżka cały pierwszy
trymestr, żebym nie musiała wstawać głodna, bo to nasilało mdłości.
Gotował, bo ja leżałam martwym bykiem, tolerował całe tygodnie bez
seksu i ponad 2 miesiace mojej w zasadzie nieobecnosci psychicznej
(przesypialam caly czas, ktorego nie spedzalam na rzyganiu), nie
bylo mowy o rozmowie, przytulaniu, seksie, wyjsciu, zrobieniu
czegokolwiek razem. A jak placze, ze nie dam sobie rady z
macierzynstwem, to mowi, ze damy sobie rade razem, ze jestem dla
niego najpiekniejsza na swiecie, ze bedzie mnie kochal i pożądał
nawet jak zostanie mi po ciazy 30 kg nadwagi (14 tc, a ja mam 6 kg
na plusie chociaż słodyczy ani fast foodow nie jem w ogole).

Bedziesz miala dziecko z twoim narzeczonym - trudno (tzn. trudno, ze
z nim, a nie kims bardziej odpowiednim na ojca). Ale zanim za niego
wyjdziesz, poczekaj i zobacz, jak sprawdzi sie przez pierwsze 2 lata
ojcostwa. Moze lepiej poszukac kogos innego. Jest masa porządnych,
dobrych facetów, którym nie przeszkadza, że kobieta ma dziecko z
poprzedniego zwiazku.

[kaamilka]

>
> Pytasz jak traktuja nas nasi panowie. Moj maz, kiedy pokazalam mu
2
> kreski na tescie, wzial mnie na rece, połozyl na kanapie i kazal
> odpoczywac. Wynosil miski z moimi rzygami, robił mi herbatkę
> nieskończoną ilość razy, przynosił śniadanie do łóżka cały
pierwszy
> trymestr, żebym nie musiała wstawać głodna, bo to nasilało
mdłości.
> Gotował, bo ja leżałam martwym bykiem, tolerował całe tygodnie bez
> seksu i ponad 2 miesiace mojej w zasadzie nieobecnosci psychicznej
> (przesypialam caly czas, ktorego nie spedzalam na rzyganiu), nie
> bylo mowy o rozmowie, przytulaniu, seksie, wyjsciu, zrobieniu
> czegokolwiek razem. A jak placze, ze nie dam sobie rady z
> macierzynstwem, to mowi, ze damy sobie rade razem, ze jestem dla
> niego najpiekniejsza na swiecie, ze bedzie mnie kochal i pożądał
> nawet jak zostanie mi po ciazy 30 kg nadwagi (14 tc, a ja mam 6 kg
> na plusie chociaż słodyczy ani fast foodow nie jem w ogole).

Moim zdaniem mogłaś sobie darować ten wywód... To bardzo miłe, jak
mąż się Tobą zajmuję, ale po co ta szczegółość opisu... Na pewno tym
nie pocieszyłaś autorki wątku, miałam wrażenie że chciałaś się
mężem "pochwalić". Autorka wątku jest załamana i nawet mi głupio
było mi czytać te peany w kontekście jej osobistej "tragedii".

[maiwlys]

kaamilka napisała:

> Moim zdaniem mogłaś sobie darować ten wywód... To bardzo miłe, jak
> mąż się Tobą zajmuję, ale po co ta szczegółość opisu... Na pewno
tym
> nie pocieszyłaś autorki wątku, miałam wrażenie że chciałaś się
> mężem "pochwalić". Autorka wątku jest załamana i nawet mi głupio
> było mi czytać te peany w kontekście jej osobistej "tragedii".

Kamila to samo mi przyszło do głowy po przeczytaniu postu izazdo.

[izazdo]

> Moim zdaniem mogłaś sobie darować ten wywód...

Autorka zadała pytanie, jak traktują nas nasi panowie, więc
odpowiedziałam.


> To bardzo miłe, jak
> mąż się Tobą zajmuję, ale po co ta szczegółość opisu... Na pewno
tym
> nie pocieszyłaś autorki wątku, miałam wrażenie że chciałaś się
> mężem "pochwalić".


Nie. I uważam, że w takiej sytuacji pocieszanie autorki wątku nie
jest najlepszym pomysłem. Po narodzeniu dziecka w związkach jest
trudniej (mówi się, że dziecko jest jak granat wrzucony w
małżeństwo), a jesli już teraz jest żle, to będzie jeszcze gorzej.
Nie znam ani jednego przypadku, w którym dziecko poprawiłoby
sytuację w związku, za to babskie fora aż puchną od skarg kobiet,
ktorych ojcem dziecka jest tylko anatomicznie mężczyzna.


> Autorka wątku jest załamana i nawet mi głupio
> było mi czytać te peany w kontekście jej osobistej "tragedii".

Zgadzam się, że autorka jest w tragicznej sytacji, a przyczyną tejże
tragedii jest to, że jej narzeczony nie nadaje się na ojca i męża.
Autorka jest bardzo młodziutka. O ojcu dziecka pisze
per "narzeczony", dlatego mniemam, że mają w planach ślub, i to w
jakiejś realnej czasowo przyszłości. Zanim ślubuje takiemu egoiście
miłość, wierność i tak dalej, wyda kasę na wesele, zaciągnie
zobowiązania prawne i finansowe, wykorzysta tę (teoretycznie) jedyną
szansę na staniecie przed oltarzem (hipotetycznie), powinna porównać
jego zachowania z zachowaniami innych mężczyzn i "stanąć w
prawdzie", czy tak sobie wyobraża związek partnerski, czy w takim
ukladzie jest szczesliwa, a jesli nie, to nie pchac sie dalej w taki
chory układ.

