nerwy

[izzi83]

puszczaja mi nerwy...czy interferon potrafi schrzanic psychike tak na dobre?
zawsze bylam nerwusem. w czasie terapii moje wybuchy nie dawaly zyc innym a
najbardziej mnie. leczenie skonczone, antydepresanty biore dalej, zmniejszajac
sukcesywnie dawke. ale moje zachowanie pozostawia wiele do
zyczenia:/baaaaardzo szybko sie denerwuje, irytuje i wkurzam. robie awanture o
nic i kazdemu kto sie nawinie akurat wtedy kiedy mam zly humor:/

[foxy90]

Interferon jednak pozostaje jeszcze w organizmie po terapii.
A jednak działa mocno na psychikę (nawet dochodzi do prób samobójczych
spowodowanych właśnie depresją wywołaną przez inter).

Ja generalnie łatwo się denerwuję, ale ostatnio to jest masakra, byle głupota
potrafi mnie tak zirytować, że normalnie mam ciśnienie 220.
Jak ktoś jest pod ręką, to niestety mu się dostaje, też się wyżywam na bliskich.. :/

[wi-lq]

Nie zrzucałbym całej winy na interferon (większość osób, które mają
problemy tego typu w czasie terapii, wykazuje "skłonności" w
wywiadzie lekarskim przed rozpoczęciem leczenia). Obawiam się, że
większość z nas sama doprowadza się do takiego stanu, często jeszcze
przed terapią (leki co najwyżej czasami pewnie potęgują te
doznania). Po prostu bardzo wiele przeżyłaś, zarówno psychicznie,
jak i fizycznie i to musiało pozostawić jakieś ślady. Niestety, nie
bedzie łatwo powrócić do równowagi sprzed "wiadomości o hcv".

[jan-w]

No właśnie. Może to tak jak z zaleczonymi alkoholikami lub narkomanami. Czegoś w
życiu im brak. Czegoś co było istotnym składnikiem. Może to tak jak odcięcie
ręki? Podobno autentyczni inwalidzi też potrafią być nieznośni.

Sprawdz

[bananarama-live]

TSH

[izzi83]

ja jestem na hormonach.mam Hashimoto(z reszta spowodowane przez interferon). TSH
jest w normie. ale ponoc niski poziom zelaza powoduje znaczna nerwowosc. a moje
zelazo jest grubo ponizej normy.
zdaje sobie sprawe, ze interferon jeszcze pewnie siedzi w moim ciele. ale takich
zachowan sprzed "wiadomosci o HCV" sobie kompletnie nie przypominam!przynajmniej
wczesniej potrafilam nad soba zapanowac. a teraz(tak juz jest od roku) jak sie
we mnie nazbiera, to wspolczuje osobie, ktora akurat jest pod reka. a pozniej
trzeba przepraszac, zalowac...etc.
nie chce tlumaczyc teog wszystkiego terapia, bo to tlumaczenie "malego KAzia".
ale poprostu nie wiem co robic!czy przystopowac obnizanie dawek antydepresantow.
czy je zmienic.

[wi-lq]

Powinnaś poszukać pomocy specjalisty, jeśli jest żle i nie liczyć na
to, że wszystko wróci do normy, jak za dotknięciem czarodziejskiej
różdżki, gdy tylko rybka wyparuje z twojego organizmu. Zresztą sama
przecież wiesz najlepiej, jak z tobą jest. Czy choroba ciągle rządzi
twoimi myślami, czy potrafisz czerpać radość z prostych, fajnych
rzeczy, jak przed wiadomością o HCV itp. Duża część osób przechodzi
tę samą drogę, najpierw dowiaduje się o HCV, potem zaczyna czytać
bzdety w internecie o chorobie, a potem są już na skraju depresji
(mimo, że większość nie ma powodów, by uważać się już za martwych).
Nawet jeśli w miarę szybko trafiają do hepatologa, 15 minutowa
rozmowa nie wystarczy, by ukoić wszystkie lęki, a potem, gdy zaczyna
się terapia jest jeszcze gorzej. Pojawia się lęk przed brakiem
minusa, lęk przed złymi wynikami i przerwaniem terapii, lęk przed
powikłaniami. Żyje się od badania do badania... To musi pozostawić
ślady. Tym bardziej, że dla większości osób jest to pierwsza poważna
choroba; wyobrażasz sobie, że jesteś nieśmiertelna, a tu nagle
pierwszy kontakt z rzeczywistością.


Obstawiam, że w twoim przypadku (i większości z nas) to nie wina
leków (to zresztą symptomatyczne, że w naszym przerażeniu za
wszystko obwiniamy hcv, albo terapię; mimo, że zwykle nie mają nic
wspólnego z najróżniejszymi objawami), a stan, do którego sami się
doprowadzamy.

[bananarama-live]

Biedna Ty jesteś. Coś chcesz powiedzieć -mówisz, a nikt nie rozumie. Wiem coś o
tym.
Co Ci poradzić? Może pozostaje rozmowa ze sobą, w co wątpię. Myślę , że raczej
farmakologicznie trzeba wkroczyć.
Pamiętaj - tu nie ma lekarzy, są ludzie po przejściach - co pomogło goździkowej
.....

[3-mamuska]

Jedno co moge poradzic ,znajdz czas na relax na chwile kiedy bedziesz mogla
odetchnac,nie wiem co lubisz robic,ale mi pomoglo jak zaczelam chodzic na
areobik,sluchac muzyki, czy ogladnac film lub czytac ksiazki.Przy 3 dzieci,mezu
i kocie czasem mozna miec wszystkiego dosc,wiec wtedy staralam sie przez kilka
godzin zrobic cos dla siebie.Wyjdz gdzies oderwij sie,od tego wszystkiego co cie
trapi denerwuje,trzymaj sie.Moze za jakis czas powoli bedzie lepiej,duzo osob
gdy przychodzi zima ma spadek nastroju,ponoc od braku slonca.|Pisz tu na forum,
zal sie nam jak potrzebujesz mysle ze tu my rozumiemy cie najbardziej,pozdrawiam.

[izzi83]

ja mam wrazenie, ze wszystko sie nalozylo na siebie. startowalam do terapii z
baaaaaardzo slaba psychika, co sobie uswiadomilam dopiero w czasie leczenia
niestety. zaczelam chodzic do psychiatry. dostalam antydepresanty.uspokoilam
sie, zaczelam myselc pozytywnie. ale po prau miesiacach znowu to samo, wiec
psychiatra zwiekszyl dawke.i tak po kilka razy, az dawka byla maksymalna.a ja
wcale nie czulam sie rewelacyjnie:/tzn czulam sie przez pare tygodni dobrze, ale
pozniej jakby leki przestawaly dzialac. mowilam o tym lekarzowi, on nic- e mi
przejdzie.
po skonczonej terapii jakos nerwy mi sie ustabilizowaly na pewien czas, ale
znowu powrocilo to ciagle poirytowanie, wkurzenie(nie che uzywac niecenzuralnych
slow).nie potrafie zapanowac nad soba po prostu!wiec chyba czas zmienic
psychiatre na takiego, ktory slucha, a nie tylko wyciaga kase:/
fajnie banan, ze kumasz o co mi chodzi:)

[izzi83]

>Obstawiam, że w twoim przypadku (i większości z nas) to nie wina
leków (to zresztą symptomatyczne, że w naszym przerażeniu za
wszystko obwiniamy hcv, albo terapię; mimo, że zwykle nie mają nic
wspólnego z najróżniejszymi objawami), a stan, do którego sami się
doprowadzamy.
wi-lq.. pewnie masz racje. ale jak tu sobie samemu pomoc?jak zapanowac nad
soba?czasem doprowadzam sie do takiego wrzenia, ze wybuch jest niekontrolowany..

[bananarama-live]

Czy daleko masz do Siedlec?

[izzi83]

ponad 200km:)
czyzbys bana chcial sluzyc rada face2face?

[bananarama-live]

200km,to trochę,ale moze warto. Ja pokonuję 140 km. Jeśli chcesz , dam namiary
na psychiatrę,który zna się na rzeczy. Całe Siedlce, leczą się u niego.

[clean1]

CAŁE!??? O k...

:-)

Naprawdę CAŁE SIEDLCE?

[clean1]

Oczywiście z góry przepraszam jeżeli ktos poczuł sie urażony. Nie to
było moim zamiarem a jedynie mam "przerwę" w złym samopoczuciu i
chciałem i Was tym zarazić (o k... słowo "zarazić" też się źle
kojaży - może ja juz pujdę spać by wiekszej boruty nie narobić?).

Jeżeli u kogos pojawił się usmiech na twarzy to bardzo, bardzo sie
cieszę, jeżeli grymas, naprawdę bardzo przepraszam.

Pozdrawiam
Clean1

P.S. No to jak z tą wódą na Sylwestra?
Pijemy coś?
;-)

Przepraszam, ja naprawdę idę już spać!

Słusznie

[bananarama-live]

Tylko ręce na kołdrze.

[jan-w]

U mnie się pojawił :-)
Zwłaszcza że piękne słońce za oknem i zaraz idę z niego korzystać :-) :-)

[delfina882]

Hej dasz mi namiary na tego dobrego psychiatrę w Siedlcach a czy on wystawi mi zwolnienie .Mam trudną sytuację w pracy jestem gnębiona psychicznie i muszę trochę odpocząć ,aż cała sytuacja się trochę uspokoi.pozdrawiam

[samjuz75]

Bananarana-live umarł po przeszczepie więc już ci nie odpowie, mi kuracja zszargała nerwy, psychiatra mówił że takie ciężkie leczenie odbija się w człowieku i już nigdy może nie być jak było, Choć szczęście osobiste, poczucie szczęścia i motywacji pozwala w jakimś stopniu zapomnieć, mnie leczenie zmieniło, na pewno nie wchodzę w briksie relacje, Choć na niektórych nie robi wrażenie ja mam powracając nerwie a kiedyś jej nie miałem .

[kiepski476]

Oj, obrazi się, że go uśmierciłeś :-)

[Gość: gadus]

podobno tacy ludzie ktorych usmiercili za zycia dluzej zyja:) tak na powaznie: to jan-w odszedl:(

[samjuz75]

Miałem na myśli jan-w , przepraszam za pomyłkę.