Dodaj do ulubionych

My, które dałyśmy radę!!!

07.12.05, 22:30
Nie piszę tego, aby sprawić przykrość tym, którzy jeszcze walczą lub
rozpoznają u siebie chorobę. Piszę, aby podzielić się z innymi
pewnym "doświadczeniem", aby znaleźć osoby, które też "dały radę" i móc pomóc
tym, którzy jeszcze walczą. Wiem, że ta choroba pustoszy cały świat, ale go
naprawdę można odbudować. Jeśli jest ktoś, kto chce mi pomóc "walczyć" z tą
chorobą, proszę niech napisze. Postaram się pomóc tym, którzy są chorzy i
tym, którzy nie wiedzą, jak poradzić sobie z chorobą bliskich. Piszę tu także
dla siebie, bo czasami bardzo brakuje mi kogoś, kto też przeszedł przez
anoreksję i ma w pamięci tamte chwile. Do dziś pamiętam, jak to było. Ważyłam
36 kg przy wzroście 162 cm. Dziś jest dobrze. Dla mnie jest dobrze. Waże 47
kg przy 162 cm. I uwierzcie potrafię "wtrąbić" codziennie całą czekoladę bez
żadnych wyrzutów sumienia, a dawniej nie umiałam nawet zjeść ziarnka
słonecznika bez wyrzutów sumienia i wstrętu do samej siebie. Pozdrawiam
wszystkich chorych, zdrowych i bliskie osoby cierpiących na anoreksję.
Obserwuj wątek
    • toolica Re: My, które dałyśmy radę!!! 07.12.05, 22:48
      Pierwsze i zasadnicze pytanie=> JAK TO ZROBIŁAS?????
      Chodzi mi o wszystkie detale( w ramach możliwosci) związane z pokonaniem choroby.
      I co mnie najbardziej interesuje- jak pozbyłaś się jadłowstrętu?
      Ja nie potrafiłabym zjeść tabliczki bez myśli o wymiotowaniu za chwilkę....
      Wyobrazam sobie,że jest trochę opowiadania..Może podałabyś jakiś nr. kontaktowy
      e.g. GG ?
      Dziękuję;)



      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 08.12.05, 06:20
        Niestety, mam pewne problemy z gg, ale na razie mogę podać e-mail:
        chwytajchwile@wp.pl Rzeczywiście jest wiele do opowiedzenia, jeśli chodzi o to,
        jak wyszłam z chorby. Spędziłam 3 miesiące w szpitalu, ale to nie tam stoczyłam
        całą walkę. Dopiero, gdy wyszłam ze szpitala, musiałam się nauczyć żyć tak, aby
        jeść i funkcjonować normalnie. I dałam radę, bo miałam dosyć tego cholernego
        życia z anoreksją uboku, bo cały czas pamiętałam, jakim człowiekiem byłam zanim
        zaczęłam chorować. Tak bardzo brakowało mi siebie sprzed choroby, że zaparłam
        się z całych sił. Naprawdę tak można. W pierwszym liście zapomniałam wspomnieć,
        że miałam anoreksję bulimiczną, więc stoczyłam podwójną walkę, bo gdy anoreksja
        dawała mi choć na chwilkę odpoczać, to do ataku ruszała bulimia (jednak bulimia
        była w moim przypadku bardzo "słaba", jakby anoreksja nie chciała dać jej
        monopolu na moje ciało). Ale dziś wiem, że każda z nas może być silniejsza od
        nich obu. Dokładniej o całej chorobie i walce z nią napiszę po południu, bo
        teraz niestety muszę przygotować się na wykłady. Pozdrawiam Cię najmocniej!
    • magdalena7777 Re: My, które dałyśmy radę!!! 07.12.05, 23:47
      Też 'dałam radę', poniekąd... na razie mam spokój, już nawet przestałam sie bać
      że znowu sie zacznie... i też podobnie jak ty nie mam nikogo, kto byłby w stanie
      zrozumieć mnie, moje obawy ilęki, większość osób z ktrymi mam styczność nie wie
      że miałam anę... bywa i tak.