Proponuję porównać wypowiedzi dziewczyn, które miały podobne
watliwosci przed slubem na forum "slub i wesele" z wypowiedziami
tych samych kobiet z forum "mlode mezatki". Ludzkie zachowania są
obrzydliwie schematyczne i do bólu przewidywalne.

[miacasa]

to popaprany palant, przez którego nie raz będziesz płakała, nigdy nie użyłabym
słowa "partner" przy określeniu kogoś, kto tak postępuje,
bardzo to przykre co cię spotyka, rozumiem, że mama jest w jeszcze gorszym
położeniu niż ty ale może spróbuj odnowić z nią kontakt

[monika7895]

Najlepiej porozmawiaj z nim szczerze,powiedz mu,ze bardzo go kochasz
i go potrzebujesz, wlasnie w tym trudnym dla was okresiepowiedz mu
co czujesz,zeby teraz wiecej zwracal na Ciebie uwage,u mnie to
podzialalo moj maz myslal,ze wszystko bedzie tak samo jak przed
ciaza,tylko tyle,ze za 9miesiecy urodzi nam sie
dziecko,wytlumaczylam mu jak sie zmienia organizm kobiety w ciazy i
jej nastawienie do swiata,zrozumial i po tej rozmowie bylo i jest o
niebo lepiej

[florin22]

hmmm nie zaciekawie sie masz. Proponuje porozmawiać z nim i zaciągnąć do lekarza
prowadzącego jak już sugerowały to inne dziewczyny. poza tym na facetów trzeba
mieć swoje sposoby. U mnie tez były różne dziwne sytuacje i powiem szczerze ze
nie tego sie spodziewałam po moim mężu.
trochę przykładów może będzie ci weselej:
dyskusja na temat wózka i łóżeczka
on: wózek i łóżeczko kupimy w komisie bo po co nowe skoro zaraz wyrośnie
ja: nowe bo używane nie masz pewności ze nie było uszkodzone, nowe bo będzie nam
służyć dla następnego dziecka, używane bo nie stać cię na nowe tatusiu?(
argumenty nie do pobicia zwłaszcza z drugim dzieckiem)
dyskusja na temat mojego kupowania ciuszków itp. rzeczy
on: za dużo tych rzeczy połowy nie zdąży ubrać bo wyrośnie
ja: kupuje ubranka takie jakie mi sie podobają by nie być skazana później na
laskę mamy lub teściowej, kupuje ubranka w różnych rozmiarach i na pewno zdąży
je założyć, większość rzeczy kupuje w ciucholandzie zwłaszcza te najmniejsze,
dziecko przecież trzeba w coś ubrać nikt nie obiecywał ze dziecko nie będzie
kosztowało (efekt cisza jak kupie coś nowego w najlepszym razie zdawkowe ładne)
dyskusja na temat pampersów
on: po co nam aż tyle pampersów nie wystarczy jedna paczka?
ja: noworodek zużywa do 10 pampersów na dobę wiec sobie policz na ile wystarczy
ci 90 sztuk, będzie ci sie chciało jechać w środku nocy 30 km po pampersy gdy
sie okaże ze zabraknie? kupuje w promocji staram sie nie przepłacać za paczkę
pieluch (efekt on: to weź jeszcze jedna)

życzę pomysłowości w rozmowie z takim partnerem jak twój czasami jak nie groźba,
prośba to pod włos trzeba brać naszych mężczyzn

florin22

[maiwlys]

Problem autorki wątku jest chyba torchę innego rodzaju, ale
rozbawiło mnie to:
>będzie ci sie chciało jechać w środku nocy 30 km po pampersy gdy
> sie okaże ze zabraknie? kupuje w promocji staram sie nie
przepłacać za paczkę
> pieluch (efekt on: to weź jeszcze jedna)


Na moje by to podziałało tak samo, kupiłby cały wagon żeby tylko nie
musieć jechac w środku nocy, a już jak w promocji do dwa wagony

[florin22]

zauważyłam problem autorki wątku i zgodziłam sie z dziewczynami piszącymi przede
mną co do szczerej rozmowy i lekarza, a przykładami moich rozmów z mężem to
miały na celu rozbawienie bo mnie to sama bawi ze muszę mojemu tak wszystko
wyoślić i uświadomienie ze może niech spróbuje w inny sposób porozmawiać ze
swoim partnerem żeby go przekonać i zmienić jego nastawienie do niej i do dziecka

miło mi ze chociaż ciebie rozbawiły moje słowne utarczki z mężem teraz kombinuje
jak go przekonać żeby w końcu położył te kafle co już 2 m ce czekają na jego
zainteresowanie

florin22

[maiwlys]

Jak to mawia moja babcia mężczyzna jest głową, ale kobieta karkiem,
który kręci tą głową Czasmi trzeba na nich eksperymantowac i
stosować różne sztuczki Wirerzę, że szybko wymyślisz co
powiedzieć aby położył te kafle

[judyta2000]

Nie wyobrażam sobie życia z takim facetem.

