Gość: bogdan
IP: *.proxy.aol.com
27.02.02, 12:25
Ojciec zadzumionych
W El-Arish
Trzy razy ksiezyc odmienil sie zloty,
Jak na tym piasku rozbilem namioty.
Malenkie dziecko karmila mi zona,
Prócz tego dziecka, trzech synów, trzy córki,
Cala rodzina dzisiaj pogrzebiona,
Przybyla ze mna. Dziewiec dromaderów
Chodzilo co dnia na piasku pagórki,
Karmic sie chwastem nadmorskich ajerów;
A wieczór - wszystkie tu sie kladly wiankiem,
Tu, gdzie sie ogien juz dawno nie pali.
Córki po wode chodzily ze dzbankiem.
Synowie moi ogien rozkladali.
Zona z synaczkiem przy piersiach, warzyla.
Wszystko to dzisiaj tam - gdzie ta mogila
Promienistemu sloncu sie odsmiecha,
Wszystko tam lezy pod kopulka Szecha.
A ja samotny wracam - o! bolesci!
Trzy razy wieków przezywszy czterdziesci;
Odkad do mego plóciennego dworu
W tej kwarantannie wyszedl aniol pomoru.
O! niewiadoma ta bolesc nikomu,
Jaka sie w moim sercu dzis zamyka!
Wracam na Liban, do mojego domu -
W dziedzincu moim pomarancza dzika
Zapyta: Starcze! gdzie sa twoje dziatki?
W dziedzincu moim córek moich kwiatki
Spytaja: Starcze! gdzie sa twoje córki?
Naprzód blekitne na Libanie chmurki
Pytac mie beda o synów, o zone.
O dzieci moje, wszystkie pogrzebione
Tam pod grobowcem tym okropnym Szecha -
I wszystkie beda mie pytaly echa,
I wszyscy ludzie, czy wracam ze zdrowiem,
Pytac sie beda. - Cóz ja im odpowiem?!
Przybylem. Namiot rozbilem na piasku.
Wielblady moje cicho sie pokladly;
Dziecko, jak maly aniolek w obrazku,
Karmilo wróble a ptaszeta jadly.
Az do rak prawie przychodzac dziecinie, -
Widzisz te mala rzeczulke w dolinie?
Od niej wracala najmlodsza dziewczyna.
Z dzbankiem na glowie, prosciutka jak trzcina.
Przyszla do ognia i woda z potoku
Smiejac sie lekko trysnela na braci -
Najstarszy - z ogniem zapalonym w oku
Wstal, dzbanek wody chwycil w drzace dlonie;
I rzekl: sam Bóg ci za wode zaplaci.
Bo chce pic jak pies, bo ogien mam w lonie.
To mówiac wode wypiwszy ze dzbana.
Powalil sie tu jak palma zlamana.
Przybieglem - nie czas juz bylo ratowac. -
Siostry go chcialy martwego calowac;
Krzyknelem wsciekly: Niech sie nikt nie wazy!
Porwalem trupa i rzucilem strazy;
Aby go wziela na zelazne zgrzebla.
I tam, gdzie grzebia zarazonych, grzebla.
A od tej nocy tak pelnej bolesci.
Naznaczono mi nowych dni czterdziesci
Tej samej nocy Hafne i Anina,
Umarly lezac na lozu przy sobie.
A patrz! - tak cicho umieraly obie!
Ze choc po smierci najstarszego syna
Oczy sie moje do snu nie zawarly,
A nie slyszalem, jak obie umarly.
I nawet matka wlasna nie slyszala.
Choc wiem, ze takze tej nocy nie spala.
Rankiem, obiedwie sine jak zelazo.
Dwie moje córki, zabite zaraza.
Wywlec kazalem straznikom z namiotu:
I porzucily nas! - i bez powrotu!...
A jak doroslym przystoi dziewicom.
Wlosami ziemie zamiotly rodzicom.
Widzisz te slonce w niebie lazurowym?
Zawsze tam wschodzi za lasem palmowym,
Zawsze zachodzi za ta pisaku góra;
Zawsze te niebo nie splamione chmura:
A mnie sie zdalo wtenczas nie wiem czemu,
Ze slonce sloncu nie równe zlotemu:
I juz nie takie, jakie bylo wczora,
Ale podobne do slonca upiora.
A niebo które patrzalo na zgube
Mego rodzenswa, moich trojga dzieci:
Tak mi sie mgliste zdawalo i grube
Ziemi wyziewem i slonca purpura:
Ze nie wiedzialem czy pacierz doleci
Do Pana Boga, co sie zakryl chmura.
I tak dni dziesiec przeszlo, choc nie skoro,
Reszta mych dzieci zyla - wszystko czworo.
Malzonka moja serce miala lzejsze,
I nawet moje dzieciatko najmniejsze
Zylo, i kwiatkiem nie chcialo usychac -
Ja sam nareszcie zaczynam oddychac;
Bo nie wierzylem, zeby wziawszy troje
Bóg mi chcial zabrac wszystkie dzieci moje.
O! byla to wiec piekielna godzina!
Gdy patrzac na twarz najmlodszego syna
Smierc zobaczylem. - Ach, ja go tak strzeglem! -
Pierwszy na twarzy znak wystapil drobny;
Nikt by nie dostrzegl - ja ojciec spostrzeglem.
On do tamtego stawal sie podobny;
Stawal sie jak mój trup pierworodzony
Z jasnego blady, z bladego czerwony.