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 08.12.05, 06:22
        Teraz masz już kogoś, kto Cię wysłucha. Nie Ty jedna jesteś w atakiej sytuacji,
        kiedy potrzebujesz czasami, aby ktoś Cię wysłuchał :-) Kiedyś, gdy byłam
        jeszcze zupełnie sama, myślałam, że moje lęki są nienormalne, ale dziś wiem, że
        każdy czasami się czegoś boi, a my akurat dosięgamy lęków w pewnej sferze. Ja
        również mam dni, kiedy wspomnienia mnie przerażają, ale staram się zapomnieć i
        sama poprawiam sobie humor. Pozdrawiam.
        • linday Re: My, które dałyśmy radę!!! 08.12.05, 15:22
          hey. ja tez jush zdrowieje. mam za soba 1,5 miesiaca spokoju. wlasnie niedawno
          zjadlam tabliczke czekolady i nie przejmuje sie tym ani
          troszeczke:)))))))))))))) mam w nosie odchudzanie i wszelkie diety. jestem
          silna i bardzo z siebie zadowolona:) trzymam kciuki za was, ciesze sie ze
          potrafimy sie z tego wyleczyc:))))))))
          • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 08.12.05, 16:28
            Dziękuję, że piszesz. Chcę, abu jak najwięcej osób zobaczyło, że naprawdę można
            z tego wyjść. Cieszę się, że Tobie też sięudało. Odniosłyśmy naprawdę wielki
            sukces i mam nadzieję, że jak najwięcej osób pójdzie naszymi śladami. Życzę
            powodzenia i milionów smacznych tabliczek czekolady. Pozdrawiam! :-))))
          • aldapom Re: My, które dałyśmy radę!!! 16.01.06, 14:54
            Hej ! Mam anoreksje nie jest ze mną źle bo ważr 55kg i mam wzrostu 172. Nie mam
            okresu i od 2 lat jestem na lekarstwach wywołujących. Wydaje mi się że jak bym
            się wyprowadziła z domu to by mi to pomogło .Mam 25 lat i prace.Rodzice we
            wszystkim nie wyręcxzcali więc sama boję się że coś źle zrobie że sobie nie
            poradze.Zresztą według nich do niczego się nie nadaje jak się staswiam albo mam
            inne zdanie to wszystko krytykują .Nie potrafie się wyprowadzić ale wiem że ta
            sytuacja tylko pogłębia moją chorobę.Jak mi tak podowalają że jestem złą córką
            wnuczką siostrą to nie chce mi się żyć i nie jem bo chce umrzeć.Nie mam nawet z
            kim poogadać bo nikt tego nie rozumie.Czasem nie chwalą a za chwilę krytykują
            .MAm serdecznie dość życia ale nie mam odwagi się zabić .We wszystkim jestem do
            niczego.
    • marionagio Re: My, które dałyśmy radę!!! 10.12.05, 19:54
      Pewnie każdy przypadek jest inny i zaraz wypiszę tu jakieś naiwności, ale
      jestem
      nowa na Forum i tak naprawdę do końca nie wiem czy mnie dotyczy ten temat. Może
      ty, Ewelinko, będziesz potrafiła rozwiać moje wątpliwości (?!) Jakiś miesiąc
      temu poszłam do lekarza po skierowanie do endokrynologa, bo zrobiłam badania
      hormonów tarczycy i okazało się , że mam FT3 poniżej normy (TSH i FT4 też
      zresztą niskie). Prawdę mówiąc nawet mnie to ucieszyło, bo wreszcie wiedziałam,
      dlaczego tak marnie się czuję (ciągle mi zimno (śpię pod dwiema kołdrami), mam
      bardzo niskie ciśnienie i coraz częściej kiepski nastrój). Pan doktor wysłuchał
      mnie, po czym powiedział, że nie jest mi potrzebny endokrynolog, tylko
      psychiatra, bo według niego mam anoreksję (+anemię). Przez tydzień wściekałam
      się na niego w myślach, ale w końcu zaczęłam szukać w necie informacji i tak
      naprawdę to już nie jestem zbyt pewna. Mam pewne objawy. Od 8 lat nie jem mięsa
      (ze względu na zwierzęta), od jakichś 4 lat nie jem też ziemniaków ani zup.