Mój mąż jest zupełnie inny (jesteśmy razem prawie 17 lat - 12 po
ślubie). Bardzo dba o mnie i o nasze trzecie maleństwo. Moja ciąża
wymaga leżenia. W związku z tym wszystkie obowiązki domowe spadły na
męża. Pracuje codziennie od 7 do 19 (razem z dojazdem 120 km) i jak
wróci z pracy cały dom jest na jego głowie. Zajmuje się naszą 1,5
roczną córeczką oraz starszą 9 letnią. Poświęca im bardzo dużo
czasu, lekcje, zabawa, kąpiel itd. Właściwie cały czas od 19 do 22.
Ma zero czasu dla siebie i na swoje zainteresowania, rozwijanie się,
podszlifowanie języka itd. (jest kierownikiem w dużej
międzynarodowej firmie, praca ciężka, wymagająca). Sama nie wiem
skąd ma tyle siły. Kładzie się spać po północy. Naturalnie staram
się mu pomóc, ale wtedy wysyła mnie do łóżka i zakazuje wstawania
(jedynie do toalety). Mówi, że teraz maleństwo się liczy i nic nie
jest ważniejsze od niego (właściwie jej). Od kiedy pamiętam zawsze
taki był. Zawsze mówiłam, że on jest dużo lepszym ojcem niż ja
matką. Zawsze potrafi znaleźć czas na zabawę z dziewczynkami, na
poczytanie im bajek, wyjazd do kina, na łyżwy itd.. Mimo, że
przecież jak się mieszka w domku jednorodzinnym, to zawsze jest coś
do zrobienia, a to w ogrodzie, a to w garażu. Mieszkając w bloku
tych obowiązków jest dużo mniej. Czasami mówię mu, żeby trochę
odpuścił, boję się o jego zdrowie. Jego organizm nie ma wcale czasu
na regenerację. Mówię mu, żeby wyskoczył gdzieś z kolegami, a on
twierdzi, że szkoda mu czasu, że woli w tym czasie pobawić się z
dziewczynkami. Jak dziewczynki zasną potrafi patrzeć na nie
godzinami i mówi, że owszem czasem pada ze zmęczenia, ale jak już
zasną to mu żal, że już śpią.

Czytając takie posty jak autorki wątku, mam wrażenie, że żyję w
innym świecie. Znajomi często mówią, że nie spotkali się jeszcze z
takim małżeństwem jak nasze. Ale mnie się wydaje, że chyba na tym
właśnie polega prawdziwa miłość, na pełnym zaufaniu do partnera, na
myśleniu o rodzinie, a nie o sobie itd. Kiedyś obiecaliśmy sobie, że
nasze małżeństwo będzie inne niż naszych rodziców (w moim przypadku
rozwód, w jego wspólne życie bez miłości) i jak na razie idzie nam
nieźle

Odpowiadając na ten post, nie miałam zamiaru pisać "poematów" na
temat mego męża, ale jedynie pokazać, że czasem jest inaczej.

Każdej dziewczynie życzę, aby czuła się kochana i doceniana. Aby jej
mąż kochał ją, za to jaka jest, a nie za to jaka (wg niego) powinna
być.

Kurde, załóżcie sobie wątek "jaki rewelacyjny jest

[kaamilka]

mój mąż" a nie dręczcie dziewczyny...

[ewelinarafal79]

Sama założycielka zadała pytanie- jacy są Wasi partnerzy dla Was w ciąży , więc
odpowiadamy grzecznie na pytanie . Nie wiem dlaczego to negujesz... Może dzięki
tym wypowiedziom przejrzy na oczy i zobaczy jaki ten jej facet jest na serio i
tupnie nóżką na niego

[maiwlys]

ewelinarafal79 napisała:

> Sama założycielka zadała pytanie- jacy są Wasi partnerzy dla Was w
ciąży , więc
> odpowiadamy grzecznie na pytanie . Nie wiem dlaczego to
negujesz...

Pytała to prawda, ale czy Ty w takiej sytuacji chciałabyś
wysłuchiwać takich słodkich historii? Wystarczyła jak Kamila
napisała, że jej zachowuje się super, a teraz to tym bardziej, ja
napisałam, ż mój jest bardzo opiekuńczy bez wdawania się w szczegóły
bo nie widzę sensu aby opisywać jakie to jest cudny i idealny - bo
dla mnie jest, bardziej rozsądne wydaje mi się poradzić coś
dziewczynie.

[zlotarybka_1]

Dokładnie tak! Wystarczyłoby napisać, że mąż jest czuły i opiekuńczy
i że tak Waszym zdaniem powinien zachowywać się przyszły ojciec.
Wywody izazdo i judyty odebrałam jak pastwienie się nad kimś w o
wiele trudniejszej sytuacji i przechwalanki nie tylko wspaniałym
partnerem, ale i jego wysokim stanowiskiem, domkiem jednorodzinnym i
w ogóle idealną rodzinką rodem z reklam. Aż się wzruszyłam, jakie to
wszystko cudowne. Tylko szczerze wątpię, czy to dziewczynie w
jakikolwiek sposób pomoże. (o ile nie zdołuje jeszcze bardziej).

[maiwlys]

judyta2000 napisała:

> Odpowiadając na ten post, nie miałam zamiaru pisać "poematów" na
> temat mego męża, ale jedynie pokazać, że czasem jest inaczej.

ale wyszło tak że napisałaś bardzo długi wychwalający wywód na temat
swojego małżeństwa i męża

> Każdej dziewczynie życzę, aby czuła się kochana i doceniana. Aby
jej
> mąż kochał ją, za to jaka jest, a nie za to jaka (wg niego)
powinna
> być.


Fajnie że życzysz, ale moż ejakaś rada dla autorki? Co powinna
zrobić, jak się zachować?

Naprawde nie widac, że jej sytuacja różni się diametralnie od twojej?

