Z czego sie bierze wielogodzinne gotowanie?

[Gość: AQUA]

Z nudów? Ja po dwudziestu latach gotowania nauczyłam się robić obiady w dwadzieścia minut - uszkodzona w kolanie noga nie pozwalała na dłuższe stanie przy garnkach. Ale to konieczność wymusiła. Lubię delektować się gotowaniem jeśli czas pozwala.

[Gość: dorotkah]

Wlasnie w zeszlym tygodniu robilam taki zestaw: kotlety z kurczaka
(i to rozbite kupilam)panierowane w mace i jajku.Ziemniaki tluczone
z kwasna smietana,natka i koperkiem,marchewka
podgotowana,mizeria.Dwoje doroslych,dwoje dzieci.Kazda czynnosc
pochlania czas.Robilam i myslalam wlasnie,ze co bym nie robila to i
tak mi ponizej godziny nie wyjdzie.No niestety jestem z tych
wolnych.A co do kotletow to dlaczego forum ma umierac ze smiechu?
Wolowe, panierowane sa na swiecie bardzo popularne i w krajach
latynoskich to "milanesa de rez".Cos pysznego.Ja akurat wieprzowiny
to nie ten teges i wole kurczaka albo wolowine.

[Gość: dorotkah]

de res a nie de rez

[lia.13]

przedmówczyni nie chwaliła się, że czwórkę dzieci zrobiła, ale chciała
podkreślić, że MAJĄC już te dzieci trzeba po pierwsze, więcej obiadu przygotować
niż dla parki z jedynakiem, a po drugie, mając maluchy koło siebie, na które
trzeba ciągle uważać, aby się wzajemnie czy też samodzielnie nie pozabijały,
trzeba taki obiad możliwie szybko przygotować, bez specjalnej zabawy i ceregieli
przy nim. Bo po prostu nie ma na to czasu.

[Gość: basiag]

2 godziny to dużo, czy mało? Trudno ocenić, bo to zależy co gotujemy i
na ile dań.Ugotowanie zupy i na przykład zrobienie pierogów dla 5-
osobowej rodziny musi zająć co najmniej półtorej godziny. I tyle
najczęściej zajmuje mi przygotowanie obiadu.Czasem jest to 2 godziny i
to wcale nie świadczy o tym, że chcę podkreślić swoją wagę w rodzinie.
Poi prostu takie są prawa fizyki, chemii i czego tam jeszcze.

[Gość: Castorp]

Chyba jednak ze złej organizacji pracy.
Mojej mamie przygotowanie obiadu zajmuje pół dnia. I nie wynika to z
jej wieku, gdyż pamiętam, że zawsze tak było. Pamiętam z dzieciństwa
przygotowania do świąt, to moja mama prawie chyba nie sypiała. Całe
dnie i noce w kuchni. Każda potrawa była przygotowywana osobno.
Tymczasem ja potrafię przygotowywac kilka potraw jednocześnie.
Najpierw ustalam wg jakiej kolejności, aby dobrze zorganizować
pracę, a potem każdą potrawę też przygotowuję według określonego
planu. Dzięki temu nie muszę poświęcać w kuchni pół dnia.

[Gość: Jola]

... z braku organizacji i podzielnosci uwagi. Mam koleżankę która
nie wyobraza sobie jak można podczas smażenia kotletów nastawić
ziemniaki, przecież jak odwróci głowę od patelni to jej się przypalą
kotlety :)

poradzic

[mhr-cs]

no wlasnie jak by ziemniaki najpierw nastawila
moglaby spokojnie smazyc kotlety,
napewno jej tez tak poradzilas,

[przeciwcialo]

W sumie nie wiem skąd się bierze. Mnie obiad zajmuje np. 30-40 min a
mamie ze 2,5 godziny. Niczym się nie róznia. Różnią się nasze
rachunki za gaz/prad.

[Gość: Ana]

jest. Z wiekiem jakoś ,człowiekowi idzie wszystko opornie. Ja 20 lat
temu, to mało że w ciągu godziny ugotowałam obiad, to jeszcze w
między czasie posprzątałam mieszkanie. A teraz już nie dam rady, i
im bardziej się spieszę, tym wszystko idzie wolniej.

[jagoda85]

Może nie przesadzaj z tym wiekiem.

[Gość: klar]

jagoda85 napisała:

> Może nie przesadzaj z tym wiekiem.

Dlaczego pokpiwasz z czynnika wieku, sądząc, że nie ma on tu wpływu na spowolnienie ruchów, reakcji, chęci, szybkości, itd.? Ile masz lat? Sądząc po nicku dwadzieścia cztery. No to poczekaj drugie tyle - zobaczymy, co wtedy powiesz.

do klar

[Gość: gość portalu]

Ale nie wmawiaj że 48latek/tka to już "spowolnienie ruchów, reakcji, chęci,
szybkości, itd"
50 to pewnie tylko owinąć się w całun i czołgać na najbliższy cmentarz?

[Gość: jagoda]

Tak za bardzo to się tym nikiem nie kieruj, bo on nic nie mówi o
wieku. Mam trchę więcej jak 50. I coś wiem na ten temat w
przeciwiństwie chyba do ciebie. Pozdrawiam

[Gość: Ana]

Ty megasceptyku chyba nie gotujesz. Podejrzewam, że leżysz na
kanapie i patrzysz jak żona już nie młoda uwija się jak w ukropie,
żeby ci obiad podać na czas.

[megasceptyk]

Jestem młodziutki i sam gotuję pasjami.
Babcię swoją podgladałem w kuchni
i nie jedną starowinkę na wsi
i upieram się przy swoim.

[z_plus_z]

Dużo ciekawszy jest syndrom "nie możesz mi pomóc", który polega na tym, że osobie 'tracącej' w kuchni wiele czasu nie da się w żaden sposób pomóc. Tzn. ona pomocy nie chce lub nie umie wykorzystać, przez co traci bez sensu godziny.

To zauważalne zwłaszcza przed świętami...

[Gość: nan]

A ja gotuje dlugo:-)Nawet tego kotleta schabowego:-)
Jedzenie to dla mnie uczta, a nie nazrec sie byle jak przygotowanego
schabowego.
Ziemniaki powinny gotowac sie na malym ogniu. Wychodza smaczniejsze.
Robie z nich puree, do ktorego dodaje sporo rozniastych skladnikow.
Samo mieszanie i ubijanie troche zajmuje;-) jedzenie tluczonych na
sucho ziemniakow to profanacja;-)

Kotlety zanim obtocze w panierce , musza swoje, zanurzone w
przyprawach
i ziolach, w lodowce odstac(min pol godziny). panierka z samej bulki
tez sie niezadowole. Surowka tez swoje musi odstac:-)

[Gość: Iza]

Może Twoja Matka jest 'wielotorowa', może zasuwa jak perszing, ale weź
pod uwagę, że ludzie są różni. Moja babcia ledwie stoi, ludzi w
tramwajach nie przegania laską, a w kuchni sobie cichutko usiądzie i
godzinami lepi najlepsze pierogi pod słońcem. Inne proste czynności też
wykonuje dość wolno, a pomóc sobie nie pozwoli. Taki typ.

Zanim nazwiesz kogoś 'dupą wołową' weź pod uwagę, że matka natura nie
każdemu dała tyle samo energii i zdrowa.

[megasceptyk]

Przecytaj co wcześniej napisałem o niepełnosprawności.
Przypominam, że nie o tym toczy się dyskusja
więc nie odbiegajmy od tematu.

[Gość: Iza]

A mnie się generalnie w życiu nie śpieszy. Lubię wolno pracować
(dlatego założyłam własną firmę), wolno spacerować i długo siedzieć w
kuchni nawet nad najprostszymi potrawami. I nie wymagam z tego tytułu
pokłonów jako matce Polce cierpiętnicy. Ot po prostu czerpanie
przyjemności z prostych czynności. Chyba że jesteśmy wszyscy głodni -
wtedy pół godziny i gotowe:)

[senanque]

Iza, bratnia moja duszo:) Ja też tak mam. I przyznam, że lekko mnie przerażają
te otaczające nas wulkany energii;)

[Gość: Iza]

Witaj chainmailowa Księżniczko;)
Jak milo wiedzieć, że z koleżankami po fachu łączy mnie coś więcej niż
tylko sreberka:)

[Gość: dosia]

O ludzie !
Wyjechalam z Polski 25 lat temu i myslalam, ze zwyczaje kulinarne
sie w Polsce zmienily a tu ciagle i nieodmiennie kroluja ziemniaki i
kotlet panierowany.
Czy niektorym nie przyszlo do glowy, ze ziemniaki mozna zastapic
makaronami, ryzem, kasza oraz dziesiatkami innych warzyw ?
A zamiast kotleta panierowanego mozna usmazyc na szybko rozne inne
miesa i ryby i w ten sposob ma sie obiad w 15 minut.

[Gość: mika]

Dosiu, nie przyszło nam to do głowy. Dzięki Tobie doznaliśmy oświecenia. Bo
wiesz, my tu nadal chodzimy w łapciach z łyka i nie obcinamy kołtuna.

[senanque]

Gość portalu: Iza napisał(a):

> Witaj chainmailowa Księżniczko;)
> Jak milo wiedzieć, że z koleżankami po fachu łączy mnie coś więcej niż
> tylko sreberka:)

:) Jak widać dłubanie w sreberkach jest odzwierciedleniem głębszej filozofii
życiowej (czyli w moim przypadku po części ideologii dopisywanej do ogólnego
flegmatyzmu:)

[Gość: kokartka]

> Z czego sie bierze wielogodzinne gotowanie prostych potraw?

Może z tego, że to jednak nie jest wyścig na setkę? Czy naprawdę wszystko każdy
musi robić szybko, byle jak, byle gdzie, byle do przodu? Chciałabym zobaczyć te
szybko zrobione frytki... Aaaa, no chyba, że to z paczki - to wtedy nie można
tego nazwać gotowaniem, niestety.

I czy naprawdę wszyscy na tym forum wpieprzacie w tygodniu tylko te schabowe i
surówkę? Dżizas, to gdzie ten kryzys?

Cóż.....

[magd.a]

Cóż, w tygodniu gotują rzadko szybko i jednodaniowo. Więc albo spaghetti całość
ok20minut, albo kurczak z ryżem też expresowo, albo duszone mięsa: np gdy wracam
z pracy karczek pokrojony na cienkie porcje, oprószony przyprawami obsmażam
solidnie na oliwie, dorzucam czosnek, cebulki, podlewam wodą i się dusi.
Następnie obieram ziemniaki i jarzyny. Nastawiam ziemniaki na mały ogień,
jarzyny kroję w grubą kostkę i wrzucam do mięsa. Dolewam maksimum wody do mięsa
ile się zmieści na patelni a nie będzie kipieć i idę do łazienki wziąć kąpiel.
Po pół godzinie wychodzę z łazienki a obiad jest właściwie gotowy. Jeszcze
doprawić, jakaś surówka choćby pokrojony pomidor albo coś ze słoika i obiad jest
i to na 2 dni. a "pracy" 20 minut nie wliczając oblucji.

Ale
jak jadę do rodziców to gotuję obiady nawet po 2 godziny, codziennie nowe bo nie
ma w zwyczaju odgrzewać (fakt, obiady są dla większej ilości osób, samo
obieranie ziemniaków zajmuje z 15 minut),
najpierw nastawiam kości na rosół, obieram jarzynki, przysmażam do rosołu
cebulkę na blasze dla smaku... no poezja to wszystko robić "jak bóg przykazał" i
nie spiesząc się. Rownolegle owoce na kompot. Zaraz następnie nastawianie mięs
-zalezy jakie, często przyprawione już dzień wcześniaj albo rano, gdy wszystko
sobie pyrczy to wymyślanie surówki żeby dobrze przyprawiona nabrała mocy i
"przegryzła się". 40 minut przed planowanym końcem na gaz wchodza ziemniaki.
Potem siadam w kuchni i czytam gazetki delektując się kawą, z pół godziny
wolnego się znajdzie, a potem sprint na końcówce, żeby wszystko było gotowe,
kolorowe od koperków pietruszek i innych i przyprawione mniej więcej wtedy gdy
ziemniaki skończą się gotować.
Całość od wstawienia rosołu do wyłączenia gazu = ok 2-2,5 godziny.
I co wam powiem to wam powiem ale wam powiem - te obiady u rodziców to palce
lizać i czuje się, że to faktycznie obiad jest, a nie szybkodaniówka z
sztucznego fileta z kurczaka z Tesco podrasowanego kostką rosołową.
Druga sprawa - u siebie mam niedużą kuchnię, a w niej wszystko właściwie na
wyciagnięcie ręki. U rodziców sama kuchnia jest duża choć trudno ustawna i
kursowanie od kuchenki do lodówki do stołu do zlewu... przekształca się w
kilometry, wiele produktów jest w dodatkowym pomieszczeniu gospodarczym gdzie
się trzeba po nie przejść. Pietruszka zielona w ogródku więc znowu wycieczka. I
nieraz to po tym gotowaniu mnie najbardziej nogi bolą bo nachodzić się trzeba
solidnie by całośc obiadu wykończyć tak jak się chce.

A co do argumentów wieku to też nie da się go podważyć czy wyśmiewać. Starsi
ludzie tracą sprawność i siły na myslenie o kilku rzeczach jednocześnie i każa
praca zaczyna iśc oporniej.
Jeśli ma się czas - to po co się śpieszyć? Gotowanie jest fajne. To tradycyjne
jest czasochłonne ale... smaczniejsze jeśli się i dusze w to wkłada.
Jeśli się nie ma czasu to można i "gorący kubek" albo inne "danie w pięć minut"
z torebki ;)

jak ktos lubi

[mhr-cs]

byc w kuchni tyle czasu,to niech bedzie
nie kazdy jada czosnek i tez jest w pozadku,

[bubster]

Pobieżnie przeleciałaś wątek? Widać.
Kotlety i ziemniaki są tu podawane jako przykład (łatwo porównać czas
gotowania). NIKT nie napisał, że codziennie to je.
Następnym razem przeczytał dokładnie, unikniesz kompromitacji.

[very.martini]

> jak można CODZIENNIE wpieprzać ziemniaki?

Można:)
Po pierwsze - z miłości do ziemniaka, pewnie nieodwzajemnionej, ale
trudno. No dobra, może nie codziennie, ale często.
Po drugie - jestem na diecie bezglutenowej, makaron odpada. Są
wprawdzie bezglutenowe zastępniki, ale są niedobre, a ugotować takie
coś al dente to wyczyn. No i zawierają kukurydzę, którą też powinnam
ograniczać. Są poza tym droższe od pszenicznych, dla wielu osób to
argument numer jeden, tańszych zamienników brak. Pozostają kasze -
ale gryczanej nie wezmę do ust, mam traumę z dzieciństwa.
Po trzecie - ryżu nie mogę.

Tak więc - Tobie może coś by wyszło bokiem, ale trochę przystopuj w
tym świętym oburzeniu z powodu głupiej bulwy, ludzie nie mogą
wzbogacić swojego menu z różnych względów, a bardzo by chcieli,
uwierz mi.


16%VOL
22%VAT

--
takie tam... forum homeopatia