Pytania o prom z Hurghady do Sharm el Sheikh

[algirdas]

W zeszłym roku byłem w Hurgadzie i w tym roku też chcę odwiedzić Egipt. Mam
więc kilka pytań do forumowiczów.
1. Jak samodzielnie przedostać się z Hurgady do Sharm el Sheikh ? Wiem, że
pomiędzy tymi kurortami pływa prom, ale czy ktos z grona forumowiczów to już
przetestował ?
2. Moje drugie pytanie dotyczy wyboru hotelu w Sharm el Sheikh. Który warto
wybrać Royal Rajana Resort czy Holiday Inn Amphora ?
3.Jakie są ceny wycieczek z Sharm i na jakie warto sie wybrać ? Interesują
mnie ceny miejscowych biur bo podróżuję prawie indywidualnie.
4. To pytanie dodatkowe dla lubiących opisywać swoje wrażenia. Jak
wspominacie rejs z Luxoru do Asuanu ?

Jak wyprawa się uda obiecuję obszerny opis, a na razie czekam pomocnych info.

Pozdrawiam
Algirdas

Podróż z Luksoru do Asuanu. cz.1

[Gość: Minius]

Wyjazd do Luksoru ok. godziny 5:00 autokarem. W Safadze dołączamy do
konwoju.Autobusów chyba ze 40, dodatkowo mikrobusy, wszyscy się spieszą na
czoło konwoju, choć kierowcy samochodów o słabszych silnikach uprzejmie
ustępują miejsca tym mocniejszym. Po drodze gdzieś w połowie drogi stoją 2 bary
i tam też mamy pierwszy postój na papieroska, czy odcedzenie kartofelków. Można
kupić napoje czy coś na ząb, chociaż hotele wyposażyły nas w suchy prowiant.
Jedziemy w konwoju na łeb na szyję drogą wybudowaną przez DROMEX. Bardzo
ciekawą sprawą dla nas był fakt, że kiedy dojechaliśmy do Keny, wszystkie
boczne drogi były blokowane przez policję i nasz konwój jechał na złamanie
karku nawet przez miasta. Mało tego zatrzymywali nawet egipskie samochody
zdąrzające w tym samym kierunku co my.

Przed 11:00 dojeżdżamy do rogatek Luksoru i po przekroczeniu mostu na Nilu
docieramy do Kolosów Memnona. Nasz autokar miał niezłą ilość koni
mechanicznych, więc gdy dotarliśmy do Kolosów, byliśmy w pobliżu czoła konwoju,
który przez ten czas rozciągnął się na wiele kilometrów. Tam oczywiście łyk
historii z ust przewodnika, pamiątkowe zdjęcia (biegaliśmy jak szaleni by
znaleźć najlepsze miejsce na zrobienie fotek, tak by ująć obydwa posągi).
Temperatura całkiem znośna, choć odczuwa się już wzmagający się upał.
Po ok. 15-20 min (mało czasu dał nam przewodnik) wsiadamy do autokaru i hajda
do Świątyni Hatszepsut. Jedziemy autokarem około 20 min.

Po dojechaniu do parkingu wysiadka i "droga krzyżowa" pomiędzy handlarzami
pamiątek do świątyni (ok. 400 m) Oczywiście wszyscy rzucają się do aparatów i
kamer, bo świątynia robi niesamowite wrażenie. W zboczach skał wydrążone
jaskinie koptyjskich pustelników, a po lewej mijamy dawne zabudowania misji
archeologicznej. Już na schodach świątyni czuje się lejący z nieba żar. Ponad
godzinę zwiedzania i słuchania przewodnika (oraz biegania z kamerą lub
aparatem) okaząło się dla niektórych zbyt męczące. Z całej wycieczki do końca
zwiedzania dotrwało ok. 30%. Reszta osób lub udała się na własną rękę do
autokaru, albo poukrywała się w zacienionych miejscach.
W drodze powrotnej znów "droga krzyżowa" pomiędzy handlarzami, ale bardziej
owocna, bo kiedy widzą, że turyści będą odjeżdżać, o i ceny są dużo bardziej
elastyczne. Niektórzy robią jeszcze zakupy w otwartych drzwiach autokaru.

Wyjazd z parkingu nieopodal Świątyni Hatszepsut w kierunku Doliny Królów.
Po niespełna 30 min wjeżdżamy w przesmyk pomiędzy bardzo stromymi i skalistymi
górami, którym wiedzie asfaltowa droga. Teren wydaje się być tak nieprzyjazny
dla człowieka jak to nawet w snach nam się nie śniło. Przewodnik żartuje, że
wjeżdżamy do "piekła". Cóż, po wyjściu z autokaru okazuje się, że nie
przesadzał. Z nieba leje się żar ponad 50 stopni w cieniu (hehe, o jakim cieniu
ja piszę, tam nie ma nawet metra cienia!). Przechodzimy przez bramkę, gdzie
sprawdzają nam bilety, a tym co nie poukrywali aparatów cyfrowych lub kamer
egipska policja zabiera sprzęt do przechowania. Po drugiej stronie tłoczymy się
w kilka wycieczek pod malutkim zadaszeniem czekając aż nasz egipski (drugi)
przewodnik załatwi transport śmieszną kolejką spalinową przypominającą wagoniki
z Disneylandu. Upał zaczyna tak doskwierać, że co niektórzy wyjmują napoje z
plecaków i polewają twarz, szyję lub całą głowę. My wzieliśmy na wyprawę
spryskiwacz do bielizny i całą drogę trzymaliśmy go w termoplecaku, więc teraz
zimna mgiełka na twarz daje cudowne wytchnienie.

Podróż z Luksoru do Asuanu cz.2

[Gość: Minius]

Po około 250 metrowej jeździe tą śmieszną kolejką, w której nie można było się
czegokolwiek dotknąć żeby prawie nie poparzyć dłoni, dojeżdżamy na miejsce.
Przewodnik pokazuje nam wejścia do grobowców i proponuje jakie trzy grobowce
moglibyśmy odwiedzić. Trochę szkoda, że jedynie 3. Czwarty będziemy mogli
odwiedzić już bez przewodnika. Kierujemy się do pierwszego zejścia do sali
grobowej, wydrążonego w skale. Ok. 100 m w głąb, korytarzem przepięknie
przyozdobionym malowidłami i reliefami i jesteśmy w głównej sali. Po drodze
mijamy egipskich pracowników w galabijach, których jedynym zajęciem jest
pilnowanie aby żaden z turystów nie robił zdjęć z lampą błyskową (podobno można
za to stracić aparat lub kamerę). Próbuję robić fotki bez lampy ale jest tak
ciemno, że po sprawdzeniu efektu zdjęcia nadają się jedynie do kasacji. Żałuję,
że nie przywiozłem do Egiptu statywu, ale pewnie by zabrali do przechowalni).