[ewelinarafal79]

W takich sytuacjach nie wiadomo co napisać, by pocieszyć... ja pierwszą ciążę
przeszłam sama, bo ojciec dziecka nas zostawił, teraz po 7 latach znów
spodziewam się dziecka tym razem z odpowiedzialnym facetem. traktuje mnie
dobrze, zresztą w sumie nie mam porównania, ale jest ok . Wydaje mi się , że
Twój facet nie jest zbytnio szczęśliwy tym,że będziecie mieli dziecko, on nie
potrafi się opiekować nikim oprócz siebie samego, miłość życia już przeżył, więc
zbytnio się nie przejmuje swoim zachowaniem. Poproś go by poszedł z Tobą na
wizytę , uprzedz lekarza o swoim problemie, jeżeli usłyszy od obcego parę słów
lub zobaczy na ekranie usg żywą istotkę może zrozumie co jest dla Ciebie
ważne... I nigdy nie poddawaj się- to dziecko jest największym szczęściem jakie
mogło Cię spotkać , a nie ten typ!!! Nie ten to inny, a miłości macierzyńskiej
nic nie zastąpi!!!

[wilma.flintstone]

blacky_cat napisała:

> dodam jeszcze,że o dzidziusia staraliśmy się bardzo długo,jest to
>zaplanowane i bardzo chciane,spełniło się nasze marzenie o
>powiększenie naszej małej rodzinki.To mojemu mężczyźnie bardziej
>zależało na potomstwu bo ja się trochę wahałam,bardzo młoda
>jestem,mam dopiero 19 lat



Masz 19 lat i piszesz, ze "bardzo dlugo" sie staraliscie o
dzidziusia? To kiedy zaczeliscie? W podstawowce???

[anick5791]

Przychylam się do tych, które "nakopałyby" Twojemu facetowi.

Reasumując:
1. Rozmowa z ginem to świetny pomysł
2. Wstrzymanie się ze ślubem - jeszcze świetniejszy
3. Dobrze, że dziewczyny napisały, jak facet potrafi dbać o swoją
dziewczynę/żonę. Powinnaś wiedzieć, jak to może/powinno wyglądać. A dla Twojego
faceta nie znajduję żadnego usprawiedliwienia.
4. Też mnie zdziwiło to "długie" staranie w połączeniu z Twoim wiekiem...

Trzymaj się, musisz być teraz mądra - dla siebie i dla dziecka. Nie daj się
zwariować, jak nie ten to inny. "Tego kwiatu to pół światu" A prawdziwa,
wielka miłość (zgaduję, że tak byś w w jego obronie argumentowała) też często
zdarza się w życiu więcej niż raz.

[blacky_cat]

Dziękuje wam,że poświęciłyście mi trochę czasu,by odpisać,poradzić i pokazać,że
nie jest tak jak powinno jak MUSI być...nie ukrywam,że po niektórych postach łzy
rozmazały mi jakość obrazu.Fakt,to bardzo ciężka sytuacja...
dla mnie dłuuuugo oznaczało rok bo wcześniej się nie udawało,miałam podejrzenia
o niepłodność ale jak widać wszystko w porządku-to tyle w kwestii
wyjaśnienia"dłuuugo".
Pluję sobie w twarz i wyrywam włosy z nerwów,zadaję sobie jedno logiczne pytanie
" po co mi to było?" przecież jestem bardzo młoda,żeby nie powiedzieć
"gó...ara".I wiecie co ? wiem dlaczego chciałam mieć dziecko w tak młodym
wieku.To bardziej psychologiczne ale wygląda to tak,że byłam niechcianym
dzieckiem(w oczach matki) przez całe dzieciństwo zrzucała mnie gdy wpełzałam na
jej kolana słysząc "ała zejdź bo jesteś ciężka a mnie boli..to tamto i owanto "
po czym (nie po jakimś czasie tylko niemal natychmiast)brała na kolana moją
starszą siostrę.Poza tym nigdy nie miałam od matki okazanej miłości(bo
podejrzewam,że KAŻDA matka kocha swoje dziecko)ona mi nie dawała uczucia,nie
przytulała i w ogóle.Mojego ojca pogoniła z domu za to,że jej tłumaczył,że mam
taki charakter,że potrzebuję żeby ktoś mnie przytulił pogłaskał czy dał buzi w
czółko...jej sie nie podobało,że on śmie ją pouczać i w moje 7 urodziny
wystawiła mu walizki za drzwi.Także wychowywałam się widząc jedyną osobą,która
mi dawała to czego szkrab potrzebuje i zostałam w domu z kobietą,która okazywała
mi swoją niechęć aż po dzień dzisiejszy...
Efektem tego stało się,że w wieku 16 lat stałam się całkowicie
samodzielna,dorosła wręcz...i tuż po 18-sce zorientowałam się,że to co od kilku
miesięcy tak mnie rozbraja,że się zmieniłam,inne podejście na życie,odczuwalna
pustka w domu i w sercu...zrozumiałam,że rozwinął mi się coś w rodzaju instynktu
macierzyńskiego i że pragnę dziecka najbardziej na świecie,że potrzebuje tej
małej kruszynki,by móc dać jej to czego ja nie miałam...prawdziwą mamę..nie
"matkę" czy "rodzicielkę" ale kochającą mamusię,która przeleje na dziecko swoją
miłość,wyleczy rany,wychowa i nauczy wszystkiego,od rozpoznawania kolorów do
doboru ubrań i dodatków.
Dzięki mojej matce,która niejednokrotnie pisała pismo z prośbą do domu dziecka
lub o zrzeczenie się praw rodzicielskich co do mnie,nauczyłam się czego NIEWOLNO
robić a co robić należy.I tylko za to jej dziękuję,że pokazała mi jak bardzo
brak miłości matczynej boli i tym samym nauczyła mnie jaką mamą być
chcę,muszę,powinnam...