      Właściwie to jem głównie warzywa, owoce i... słodycze. Mam 171 cm, ważę 55 kg,
      więc to wcale nie jest taka niska waga ! Prawdę mówiąc nie mogę zbyt wiele
      jeść, bo od razu tyję - mam grube uda (+cellutis). Fakt, że czuję się dużo
      lepiej, gdy schudnę, ale to chyba dotyczy każdego, ale też faktem jest, że od
      kilku lat codziennie się mierzę i ważę, czasami prawie nic nie jem, ale są
      okresy, że pozwalam sobie na jakieś kanapki i słodycze !Wiem, kiedy jestem za
      chuda (53 kg), bo tracę wtedy biust, ale pomimo to moje uda i tak są jak
      nadmuchane! Mam cały czas okres, więc chyba się nie kwalifikuję do anoreksji,
      ale jednocześnie mam kiepską odporność, osteoporozę i anemię + zerowe libido od
      ponad 2 lat. Ewelinko, czy sądzisz, że potrzebny mi jest raczej psychiatra niż
      endokrynolog ?
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 11.12.05, 10:19
        Przepraszam, że tak późno odpisuję, ale pochłaniają mnie studia. Wiele z objaw,
        które podałaś kwalifikują Cię do osób chorych na anoreksję. To, że masz okres
        nie musi wykluczać tej choroby. W moim przypadku było podobnie (okres zanika
        czasami w późniejszym stadium choroby). Twoja waga także nie odpowiada normie -
        przy tym wzroście powinnaś ważyć więcej, ale tego do końca nie mogę
        sprecyzować, bo nie mam żadnych danych o uwarunkowaniach genetycznych (czasami
        wagę dziedziczy się po rodzicach) czy o Twojej przemianie materii. Wydaje mi
        się, że Twoja dieta jest pozbawiona wielu niezbędnych składników i to mnie
        matrwi, bo takim zachowaniem cechują się anorektyczki - preferują wyłącznie
        warzywa i owoce (Później odrzucają wszystko). Masz rację, że każda kobieta
        przejmuje się wyglądem, ale nadmierna koncentracja na swoim wyglądzie może
        doprowadzić do anoreksji. Chcę Ci powiedzieć, że "pomarańczowej skórki" nie
        pozbędziesz się odchudzaniem. Chude, a nawet wychudzone dziewczyny mają
        cellulit. Ważysz mało, nawet nie osiągasz normy, a więc wydaje mi się, że cały
        problem leży w akceptacji siebie. Nie skupiaj się wyłącznie na swojej wadze, bo
        koło nosa przeleci Ci wiele pięknych chwil. Piszesz, że masz problemy z
        odpornością, anemię i osteoporozę. No cóż, to choroby i dolegliwości typowe dla
        anorektyczek. Uważam jednak, że powinnaś udać się do endokrynologa, może jakieś
        hormony nie funkcjonują normalnie. Jeżeli jednak czujesz, że zaczynasz się
        obsesyjnie przejmować wagą i coraz częściej skupiasz na jedzeniu swoje myśli
        udaj się do psychologa (Myślę, że na początku możesz się udać do niego, to on w
        razie konieczności skieruje Cię do psychiatry. Jednak ja uważąm, że do tego nie
        dojdzie, bo DASZ RADĘ). Masz na pewno duże kłopoty ze zdrowiem i nie lekceważ
        ich. Trzymam za Ciebie kciuki. Napisz, co powiedział lekarz. Pozdrowienia ;-)
        • marionagio Re: My, które dałyśmy radę!!! 11.12.05, 20:24
          Dzięki za odpowiedź. Chyba jeszcze nie dojrzałam do wizyty u lekarza. Spróbuję
          ująć się w jakieś rozsądne ramy , chociaż zastanawiam się , gdzie właściwie są
          te rozsądne ramy (?!)Świetnie zdaję sobie sprawę, że rujnuję sobie zdrowie
          (włosy lecą mi garściami, wpadam coraz w tak "czarne dziury", że tylko usiąść i
          wyć), a jednocześnie czuję się lepiej jak nie jem za dużo - myślę, że właściwie
          moje ciało to jedyna rzecz, nad którą panuję. Nie mam wpływu na tyle ważnych
          rzeczy w moim życiu. Piszę to i już myślę, że wpadam w jakieś przesady,
          samousprawiedliwienia. Właściwie to uchodzę za bardzo dobrego pracownika (jestem
          nauczycielką)- daję z siebie wszystko, ale za coraz większą cenę; za dobrą żonę
          - ale nawet mój mąż nie wie , co się ze mną tak naprawdę dzieje (nie wie, że są
          okresy, gdy codziennie chodzę i wyję- wniosek: gram rolę, spełniam oczekiwania,
          zaspokajam pragnienia, a jednocześnie nie wiem, kim naprawdę jestem. Często
          czuję się wyobcowana. Nie wiem, czy znasz to uczucie, że nie masz swego miejsca
          na świecie albo zastanawiasz się, co tu robisz . Poprostu nędza! Oczywiście,
          jestem świadoma wielu rzeczy, także tego , że nic nie przychodzi ot tak i trzeba
          pracować nad swoim nastawieniem, dostrzegać dobre strony, stawiać sobie cele,
          ustalić hierarchię wartości. A jednak... zastanawiam się czy szczupłe ciało to
          nie rekompensata braku innych rzeczy albo też te wszystkie wysiłki, żeby mieć
          płaski brzuch, chude ramiona itp. to zastępcze czynności innych - nieosiągalnych.