Po wysłuchaniu kolejnej porcji historii w wydaniu p. Radka Krobskiego
wychodzimy na powierzchnię. Rety, przed wejściem myślałem, że na dworze jest
gorąco, teraz okazuje się, że łyk świeżego powietrza jest bardziej cenny niż
słońce. Idziemy do drugiego grobowca, tam oczywiście wykład przewodnika, pokaz
zdobień sarkofagu, podobno jedynego jaki pozostał w Dolinie Królów (reszta
została przetransportowana do muzeum w Luksorze lub w Kairze. Po 5 osób
wchodzimy pod sarkofag i tam przy świetle latarki elektrycznej podziwiamy jego
zdobienia. Pozostałem nieco w tyle i dzięki bakszyszowi dla pracownika robię
kilka fotek fresków naściennych. Gościu strasznie się bał, więc nie
przesadzałem - 3 fotki wystarczą.
W drodze powrotnej dość długim korytarzem nogi odmawiają mi posłuszeństwa i
zostaję w tyle wycieczki, która liczy już i tak sporo mniej osób niż na
początku. Żona bierze ode mnie termoplecak, a ja po krótkiej przerwie i
skropieniu się zraszaczem zaczynam to na czworakach, to w pozycji zgiętej
wydostawać się z grobowca. Na zewnątrz dowiadujemy się od przewodnika, że w
środku temperatura przekraczała 70 st. Odpoczynek 10 min na kamiennym murku,
parę fotek kajobrazu marsjańskiego i ruszam na podbój trzeciego grobowca.

Prawdopodobnie jego wlot był we wschodnim zboczu i światło słoneczne nioe
zdążyło nagrzać tak powietrza wewnątrz, bo jego zwiedzanie idzie mi nieco
lepiej niż poprzedniego. Przepiękne freski, niestety zniszczone gdzie niegdzie
powodziami, jakie dotknęły jeszcze w czasach starożytnych dolinę. Po
zwiedzeniu grobowca powrót na powierzchnię.

Przewodnik odradza zwiedzanie grobowca Tutenhamona, ponoć jest on całkowicie
pusty , a i freski nie za bardzo się zachowały. Za to wskazuje inny grobowiec,
który możemy już zwiedzić sami na własną rękę. Szczerze mówiąc nie pamiętam czy
ktoś ruszył "zaliczyć" ten obiekt, ja osobiście nie miałem już siły (żona
również). Po pół godziny zbieramy całą grupę i udajemy się w kierunku kolejki
spalinowej, która ma nas zawieźć w kierunku parkingu. Przewodnik doradza nam
byśmy kupili od tamtejszych handlarzy pamiątek karty pocztowe w formie
harmonijek. Faktycznie są piękne i całkiem niedrogie, kiedy się ostro
potarguje. Niestety nie zauważyłem, że mają tych harmonijek-kartek
kilkadziesiąt rodzajów, bo kupiłbym więcej. Cóż, przy takim upale nawet szare
komóry zaczynają wolniej pracować.

Ładujemy się do autokaru, który pomimo klimatyzacji jest już ciepły, choć 26-27
stopni wewnątrz to przy 50 na zewnątrz jest i tak rajem :o)

Kierujemy się w kierunku centrum Luksoru. Przeprawa motorówkami przez Nil i po
drugiej stronie zalicamy jakąś restaurację (czy bar "szybkiej" obsługi?!)
jedzenie bardzo dobre (szwedzki stół) ale czystość w tym lokalu stoi pod psem.
Po obiadku udajemy się do Świątyni Karnak.
c.d.n.

Podróż z Luksoru do Asuanu cz.3

[Gość: Minius]

Karnak - jedna z najpiękniejszych świątyń w Egipcie. Jej blask przyćmiewa
jedynie świątynia Ramzesa II w Abu Simbel. Za to jej wielkość nie ma sobie
równych.
Już droga wejściowa do świątyni, przy której stoją sfinksy baraniogłowe
zapowiada niesamowite wrażenia. Przekraczamy bramę, która służyła kapłanom jako
komora nagłaśniająca by donośnym głosem mamić plebs udając bogów. Tłok
straszny, wokół setki języków i tysiące ludzi. Pierwszy raz (choć nie ostatni)
stykam się w Egipcie z turystami z Japonii. Oni również mogliby służyć za
atrakcję ubrani w zabawne czapeczki z wiatraczkami i w różne supernowoczesne
bajery czasów procesora i plastiku. Świątynia jak wspomniałem olbrzymia i warto
pozostawić sobie na jej sfilmowanie osobny akumulator do kamery. Ja miałem
tylko jeden i kiedy skończył mi się prąd w kamerze byłem niewymownie wściekły.
Sala kolumnowa swoim rozmachem i prawie idealnym stanem kolumn powoduje
zjechanie szczęki do samej ziemi. A przecież to nie jedyny zabytek w Karnaku,
są przecież kolosy faraonów, obeliski, kolejna świątynia na tyłach, wspaniałe
freski naścienne, można by tam zrobić setkę zdjęć, a nadal człowiek uważałby,
że czegoś jeszcze zapomniał sfotografować.

Słońce zaczyna się chylić ku zachodowi, a my nadal zwiedzamy, za to teraz mamy
wspaniałe światło do robienia bardziej artystycznych zdjęć. Tłum kłębiący się
dotąd zaczyna rzednąć, więc i na nas czas by udać się do autokaru.

Kierowca ma nieco problemów ze znalezieniem naszego statku na który mamy być
zaokrętowani, ale po zrobieniu kolejnej rundki wokół świątyni zatrzymuje się, a
my ze wszystkimi bagażami udajemy się na pokład.

Statek pięciogwiazdkowy i to prawdziwe pięć gwiazdek! Super czysto, obsługa
porozumiewa się w zrozumiałym angielskim (o co w hotelach było trudno), boy
ubrany w tureckie szarawary wnosi nasze bagaże i zanosi do kajut. W kajutach
(choć nie ma tu tyle miejsca co w pokojach hotelowych) jest tak czysto i
schludnie, że aż nie po egipsku ;o)
W każdej kajucie wanna, telewizor, sejf, gniazdka 220V dla tych którzy
chcieliby doładować akumulatorki do aparatów. Niestety wody z kranu nie wolno
używać do picia nawet po przegotowaniu.

Po szybkim rozpakowaniu się i odśweżeniu udajemy się na górny pokład, skąd,
stojąc przy basenie podziwiamy widok Luksoru. Po godzinie dźwięk ręcznego
dzwonka wzywa nas na posiłek. A co to za posiłek!!!
Jeśli w hotelu mieliśmy do wyboru 3 rodzaje ciepłych dań, to tutaj mamy dwa
razy tyle, zaś egipskich wypieków nawet trzykrotnie więcej!!!
Że też człowiek, tak jak Alf nie ma siedmiu żołądków :o(

[Gość: Minius]

Rano przewodnik proponuje nam wycieczkę fakultatywną na Wyspę Bananową. Ponoć
można się na niej najeść różnych owoców ile dusza zapragnie, szczególnie
bananów, którymi niektóre wycieczki robiły sobie nawet wojny bananowe. Do
odpłynięcia statku o 12:30 pozostały jeszcze 3 godziny. My mając nadzieję, że
wrócimy pod Karnak gdzie rzucimy ostatnie spojrzenie na przepiękną świątynię i
zrobimy parę fotek. nie wybraliśmy się na "wojny bananowe". Niestety nasze
plany pokrzyżowało przemieszczenie się statku na nowe miejsce postoju o ok. 6
km. Obawiając się, że możemy po powrocie z Karnaku nie odnaleźć
naszego "Titanica" (wśród kilkunastu podobnych jemu, cumujących przy nabrzeżu w
Luksorze) lub po prostu nie zdążyć z powrotem na pokład przed jego odpłynięciem
zdecydowaliśmy się na nim pozostać.

cdn

[algirdas]

Ciekawe, ciekawe... ale dla mnie, jak rozumiem, akurat najciekawsze to dopiero
będzie dalej. Czyli opowieść o zwiedzaniu Edfu, Assuanu, jezioro Nasera itp. W
Luksorze już byłem samodzielnie, ale nie starczyło mi determinacji by "podpiąć"
się pod jakąś grupę na wycieczkę statkiem w górę Nilu.