Niejednokrotnie coś we mnie pękało w sytuacji ja a ojciec maleństwa.Zaczęłam się
bać,rozważać i chciałam odejść od niego.miałam moment w których nie chciałam
tego dziecka,bo nie dam rady sama bez niego,bo dziecko nie może się wychowywać
bez ojca (bo to boli)...jednak wtedy spoglądałam na swój wtedy jeszcze płaski
jak ściana brzuszek,chwytałam i wiedziałam,że nie chce...! aż pewnego dnia gdy
wyrozumiałość moja przekroczyła granicę i rozpętała się awantura,z powodu nerwów
miałam okrutne bóle podbrzusza,przyjechała karetka zabrali mnie do szpitala i
(ot tak bez badań)pielęgniarka powiedziała mi,że już po nim,już po dziecku,że
już po wszystkim bo ono nie żyje,nie istnieje już i że teraz będę miała zabieg
oczyszczający.No to nie trudno sobie wyobrazić mój płacz i rozpacz...jak się
okazało były to bóle przez mojego lekarza zwane "ostrzegawcze" czyli bóle
nerwowe.Po prostu maleństwo dostało impuls,że mama jest zdenerwowana i krzyczy i
zaczęło się bać...wtedy wszystko się zmieniło u mnie wiedziałam że NIE !!! za
nic w świecie nie oddam go! nie pozwolę skrzywdzić,że wychowam je w normalnej
rodzinie gdzie bedzie tatus i kochająca mamusia...

Znowu się rozpisałam...faktycznie TO POMAGA!! dziękuję wam bardzo,bardzo mocno...

Postanowiłam,że porozmawiam z przyszłym ojcem o tym,o jego zachowaniu o moim,o
naszych błędach i powiem mu czego od niego oczekuję i że potrzebuję jego wsparcia.

Wizytę u lekarza mam w piątek więc zaciągnę go tam,pokaże mu 6-cio centymetrowe
maleństwo i porozmawiamy wspólnie z ginem o tym,że moje zachowanie jest jak
najbardziej uzasadnione i gdybym cały czas była taka jak przed ciążą to byłoby
oznaką,że się dzieje coś niedobrego...

a wam kochane dziękuję i napiszę co na to chojrak,co z tą rozmową-wstępną
czyli bez udziału lekarza.

a właśnie,moim prowadzącym jest kobieta...to lepiej,czy troszkę gorzej w tejże
sytuacji ??

[anick5791]

Blacky_cat, to że będziesz postępowała inaczej niż Twoja matka (bardzo Ci
współczuję, że miałaś takie przejścia), nie znaczy jeszcze, że zapewnisz dziecku
to, czego ono potrzebuje pod względem emocjonalnym. Obawiam się, że mogło być
tak, że postanowiłaś mieć dziecko trochę dla siebie, żeby mieć kogoś do
kochania, a to niedobrze. Czytam jednak Twoje posty i myślę, że jesteś bardzo
rozsądną dziewczyną, więc przemyśl swoje doświadczenia, zastanów się nad obecną
sytuacją, może warto pogadać o tym wszystkim z jakimś terapeutą? Trochę się w
życiu nacierpiałaś i może czas to wszystko uporządkować? No nic. Poddaję pod
rozwagę. Trzymaj się i powodzenia, Tobie i Twojej Kruszynce. Na pewno będziesz
wspaniałą mamusią

[blacky_cat]

Dziękuję kochana ale widzisz dziecko nie jest moim wydzimisiem by mieć co
kochać,bo pomimo tego,że mój facior jest okrutny to go kocham a gdyby było mi
za mało miłości i chciałabym nową "zabawkę" to kupiłabym sobie kota.Kocha się
kiedy chce a i raz na kilka dni piasek w kuwecie zmienić trzeba i przy okazji
mega wielkie miski by to codziennie nie trzeba było nasypywać amku

zdaję sobie sprawę z tego,że dziecko to nie zabawka do kochania

[ewelinarafal79]

Pamiętaj , że najważniejsze jest dobro dziecka- a czy ono będzie miało ojca czy
nie to nieważne- ważne jest to, że będzie miało kochającą je matkę, mamusię...
Będziecie mieli siebie , a ten kto straci możliwość uczestniczenia w Waszym
dalszym życiu to skończony dupek i nie ma sie nim co przejmować. Mimo wszystko
życzę Tobie by sprawy ułożyły się jak najlepiej dla Ciebie !