          Chyba tu naględziłam strasznie, ale tylko tu mogę. Zaczęło się od FT3, a
          skończyło na psychicznych dołach. Buźka.
          szczupłe ciało
    • karollcia_k Re: My, które dałyśmy radę!!! 10.12.05, 23:21
      ja byłam "zaleczona".. przez 3 lata ustąpiła większość objawów choroby. Z 34
      anorektycznych kilogramów skoczyłam na 55. Nie przjmowałam się tym, cieszyłam
      się zdrowiem,... nie leczyłam się, z psychoterapii zrezygnowałam, szczególnie ze
      względu na koszta. Jakiś czas było dobrze, chociaż bardzo długo zwalczałam
      fizyczne konsekwencje niedożywienia. Po tych 3 latach koszmar powrócił.. zaczeło
      się od napadów bulimicznych, póxniej przeszło to w anoreksje bulimiczną.. tak
      jest do tej pory, choć staram się nie dopuścić do powrotu tego, co było
      kiedyś... warto jest żyć i warto o to życie walczyć. Chciałabym, żeby mi się
      udało, nie mam czasem jednak siły i czasem sama przestaję wierzyć, że jeszcze
      kiedyś będzie dobrze...
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 11.12.05, 10:26
        Anoreksja nie poddaje się. W szpitalu, w którym leczyłam się mój psychiatra
        móił, że to zły duch, czekający na chwilę załamania, aby dobrać się do naszych
        ciał i umysłów. Dobrze znam to uczucie, gdy choroba "atakuje" ponownie. Minęło
        cztery lata odkąd wróciłam ze szpitala i stoczyłam od tego czasu kolejną walkę
        z anoreksją o panowanie nade mną. I wygrałam, bo nie mogłam znieść myśłi, że
        będzie tak samo, jak kiedyś, że nie będzie mi się pewnego dnia chciało wstać z
        łóżka, że przestanę się śmiać, że stracę przyjaciół I nie dałam się -
        pomyśłałam sobie, że nie mogę się tak katować, żę nie mam prawa tego robić.
        Jestem na dodatek szczerze wierzącą w Boga osobą, więc postrzegałam anoreksję
        jako "samookaleczenie". Nie dałam się i jestem szczęśliwa. To naprawdę jest
        możliwe. Trzeba jednak pamiętać, żę aby wyjść z anoreksji, należy całowicie
        zmienić swoje życie, zapomnieć o sobie sprzed i w czasie choroby. Możę warto
        spróbować walczyć jeszcze raz? Tak dla samej siebie, nie patrząć na nikogo.
    • karollcia_k Re: My, które dałyśmy radę!!! 11.12.05, 13:11
      Kiedy ja walczyłam o zdrowie, tez mi się wydawało, że nigdy, przenigdy do tego
      nie powrócę... jeszcze raz się tak katować?! A jednak w anoreksji jest coś co
      trzyma i nie chce za żadne skarby puścić. Coś co nie pozwala się od niej
      uwolnić. Mam poczucie, że to jakas cześć mnie, część której nie moge tak po
      prostu wyeliminować, bo jest bardzo ważna i bez niej nie potrafię się obejść.
