BULIMIA

[onajestnaj]

Moja zona ma bulimie.Teraz wyjechala za granice.Obawiam sie,ze tam pod
wplywem samotnosci,braku bliskiej osoby bedzie sie z tym zmagac i bedzie
przegrywac!Bardzo ja kocham i chce Jej pomoc!Co moge zrobic majac z Nia
kontak tylko przez sms lub ew.telefon?Czy ktos byl w takiej sytuacji?Dziekuje
za pomoc!

[kwiatuszek999]

Twoja zona nie jest mala dziewczynka, ze trzeba jej pilnowac na kazdym
kroku,jesli jej zalezy na wyzdrowieniu to sama powinna o to walczyc. Ty mozess
jej tylko okazywac milosc,cieplo,czulosc...najlepiej nie poruszac tematu
choroby.
Ja tez teraz jestem sama, bez rodziny,przjaciol i radze sobie,wreszcie ucze sie
odpowiedzialnosci za siebie i swoje czyny.

[onajestnaj]

Dziekuje za Twoja odpowiedz!Moze dzieki odpowiedziom na tym forum zrozumiem
istote tej choroby?Pozdrowienia!!!

[divina]

Nie zgadzam sie z opinia zeby nie poruszac tematu bulimi z zona!!!...wlasnie
chodzi o to zeby rozmawiac o tym jak najwiecej!!! i nie traktowac tego tak
temat tabu...
ja sama choruje od kilku lat...miewam lepsze i gorsze okresy i z doswiadczenia
wiem ze najlepsza metoda jest ROZMOWA. Czasem jest mi bardzo trudno o tym
mowic, a zwlaszcza zaczac rozmowe na temat choroby i tego co czuje, ale pozniej
jest mi znacznie lepiej!!! ze moge wyrzucic z siebie negatywne uczucia nie
korzystajac z kibelka...
Ja tez jestem za granica i bylam rok temu przez jakis czas rowniez...i
rzeczywiscie pod wplywem samotnosci bylo ze na znacznie gorzej :((( Jednak
teraz juz nie jestem samotna, jest przy mnie moj kochany i to on zaprowadzil
mnie do lekarza. Porozmawiaj z zona aby zglosila sie za granica do specjalisty
(potrzebny jest dowod lub paszport oraz wniosek E111) bo mamy prawo do leczenia
rowniez psychiatrycznego za granica. Ja w przyszlym tygodniui ide na pierwsza
wizyte, bo dzieki temu ze NIE JESTEM SAMA uswiadomilam sobie ze tak dalej byc
nie moze, ze chce spedzic reszte zycia z bliska mi osoba a nie z bulimia!!!
Rozmawiaj z nia...nie daj jej odczuc ze jest sama i nikomu niepotrzebna...bo
sama nie da sonie rady na pewno!!!

[kwiatuszek999]

no tak ROZMAWIAC O UCZUCIACH,ale nie objawach, z tym sie zgodze.

[dlaczegoj]

A o czym rozmawiac jesli sie nie potrafi odnalezc tego uczucia albo go nazwac??

[ainik]

trzeba rozmawaić..o tym co boli najbardziej
ja zaczełam w zeszłym tygodniu, trzymam się do dziś i nie mam zamiaru przestać
walczyc z tą okropną choroba, która naprawde zabiera całe życie.
Opowidzenie psychologowi mojej historii pomogło - wyrzuciłam z siebie wszystko
co mnie bolało a on tylko słuchał ...nastepne spotkanie mam w piątek - do tego
czasu walcze sama, ale dam radę!!

[dlaczegoj]

Zycze powodzenia.Ja mowie otwarcie o tym wszystkim co czuje.O tym co mnie
boli,co mi przeszkadza,ale tez o tym z czego sie ciesze co mi sprawia radosc.
Mowie to nie psychologowi ale najblizszym(na psychologach sie juz nieraz
przejechałam wiec zrezygnowalam z terapii).Niestety u mnie to nie przynosi
pozytywnych skutków.Non stop tylko pozniej słysze ze wszystko jest przeze mnie
albo przez moja chorobe.mama prawie za wszystko wini moja chorobe-nie zrobi
tego bo ja mam problem,a ona czuje sie za mnie odpowiedzialna...
Tak naprawde to tylko głupie gadanie bo gdyby była taka odpowiedzialna to
byłaby przy mnie,bo wie jak bardzo jej potrzebuje

[onajestnaj]

Napisz mi proszę - jeśli możesz! - czego oczekiwała byś KONKRETNIE od bliskiej
Ci osoby w związku z Twoją chorobą!Dzięki!

[ainik]

Zeby mi dawała poczucie bezpieczeństwa i zrozumienie, dużo przytulała, bo dla
mnie kontakt fiz. jest naprawdę ważny - to daje mi mój chłopak, ale nie moi
rodzice

[onajestnaj]

W jakimś sensie ja też walczę:z myślami,z postanowieniami,z uczuciami...I może
ktoś z Was powiedzieć,że co ten facet bredzi!Otóż nie - oświadczam,że CHCĘ i
MUSZĘ zrozumieć istotę bulimii by móc pomóc ŻONIE w walce z tą chorobą!Dlatego
piszcie o naturze tej choroby!O "słabych" stronach bulimii,które osoba z
zewnątrz ( mąż,narzeczony,przyjaciel...)może wykorzystać do walki,do pomocy
Ukochanemu Człowiekowi!Pozdrawiam!

[onajestnaj]

Dziękuję Ci za odpowiedź!NIGDY nie zostawię ŻONY samej z Jej problemami - w tym
przpadku z Jej bulimią!I Ona i ja mamy już świadomość,że jest to choroba
charakteryzująca się nawrotami...Sęk w tym,że nie wiem,czy jak zacznę pierwszy
rozmowę z ŻONĄ na ten temat, to czy to nie spowoduje to dwrotnego skutku niż
zamierzam?Cóż...Jak nie spróbuję,to się nie przekonam,prawda?Wszelkimi
możliwymi sposobami przekazuję ŻONIE słowa otuchy,znaki,że jestem i, że nie
jest sama!Dziękuję Ci jeszcze raz!!!

[mykaaa]

Ja się skutecznie staram chować z własną chorobą, dlatego nikt nie wie, że
jestem chora. Chyba dlatego wypowiadam się tu, jeśli nie rodzinie, chłopakowi i
przyjaciołom.

[well_ania]

Po przeczytaniu i zanalizowaniu objawów ja tez mogę stwierdzić, iż jestem chora
na bulimie. Wiem o tym i nic nie mogę zrobić, tzn. sama nie mogę sobie z tym
poradzić. Ta choroba w znacznej mierze oddziałowuje na moja psychikę.Miewam
wahania nastroju, często bywam przygnebiona, ogólnie myśl o jedzeniu jest
zawsze ze mną. Bywaja dni, że staram się jesć normalnie, zdrowo, malo ale
wiekszośc moich posiłków( przeważnie dzieje się to w okolicach późnych godzin
popołudniowych) są zwracane. Jem, a wręcz najadam się i potem wymiotuje
puszczając w łazience kran, aby nie było słychać wymuszania wymiotów,
krztuszenia się itp.
Ten sposób na zachowanie wagi odkryłam już Ok 2-3 lat temu(teraz mam18),
natomiast wtedy uważałam, że to tylko chwilowe w wypadku, gdy się na jem, że
mogę nad tym zapanować. Oglądając w telewizji programy o tej chorobie nie
dopuszczałam do siebie myśli, że mnie w przyszłości to także może dotyczyć.
Silniejszą formę tej choroby mam od roku, ponad roku. Wymiotuję codziennie,
zdarza się, że nawet kilka razy dziennie. Stało się to pewnego rodzaju
rytuałem. Codziennością. Odskocznią od rzeczywistości, smutków. Nie mam
chłopaka, także choroba nie mogła być spowodowana zawodem miłosnym. Nie jestem
osobą szczupłą, ale też nie otyłą. Większość uważa ze moja figura jest"ok". Ja
tak nie uważam wciąż dążę do tego, aby być szczuplejsza, a jednak wymiotowanie
wcale mi nie pomaga, nie chudnę. Nawet ostatnio przytyłam. Zauważyłam tez
skutki tego, co robię; kiedyś miałam gęste i grube włosy, które teraz stały się
słabe, suche i wypadają więcej niż zwykle, bardzo psują mi się zęby, mam
brzydką, szorstką cerę, słabe paznokcie, problemy gastryczne-zaparcia.
Dość długo chowałam się z tym, co robię, ale od jakiegoś czasu zaczęłam o tym
mówić. Najpierw przyjaciółce, od której naiwnie oczekiwałam wsparcia, a
usłyszałam tylko słowa" to przestań ", kuzynce, innej koleżance i wkoncu mamie,
której reakcja zaskoczyła mnie. Mama powiedziała, że o tym wie i uważa 3 to za
histerię młodzieńczą. Mama wie, że jedzenie, które znika z lodówki nie robi
tego samo. Wie, że to ja. Ostatnio strasznie się najadłam i potem perfidnie
poszłam do toalety i bez włączonego kranu wymiotowałm-mama krzyczała ze sama
sobie wmawiam chorobę. Ja porostu się boję, szukam ciepła i wsparcia
szczególnie z jej strony. Nie mam tego. Mama jest zajęta swoimi problemami i
nie dopuszcza do siebie myśli jak poważny jest ten problem.

prosze o radę.....Ania...kraków 18

[ainik]

Aniu
znjadz psychologa , najlepiej przy szpitalu psychiatrycznym - takąosobę której
musisz się wygadać - ja mam ten sam problem - mojamam widzi tylko swoje
zmartwienia i chyba uwaza że nikt inny po za nia ich nie ma ...
muszi koniocznie się wygadac - mówić o uczuciach!!!!!

[well_ania]

[ewka-marchewka201]

hej
ja choruje na ane bulimiczna kolo7lat
bylam w Sztokholmie ponad 2 miesiace
dzien w dzien wymiotowalam a pozniej nic nie jadlam
schudlam bardzo
nastepnego lata polecialam do stanow na pol roku
tam to samo
rano wyrzerka wymioty a pozniej nic nie jadlam
znowu bardzo schudlam
leczyli mnie na ane
nie mialam okresu ponad 7 miesiecy dzieki hormonom go mam
wygladalam bardzo zle
jadlam z samotnosci
zeby jakos sobie zorganizowac czas
bylo mi zle i smutno
wszyscy byli razem w plsce a ja sama
rozmawialam za pomoca skype
dzieki temu jakos te 6miesiecy zlecialo
porozmawiaj z Zona koniecznie
mi wlasnie tego brakowalo szczerej pomocy na temat ed
kiedy juz nie moglam wytrzymac ze soba
chcialam porozmawiac o tym z chlopakiem
on powiedzial ze panikuje ze gadam i robie to zeby zwrocic jego uwage na siebie
olewal totalnie moje problemy moje potzreby
a ja bardziej tkwilam w chorobie

sporobuj zainstalowac skype
to sa rozmowy za pomoca internetu za darmo
potzrebujecie tylko mikrofofy
wspieraj zone jak mozesz
rozmawiaj z nia
ona musi wiedziec ze niejest sama
czuc Twoja obecnosc
Twoja milosc
dlatego powtarzaj jej ze ja kochasz i tesknisz ze jest piekna...
powodzenia

[onajestnaj]