Patrze! - Na twarzy plam zelaznych krocie, -
Wiec zawolalem glosno: Smierc w namiocie!
I pochwyciwszy go z takimi trady,
Wynioslem na step, pomiedzy wielblady;
Aby go tam smierc zgryzla do ostatka;
I zeby na to nie pstrzyla - matka.
Przy konajacym czuwalismy bliscy
Ja z wielbladami - na kolanach wszyscy.
Lamalem rece i wolalem glosno:
Oby nie umarl! lub sie byl nie rodzil! -
A tam nad palmy, z twarza nielitosna,
Gdy konal mój syn, blady miesiac wchodzil:
I patrzal: - tego z pamieci nie zatrzec!
I nie wiem, jak ten sam miesiac mógl patrzec?
Gdy skonal w moim ojcowskim uscisku,
Chcialem go spalic na popiól w ognisku:
Lecz ledwie ogien zaczal biec po szacie,
Wyrwalem trupa i rzucilem strazy -
Ponioslo mi go czarnych dwóch grabarzy,
I lepiej mu tam przy siostrach i bracie.
Od tego zgonu i od tej bolesci,
Naznaczono mi nowych dni czterdziesci.
Pod kregiem slonca jako krew czerwonym,
I pod namiotem tym zapowietrzonym,
Zylismy slowa nie mówiac do siebie,
I smierc przed sama smiercia udawali:
Myslac, ze Boga oszukamy w niebie,
Ze sie ten balwan zarazy przewali, -
Powrócil! Aniol powrócil morderca!
Ale mnie znalazl bez lez i bez serca,
Juz omdlalego na bolesci swieze,
Juz mówiacego: Niech Bóg wszystko bierze!
Mialem na syna trzeciego cierpienia
Powieki bez lez, i serce z kamienia.
Bolesc juz byla jako chleb powszedni.
I pod oczyma mi konal mój sredni,
I najmniej kochany w mym rodzinnym gronie,
I najmniej z dzieci plakany po zgonie,
Totez Bóg jemu wynagrodzil za to,
Bo mu dal cicha smierc i lodowata.
Bez zadnych bólów, bez zadnych omamien.
Skonal i skoscial, i stal sie jak kamien.
A tak okropnie po smierci wygladal.
Jakby juz próznych naszych lez nie zadal.
Ale chcial tylko lice swoje wrazic
W serca nieczule, oczy nam przerazic,
I wiecznie zostac w rodziców pamieci,
Z twarza, co wola: - Jestescie przekleci! -
Skonal Myslalem wtenczas - o! rozpaczy! -
Ze jesli reszcie Pan Bóg nie przebaczy,
Jesli Aniola smierci przyszle po nie:
Dziecko mi wezmie - zone - a po zonie
Mnie nieszczesnego zawola przed Stwórce.
Córka! - Ja myslec nie smialem o córce!
I trwoga o nia nie gryzla mie zadna.
Ach ona byla mloda! taka ladna!
Taka wesola, kiedy moja glowe
Do lilijowych brala chlodzic raczek.
Kiedy zrobiwszy z jedwabiu osnowe,
Okolo cedru biegala po trawie.
Jak pracowity snujac sie pajaczek.
Patrz! i ten pas mój blyszczacy jaskrawie
Ona robila - i te smutne oczy.
Ona rabkami zlocistych warkoczy
Tak przeslaniala: ze patrzalem na nia
Jako na róze, przeze lzy i slonce.
Ach, ona byla domu mego pania!
Ona, jak jasni anieli obronce.
Najmniejsze dziecko w kolyseczce strzegla.
I gdzie placz jaki slyszala, tam biegla:
I wszystkie nasze oplakala ciosy,
I wszystkie nasze lzy - wziela na wlosy.
Dziesiec dni przeszlo, i nocy tak dlugich,
Ze smierc juz mogla na gwiazdy odlecic.
Dziesiec dni przeszlo, dziesiec nocy drugich
Przeszlo - nadzieja zaczynala swiecic...
Po dzieciach ustal wszelki placz niewiesci,
I naliczylismy ranków trzydziesci.
Nareszcie zbywszy pamieci i mocy
Polozylem sie i zasnalem w nocy.
I we snie, w lekkie owiniete chmury,
Ujrzalem moje dwie umarle córy.
Przyszly, za rece trzymajac sie obie;
I pozdrowiwszy mie pokojem w grobie,
Poszly oczyma cichemi blyszczace,
Nawiedzac inne po namiocie spiace.
Szly cicho, z wolna, schylaly sie nisko
Nad matki lozem nad dziecka kolyska;
Potem, na moja, najmlodsza dziewczyne
Obiedwie, rece polozyly sine!
Budze sie z krzykiem i umarla dziatwe
Klnac wolam dziko: Hafte! moja Hafte!
Przyszla jak ptaszek cicho po kobiercu,
Rzucila mi sie raczkami na szyje;
I przekonalem sie, ze Hafte zyje,
Slyszac jej serce bijace na sercu.
Ale nazajutrz grom przyszedl uderzyc -
Córka!!! - Lecz na co z bolescia sie szerzyc?
I te mi dziecko sroga smierc wydarla!
I ta mi córka na rekach umarla!
A byla jedna najstraszniejsza chwila -
Kiedy ja bole targaly zabójcze,
Wolala: Ratuj mie! ratuj, mój ojcze!
I miala wtenczas czerwone usteczka,
Jak ml