[kiecha3]

ech.. przykro się czyt takie posty...
Warto byłoby najpierw zamknąć rozdział stosunków z matką.. zanim sama nią
zostaniesz...
Wiesz... to nie prawda, że dziecko musi mieć ojca.. Jestem żywym tego
przykładem... Lepiej żyć z matką ale szczęśliwą, niż z obojgiem nienawidzących
się ludzi.. Tobie ewidentnie rodzicielka zrobiła krzywdę.. Musisz się z tym
pogodzić.. zamknąć to za sobą.. by móc żyć dalej tylko swoim życiem.. by matka
nie była jakimś cieniem z przeszłości...
Co do faceta.. zrobiłaś błąd.. Bo pomimo złego samopoczucia robiłaś za
sprzątaczkę, praczkę i kucharkę... a potem rzuciłaś się do pracy.. Chwali się
zapał.. ale mierzmy siły na zamiary.. w tej chwili najważniejsze jest teraz
dziecko..
Czy twój partner kiedykolwiek dotykał brzucha? Mówił do niego? Rozmawialiście
już o imionach (niech dla mężczyzny będzie to już istota nazwana a nie tylko
zlepek komórek w brzuchu)?
Wiesz... nie wszyscy faceci się rozczulają nad kobietą w ciąży.. są tacy co nie
potrafią/nie chcą.. Może twój właśnie taki jest..

Porozmawiaj z nim, na spokojnie.. wytłumacz czego ci brak a przede wszystkim
wytłumacz dlaczego.. daj mu powód by nie był takim szorstkim człowiekiem.. naucz
go tego.. a będzie dobrze...

Pozdrawiam (P.S. jak nic nie pomoże pokaz mu ten wątek.. niech poczyta co
kobiety myślą o jego zachowaniu)

[weska3]

anick5791 napisała:
Obawiam się, że mogło być
> tak, że postanowiłaś mieć dziecko trochę dla siebie, żeby mieć kogoś do
> kochania, a to niedobrze.

a niby dlaczego nie może wydać na świat kogoś kogo obdarzy bezgraniczną miłością? Co w tym złego? Twoja wypowiedź jest bezsensu, nie ma żadnego uzasadnienia. Pragnęła tego dziecka aby mu dać lepszy świat i miłość,której nie miała sama, dlaczego niby miałaby tego nie robić ??

Daj mu przeczytać odpowiedzi na Twój post n/txt

[nglka]

[maiwlys]

też mi to przeszło przez mysl, ale wtedy moze zrobic jej piekielko
ze opowiada o ich zyciu w internecie...

do maiwlys

[eliza1112]

„ też mi to przeszło przez mysl, ale wtedy moze zrobic jej
piekielko ze opowiada o ich zyciu w internecie...”

Czytając Twoje „rady” mam wrażenie, że nie życzysz autorce wątku
szczęśliwego życia, że chciałabyś ją ustawić w pozycji niewolnicy,
zupełnie uzależnionej od swojego pana i władcy. Pewnie twoje życie
jest podobne (mimo, iż piszesz, że masz nadopiekuńczego męża) i
dlatego tak drażnią Cię wypowiedzi osób szczęśliwych, które
pokazują, że życie może inaczej wyglądać.

W Internecie jesteś osobą anonimową, więc nikt nie zna autorki wątku
osobiście. Pokazanie jemu opinii, może dać mu trochę do myślenia, a
wg Ciebie ona powinna siedzieć cicho, byle tylko się jemu czymś nie
narazić? Dla mnie to nie jest normalne. Czytając Twoje odpowiedzi
mam wrażenie, że Twoje życie wygląda podobnie jak autorki wątku i
dlatego chciałabyś „sprowadzić” ją do tego samego poziomu, aby nie
widziała/ zauważała, że jej partner to drań, że istnieją inne
rodzaje związków, a nie tylko „pasożytnicze”. Dla mnie ten facet
jest pasożytem, który wykorzystuje swoją partnerkę maksymalnie i
wpędza w poczucie winy. Po jakimś czasie mu się ona znudzi i całą
odpowiedzialność za rozpad ich „idealnego” związku zrzuci na nią.

Kiedyś zatrudniłam w firmie dziewczynę, która też była w takim
toksycznym związku, jak zapytałam co się stało, gdy raz przyszła
pobita, odpowiedziała, że jej chłopak tak bardzo ją kocha, że pobił
ją z miłości po tym jak widział, że rozmawiała na przystanku
autobusowym z sąsiadem. Ona wierzyła w to, że jak bije to znaczy, że
kocha. Dla niej była to oznaka jego „opiekuńczości”.

"moja droga" elizo1112

[maiwlys]

eliza1112 napisała:

> „ też mi to przeszło przez mysl, ale wtedy moze zrobic jej
> piekielko ze opowiada o ich zyciu w internecie...”

Mnie w każdym razie wkurzyłoby że ktoś nie rozmawia ze mną w tym
przypadku mój mąż, że mi nie wytknie błędów jakie popełniam tylko
radzi się obcych ludzi i opisuje nasze życie, wiem jak bym
zareagowała, dlatego tak napisałam.

> Czytając Twoje „rady” mam wrażenie, że nie życzysz autorce wątku
> szczęśliwego życia, że chciałabyś ją ustawić w pozycji niewolnicy,
> zupełnie uzależnionej od swojego pana i władcy.

Niewolnicy Izaury żeby było zabawniej.
Uważasz, że lepsze sa rady typu "Rzuć skur...ela" ? 19 letnia
dziewczyna w dzieckiem, która nie ma pracy i rodziny do pomocy?
Gratulacje.

Pewnie twoje życie
> jest podobne (mimo, iż piszesz, że masz nadopiekuńczego męża)

Tak pisze tak tylko dlatego, żeby wszyscy mi zazdrościli. Jestem
zgnośniałą młodą mężatką, mąż leje mnie całymi dniami, głodzi i
zabiera pieniądze, pracuję na 3 etatach a nocami prasuję jego
hmm...skarpetki, a on...? Oczywiście na piwie z kumplami!

i
> dlatego tak drażnią Cię wypowiedzi osób szczęśliwych, które
> pokazują, że życie może inaczej wyglądać.