Dzięki!Staram się jak mogę,ale...za mało się staram!!!Chcę się starać bardziej!
Dlatego poprzez tak prymitywną formę jak sms czy e-mail staram się,by czuła,że
jestem blisko...Że myślę o Niej,że nie jest sama!Tak naprawdę nie zdawałem
sobie sprawy,że bulimia ma takie głębokie podłoże psychiczne czy też
psychologiczne...Gdybanie nic nie da,ale gdybym bardziej się starał;gdybym
więcej czytał lub też wczesniej odnalazł to forum,to być może teraz sytuacja
wygladałaby zupełnie inaczej!Moje uczucie względem żony jest tak silne,że żadna
choroba tego nie jest w stanie zmienić!Mogę się jedynie zmienić ja:więcej
rozmawiać;więcej okazywać uczucia;więcej okazywać czułości i serdeczności!Nie
wiem,jak to się wszystko potoczy - wiem,że muszę wspierać żonę jak tylko dam
radę!I dziękuję Ci za Twój list!Dziękuję Ci za szczerość!Oprócz tego,że są
ludzie chorujący na anoreksję czy bulimię jest jeszcze ogromna rzesza tych,"co
obok"...Tych,co chcieliby pomóc a nie wiedzą jak to zrobić!Jestem jednym z
nich...Dlatego Ci dziekuję!I napisz innym,by się dzielili swoimi
przemyśelniami,bo może to właśnie uratuje choć jednego chorego człowieka!
Dziękuję jeszcze raz i pozdrawiam!Życzę Ci sił do walki i OSTATECZNEGO
zwycięstwa nad chorobą!!!

[sabina36]

jestem kolejna z osob ktore stoja "obok"...i to mnie przeraza!!!moja
przyjaciolka choruje od 6 lat ale dopiero od roku zaczela o tym mowic.na
poczatku jak sie dowiedzialam nie przejelam sie za bardzo bo tak naprawde nikt
kto ma z nia i mail jakikolwiek kontakt nie uwierzylby w tpo ze a usmiechnieta
dziewczyna moze miec bulimie...ze moze byc tak powaznie chora!!!aktualnie moim
jedynym marezniem jest jej pomoc...nawet nie wyobrazacie sobie co przezywaja
ludzie ktorzy widza na codzien objawy waszej choroby...wiem ze leczenie nie jest
latwe i ze bardzo ciezko jest wyjsc z tego ale pomyslcie przede wszystkim o tych
wszystkich ktorzy was kochaja!!!bardzo duzo z was pisze o tym ze rodzice was nie
rozumieja ale moja przyjaciolka tez nie ma zadnego wsparcia w radzicach ktorzy
nawet nie probuja jej pomoc...ma chlopaka ktory od trzech lat nie zrobil nic...a
ja patrze jak dostaje ataki w szkole...drzy na calym ciele nie moze chodzic jest
totalnie oslabiona...i mimo ze tak bardzo chce jej pomoc to nie wiem jak!jestem
jedyna osoba poza jej chlopakiem i rodzicami ktora wie o jej problemie i musze
wam powiedziec ze mnie to przeraza!!!tak sie boje!!!blagam wass pomozcie
mi!!!jak moge jej pomoc?na razie byla na kilku wizytach u psychologa ale ne wiem
czy to cos pomoze bo u niej jest to baaardzo zaawansowane...nie chce jej
stracic!!!tak bardzo ja kacham i potrzebuje!!!do czasu jej choroby mowilysmy
sobie o wszystkim a teraz jest coraz gorzej jezeli chodzi o kontakty miedzy
nami...urywaja sie powoli bo tak naprawde na pierwszy plan zawsze wysuwa sie jej
choroba...rozumiem to i dlatego pisze tutaj ale przy okazji nie chce jej
stracic!!!jest dla mnie w koncu jak siostra!!!wiem ze moze do konca was nie
rozumiem bo ten problem nie dotyczy mnie bezposrednio ale licze na to ze ktos z
was da mi jakas rade.prosze o pomoc:)!!!