BLAGAM POMOZCIE!!!!!!!!!!!!!!!

[efa155]

jestem od 5 lat bulimiczka (od tego samego czasu z mezczyzna ktorego kocham
nad zycie-o swojej bulimii powiedzialam mu dopiero pare dni temu)
Postanowilismy z tym walczyc ale nie bardzo wiemy od czego zaczac...
wszyscy tu piszecie ze potrzeba jest pomoc psychologow-psychiatrow:-(((
a ja teraz znajduje sie za granica i mam ograniczony dostep do tego
-bariera jezykowa...
kompletnie nie mam pojecia od czego zaczac, co jesc i jak sobie z tym
radzic...
podzielcie sie doswiadczeniami z wizyt u lekarzy....wrazeniami z terapii
bardzo was prosze to bardzo wazne!!!!

[bialalania]

Czesc, wlasnie napisalam cos o sobie ('jedyny sposob na zdrowie'- znajdziesz
jako glowny watek). Przeczytaj moze spodoba Ci sie. Ja tez bylam (zreszta
jestem nadal) za granica gdy mialam problemy ze zdrowiem i jedzeniem (wiem, ze
to co innego niz Twoja 'dolegliwosc' ale podstawy zawsze sa te same- stres,
kompleksy, przykre doswiadczenia etc.) i przeszlam pierwszy swoj kurs Sztuki
Zycia (opisane w glownym watku) w Norwegii. Nie musialam znac jezyka bo kursy
mozna zawsze miec po angielsku. Pisze do Ciebie bo doskonale zdaje sobie sprawe
jak to jest ciezko na obczyznie z tego typu problemami. Jesli zalezy Ci na
wizytach u psychologow etc. to nie martw sie bo na kursie przeze mnie opisanym
dostaniesz cala wiedze jaka Ci jest potrzebna by naprawde godnie zyc i
wyciagnac wlasny umysl (ale i caly organizm) z tych okropnych chorob. Kursy
takie prowadzone sa w ponad 130 panstwach calego swiata a ich zalozyciel zostal
nominowany w tym roku do pokojowej nagrody Nobla (pisze to bys wiedziala, ze
kursy te pomogly juz milonom ludzi na calym swiecie i zostalo to zauwazone).
Jesli jestes zainteresowana, napisz w jakim kraju teraz jestes a ja pomoge
skontaktowac Ci sie z nauczycielem kursow Sztuki Zycia w miejscu Twojego pobytu.
Moj email: [e-mail]
Przesylam pozdrowienia,

[d_maron]

nie byłam na terapii, dopiero wybieram sie wkrótce, bo stwierdziłam ,ze sama
sobie nie potrafie poradzić, ale...przede wszystktim zadaniem terapeuty jest
znalezienie przyczyny, która doprowadziła do choroby. Czy jest cos, co Cie
stresuje, jest przyczyna zmartwień, przykrosci? co Ci dawaly napady obzarstwa,
a potem zwracanie? co wtedy czułaś( przed, po, w trakcie)? z doswiadzczenia
wiem, ze zwracanie nie jest przyjemne, a czułam sie po nim zle, ale jedzenie w
moim przypadku było odskocznia od `myslenia szeroko rozumianego`- tak jakbym
znalazła sposob na kojenie nerwów, trosk, prze chwile nic nie istniało w moim
umysle, byłam kompletnie zaabsorbowana tą chwilą. A Ty co czułas? brakuje Ci
takiego stanu emocjomalnego? dlaczego brakowało go w Twoim zyciu, tak,ze
poszukałaś go gdzie indziej? moze to jakaś droga do samozrozumienia i
uswidomienia sobie podłoza choroby.
moze ten czas, ktory pochłaniały napady choroby , był Ci potrzebny zeby
odizolowac sie od jakichs miejsc/ sytuacji/ ludzi, z któymi siła rzeczy nie
mogłaś wtedy przebywać, bo fizycznie byłaś gdzie indziej. jesli napady znikna z
Twojego zycia, czym je zastąpisz? je, czyli ten czas/przyzwyczajenie do
reagowania w danych okolicznosciach w ten sposob.
sama próbuje sobie poukładac wiele spraw w moim zyciu i zadaje sobie te
pytania, zeby nie uciekac wiecej od `myslenia`, nawet o tych trudnych dla mnie
sprawach , tylko zawalczyć i rozwiazac moje problemy, ale wiem, ze tym samym
szykuje sie na zmiane siebie;-) powodzenia!