      Czuję się tak, jakby były we mnie dwie osoby- ta rozsądna, która mówi, że tak
      żyć nie można, że trzeba walczyć... i ta anorektyczna, która dąży do ideału, do
      jakiejś perfekcji, która nie ma granic. Czasem jest lepiej, jem w miarę
      normalnie, czasem gorzej, nie jem nic... Nie wiem, jak to znieść.. nie da się...
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 12.12.05, 14:37
        Wszystko można znieść i uwierz, że tęchorobę można pokonać. Gdy byłam chora
        wydawało mi się, że anoreksja jest moją najlepszą przyjaciółką, że życie bez
        niej nie miałoby sensu, ale w końcu zrozumiałam, że przyjacielel nie krzywdzą.
        Ja po prostu byłam w takim stanie, że wiedziałam, że bez pomocy specjalistów
        nie uda mi się wyzdrowieć, ale wzrost wago to tylko jeden etap w leczeniu i jak
        się okazuje później nie tak ważny jak nauka życia od nowa. Bo jak inaczej można
        nazwać życie, w którym po dłuższym czasie głodzenia się przychodzi taki dzień,
        że wstajesz rano i czujesz, że nikt nie zamyka Ci już ust?
    • chcacaumrzec Re: My, które dałyśmy radę!!! 11.12.05, 17:13
      cze ewelinko7 ja juz bylam na tym forum pare razy ale mimo wszystko nie umie
      sie wyleczyc z bulimii i mam ten sam idiotyczny problem co wiele dziewczyn chce
      byc szczupla ale i zdrowa, niestety nie mam tez zadnej motywacji,gdyz sama
      siostra zyczy mi smierci(bez zartow) a jedynie matka sie mna przejmuje, z
      kolezanek o bulimii nikt niewie,jest m ciezko.Jednoczesnie uwazam ze jest dla
      mnie ratnek gdyz bulimie mam od 3 miesiecy wiec nie tak jak wiele dziewczyn i
      waze 45 kg na 156cm wiec chyba za chuda tez nie jestem.moja motywacja jest
      jedynie szkola gdyz nie chce jej zawalic a kompletnie nie potrafie sie skupic
      lub nie mam czasu gdyz TO robie...chcialam bym wiedziec czy moge byc zdrowa i
      jedynie niewiele przytyc bo zawsze czulam sie zle w swoim ciele a zaczelo sie
      od glupiego odchudzania.Prosze doradz mi cos czy mozna o tym zapomiec.ostatnio
      jednak jest coraz lepiej mialam juz pare dni przerwy ale bardzo i to bardzo
      boje sie swiatecznej wyzerki boje sie ze nie mam takiej motywacji i bede
      zalyczas jesc a przecie swieta to spotkanie z rodzina z bliskimi i nie chce
      dalej tego robic robic tego mojej kochanej mamie gdyz ona juz nie wie co robic
      a psychologa mam dopiero na 16 grudnia.wybacz ze sie tak rozpisalam i prosze
      napisz mi jak ci sie udalo papatki pozdrawiam>
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 12.12.05, 15:01
        Uwierz, że wiem, jak bardzo Ci jest teraz ciężko. Szczerze mówiąc zakręciła mi
        się łza w oku, gdy czytałam list od Ciebie. Chorowałam na anoreksję bulimiczną.