HEJ FORUMOWI GLOBTROTERZY !!!
Czy naprawdę nikt nie próbował przepłynąć promem z Hurgady do Shaem el Sheikh ?
Czy to aż tak trudne, czy też opowieści o zachwycie Egiptem opierają się na
widokach z klimatyzowanego autokaru.
Liczę, że nie będę pierwszy, który dokona takiego wiekopomnego czynu jak
przepłyniecie promem z jednego prawie europejskiego kurortu do drugiego.

Algirdas

[magedha13]

Witam cię przepraszam jestem bardzo zmięczone po pracy i nie mogę w tej chwili
czytać co napisał minius , ale w sprawy promu z Hurghada do Sharm El- Sheikh
byłem w zeszłem roku z Hurghada do Sharm, płenie o 08:00 rano musisz tam byc
półtora godzine wsześniej, rejs trwa około 2,5 godzine. Bilet kosztuje w jedną
strona 200 egipskie funtów czyli około 33USD możeż rezerwować w ich biurze
" International Fast Ferries Co.
Hurghada: Sheraton Road- in front of ( na przecziw) Al Basha Resort
Tel: z Hurghadzie 447571/72, z inny misato( Z Kairu np. 065/447571/72
z Polski 002065447571/72
Pzdr [e-mail]

Podróż z Luksoru do Asuanu cz.5

[Gość: Minius]

Wycieczka na Wyspę Bananową z p. Radkiem zdoążyła przed odpłynięciem (zanim
dotarli zastanawialiśmy się ilu turystów nie zdąży).
Ulokowaliśmy się na górnym pokładzie, gdzie na przedzie znajdował się niewielki
basen (pomimo rozmiarów wystarczał nam całkowicie). Przed samym wypłynięciem
dotarła na statek jeszcze jedna wycieczka - Hiszpanów. Więc razem z nami na
pokładzie znalazło się ok 70 turystów, co przy prawie stuosobowej obsłudze
statku miało się wrażenie, że mamy tu obsługę jak w bajce.

Zrobiłem nieco fotek Nilu, oraz mijanych krajobrazów, a statek skierował się w
kierunku Esny, gdzie miał przejść śluzę na Nilu. Czas zaczął płynąć leniwie, my
zaś z żoną utrwalaliśmy opaleniznę na leżakach obok basenu, od czasu do czasu,
gdy zaczynał nam doskwierać upał wskakując do basenu. Coś tak cudownego zdarza
się raz w życiu - nad nami piekące słońce, wokół szumi nil, zielone, pełne palm
i pól uprawnych brzegi, a w oddali skaliste góry odgradzające dorzecze Nilu od
morderczej pustyni. Od czasu do czasu statek mija małe wysepki lub łachy
wodorostów i morskiej trawy. Podobno Nil w tym miejscu nie przekracza 2 m
głębokości?!

Ok. 13-14:00 obiadek. Łał, stoły uginają się od wyżerki, chyba nawet w hotelach
***** nie ma tyle jedzonka co na statku. Nie wspomnę już o 15 rodzajach ciast,
ciastek i tortów, jest również budyń, galaretki z owocami, masa sałatek
warzywnych lub owocowych. Teraz dopiero człowiek zaczyna żałować, że nie może
się najeść na zapas :D
Przebraliśmy się do obiadku (przecież nie wypada żebym do tak eleganckiej sali
wszedł w krótkich spodenkach jak skaut (piwny). Wszyscy w wyśmienitych
humorach. Słychać żarty, śmiechy i stukot talerzy przy stolikach pałaszujących
specjały turystów.

Po obiadku do kabiny, ładujemy akumulatory do kamery i aparatów. Termoplecaczek
na plecy i znów na górny pokład opalać się.

Dokładnie o 17:30 wyrywa nas z błogiego lenistwa dzwonek "woźnego". Kurczę, a
to co znowu? Po chwili okazuje się, że pozostał w Egipcie po czasach
kolonizatorów Angielskich jeden zwyczaj - przerwa na herbatkę - tzw. Tea Time,
choć z tego co czytałem Anglicy tea time robią o 17:00, ale co mi tam.
Schodzimy po schodkach na niższy pokład rufowy (częściowo otwarty), gdzie
kelnerzy roznoszą pomiędzy stolikami herbatkę lub kawę (wliczoną w cenę rejsu).
Poprosiłem kawę, żona zgodnie z "tradycją kolonialną" ;o) zamówiła herbatkę.
Siedząc w trójkę przy stoliku (z koleżanką poznaną na rejsie), ukrytym pzed
słońcem parasolem (wymieniamy się wrażeniami z pobytu w Egipcie, a szczególnie
z Hurgady.

Po "tea time" powrót na górny pokład. Zbliżamy się do śluzy w Esnie (Isnie),
wybudowanej w czasach "świetności" socjalizmu przez Rumunów. Musimy stanąć na
redzie przed śluzą, ponieważ za jednym razem do urządzenia mogą wejść max. 3
statki, a płynie ich w tym samym kierunku co my chyba setka.

Wokół zaczyna rozbrzmiewać jakiś zgiełk. Podchodzimy do relingu i okazuje się,
że dookoła "Titaniców" kłębią się małe łódki z Egipcjanami (po 2 na łódce),
którzy próbują sprzedać turystom Galabije, szale lub chusty. Jak się to odbywa?
Otóż, Egipcjanie pakują swokje towary w foliowe torebki i starają się wrzucać
je na pokłady, zachwalając je przy tym. Jeśli dany turysta okaże
zainteresowanie to zaczyna się przekrzykiwanie o cenę lub turysta schodzi na
niższy pokład do otwartych drzwi trapowych i tam próbuje sfinalizować targ.
Często towar jest od razu odrzucany spowrotem do łódki, czasm w jej pobliżu i
Egipcjanie muszą je szybko wyłowić zanim pakunek nie pójdzie na dno.