Tak jestem cholernie "nieszczęśliwa", dlatego 4 miesiące temu
wyszłam za faceta mojego życia i staramy się o dziecko.
Jestem bardzo "nieszczęsliwa"...bardzo...
>
> W Internecie jesteś osobą anonimową, więc nikt nie zna autorki
wątku
> osobiście. Pokazanie jemu opinii, może dać mu trochę do myślenia,
a

dla większości tak, np. dla ciebie, więc na jakiej podstawie
dokonujesz analizy mojego życia, związku? Tylko na podstawie postów?
Moge tu napisac absolutnie wszystko...i co uwierzysz?


> wg Ciebie ona powinna siedzieć cicho, byle tylko się jemu czymś
nie
> narazić?

Nie, nie powinna

>Dla mnie to nie jest normalne.

Dla mnie równiez i wyobraź sobie, że ja nie siedziałabym cicho?
Trudno uwierzyć nie? Przeciez mnie dobrze poznałaś.

Czytając Twoje odpowiedzi
> mam wrażenie, że Twoje życie wygląda podobnie jak autorki wątku i
> dlatego chciałabyś „sprowadzić” ją do tego samego poziomu, aby nie
> widziała/ zauważała, że jej partner to drań, że istnieją inne
> rodzaje związków, a nie tylko „pasożytnicze”.

Dobrze, że zaznaczyłaś że to tylko twoje wrazenie, to cię trochę
usprawiedliwia przed tak bzdurną oceną mojego małżeństwa.


Dla mnie ten facet
> jest pasożytem, który wykorzystuje swoją partnerkę maksymalnie i
> wpędza w poczucie winy. Po jakimś czasie mu się ona znudzi i całą
> odpowiedzialność za rozpad ich „idealnego” związku zrzuci na nią.

Jest głupim bucem , ale takie prorokowanie to możesz sobie o kant
dupy rozbić.
Nie usprawiedliwiam go bo go nie znam, ale również wyżej napisałam
ich najchętniej sama potrząsnęłabym tą jego łepetynką żeby pomyślał
trochę. Czytaj troszkę więcej niż ostatnie posty.

> Kiedyś zatrudniłam w firmie dziewczynę, która też była w takim
> toksycznym związku, jak zapytałam co się stało, gdy raz przyszła
> pobita, odpowiedziała, że jej chłopak tak bardzo ją kocha, że
pobił
> ją z miłości po tym jak widział, że rozmawiała na przystanku
> autobusowym z sąsiadem. Ona wierzyła w to, że jak bije to znaczy,
że
> kocha. Dla niej była to oznaka jego „opiekuńczości”.


Żal mi dziewczyny, nawet nie dlatego, że była prostakiem i damskim
bokserem, tylko dlatego, że była na tyle głupia żeby z nim byc i
wygłaszac tak absurdalne opienie, ale jak już wszyscy wiemy to nie
jest do końca tak.


No to życze Ci miłego dnia, tyle szczęścia ile ja mam codziennie od
swojego męża i uciekam zjeść śniadanko, które mi przyniósł do pracy.

[izazdo]

>Uważasz, że lepsze sa rady typu "Rzuć skur...ela" ? 19 letnia
>dziewczyna w dzieckiem, która nie ma pracy i rodziny do pomocy?

po pierwsze: raczej nikt tu nie mowi "rzuć go", tylko "nie wiąż się
bardziej (ślubem)". Po drugie: IHMHO facet zachowuje sie tak, jakby
w ogole mu na niej nie zalezalo i niewykluczone, że ją zostawi.
Lepiej więc wyprzedzić sytuację i być przygotowanym na każdą
ewentualność i mieć plan na wszelki wypadek niż pewnego dnia
usłyszeć jak grom z jasnego nieba "wyprowadzam sie / wynocha z
mojego mieszkania". Po trzecie: facet ma obowiązek łożenia na połowę
kosztów utrzymania dziecka i połowe kosztów ciąży. Po czwarte:
autorka pracy nie ma chwilowo, co nie znaczy, że jej nie znajdzie.
Może nie na umowe o prace, tylko na zlecenie albo umowe o dzielo,
ale może zarabiać (chociaż nie może dżwigać). Po piąte: autorka nie
ma wsparcia od matki, ale ma jeszcze ojca, może on by pomógł? Z
tego, co napisała, wynika, że był do niej ciepło nastawiony. Może
dalsza rodzina stanelaby na wysokosci zadania i przygarnela
dziewczyne pod swoj dach na jakis czas? Chrzestni? Dziadkowie?

izazdo

[maiwlys]

Wszystko to prawda co napisałaś.

[eliza1112]

Innych można oceniać na podstawie ich wypowiedzi, ale Ciebie nie? W
końcu "Moge tu napisac absolutnie wszystko...i co uwierzysz?" Tak,
uwierzę, ponieważ autorka postu ma poważny problem i pytała o
opinie, jak wyglądają związki innych dziewczyn. W związku z tym
zakładam, że osoby odpowiadające piszą prawdę, a nie „żeby inni im
zazdrościli” – ach, jaki ten mój mąż jest nadopiekuńczy. Mimo, że
rzeczywistość jest inna.