        I wiem, jak "atakuje" każda z tych chorób. Anoreksję byłam jeszcze w stanie
        pokonać, ale bulimia była dla mnie czasami zbyt silna. Uwierz w siebie, bo
        każda dziewczyna, która chce wyzdrowieć, ma szansę. A Ty musisz wiedzieć, że
        masz naprawdę wielką szansę. Chorujesz krótko i na szczęście nie jesteś jeszcze
        wychudzona. Nie dawaj się bulimii, nie pozwól, aby ona była lekiem na Twoje
        smutki, bo dobrze wiesz, że nie jest lekarstwem. Powoduje tylko, że czujemy się
        jeszcze gorzej. Ja naprawdę uważąm, żę anoreksja nie rujnuje psychiki tak, jak
        bulimia. Bulimia jest po prostu piekłem. Ale pamiętaj, ja chorowałam na nią (w
        połączeniu z anoreksją) ponad rok i udało mi się. I też nie miałam za sobą zbyt
        wiele osób - opuścili mnie przyjaciele. Zaczęłaś się odchudzać tak po prostu,
        aby troszeczkę schudnąć - ja także. I udało mi się wyzdrowieć. Pamiętaj, że
        musisz chcieć wyzdrowieć, bez tego nic Ci się nie uda. Ja pojechałam do
        szpitala ważąc 36 kg przy wzroście 161cm. Tam pospisałam kontrakt,
        zobowiązujący mnie do przytycia do 48 kg. Bez tej wagi nie mogłam opuścić
        szpitala. Na początku kombinowałam, ćwiczyłam, biegałam, ale pewnego dnia
        zrozumiałam, że takie życie nie ma sensu. Myślę, że do tego wniosku dochodziłam
        już od jakiegoś czasu. Ale uparłam się - z dnia na dzień przybierałam, aż w
        końcu osiągnęłam wagę 48 kg. Wyszłam ze szpitala i dopiero wtedy zaczęła się
        walka na serio. Ale nie dałam się - przytyłam jeszcze, bo tak bardzo chciałam
        być zdrowa. Był moment, że ważyłam 54 kg. Ale każdy człowiek ma swoją wagę,
        którą reguluje organizm. Te 54 kg były przeze mnie wymuszone (nie chciałam
        wrócić do anoreksji i bulimii), tak naprawdę przy normalnej diecie (bez
        ograniczania słodyczy, mięsa) waga uregulowała się samoistnie. Dziś ważę około
        46-47 kg. Ale to troszeczkę za mało - to wynik wysiłku, jaki wkładam w naukę.
        Ale wiem, że każdy człowiek czsami traci, bo jest zmuszony na większą pracę. Ja
        studiuję i czasai muszę troszeczkę dłużej posiedzieć nad książkami. Jestem
        szczęśliwa, bo nareszcie nie mam żadnych zastrzeżeń do wagi ( no, może czasami,
        chciałabym troszeczkę przytyć - naprawdę, też się dziś dziwię, żę można tak
        myśleć). A więć widzisz, na moim przykładzie, że trzeba powalczyć o siebie. Nie
        można poddawać się. To przecież Twoje życie, Ty nim sterujesz. W życiu każdego
        człowieka są ludzie, którzy nas krzywdzą. Czasami są to najbliżsi. Ale Ty nie
        możesz się poddać. Przecież zależy Ci na sobie inaczej nie napisałabyś tu,
        przecież masz mamę, dla której warto żyć. No, i teraz masz mnie, a ja jeśli
        tylko zechcesz będę podtrzymywać Cię na duchu. Zwłaszcza teraz, gdy zbliżają
        się Święta, a to tak naprawdę najgorszy czas dla bulimiczek. Uwierz, że nie
        musisz się obżerać i wymiotować, że możesz zjeść normalnie, odejść od stołu i
        nie wymiotować. Przecież dawniej tak jadłaś. Nie chcę, abyś pomyślała, że
        wszystko tak łatwo rozwiązać. Musisz wiedzieć, że Twój organizm może zareagować
        na brak wymiotów, przyrostem (ale naprawdę niewielkim)wagi. Musisz to
        przetrwać. Twój organizm wie, ile powinnaś jeść. Waga się unormuje.
        • karollcia_k Re: My, które dałyśmy radę!!! 13.12.05, 02:21
          Ewelinko, takie piękne rzeczy piszesz. W Twojej osobie odnajduję samą siebie. Co
          do nauki, postawiłam ją sobie b.wysoko, czasem to jest jakaś mania, chcę się
          uczyć wiecej i więcej, rezygnuję ze snu, bo wydaje mi się on stratą czasu...
          Dziękuję za wszystko co piszesz, bo czytając to zdaję sobie sprawę z istnienia
          jakiegoś innego, zewnętrznego świata, w którym nie ma wiecznego głodu i walki z
          nim; w którym nie ma chorych ambicji tylko codzienność- taka prosta i nieidealna.
          • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 13.12.05, 10:10
            Nie ma nic cenniejszego niż zdrowie. Zauważ, że ludzie, którzy odnosząw życiu
            sukces liczą się ze swym zdrowiem i nie chorują na przerost ambicji. Ten świat
            bez głodu jest naprawdę piękny. Ja Go coraz bardziej kocham. A teraz lecę na
            uczelnię, mam ważne kolokwium z ekonomiii. Proszę, trzymaj kciuki.
    • kasiooniablond Re: My, które dałyśmy radę!!! 14.12.05, 18:50
      walcze z anoreksja. mam niecale 40 kilo przy 167cm wzrostu. psycha
      siada...pisalas ze mozesz jakos pomoc :))) czekam na odpowiedz ;]
      • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 14.12.05, 21:06
        Mogę pomóc. Jesteś już w takim stanie, w którym konieczne jest leczenie pod
        nadzorem lekarza. Przykro mi to mówić, ale sama stwierdziłaś, że siada
        psychika. Mogę pomóc na różne sposoby. Myślę, że musisz podjąć jakieś kroki, bo
        naprawdę niedługo może być za późno. Nie ma na co czekać. Mogę podać e-maila:
        chwytajchwile@wp.pl Pisz, kiedy tylko chcesz. Postaram się podnieść Cię na
        duchu. Teraz widzisz, że życie anorektyczki jest piekłem, ale z tego naprawdę
        można wyjść. Kiedyś byłam tak zrezygnowana, że nie chciałam nawet wstawać z
        łóżka, dlatego dziś staram się pomóc tym, którzy tej pomocy potzrebują. Nie
        jestem żadnym specjalistą, nie uważąm sięza kogoś takiego, ale przeszłam przez
        to sama i rozumiem to, co dzieje się w głowie anorektyczki. CZekam na Twój
        list. Obiecuję, że pomogę. Każda anoreksja jest inna, dlatego z tego, co
        napisałaś niewiele mogę wywnioskować. Waga to nie wszystko - to skutek tego, co
        dzieje się w psychice. Pozdrawiam. Nie poddawaj się. Jeśli naprawdę zechcesz,
        to uda Ci się
        • grzes19821 Re: My, które dałyśmy radę!!! 14.12.05, 23:34
          Witam ,zajżałem na to forum ,bo interesuje mnie problem anoreksji(psychologiczny aspekt tej choroby),a dokładniej chodzi mi oto ,że w jakiś sposób staram się zrozumiec chore osoby .Nie jestem ,ani psychiatrą ,ani psychologiem ,anie wogóle lekarzem .Ani nawet nie jestem chory na anoreksję czy bulimię .Poprostu żal mi tych chorych i może nie w takim stopniu jak wy (napewno )ale staram sobie wyobrazić co przeżywacie i myślę ,że nawet po części rozumiem .Ponieważ człowiem jak nie jest chory na tę czy inną chorobę ,też ma problemy z którymi nie radzi sobie ,też w pewnym momencie opada z sił i nie musi być to tylko anoreksja czy bulimia .I dlatego ośmielam mówić ,że poczęści was rozumiem (przynajmniej wasze cierpienie ).Nie chciałbym zachorować na tę chorobę (nigdy) ,ale też nie rozumiem pewnych rzeczy odnośnie tej choroby np. podobno anorektyczka ,jak patrzy w lustro to zawsze widzi się gruba ,nawet jak waży 35 kg,i jest na niej sama skóra i kości .Podobno za wszelką cenę chce jeszcze schudnąć (podobno niektóre chore ciągle uważają ,że są za gróbe i nie podobają się innym )a czy nie widźą tego na wpół martwego ,zdegradowanego ,zniszczonego ,ciała które to właśnie może się nie podobać innym? Tego nie mogę zrozumieć (czy nie dostrzegają tego ?)Mam nadzieje że nikogo nie uraziłem swoim listem .Naprawdę jestem z wami dziewczyny i współczuję wam ,staram się zrozumieć , popierać was w dążeniach do wyzdowienia .Jedźcie dużo i z umiarem bo nie ma przyjemniejszego jak dobrze zjeść ,jest tyle pysznych rzeczy na świeci (nowych ,i jeszcze smaczniejszych )Bąsźcie silne i nie dajcie się chorobie ,bo nprawdę można z nią wygrać.Nasz dobry duszek EWELINKA jest przykładem tego.I jak ktoś odkryje pierwsze objawy tych chorób nie bójmy się pójść do psychologa ,czy psychiatry ,bo oni są dla nas i poto by nam pomagać .Np w USA co 2/3 człowek ma swojego psychatrę i to jest tam normalne.A naprawdę samemu ciężko poradzić sobie z tą chorobą .No i nie ma na czekać.Pozdrawiam was gorąco i serdecznie .Grześ .