My również próbujemy kupić galabiję, ale okazuje się, że sprzedawcy startują z
bardzo wysokiego pułapu (nawet od 300 LE) i nie za bardzo chcą zejść do
bardziej rzeczywistego poziomu. Zkąd znamy faktyczną wartość galabiji?
Oczywiście pobiegłem zaraz do p. Radka (przewodnika) i zapytałem się w jakich
widełkach cenowych warto kupić by nie wyjść na frajera. Odpowiedział, że za
najprostszą galabiję warto dać ok. 20 LE. Oczywiście nie są to takie galabije w
jakich spacerują tubylcy. Patrząc na ich wykonanie ma się wrażenie, że przy
pierwszym praniu nie dość, że ozdoby się zeprą lub odpadną, to również szwy nie
powinny wytrzymać próby prania. Są one bardziej pamiątką (oraz potrzebnym
turystom atrybutem na tzw. Galabija Party, która ma się odbyć na statku w jeden
z wieczorów - strój orientalny obowiązkowy ;oD ).
Niestety handlarze na łódkach nie myślą nawet o zejściu z ceny poniżej 65 LE
za galabiję i kiedy okazuje się, że Polacy nie są naiwniakami, szybko zmieniają
obiekt zainteresowań i płyną do kolejnych statków (pewnie licząc na grube
portfele Niemców i ich zdecydowaną niechęć do targowania się), a mają tych
statków na redzie ponad 30, i ciągle dopływają nowe.

Po (chyba) godzinie oczekiwania na swoją kolej statek rusza do śluzy, a wszyscy
pasażerowie zaczynają tłoczyć się na dziobie obserwując obiekt. Na brzegu
znajduje się bardzo zadbana baza wojskowa (chyba w celu ochrony śluzy), a
brzegiem spacerują nieco brudni i rozchełstani żołnierze z kałasznikowami.
Niektórzy mają na sobie gumowce, co przy takim skwarze wydaje się idiotyczne.

Po przejściu śluzy statek dopływa do nabrzeża Esny (Isny). Cumują tutaj poza
naszym środkiem transportu chyba zaledwie 2 statki, reszta rusza w dalszą drogę.

Udajemy się na sutą kolację. Napoje nie są wliczone w cenę rejsu (jedynie na
śniadanie, oraz soki owocowe), więc zamawiamy Tonic, który przy panujących
tutaj upałach jest najlepszym sposobem na ugaszenie pragnienia.
W takcie kolacji p. Radek proponuje wypad po posiłku do Esny na sziszę.

Po kolacji na statku zaczyna rozbrzmiewać orientalna muzyka. To w cocktail
barze rozpoczynają się występy "orkiestry" grającej na nubijskich instrumentach
przy wtórze orientalnych piosenek. Zespół składa się z obsługi statku,
poprzebieranych w ludowe stroje. Wszyscy pasażerowie biegają z kamerami lub
aparatami aby utrwalić te chwile, potem zaś przyłączają się do zabawy,
klaszcząc, tańcząc i wyśmienicie się bawiąc. Po godzinie organizatorzy próbują
namówić nas na dyskotekę. Niestety turyści z Hiszpanii sa zbyt zmęczeni, a
większość Polaków postanowiło wybrać się z p. Radkiem na sziszę do miasta, więc
pomysł nie chwyta.
Sporo po zapadnięciu zmroku (ok.22:00) prawie 20-sto osobowa grupa schodzi na
ląd. Nasz drugi (egipski) przewodnik Zidan szybko załatwia dla nas stoliki i
krzesła, które właściciel lokalu z pomocnikami ustawia przy samym nabrzeżu,
przynoszą 4-5 fajek wodnych, oraz sporą ilość jednorazowych ustników
(zapakowanych hermetycznie w torebki), zamawiamy również Colę i raczymy się
jabłkowym dymkiem (z owocowego tytoniu) przy wtórze śmiechów, żartów, i
przekomarzań.
My z żoną, po wypaleniu fajek, postanowiliśmy zwiedzić nieco miasto.
Jak ono wygląda? Nieco zaniedbane, brak jakichkolwiek hoteli czy bardziej
europejskich atrakcji, od razu zauważa się, że jest one omijane przez turystów.
Egipcjanie siędzą w kafeteriach przy fajkach wodnych, lub oglądając w knajpkach
TV. Sielska atmosfera. Po kilkuset metrach światła uliczne raptownie się
urywają, więc postanawiamy wracać. Po drodze zaglądamy do sklepiku i tam po
długich i ostrych sporach nabywamy ozdobną, czarną galabiję za 25 LE +
napoczętą paczkę papierosów. Sklepikarz marudzi coś, że jest very angry z
utargowanej przez nas ceny i mało nie ma łez w oczach, ale kiedy liczy już
pieniądze, jego nastawienie zmienia się diametralnie i jest już very happy,
próbując nas namówić na inne towary. Upatrzył sobie moje Zippo (zapalniczkę) i
usilnie chce zrobić z nami handel wymienny. Zapalniczka jest przezentem od
żony, więc jego propozycja spełza na niczym.

Z galabiją i w świetnych wakacyjnych humorach wracamy na statek, mijając po
drodze budki strażnicze wzdłuż całej ulicy miasta. Stoją mniej więcej co
kilkadziesiąt metrów, co przypomina bardziej obóz koncentracyjny, a nie miasto.

Sz

P.S. Podróż z Luksoru do Asuanu cz.5

[Gość: Minius]

Szczęśliwi i zmęczeni udajemy się do kabiny. Zasypiamy głębokim snem marząc o
tym by ta wycieczka nigdy się nie zakończyła.

(nie zmieściło się w poprzednim poście :oP )

c.d.n.

[miriam_73]

Jeśli chodzi o rejs, to ja płynełam w odwrotnym kierunku tzn. Asuan - Luxor -
było super. Jadene z najpiękniejszych wakacji jakie w życiu spędziłam.
Oczywiście wszystko zależy i od statku, i od operatywnosci i wiedzy
operatora/przewodników itd.

Wiem tylko tyle, że pomiedzy Hurgadą oraz SSH pływa zarówno prom jak i szybki
katamaran. ten drugi jest droższy, ale z tego co słyszałam pewniejszy i mniej
się spóźnia. promowi ponoć zdarzają się awarie.

Co do wycieczek z SSh to oczywiście nie można nie pojechac na Górę Mojżesza.
Wcodzi się spod klasztoru w nocy, po to aby ze szczytu obejrzec wschód spłońca
nad górami i potem schodzi sie jedną z tras do wyboru (polecam trudniejszą -
super widokowo). Potem po zejściu mozna jeszcze obejrzec sam klasztor Św.
Katarzyny.

Z polecanych na miejscu wycieczek są tez różne kombinacje nurkowania/ wyjazdów
na pustynię/ wielbłądów itp. Ja wykupłam cos co nazywało się Super Safari -
najpierw jazda jeepami po pustyni, Kolorowy Kanion, nurkowanie w miejscu zw.
Blue Hole, Nuwaiba oraz Dahab.

Przyjemne sa tez rejsy na cały dzien albo na Tiran albo do Ras Muhammad. w
cenie sa zwykle 3 zejścia do wody, lunch i soft drinki.

Ja za pakiet Synaj plus safari plus Ras Muhammad zapłaciłam 97 USD.

Dziękuję i proszę o jeszcze (n/txt)

[algirdas]

[Gość: Amra]

Do Egiptu latam co roku,ale promem plynelam dopiero 2 razy.Koszt wynosi ok.40
$.Plynie sie 2,5 godzinki.nudno na promie,czesto buja.Nie mam choroby
morskiej,a jednak takowa mnie zaatakowala!Z tego co pamietam,prom wyplywa o
godz 8,wiec trezba byc tak ok.7 na odprawie bagazowej.To tyle jesli chodzi o
prom.
jesli mowa o hotelu,to polecam bardziej Rojane.Amphora nie jest zbyt
fajna,jest duzo zastrzezen co do obslugi hotelowej.
Z wycieczek jako tako nie korzystalam,bo juz chyba wszystkie zwiedzialam pare
lat temu.Polecam natomiast park Abaloung!Jazda na wielbladach,snorkowanie na
Blue Hole,jeepy i inne atrakcje sa naprawde ciekawa wycieczka!
Pozdrawiam!

[Gość: Piotr]

Witaj,

Mam nr telefonu do Egipskiego przewodnika, ktory za 100
le dziennie bedzie Ci mogl organizowac trasy przejazdow i
pomagal w dogadywaniu sie na miejscu.

Piotr

Do Piotra

[Gość: Aga]

Czy moglbys mi podac nr tel tego egipskiego przewoznika? Dzieki; moj e-mail:
[e-mail]

Podróż z Luksoru do Asuanu cz.6

[Gość: Minius]

Rano obudziła nas budzik w komórce nastawiony na pół godziny przed śniadaniem.
Cholerka, "faraon" jednak mnie dopadł. Szybki sprint do toalety, potem kąpiel w
pod prysznicem (była oczywiście pełnowymiarowa wanna, ale przecież nie będę się
w niej taplał kiedy na górze mam cały basen?!). Po zakończeniu ablucji okazało
się, że zaczyna mnie nieco telepać. Pewnie gorączka. Zabraliśmy ze sobą
aspirynę i sulfoguanidynę, więc zaraz łyknąłem i położyłem się na trochę żeby
zaczęła działać. Po pół godzinie zwlekłem się z łóżka i podreptałem na
śniadanie. Przy naszym stoliku siedział również p. Radek (przewodnik), a że już
na początku informował nas, że w razie "faraona" dysponuje egipskim (bardzo
dobrym lekiem), więc od razu wyłuszczyłem mu swój problem, dostałem płatek
tabletek i od razu walnąłem dwie. Skromne śniadanie (jak w żołądku na się
Niagarę, to jeść się za bardzo nie ma ochoty) i powrót do kajuty.

Czas na przygotowania do zejścia na ląd w Edfu. Jak co dzień, pakowanie
akumulatorów do futerału aparatu, zamontowanie nałądowanego akumulatora do
kamery, wkłady lodówkowe i napoje do termoplecaka, krótkie spodnie na tyłek,
luźna koszula na grzbiet. Jeszcze tylko kapelusz na głowę i ruszamy do
recepcji, gdzie mamy zbiórkę. Żona również na wszelki wypadek łyknęła jedną
tabletkę tego egipskiego specyfiku na "faraona", a ja modlę się po cichu by to
choróbsko nie spieprzyło mi urlopu.
W pierwszym dniu na statku rozchorowała się jedna z turystek i praktycznie
przez 2 dni nie wychodziła z łóżka. Ja sobie na taki "luksus" ;o) pozwolić nie
mogę. Przecież nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek tu zawitam?!

Po zebraniu się całej grupy wycieczka schodzi ze statku. Trochę pociesznie to
schodzenie wygląda, bo statków płynących do Asuanu jest taka masa, że tylko dla
części z nich znajduje się miejsce przy nabrzeżu. Reszta cumuje do tych już
zacumowanych i w ten sposób obok siebie potrafi ich stać nawet pięć. Na nasze
nieszczęście (a może szczęście ;o) ), nasz stoi właśnie jako piąty od nabrzeża
i aby dostać się na suchy ląd musimy przechodzić przez recepcje wszystkich po
kolei. Dzięki temu mogliśmy co nieco zerknąć na ich wnętrza. Są różne różniste,
choć niewiele odbiegają od wyglądu naszego. Jeden był na tyle oryginalny, że
zapadł nam w pamięci. Cały hall był wymalowany (całkiem ładnie) w stylu dawnego
malarstwa greckiego lub rzymskiego, cóż znawcą sztuki nie jestem więc nie wiem
jaka kultura miała wpływ na te freski, ale były piękne, kolumnada, żyrandol i
poręcze również stwarzały wrażenie przepychu. Niestety w jednej z restauracji
na jego pokłądzie jakiś "nawiedzony" egipski artysta postanowił zbudować z
tektury i "złotka" sfinksa i to już niestety mniej mi się podobało. Trąciło
prostacką amerykańską sztuką prosto z Las Vegas. Choć nie był to pierwszy raz
kiedy zetknąłem się z takim kicsem na egipskiej ziemi. Drugi raz przeżyłem szok
nieco później, podczas wyprawy na wyspę Giftun, gdzie (w tym wypadku użyję tego
słowa bez cudzysłowu) chory umysł egipskiego plastyka postanowił ustawić na tej
wyspie dwómetrowej wysokości plastikowe palmy w kolorze żółtym i pomarańczowym,
a obok nich wybudować z metalowych kątowników piramidę niewiele wyższą niż te
(tfu) "palmy". Totalny brak smaku.

OK. Ale wróćmy na statek. Długi wężyk turystów przemierzył wreszcie wszystkie
te statki wszerz i wyszliśmy na świerze powietrze. Przystanie na Nilu w różnych
miastach praktycznie niczym się nie różnią. Ot kilka pachołków do
przywiązywania cum, obłożony kamieniem dość stromy nasyp wysokości ok 2 m. i 3-
5 wejść po schodach na poziom ulicy, która biegnie równolegle do rzeki. Jedyne
co wyróżnia takie przystanie od naszych krajowych, to bramy u samej góry
schodów, gdzie całą dobę sprawują wartę uzbrojeni w kałasznikowy (ale tym razem
bez bagnetów) policjanci turystyczni, ubrani w białe mundury. Oczywiście jak w
całym Egipcie z bielą tych mundurów bywa różnie, ale w Edfu nie zauważyłem
chociaż na nogach przedstawicieli władzy gumowców.

Na poziomie ulicy czekali już na nas panowie przewodnicy (p. Radek i p.Zidan).
Dojazd do świątyni w Edfu mieliśmy odbyć dorożkami, które już na nas czekały
(były one już wliczone w rejs). Kiedy już wsiadałem do dorożki to serce mi się
krajało na widok tych wszystkich zaprzężonych koni. Każdy z nich wyglądał jak
opisywana w książce tytułowa "Nasza Szkapa", albo i gorzej. Były tak
niemiłosiernie chude, że to je baardziej pasowałoby wsadzić do dorożki, a nie
nas. Cóż, widać klimat Egiptu im nie służy, bo z tego co słyszałem i czytałem,
to są one dość dobrze traktowane przez swych panów. Bądź co bądź właściciel nie
może sobie pozwolić by przez złą opiekę stracił źródło utrzymania.

W wielkim harmidrze, wywoływanym przez woźniców, którzy próbowali
złapać "łebka" na przejażdżkę" jak i tych, którzy już takiego złapali, a teraz
dokonując cudów zręczności w powożeniu próbowali się wydostać z tłumu ruszamy
do centrum.

Dopiero w Edfu odczułem jak wielki i skomplikowany może być proces przejechania
choćby pół kilometra ulicą na której nie ma żadnych przepisów drogowych.

Choć nie prawda. Jeden był ;o) i miał on wygląd zmaltretowanego policjanta
stojącego na skrzyżowaniu i wymachującego biało czarną pałą (wskaźnikiem) by
jakoś wprowadzić ład na skrzyżowaniu. Nie zazdroszczę mu tej pracy. Stać w
spalinach, w spiekocie obok pędzących na złamanie karku dorożek i samochodó,
które o centymetry od niego przemykają we wszystkie strony.

Zbliżając się do świątyni zaczęło przybywać straganów z pamiątkami. Wyglądały
one dość nietypowo, bo wszystkie były ustawione w cienkim szeregu po obu
stronach ulicy, a ich konstrukcją były metalowe ramy z których zwieszały się
towary. Widać było, że policja turystyczna stara się hamować zapędy natrętnych
handlarzy i żadko dochodziło by któryś z turystów był zbyt nachalnie ciągnięty
do starganu. Choć zgiełk i tak był okropny.
Po pokonaniu ostatniego zakrętu naszym oczom ukazała się tylna ściana świątyni.
Kurcze, wrażenie niuesamowite. Jest ona zachowana w o niebo lepszym stanie niż
Karnak w Luksorze, a jej ogrom może się równać jedynie ze świątynią w Abu
Simbel, choć ta druga nie sprawia wrażenia tak ogromnej ponieważ jest prawie
cała "wykuta w skale" (piszę w cudzysłowie, ponieważ jej obecne miejsce to
olbrzymia grota wykonana w ramach programu ratowania zabytków UNESCO, więc nie
jest to jej pierwotne miejsce, choć i tak rewelacyjne).

Dostajemy w rękę bilety i szybciutko próbujemy przedostać się przez budkę
strażniczą. Pewnie zastanawiacie się czemu tak szybciutko? Ponieważ za tą budką
(a zarazem kasą biletową, już na terenie świątynnym znajdują się zadaszenia,
oraz kawiarenka, gdzie można się pokrzepić zimnymi napojami. A zbliża się
niedługo południe i temperatura bardziej przypomina "cudowne chwile" spędzane w
polskich autobusach miejskich w upalne lato, niż coś co europejczyk mógłby
nazwać "piękną pogodą". innymi słowy 50 stopni w cieniu i zero wiaterku.
Eeeee, nie wszyscy mogą narzekać na brak wiaterku!!! Właśnie minąłem
wycieczkę "made in Japan" (oni naprawdę są jak z innej bajki) gdzie część
turystów miała daszki z zamontowanymi wiatraczkami. Dobrze, że nie mieli
mocniejszych baterii, bo pewnie by się unosili w powietrzu ;o)
Łyk zimnej wody z termoplecaczka, biała bawełniana ściereczka nasączona wodą z
tyłu pod rondo kapelusza (a'la Legia Cudzoziemska), przeczyszczenie szczoteczką
obiektywów (warto wziąć coś takiego) i ruszam na bezkrwawe połowy ciekawych
ujęć. Przecież trzeba przywieźć jakieś fotki czy film z wyprawy, niech rodzinka
zzielenieje z zazdrości ;o)

Znów biegi sprinterskie po obiekcie lub dookoła niego. Nieeee, turyści wcale
nie musieli aż tak biegać, to ja tak zasuwałem. Bo raz trzeba odbiec od
świątyni, żeby zrobić panoramę, ustawić żonkę do drugiego zdjęcia w kadrze, a
tu już gdzieś tam zaczyna się "produkować" przewodnik, a w

Podróż z Luksoru do Asuanu cz.7

[Gość: Minius]

Znów biegi sprinterskie po obiekcie lub dookoła niego. Nieeee, turyści wcale
nie musieli aż tak biegać, to ja tak zasuwałem. Bo raz trzeba odbiec od
świątyni, żeby zrobić panoramę, ustawić żonkę do drugiego zdjęcia w kadrze, a
tu już gdzieś tam zaczyna się "produkować" przewodnik, a warto by było nagrać i
to o czym mówi i to co o tym czymś mówi. Bo jaka frajda mieć na filmie freski,
czy rzeźby, gdy nie utrwali się o nich żadnej informacji?!

Dobrze chociaż, że p. Radek "równy gość" i kiedy spóźniałem się z nagrywaniem,
potrafił powtórzyć te informacje, a że głos ma donośny (no i rewelacyjne
gadane), to kiedy sobie przeglądaliśmy te fragmenty na statku (a co?! w
kajutach są telewizory i to całkiem porządne!) to nagrania wypadały
rewelacyjnie. Gdybyśmy mieli przewodnika anemika, to chyba bym się zachlastał,
albo bym mu mikrofon przyczepił do koszulki ;o)

Na terenie światyni spędziliśmy chyba ponad 2 godziny, a może 3? Nie pamiętam,
pamiętam zaś, że jak zwykle grupa nam się nieco wykruszyła. Można było ich
spotkać w różnych ocienionych miejscach kiedy wymiękali z upału.

Tutaj popełniłem małą gafę (cóż nie jestem światowcem ;o) ). Podszedł do mnie
policjant turystyczny i wskazał mi wspaniałe miejsce z którego można było
zrobić zdjęcie głównej nawy świątynnej. Nawet pozwolił wejść na murek. Rewela.
A ja jak głupi, zamiast dać mu choćby paczkę papierosów, wyciągam kilka funtów
egipskich i pakuję mu w łapę jak odźwiernemu. Zanim się skapnąłem jaki ze mnie
idiota, to gość wziął ten bakszysz i ze śmiechem pokazywał egipskim
pracownikom. Im niestety nie było do śmiechu, bo oni chętnie by wzieli i
zżerała ich zazdrość. Sądzę, że policjanci zarabiają w Egipcie tyle, że ten
bakszysz to nie tylko niestosowna rzecz, ale i nic nie warta. Nie zróbcie
takiej głupoty jak ja.

Niektórzy poszli skorzystać z najważniejszej świątyni w Egipcie(jak to
powiedział przewodnik) czyli świątyni "Coca-Cola", na zimne napoje. My nie
musieliśmy się kłopotać o stanie w kolejkach - termoplecaczek zdjąć! i zimne
napoje już się sączą do gardła.

Powrót na statek. Zbieramy się na parkingu. W tym czasie Zidan załatwia dorożki
na powrót. Jeden z turystów (pewnie Warszawiak i wnuk Grzegorza
Brzęczyszczykiewicza ;o) ) dogadał się z handlarzem, że kupi sporą ilość wody
mineralnej, ale jak ten opóści cenę do 1,5 LE (na początku chciał cwaniak 6
LE), no i teraz zwoływał resztę wycieczki żeby zrobić ten obiecany hurt.
Zaopatrzeni nieźle w wodę (na statku drożej) ładujemy się do dorożek. Acha,
żona dorwała jakiegoś "Janka-Ibrachima Muzykanta", a mozę to on ją?! i toczy
zażartą dyskusję nad ceną ichniejszych skrzypeczek. Całkiem fajnie wyglądają,
choć to nie Stradivarius, ale pamiątka wyśmienita. No i jak przyjdzie marzec
można przygrywać kotom w Polsce, a co tylko one mają monopol na miauczenie?

Znów w strasznym ścisku ciągnięci przez szkapę, która bardziej przypomina
mumię, jedziemy w kierunku nabrzeża. Tutaj już tylko szybki sprincik poprzez
statki i jesteśmy na naszym "Orchid" (to nazwa tegi Titanica). Już w hallu
obsługa wita nas zimnymi napojami i gorącymi ręcznikami nasączonymi wonnymi
olejkami. Pewnie zastanawiacie się czemu te ręczniki dali gorące? Też się
zdziwiłem, ale recepcjonista wytłumaczył mi, że dzięki temu organizm się mniej
poci. I miał rację. Pachnący i ożeźwieni udajemys ie do kabin. Tutaj
standardowe czynności. Prysznic, (kibelek już nie był standardowy -
cholerny "faraon", a już mi się wydawało, że o mnie zapomniał), zmiana ciuchów,
akumulatorki do ładowarek i biegiem na obiadek.

Tutaj już to co zawsze - obżarstwo, sprite, obżarstwo, o czymś zapomniałem?
Acha o ciastach i tortach ;o), czyli cz. 3 obżarstwa :oP

A statek sobie odcumował i płynie cichutko do Kom Ombo...

Ale to już będzie w cz.8 (a ja przez ten czas powspominam sobie....
obżarstwo).

Podróż z Luksoru do Asuanu. cz.8 (i nie ostatnia)

[Gość: Minius]

Po obiadku udajemy się do kajuty. Zzuwam długie spodnie, i przebieram się w
kąpielówki. Na to krótkie spodenki, nieodłączny termopecaczek i ruszam utrwalać
opaleniznę obok basenu.

Co nieco popływać także wypada, bez tego pod koniec rejsu musiałbym ubrać się w
galabiję żony, bo moje ciuchy już by na mnie nie weszły ;o)

Statek leniwie sunie poprzez toń, ja tenuję wymachy ramion - jeden raz jesten
na końcu basenu, obrót i wymach - jestem z powrotem. Szkoda, że ten basen jest
taki krótki :oP

17:30 "woźny" z dzwonkiem biega po statku i zaprasza na tea time. Schodzimy na
pokład niżej. Zamawiam kawkę - trzeba się jakoś pobudzić, bo ten upał
niemiłosiernie rozleniwia. A przez "faraona" tym bardziej czuję się jak
przeżuty i wypluty przez wielbłąda. Ok. 19:00 zbliżamy się do Kom Ombo. Już ze
statku widać ruiny świątyni, która została zbudowana na wzniesieniu.

Szybki powrót do kajuty, standardowe czynności przygotowawcze przed wyprawą,
zbiórka przy recepcji i ruszamy za przewodnikiem poprzez statki, które
oddzielają nas od lądu.

Tam już spacerkiem kierujemy się w stronę świątyni. Odległość nie przekracza
kilkuset metrów, a i upał wieczorem zelżał, więc spacerek jest przyjemny.
Jeszcze tylko Zidan rozdaje nam bilety i wchodzimy na teren świątyni.

Udajemy się najpierw w kierunku tzw. "wanny Kleopatry". Prawdę mówiąc
przewodnik nie wie skąd wzięła się ta historyjka, ale legenda głosi, że
znajdował się tutaj kamienny basen w którym kąpała się Kleopatra. Tyle legenda.
Prawda była bardziej prozaiczna. W basenie tym kapłani hodowali krokodyle
nilowe, których przedstawicielem był bóg Horus (z głową krokodyla), jeden z
dwóch bogów którym ta świątynia została poświęcona. Drugim był Horus - bóg z
głową sokoła. Tutaj też przewodnik informuje nas, że praktycznie poza jedną
świątynią (wybudowaną przez Echnatona) wszystkimi pozostałymi opiekowały się
według wierzeń starożytnych Egipcjan trzy bóstwa. Trzecim bóstwem opiekuńczym
świątyni w Kom Ombo była bogini Hathor, żona Horusa, dla której obok głównej
świątyni wybudowano skromną kaplicę. W niszy zaś stała najważniejsza relikwia
starożytnego Egiptu tzw. "barka słoneczna".

Kolejna atrakcja to jedyny czynny nilomierz. Faktycznie w Egipcie pozostał
jeszcze jeden - w Kairze, ale tamten już niestety po wybudowaniu Tamy
Asuańskiej jest nieczynny. Ma głębokość tak na oko 15-20 m. Aby sprawdzać
dokładne odczyty stanu Nilu kapłani schodzili na sam dół po krętych schodach
pozbawionych poręczy.

W środku świątyni, której budowę rozpoczął Ptolemeusz VI (180-145 p.n.e)
znajduje się bardzo dobrze zachowana sala hypostylowa, oraz freski, z których
jeden przedstawia procesję niosącą "słoneczną barkę". Jest ona dźwigana z
przodu przez trzech kapłanów wyższego kręgu wtajemniczenia, trzech z tyłu, a
pośrodku kroczy sam Faraon dotykając "barki" jako najwyższy kapłan w państwie
udaje, że również bierze udział w jej dźwiganiu.

Świątynia ta była znana jeszcze z jednego istotnego powodu. Poza zajmowaniem
się sprawami duchowymi, była ona również miejscem w którym znajdowała się w
czasach starożytnych uczelnia medyczna.

Tutaj propozycja do profesorów polskich uczelni medycznych. Starożytni
Egipcjanie mieli idealnie rozwiązaną kwestię egzaminów końcowych. Otóż, adept,
który miał zostać medykiem musiał z własnej nieprzymuszonej woli podczas
egzaminu wypić napój z trucizną nieznanego pochodzenia. Aby zaliczyć egzamin
musieli sami zanalizować jej skład i opracować antidotum. Jeśli nie zdążyli...
oblewali egzamin (i umierali). O dziwo chętnych nie brakowało, a tych co nie
zdawali egzaminu było bardzo niewielu.
Teraz właśnie czas na moją propozycję: Czy nie dałoby się również w Polsce
wprowadzić takich egzaminów? Napewno nasza służba zdrowia dużo by zyskała ;o),
a starciła niewiele.

Świątynia otoczona była wysokim murem ozdobionym oczywiście jak wszystko
freskami (komiksami jak je nazwałem). Pewna ich część wiernie przedstawia
wygląd narzędzi medycznych z okresu panowania Faraonów z dynastii Ptolemeuszy.
Co najdziwniejsze, pomimo tak ogromnego upływu czasu takie same narzędzia jak
te na freskach stosowane są po dziś dzień (co potwierdzili lekarze, którzy byli
wśród nas w grupie).

Podróż z Luksoru do Asuanu. cz.9

[Gość: Minius]

W kaplicy bogini Hathor znajduje się w Kom Ombo wypchany (to się tam nazywa
zmumifikowany - łatwiej napisać niż wymówić :o/ ) krokodyl. Niestety jakoś się
zamotałem od nadmiaru wrażeń i nie zaliczyem tego "cudu" starożytnych
specjalistów od patroszenia nieboszczyków. Pewnie zanim pozwolili im zabrać się
za ludzi kazali im ostro trenować na zwierzakach.

Czas na zwiedzaniu tak szybko zleciał, że nie zauważyliśmy jak zaczęło
zachodzić słońce. Hee, he, kto nie zauważył? Ja?

Zauważyłem, zauważyłem i nawet utrwaliłem ten zachód na zdjęciu razem z
fragmentem świątyni. Ale tą fotkę zostawiłem do publikacji na serwisie
poświęconym Egiptowi i naszym wojażom w tym oryginalnym kraju.

Wracamy na statek. Niestety już na przystani okazuje się, że panuje straszny
tłok, bo wszystkie wycieczki postanowiły zakończyć zwiedzanie w tym samym
czasie i teraz nabrzeże wygląda jak by odbywała się tutaj jakaś ogromna pikieta.

Ponieważ nasz statek od nabrzeża znajduje się jako piąty, więc musimy czekać do
czasu kiedy wejdą po trapie turyści z pozostałych czterech.
Siedząc na murku w pewnym momencie zauważam na drodze jakiegoś sporego
chrabąszcza. Okazuje się, że to nie żaden chrabąszcz lecz skarabeusz. Kurczę,
że też się ten gatunek uchował w nie zmienionej formie od kilku tysięcy lat.
Oczywiście łapię za aparat i próbuję zrobić mu fotkę. Niestety to model
wyścigowy i kiedy już mam ustawioną ostrość ten skubaniec nie przejawia chęci
do współpracy i drałuje ile pary w odnóżach w innym kierunku niż ja na to
liczyłem. Mordowałem się z nim chyba z 15 minut. Moje starania zostały
docenione nawet przez tubylców, bo zaczeli jak na prawdziwym rodeo zapędzać
skubańca w moją stronę. Zrobiłem kilka zdjęć temu dzikiemu przedstawicielowi
fauny egipskiej. Niestety na statku, po podłączeniu aparatu do laptopa p. Radka
okazało się, że fotki ze względu na ostrość pozostawiają wiele do życzenia.
No może jedno po pomniejszeniu nadaje się do publikacji, reszta to porażka.
Gdy dzięki Nasserowi i jego tamie Asuańskiej nie mam co liczyć na seksowną
fotkę z krokodylem nilowym, to chociaż na pocieszenie mam zdjęcie egipskiego
robala ;o) i to żywego, a nie jakiegoś tam wypchanego, czy zmumifikowanego.
Zawsze to jakieś osiągnięcie :o/

OK. Przychodzi nasza kolej na ostatni etap powrotu na "łajbę". Ruszamy w
kierunku trapu... i kicha, jakaś hiszpańska wycieczka pomyliła statki i zanim
zorientowali się, że znajdują się nie na tym co potrzeba, już wszyscy tam
wleźli. Teraz zaś próbują się z niego wydostać zasuwając ślamazarnie pod prąd.
Rzuciłem hasło, że jeśli nei ma w Nilu krokodyli, to może by ich zrzucić z tego
trapu, a oni orzeźwiwszy się nieco w Nilu wpław dopłyną sobie do swojego
stateczku?! Niestety nie osiągneliśmy konsensusu wśród naszej grupy co do
rozwiązania tego problemu i musieliśmy przyglądać się na dość nieporadne próby
Hiszpanów wydostania się na nabrzeże. Kto mówił, że Hiszpanie mają gorącą krew,
to po ich zmaganiach zmienili by o nich zdanie.
Ufff, ciamajdy już odblokowały trap i ruszyliśmy nieco zmęczeni skwarem i
prawie godzinnym oczekiwaniem na pokład.
Tu oczywiście obsługa wita nas zimnymi napojami i gorącymi, fajnie pachnącymi
ręcznikami. Wleczemy się do kabin, tam szybki prysznic i na kolację.
Nie będę opowiadał o kolacji, po co mam Wam psuć humor (może właśnie czytacie
to przy posiłku i zaczęło by Was skręcać z zazdrości?!).

Po kolacji zaczynają nas dobiegać jakieś perkusyjne wprawki. Czyżby Pink Floyd
przyjechał na gościnne występy z utworem Kashmir? Nie, to zbliża się czas na
Galabija Party!
Czas się przebrać w te ich "nocne koszule". Ciekawe czy Egipcjanie pod tymi
galabijami noszą slipy? Nie sprawdzaliśmy, jeszcze by nam kazali płynąć do
Asuanu wpław!! A i parę rekinów by z jakiegoś zoo wynajeli!

Towarzystwo zaczyna się schodzić w sali dyskotekowej, gdzie obsługa statku
przebrana w stroje ludowe młóciła już we wszystkei rodzaje ich ludowych bębnów.
Jednego z nich chyba zęby bolały bo zawodził niemiłosiernie ;o) Żeby wzmóc
atmosferę jego rozpaczy ktoś podstawił mu mikrofon. Biedaczek, chciałem mu
przynieść coś przeciwbólowego, ale żona wytłumaczyła mi, że życie w Egipcie
jest tak ciężkie, że muszą sobie od czasu do czasu pozawodzić z tęsknoty za
śniegiem i bardziej rozsądnymi temperaturami. A może to ich pieśń pochwalna o
rządzącym o.ż.w. Hosni Mubaraku?? Nie było pod ręką przewodnika.

Jak będziecie w Egipcie zapytajcie się któregoś, czemu w ich "piosenkach" :oP
tyle rozpaczy?

Galabija party zaczyna się rozkręcać, polscy turyści bratają się z naszymi
hiszpańskimi towarzyszami (to nie ci z nabrzeża, nasi nie byli tacy
fajtłapowaci), muzykanci (wyjce) robią atmosferę, przewodnicy organizują
konkursy i zabawy, a ja biegam z aparatem i pstrykam. Niech rodzina w Polsce
wie jak się ich pociechy bawią w Egipcie.

Po wyśmienitej zabawie (nie uwierzycie ale bez kropli alkoholu!!!) zmęczeni ale
w szampańskich (ciekawe jak przetłumaczyć na egipski słowo szampański?!)
humorach idziemy spać.

c.d.n. (jeśli będziecie chcieli dalej czytać te moje wypociny)

[shaa]

czytamy z wielką przyjemnością
i bardzo chcemy czytać dalej

pozdrowionka

[Gość: madzia]

Witam! Piszę pracę licencjacką o Polakach w Egipcie. Jeżeli możesz
odpowiedzieć na kilka pytań ankietowych to wyślij mi maila. W temacie
wpisz "Egipt". Bardzo mi pomożesz! :) mój mail to: [e-mail]

Podróż z Luksoru do Asuanu - DZIĘKI

[Gość: Kaja]

Minius wielkie dzięki za Twoje opowiadania !
Koniecznie pisz dalej.
Jesteś świetny !!!!!!!!! Czekamy z niecirpliwością na każdą kolejną część.

Pozdrowionka
Kaja