Skoro piszesz, że "Jestem zgnuśniałą młodą mężatką, mąż leje mnie
całymi dniami, głodzi i zabiera pieniądze, pracuję na 3 etatach a
nocami prasuję jego hmm...skarpetki, a on...? Oczywiście na piwie z
kumplami!" - wierzę. Skoro tak piszesz, to dlaczego miałabym nie
wierzyć? (dla mnie taka sytuacja nie jest ironiczna, choć dla Ciebie
tak. Każdy potrzebuje czegoś innego, aby być szczęśliwym. Skoro
Tobie to daje szczęście, to bardzo się cieszę).

Pomyśl zanim napiszesz, że Twoja odpowiedź może być inaczej
zrozumiana, niż zakładałaś, że będzie (nie każdy potrafi używać
ironii, choć Tobie się wydaje, że potrafisz). Obrażanie się na ocenę
Twoich odpowiedzi, świadczy właśnie o braku zrozumienia, iż możesz
mieć problemy z artykułowaniem swoich wypowiedzi. Pomyśl o tym.

[maiwlys]

Ktoś tu wstał lewą nogą? To mój ostatni komentarz to twoich postów.

[zmyrena]

Rzeczywiście, facet dojrzał do ojcostwa!
Ja przez pierwszy trymestr czułam się tak, jakbym ciągle miała kaca - mdłości,
ból głowy, osłabienie - i takie obrazowe porównanie do męża przemawiało. Twój
partner najprawdopodobniej nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ciąża zmienia
życie kobiety i jak różnie można ten stan odczuwać - rzadko która może wtedy
góry przenosić. A ciężka, fizyczna praca niesie często ryzyko poronienia.

[magdabdg]

Sory, że to napiszę, ale w tym momencie dziękuję Bogu za mojego Patryka. Bo sama
robię mu czasem małe wyrzuty, że się nie interesuje itd, ale Twoja sytuacja jest
zadziwiająca... Zwłaszcza, że planowaliście dziecko. Ja też jestem młoda,
miesiąc temu 18 lat skończyłam i jestem w ciąży, nie ma co ukrywać - z wpadki,
ale teraz to nie możemy się oboje doczekać porodu.
Szczerze to podziwiam Cię, bo ja nie dałabym się tak traktować. Zależy jak Twój
ukochamy traktował Cię przed ciążą,bo nie wierzę , że wszytsko było ok, a jak
zaszłaś w ciążę to stał się taki okropny. Z tego co piszesz, to ja wątpie, że
uda CI się w nim coś zmienić. Póki co najlepsze co możesz to ignorować jego
uwagi i się oszczędzać. (jak mogłaś pójść w ciąży do pracy fizycznej?!) NIe
słuchaj go, jak brzuch Ci urośnie i dzieciąto zacznie kopać to może coś wtedy w
nim pęknie i się wszytsko zmieni...
póki co myśl tylko o dobrych rzeczach, nie martw się

[mychon]

a co myślicie o burzy hormonów ? czy ona naprwde istnieje? czy to
raczej zachowanie facetów sprawia,ze szlaejemy ?. Jestem w siódmym
miesiącu, a od trzeciego pracuje w domu. I czuje sie ztym zle. Mam
wrazenie, ze mąz mnie nie docenia.Pracuje, w wolnej chwili wstawiam
obiad, pranie czy sprzatam. To jest takie normalne, ze wszytko w
domu jest zrobione. Chyba powoli tracę pewność siebie. Czueję sie
niedoceniana, zbędna, nieatrakcyjna dla męża. Kłócimy sie coraz
cęściej. On wraca do domu "zmeczony", a ja oczekuje rozmowy, której
nie ma. Nastepnie od słowa do słowa i jest kłótnia....

[monika7895]

powiem Ci jak u mnie bylo,moj maz tak to sobie wymyslil,ze bedziemy
mieli dziecko i nic sie nie zmieni,przez okres ciazy,myslal
sobie ,ze wszystko bedzie po staremu,czym doprowadzal mnie do
szalu,jak byl zdziwiony,ze jestem przemeczona i placzez byle
powodu,patrzyl wtedy na mnie jak na jakas wariatkeskonczylo sie na
tym,bo co raz czesciej robilam mu wymowki,ze przeprowadzilam
powaznarozmowe,wytlumaczylam jak malemu dziecko czego od niego
potrzebuje,jak zmienia sie widzenie na swiat kobiety w ciazy i
poskutkowalo,przyznal sie,ze nie mial pojecia,ze az tak to sie
wszystko zmieniamysle,ze najlepiej po prostu
porozmawiac,wyzalic,wyryczec,a to napewno podziala,juz tacy sa ci
nasi faceci

[weska3]

wiesz, tak czytając, czytając, dochodzę do wniosku, że jeśli nie zadziała tu wspólna wizyta u lekarza, to chyba pozostaje ci ignorować zachowanie swojego partnera i nie przejmować się bo może się to odbić na zdrowiu twoim i dziecka. Mi to wygląda na sytuację , kiedy facet nie dojrzał do tego aby posiadać dziecko, bo co innego jest chcieć, a co innego być na to przygotowanym i świadomym.
Rzeczywiście, też bym radziła nie decydować się jeszcze na ślub i poczekać aż "dojrzeje- dorośnie". Może akurat się zmieni, szczególnie po tym jak dziecko przyjdzie na świat.

[ewelinarafal79]

Tak, tak te burze nastrojów są straszne, jak sobie z tym radzić? zaczął mi się 6
miesiąc i po prostu niekiedy sama nie mogę siebie znieść... a faceci? nie
zrozumieją nigdy jak to z nami jest nawet gdybyśmy im wyjaśniały co i jak, bo
nie będą w ciąży i mogą tylko udawać, że nas rozumieją ech...