          jak macie ochotę to piszcię mój e-mail : grzes19821@gazeta.pl
          • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 00:05
            Dziękuję za ciepłe słowa. Naprawdę czasami nam, nawet tym, które już nie
            chorują, potrzeba zrozumienia. Odezwę się na e-mail.
            • dlaczegoj Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 13:46
              Ja mimo to że chorowałam na anoreksje na poczatku mojej przygody z ED nigdy nie
              widzialam siebie za grubej i powiem szczerze ze ja tez nie rozumiem czegos
              takiego.
              • linday Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 15:58
                dlaczegoj napisała:

                > Ja mimo to że chorowałam na anoreksje na poczatku mojej przygody z ED nigdy
                nie
                >
                > widzialam siebie za grubej i powiem szczerze ze ja tez nie rozumiem czegos
                > takiego.
                u mnie tak samo bylo. weglug mnie bylam szczupla ( wazylam 59 kg, przy
                wzrooscie 1,63)moze i bylo to troszke za duzo, ale nie czulam sie zle w swoim
                ciele dopoki innym nie zaczelo przeskadzac. dzieki temu,ze slyszalam ciagle :
                ale jestes gruba, schudnij itp. zaczelam obsesyjnie sie odchudzac, popdac w
                depresje no i wiadomo co dalej. teraz nie moge uwierzyc jaka bylam glupia
                sluchajac tych glupot i wpadajac w to bagno. tyle czasu zmarnowalam i zdrowia!
                tego nie da sie odwrocic niestety.
                • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 19:58
                  Nie wszystko można zapomnieć, ale dla mnie ważne jest, abu teraz pomóc innym,
                  bo wiem, że gdyby kiedyś, gdy byłam chora była chociaż jedna osoba, która mnie
                  rozumie to byłoby mi łatwiej.
                • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 20:00
                  Człowiek ma taką naturę, że lubi, gdy innu uważają go za dobrze wyglądającego.
                  Może dlatego tak wiele z nas zaczęło chorować. A teraz tak, jak Ty wiele z nas
                  żałuje. Ja jednak uważąm, że ta choroba wiele mnie nauczyła. Zupełnie się
                  zmieniłam, bo aby wyjść z anoreksji trzeba zapomnieć o sobie sprzed i w czasie
                  choroby. Pozdrawiam :-)
              • ewelinaw7 Re: My, które dałyśmy radę!!! 15.12.05, 19:56
                Odpisuję na listy według własnego doświadczenia i uwierz mi, że wiele dziewcząt
                zazdrości Ci, że nie miałaś zaburzonego obrazu własnego ciała.
                • kasiooniablond Re: My, które dałyśmy radę!!! 14.01.06, 18:08
                  mam wielka prośbe do tych dziewczyn, ktore wyszły z anoreksji, lub są na etapie
                  czynnego z niej wychodzenia!!! Podajcie namiary na ośrodki i specjalistów
                  którzy Wam pomogli!!! z gory dziekuje :]
                  napiszcie na forum albo na
                  kasiooniablond@wp.pl
    • madelaine.k Re: My, które dałyśmy radę!!! 16.01.06, 17:10
      Chcę walczyć z tą okropną chorobą ale brakuje mi sił. Choruję na anoreksję od 8
      lat potem doszła bulimia - 6 lat. Ktoś określił mój stan jako "dno". Chyba miał
      rację. Moje życie toczy się koło jedzenia i nie jedzenia. Chcialabym aby ktoś
      taki jak Ty- z doświadczeniami, pomógł mi. Proszę napisz do mnie - opisz jak
      udało Ci się wyjść z tego bagna. Oto moja poczta: madelaine.k@gazeta.pl lub na
      mój e-mail: magdaka27@op.pl. Proszę napisz - to dla mnie jest bardzo ważne!

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka