jest mi źle, mam dosyć wszystkiego ..

[kalincia]

jest mi tak strasznie źle, chcę do niego .. zaczęłam myśleć o
sylwestrze i z przerażeniem odkryłam, ze chciałabym spędzić
sylwestra z nim, (nawet) w szpitalu, trzymając go za rękę..
to byłby wymarzony sposób na ten dzień..
wiem, to straszne..
nie mam żadnych planów- o ile święta spedzę z rodziną, to sylwester
napawa mnie przerażeniem ;(
zawsze mialam jakiś plan na ten dzień, dziś - nic.. pustka,
bezsens.. minie kolejny rok .. bez niego [*], świat nie przestanie
istnieć, a dla mnie już nigdy nic nie będzie takie samo ..
wiem, to śmieszne, to tylko jedna noc w roku ..
chcialam się wygadać i wypłakać

[tilia7]

Kalnico,ja też się boję Sylwestra.Nigdy nie obchodziliśmy go jakoś hucznie,ale
jednak razem.A najgorsze jest to,że w Nowy Rok będę wchodzić sama i bez żadnej
nadziei.Bo na co?Na co właściwie mieć nadzieję?

.

[gosiura16]

Moze jestem tu przez przypadek,a moze tak miało byc?Od roku nic nie
dzieje się u mnie przypadkiem.Ale od początku.Rok temu,po ciężkiej
chorobie zmarł mój ojciec.Swiat runął mi na głowę,gtunt usunął mi
się spod nóg-nazywajcie to jak chcecie-każdy wie o jakim uczuciu
mówię.Pierwsze święta bez Niego,pustka w sercu,pustka w
domu.Musiałam wziąść się w garść bo 4 m-ce przed Jego śmiercią
urodziłam synka a moja starsza córka strasznie przeżyła śmierć
dziadka. Musiałam byc silna dla dzieci,mamy,swoich dwóch braci.Do
tej pory to Tato troszczył się o wszystko-teraz to ja muszę być
żoną,matką gospodarzem domu bo mama nie daje sobie z tym rady.Śmierć
Taty zmieniła mnie straszliwie.Przede wszystkim inaczej patrzę na
życie,nie boję się burzy jak kiedyś-teraz boję się tego,że zachoruje
ktoś z rodziny.Schudłam,żle się
czuję,krzyczę,narzekam,krytykuję.Chodzą mi po głowie dziwne
myśli.Brakuje mi Go strasznie!!!A najgorsze jest to że nie zdąrzyłam
powiedzieć jak bardzo Go Kochałam i przeprosić Go za to co było
między nami złe.Pozostało tak wiele niewypowiedzianych
słów,niedokończonych spraw...

[kalincia]

podobno nic nie dzieje się przez przypadek..
dzięki za odpowiedzi, czasem kilka słów wystarczy, by choć troszkę
pomóc..
gosiura16 - ja także nie zdążylam mu powiedzieć ile dla mnie
znaczył, nie zdążyłam powiedzieć 'dziękuję za wszystko'..
mogliśmy być parą, nie zdążylam, zawiodłam ..

żal..

[kalincia]

i są chwile, gdy patrzę na uśmiechnięte pary, trzymajace się za
ręce, że mi tak strasznie żal..
my też tak kiedyś chodziliśmy, wszystko było takie proste..
jego uśmiech, wiara w świat..
w jakimś sensie skończyło się.. fizycznie to już się nie powtórzy..
jednak wystarczy zamknąć oczy i oto jest - ON, mój aniołek kochany :)

[groszek-5]

Wiem i rozumie tesknote,rozpacz,bezsens,bol.Ale pomysllcie mile Panie,ze te
ukochane osby,ktore odeszly tez cierpia.Wasz bol i tesknota nie daje im
spokoju.Postarajcie sie jakos pozbierac i nie rozpaczajcie tak bo naprawde to
nie jest dobre ani dla Was ani tych,ktorych juz nie ma.Swieta sie zblizaja i
Sylwester.Idzcie na grob w Wigilje,zapalcie lampki,podzielcie sie z NIMI
oplatkiem.W sylwestra zrobcie podobnie.Kwiatek,swieczka,paciez za ich spokoj i
pamiec.Zobaczycie,ze bedzie Wam lzej i zaznacie wiekszego spokoju niz do tej
pory.Nie placzcie i nie tesknicie tak za Nimi bo ONI tam cierpia jak i Wy.A
chyba tego nie chcecie.

[tilia7]

Bez obrazy Groszku,ale jak słyszę takie teksty to mi się nóż w
kieszeni otwiera.MAM PRAWO PŁAKAC,WYC,RYCZEC I CIERPIEC TAK DŁUGO
JAK TEGO POTRZEBUJĘ!!!MAM DO TEGO PRAWO I WSZYSCY TU MAMY!!!To nie
jest żadne pocieszenie,żadne.Jeśli za nami tęsknią to tęsknią i
tak.Jeżeki cierpią,bo my cierpimy,to nie przestaną cierpiec,kiedy
będziemy udawac że nam lepiej.A lepeij będzie dopiero wtedy,kiedy
wypłaczemy łzy,które mają zostac wypłakane.I proszę mi nie
przypominac o opowieściach że dusze dźwigają wiadra łez.Może i
dzwigają.Woda oczyszcza, a łzy oczyszczają szczególnie.Wierzę,że
każda moja wypłakana tutaj łza jest moim świadectwem miłości,jest
świadectwem,że człowiek który odszedł był dobry,kochany,ważny i tej
miłości wart.To jest moja dziwna modlitwa do mojego dziwnego Boga.

A jak słyszę te "postaraj się pozbierac","weź się w garśc" to mi się
niedobrze robi.Przepraszam.To nie jest atak personalny tylko
niezgoda na poglądy,które mnie doprowadzają do furii.

[xxxkarolinkax]

niby kazdy tutaj szuka wsparcia, słów, które podniosą na duchu.. Ale jak
przeczyta kilka słów, że ma sie podnieść, postarać jak cholera iść do przodu,że
pogrążanie sie w rozpaczy nic dobrego nam nie przyniesie... - to sie oburza. nie
rozumiem tego.

Pani psycholog, po Jego śmierci powiedziała mi, że ludzie z żałobie dzielą sie
na dwie grupy - takich, co przezywają to troche w 'ukryciu' (nie wiem czy to
dobre słowo) - czyli po pewnym czasie starają się żyć na tyle normalnie na ile
są w stanie, nie wracają już myslami do tych strasznych chwil, nie wypowiadają
na glos w kółko jak jest źle, wręcz mówią sobie 'dam rade'.i faktycznie dają.ich
samozaparcie w tym, żeby sie wygrzebać z tego doła jest olbrzymie. i sie im udaje.

A druga grupa to z kolei takie osoby, które się pogrążaja z dnia na dzień w
coraz większym maraźmie. cały czas myślą o tym, wracają w kółko do tego
koszmaru..na każde słowa bliskich, próbujących im powiedzieć, że to jest bardzo
niebezpieczna droga reaguja wściekłością..uważaja, ze nikt nic nie
rozumie..izolują się od ludzi, a potem cierpią, że nikogo przy nich nie ma..
Pani pscyholog to tak ładnie okresliła - nie chcą dać sobie szansy, żeby stanąć
na nogi.
Bo przecież to czy nam sie to uda, zależy tylko od nas.

Na początku nie rozumiałam tego podziału, wydawał mi się niesprawiedliwy...ale
teraz, po czasie..po tym co i jak poukładałam w głowie - to ma chyba rację bytu.

[tilia7]

Najwyraźniej moja psychoożka kończyła inną szkołe i szczerze mówiąc
jej obserwacje są mi bliższe.Owszem,jest grupa osób,które pogrążają
się w żałobie i nie chcą z niej nigdy wyjśc i to się pokrywa z tym
co napisałaś.
ale oprócz tego są jeszcze dwie inne grupy:

1) osoby,które "uciekają",udają,że nic się nie stało starają sie NA
SIŁĘ i wbrew sobie życ normalnie,ukrywac negatywne uczucia
itd.Czasem im się udaje jakoś życ,choc jak mówi moja psycholog
żyją "ze ściśniętą dupką" bo cały czas w lęku,że jednak gdzieś te
uczucia negatywne,te nieprzezyte emocje wymkną się spod
kontroli.Tacy ludzie często chorują bardzo poważnie-fizycznie lub
psychicznie,bo nie pozbyli się złej energii,skumulowali ją w sobie i
choc udają,że wszystko ok,to wciąż ją w sobie noszą i ona wciąż ich
niszczy.

2)Osoby,które pogrążają się w żałobie,żeby ją przezyc naprawdę i życ
potem normalnie.Czasem ta żałoba trwa długo,jesli strata była
wyjątkowo bolesna,czasem nawet kilka lat.A bywa,że towarzyszy im już
na zawsze.Ale potrafią z nią życ.I to jest grupa osób,która potem
zwykle potrafi życ lepiej,lepiej rozumiec siebie i świat.To są potem
osoby naprawdę silne,bo nie uciekły przed żałobą,wyszły jej na
przeciw,o mało nie poległy w walce,ale wygrały.I wtedy naprawdę mogą
się do życia usmiechac.


Ja nie twierdzę,i już to pisałam,że nie trzeba miec pozytywnego
nastawienia.Tylko na wszystko jest odpowiedni czas.Na tym forum są
głównie osoby,u których ta strata jest bardzo świeża.Dlatego
denerwuje mnie taka forma hura-optymizmu i namawianie do niej na
siłę.I dziwię się Karolino,że mnie nie rozumiesz.Dla człowieka w
głębokim bólu słowa "będzie dobrze" są kłamstewm,obrazą jego
uczuc,wywołują wściekłośc i dają odwrotny efekt:poczucia całkowitego
niezrozumienia i osamotnienia-chocby były wypowiedziane w najlepszej
wierze.

[first.marionetka]

Piszesz:
Pani pscyholog to tak ładnie okresliła - nie chcą dać sobie szansy,
żeby stanąć na nogi.
Bo przecież to czy nam sie to uda, zależy tylko od nas.

Nie do końca zależy od nas. Ja np. nie potrafię płakać.
Jest mi z tym bardzo żle, ale nie mam na to wpływu, aby płynęły łzy.
Cał ból usadowił się w zakamarkach serca i pali w sposób
niewyobrażalny.
Jesteśmy ludźmi i rozpaczamy na ludzki, ziemski sposób, nie zawsze
od nas zależny.

Jak wielkie było moje zdziwienie, gdy od zakonnika, którego bardzo
szanuję dowiedziałam się, że Ojciec Pio po śmierci swojej matki trzy
dni po pogrzebie wręcz dnie i noce spędzał na cmentarzu "wyjąc" z
bólu.
A jak wiemy, nie był to mały format ziemski, a jednak ugiął się jak
maluczki pod ciężarem żałoby.
Pozwólmy sobie na żałobę, na wyrzucenie bólu.
Tilia ma rację słynne" weż się w garść" nie pomaga,
a powoduje izolację od tych, co to mówią.
Każdy z nas jest inny i potrzebuje innego czasu, aby się podnieść.

Czytałam o psychologu, który pomagał poszkodowanym w tragedii w Hali
w Katowicach, który pomimo dużego doświaczenia zawodowego zwyczajnie
nie poradził sobie z traumą i długo dochodził do siebie.
Dużo rzeczy wpływa na to jak przeżywamy tą swoją tragedię i dlatego
nie ma wspólnego mianownika dla nas wszystkich na wychodzenie z niej.

Dlatego dajmy się wykrzyczeć różnym osobom, w różnym czasie.

Sama też "wyję". Nie na forum, bo nie mam na to siły, ale w czterech
ścianach, na sesjach z terapeutą, na spacerach w miejscach gdzie
razem bywaliśmy.
Ból jest tak wielki, że nieraz nawet nie potrafię o nim mówić.
Może to moja wrażliwość ( bo jest za duża).
Może to fakt, że wreszcie zrozumiałam, na jak niewiele mam wpływ.
A może to zwyczajny ból, że rozwalił się mój świat bez mojej zgody.
I nie potrafię tego udźwignąć, bo ja się pod tym nie podpisałam, to
nie był mój wybór, mój plan na życie.................................
i żaden psycholog nie dał mi " przepisu" jak się podnieść, uwolnić
od tego wewnętrznego bólu. CZAS, tylko czas.......
Nigdy nie zaakceptuję tego co się stało,nigdy.......................
matka nie powinna stać nag grobem swojego dziecka.....nigdy......

[tilia7]

Marionetko napisałaś:
"A może to zwyczajny ból, że rozwalił się mój świat bez mojej zgody.
I nie potrafię tego udźwignąć, bo ja się pod tym nie podpisałam, to
nie był mój wybór, mój plan na
życie................................. "

Podpisuję się pod tym obiema rękami i całym sercem.Też tak czuję.I
wiem,że jak się świat zawali to nie da się go całego odbudowac
naraz,ani doprowadzic do kształtu "sprzed".Krok po kroku może uda
nam się wprowadzic do tego jakiś ład i powolutku zacząc budowac nową
rzeczywistośc.Ale powolutku.

I masz rację,niestety nie wszystko zależy od nas.Gdyby tak było to
nie musiałoby istniec to forum.Pisałam już i powtórzę ponownie.Nie
da się stac prosto na połamanych nogach.Nie od nas to zależy.Nie
tylko od nas.I tak jak muszą zrosnąc się kości,żeby znowu móc
wstac,tak musi zrosnąc się okaleczona dusza,żebyśmy mogły się
podnieśc.

[kalincia]

ja też się podpisuję pod tymi słowami.. opisują to, co czuję..
a ja się na to nie zgodzilam, nie chciałam tego, to nie tak miało
być!, mam ochotę wykrzyczeć światu swój bunt, żal, ogromną złość i
palącą tęsknotę.. miało być inaczej, mogło być tak pięknie..

[dorrita79]

"Pani psycholog, po Jego śmierci powiedziała mi, że ludzie z żałobie dzielą sie
na dwie grupy - takich, co przezywają to troche w 'ukryciu'..........
A druga grupa to z kolei takie osoby, które się pogrążaja z dnia na dzień w
coraz większym maraźmie"

A może p. psycholog powinna powiedzieć, że każda żałoba jest procesem
indywidualnym i każdy z nas może znajdować się na innym etapie żałoby?
Każdy z nas ma prawo do czasu, kiedy będzie mu źle, kiedy będzie się użalał nade
sobą. Każdy z nas na inny sposób może sobie też radzić z prezeżywaniem żałoby:
jedni będą uciekać w pracę i inne zajęcia, inni poświęcą się pomaganiu ludziom w
podobnej sytuacji, a jeszcze inni....będą przeżywać stratę całą sobą. Każdy z
tych sposobów jest dobry.

Ja np dzisiaj mam się chęć użalać, krzyczeć jak mi źle, że nie chcę tu być na
tej ziemi i żaden psycholog nie ma prawa mi powiedzieć, że się użalam nad sobą.
Bo tym co przeżyłam mam prawo tak się właśnie beznadziejnie czuć, co nie
przeszkadza temu, że mogę mieć też lepsze dni

"> niby kazdy tutaj szuka wsparcia, słów, które podniosą na duchu.. Ale jak
> przeczyta kilka słów, że ma sie podnieść, postarać jak cholera iść do przodu,że
> pogrążanie sie w rozpaczy nic dobrego nam nie przyniesie... - to sie oburza. ni
> e
> rozumiem tego."


Dla mnie wsparciem, słowami, które podnoszą mnie na duchu nie są słowa "weź się
w garść, będzie dobrze" itp itd.
Dla mnie wsparciem jest gdy ktoś powie mi "rozumiem twój ból/ masz prawo tak się
czuć/ wierzę że musi być Ci ciężko/ możesz na mnie liczyć/ jestem z Tobą" itd
itp - to są dla mnie słowa otuchy.


pozdrawiam Wszystkich
Dora

[grazyna1965]

groszek..przepraszam za kolokwializm ale bredzisz. Nie pisz,
że ,,kwiatek, świeczka, pacież" i już będzie lepiej bo nie jest. I
nie mów mi co jest dobre dla mojego dziecka Tam bo tego nie wiesz.
Nikt tgo nie wie. I nie sądzę żebyś wiedział / wiedziała?/ co czuje
mataka po śmierci dziecka. Obyś nigdy nie musiał / musiała
wiedzieć/.I możesz powiesz mi jak mam się podzielić opłatkiem z moim
dzieckiem??? I powiem Ci jeszcze, że usilnie staram się pozbierać
ale za cholerę mi to nie wychodzi.Tak to jest..niestety.
Grażyna,mama Patryni

[first.marionetka]

Często wchodzę na stronę Ewy Foley.
W marcu minęły 4 lata od odejścia Jej syna i Ona szczerze pisze jak
strasznie nadal cierpi.
To bardzo mądra, uduchowiona osoba- a ból przeogromny taki sam, jak
u innych matek.
Ani wiedza, ani mądrość nie uchroniły Ją od tego ludzkiego
cierpienia po stracie syna.

Mnie kolega powiedział, "Ty sobie z wszystkim poradzisz, jesteś
silna", no cóż nie wpuściłam go w moje rewizy bólu i dlatego takie
powierzchowne spojrzenie i błędna ocena faktycznego stanu.
Dlatego tu, na forum piszemy szczerze o swoim kulawym " oswajaniu"
bólu.
Ja wiem, że to może trwać latami i wiem, że nigdy się z tym nie
pogodzę, że los mi zabrał syna.
Nadal żyję za szybą. Z każdym dniem jest ta szyba grubsza, nie
cieńsza.
Żyję w dwóch światach, w Jego świecie jestem częściej niż w tym
ziemskim.
Kochałam święta, a teraz widzę bezsens tego okresu.
Dostaję siłę aby przeżyć kolejny dzień, sama nie wiem jak to się
dzieje i skąd ta siła płynie.
Zapewniam, że nie ze mnie.

Przez tę szybę świat wygląda inaczej. Inne wartości wychodzą na
przód. Moim parasolem jest sztuka. Poezja, psychologia,
parapsychologia, filozofia. To nie jest ucieczka, to jest balsam dla
duszy.
Tylko serce nie dostaje pokarmu. Przepełnione miłością do dziecka
pęka z bólu i tu nawet sztuka i filozofia nie pomaga............

Gdy tak " wyłam" póżną nocą już leżąc, poczułam dotyk na włosach.
Głaskał mnie mój aniołek. Zresztą nie pierwszy raz.
Jest blisko, a jednak daleko.
Pomaga, a nie zawsze potrafię odczytać tę pomoc.
Odeszła bratnia dusza i aż dziw, że moja dusza nie podążyła za
nią.... aż dziw , że jeszcze moja dusza kołacze się w moim oblałym,
pokiereszowanym ciałku.
Mierzę się z tym bólem i przegrywam. Podnoszę się na chwilę i upadam
na dłużej. Na święta chyba skamienieje, to pozwoli pozostać przy
rozumie. Bo przyznam szczerze, że słowami zasłyszanej kiedyś
piosenki proszę " rozumu nie odbieraj mi....."

Pozwólcie przynajmniej tu, na forum na " wycie" użalanie, lament.
I nie mówcie jak mój kolega, bo On pomimo, że stracił ojca w
okolicach matury, oswoił przez te lata tę stratę i chyba trochę
zapomniał jaki to ból............

[tilia7]

No własnie.Osoby,które nie przezyły nigdy trudnej,bolesnej żałoby
nie rozumieją nic z naszych uczuc.I w pewnym sensie jest to
zrozumiałe,bo myśmy przedtem też nie rozumiały.Ale jeśli tu na
forum,osoby,które same się z żałobą borykają mają jakiś taki zapał
do pouczania co wolno czuc a co nie,co jest dobre a co złe,to już i
boli, i drażni,i wkurza.
Komuś się wydaje,że jak płaczemy,użalamy się nad sobą to to jest
złe.A przecież to jest cały czas walka o to,żeby jakoś przeżyc,coś z
tego zrozumiec,poukładac ten świat od nowa.Jak pisze Dorota,są
lepsze dni,owszem.Ale są też złe,bardzo złe i tak złe,że nawet
użalac się nad sobą człowiek nie ma siły.To jest normalne w
żałobie.TO jest właśnie normalne.Każdy trochę inaczej przeżywa,bo ma
inny charakter,inną wrażliwośc,inne doświadczenia,inną ogólną
sytuację życiową.Jeśli komuś pomaga sam paciorek i kwiatki, to
dobrze,nawet niech o tym pisze,niech się tym dzieli.Tylko bez
mówienia innym jak u nich to ma wyglądac i bez naiwnej wiary,że
każdemu pomaga to samo.
I sprawa psychologów jeszcze-jeśli od samego początku terapii mowa
jest o tym,że już trzeba się pogodzic,zapomniec i życ tylko dla
siebie,względnie dla żywych bliskich- to to nie jest kompetentny
psycholog.Na żałobę musi byc czas.I psycholog powinien nam cały czas
powtarzac,że mamy prawo czuc to co czujemy, bo spotkała nas starszna
tragedia.To są wydarzenia,które zmieniają nas i nasze życie w sposób
fundamentalny,zmieniają na zawsze.Udawanie,że tak nie jest jest
kręceniem bata na samego siebie, bo to nieprzeżyte prędzej czy
później wyjdzie.

[halas1961]

Ja-matka ze spojrzeniem takim
które ma smutek na samym dnie
Ja-matka, która nie rozpacza
wciąż bezustannie o dziecku śnię
Ja-matka mam dwa światy swoje
jeden dla ludzi wszystkich wokół
a drugi mój, prawdziwy z córką
w tęsknieniu, bólu, na obłoku
Ci co są wokół myślą, dzielna
Myślą, ma siłę nas nie trzeba
Ci co są wokół nie rozumieją
Że będę zawsze bliżej nieba
Ci co są wokół... mimo wszystko
czasem mam jakiś mały żal...
że zapomnieli, poodchodzili
w swe roześmiane, radosne życie
w swoją zamkniętą dla mnie dal.

Halina-mama Agatki

[groszek-5]

Zrugalyscie mnie Panie, ale ja naprawde chcialam w jakis sposob Was
pocieszyc.Nie wiem dlaczego,ale odebralyscie moj tekst w inny sposob jaki
chcialam przekazac.Myslalam,ze w jakis chc minimalny sposob Wasz bol ukoje,ale
widze,ze wyszlo to bardziej negatywnie niz pozytywnie.
Jesli zrobilam ktorejs z Was przykrosc to przepraszam,ale naprawde chcialam dobrze.

[tilia7]

Wierzę,że intencje były dobre,dlatego od razu napisałam,że to nie
jest atak na osobę,tylko na treśc.W żałobie nie ma takich prostych
rozwiązań,niestety.Proszę nie czuc urazy,po prostu człowiek
pogrążony w takim bólu,złości się strasznie,kiedy ktoś sprowadza
uczucia z pogranicza obłędu do tego że można się "wziąc w garsc" i
cieszyc życiem.

[xxxkarolinkax]

to ja też przepraszam. bo oburzenie się zrobiło.

może to głupie i dla was niezrozumiałe, ale ja nie chce mówić, pisać, opowiadać
ludziom dookoła jak mi źle. a jest. czasami boli, jakby to bylo wczoraj. ale
staram sie odpędzać te myśli. bo wiem, że jak zaczne o tym mówić - jakie teraz
to życie beznadziejne i jak nic nie ma sensu - tak bardzo w to zaczne wierzyć i
wpadne spowrotem w tą otchlań, z której mam malutka nadzieje udało się mi wydostać.
Dlatego na przekór na poczatku troche sobie i całemu światu powtarzam - dam
rade! poradze sobie! jestem przecież silna. Dla siebie, dla rodziny, dla Niego
..zeby byl dumny,gdziekolwiek teraz jest.
I ja osobiscie uwazam, ze w procesie zaloby duzo zalezy od nas.Ale to tylko ja.

Nie rozsypiesz sie, nie rozpadniesz na kawalki..
Może człowiek jest labiryntem,ale nie ukladanką z klockow..
Może jest najsłabszą trzciną,ale wszystko potrafi przetrwac..
I podnosi sie po każdym upadku...

[halas1961]

Droga Karolinko
Dokładnie pamietam jak pierwszy raz sie wpisałas na naszym forum, kiedy Łukasz
jeszcze zyl, pamietam tez Twoja rozpacz kiedy odszedł.
Napisałas piekny cytat z tą trzcina. Tak... człowiek jak trzcina do ziemi bywa
przygiety, ale potem gdy wiatr ustaje się powoli podnosi, mimo wszystko sie
podnosi.
Ja w podobny sposób staram się wychodzić z cierpienia. Wiem juz, dzis wiem, ze
całkiem tak do końca nie uda mi się to, ale tez staram sie znaleźć sens dalszego
zycia, staram sie na przekór nie wpaść jak piszesz w otchłan i dawać sobie rade
właśnie dla córki, aby była o mnie spokojna. Każdy radzi sobie na swój sposób,
każdy w inny sposób tez przechodzi żałobe. Każdy jest na innym jej etapie,
kazdego cos troche innego bardziej zrani lub mniej. Ilu ludzi tyle odczuc, tyle
zdań, tyle spojrzeń na tę samą sprawę. Ale myslę, że dobrze iz napisłas jak Ty
dajesz sobie rade. Mysle tez, ze nikt tak naprawde nie obraził się, bo nie było
za co. Wazne są intencje Twoje i Groszka, jak pisze Tilia (moja ulubiona:) a te
nie ma watpliwosci, ze były jak najbardziej dobre.
pozdrawiam serdecznie
Halina-mama Agatki

[olaopolanka]

Masz racje Tilio, Marionetko, wszystko ma swoj czas i kazdy z nas ma swoj czas,
rowniez przezywania straty po naszych Bliskich.Moje mysli po smierci Mamy sa
bardzo czarne,tylko tu moge powiedziec, ze czesto mysle o tym,aby nie zyc.Od
pewnego czasu spotykam sie z terapeuta,nie moge na razie z nim rozmawiac,nie
potrafie nawet przy nim sie rozplakac ale spotkania z nim, gdy nawet czesto
milczymy sa dla mnie takim kolem ratunkowym, choc tak jak mowie nie potrafie
jeszcze sie przed nim otworzyc,na szczescie on mnie nie pogania, nie daje
zadnych rad,nie wprowadza zadnych podzialow przezywania zaloby/Boze przeciez to
takie sztuczne/tylko trwa i czeka az bede gotowa sie otworzyc.Jest jeszcze
Marcin, ktory mowi kocham Cie Olenko..,
Placze, wyje sama, wzywam moja Mame, przepraszam Ja i dziekuje Jej za wszystko i
coraz bardziej za Nia tesknie i coraz bardziej Ja kocham.Zyje jak w letargu,nie
mam na nic sily, to forum to miejsce gdzie znajduje choc chwile ukojenia,Wam nie
musze nic tlumaczyc, nie bede przez Was zaatakowana ani oceniona, nie dacie mi
glupich rad, po prostu jestescie tu,Halinka, Grazyna,Marionetka, Tilia,Dorota,
Marta, Annubis i Inne Wspaniale Osoby ktorych laczy STRATA TYCH KTORYCH
KOCHALISMY,BEZ KTORYCH TAK CIEZKO ZYC.I niech to forum jest moim kolejnym kolem
ratunkowym, miejscem gdzie nie boje sie byc soba nawet w mojej rozpaczy.

[tilia7]

Karolino, jeżeli taka droga Tobie pomaga to dobrze,naprawdę dobrze i z całego
serca Ci życzę,żebyś dała sobie radę z tym wszystkim.Rozumiem Ciebie wyjątkowo
dobrze, bo jak wiesz,ja też narzeczonego tutaj opłakuję.Napisałaś,że starasz się
na co dzień nie pokazywać ludziom swojego bólu,mimo,że on w Tobie jest, i że
wciąż powtarzasz sobie,że dasz radę.Myślę,że większość z nas na co dzień
postępuje podobnie.Każdego dnia staramy się dać sobie radę.Ja też nie płaczę
cały dzień,pracuję,prowadzę swoją własną małą firmę, nawet zdarza mi się
uśmiechnąć do ludzi.I też robię co mogę,żeby dać sobie radę.Ale to nie zmienia
faktu,że cierpię strasznie,że męczę się z tym wszystkim,że obrazów śmierci nie
potrafię wymazać ze swojej głowy,że miewam koszmary-rzadko na szczęście-ale
miewam, że nieustannie dopada mnie taki lęk,iż mam wrażenie,że już nie wstanę
nigdy albo zaraz zwariuję.I gdzieś te emocje muszą mieć ujście.Tu, na forum,jest
właściwe miejsce na to,żeby dać upust swoim smutkom, poużalać się nad sobą i nad
innymi,rozczulić się,wyrazić swoje wątpliwości i obawy,wymienić
doświadczeniami.Jak się czyta wpisy poszczególnych osób, to widać,że każdy ma
takie lepsze okresy,kiedy dzieli się nadzieją z innymi, i te gorsze,kiedy sam
potrzebuje wielkiego wsparcia.Tu mamy prawo być sobą,okazać ten ból, który w nas
jest,nasz strach o to,czy damy radę.
I każdy ma prawo pisać co czuje.Natomiast,jak pisałam,drażniące są rady "weź się
w garść".Każda/y z nas to wie.Tylko to naprawdę nie zawsze zależy od nas.A są i
takie tragedie,kiedy najpierw musimy same siebie przekonać,że w ogóle mamy prawo
żyć,że mamy w ogóle chęć i siłę,żeby walczyć o siebie.Dlatego rozdrażniły mnie
rady Groszka.Zapalam lampki,wożę kwiaty i kiedy mogę staram się uśmiechać.W
jakiś sposób i to pomaga,owszem.Ale nie na tyle,żeby przestać wyć z bólu i tęsknoty.

[annubis74]

Karolino, jeśli słowa "dam radę" dodają Ci siły i pozwalają mierzyć
się z rzeczywistością to powinnaś je sobie powtarzac jak najczesniej
to Twój sposóbprzeżywania żałoby, Twój sposob na ból do którego masz
prawo
tak jak każda z ans ma prawo do swojego sposobu
wiesz ja kiedyś też myślałam że jestem dzielna, ze wszystkim sobie
poradzę, dziś widzę ze to były maleńkie trywialne problemy a śmierć
mojej Mamy, z którą muszę sobie radzić co dnia, pokazała mi moją
słabość. Codziennie wstaję, zbieram się "do kupy" z kawałków, trwam
dla mojej rodziny. Jest pewnie lepiej niż 2-3 miesiące temu a z
drugiej strony gorzej.

chcę tylko, żeby wrócił..

[kalincia]

chcę tylko, żeby wrócił..
żeby ponownie tu był, przytulił i powiedział "dasz radę" ..

[mocnakrysia]

Im dalej od śmierci mojej mamusi tym gorzej. To prawda jak piszecie że każdy
swoją żałobę musi przeżyć na swój sposób i nie wolno mu w tym przeszkadzać ani
pocieszać w stylu " bierz się za życie". Ja takich ludzi mam ochotę rozszarpać,
lubię jak ktoś jest blisko mnie ,pozwala mi mówić o mojej mamie, czasem pogłaska
mnie, przytuli. Pisząc i będąc na tym forum tak właśnie czuję, waszą obecność,
mogę mówić o mamie do woli a wasze odpowiedzi głaszczą i przytulają.Jest mi w
tej chwili bardzo żle, strasznie za mamą tęsknię, brakuje mi rozmów z nią,nie
mam się kogo poradzić w ważnych sprawach, mama zawsze umiała znaleść jakiś złoty
środek na każdy problem. Koleżanka powiedżiała mi że płacząc i ropamiętując mamę
nie pozwalam jej odejść tak naprawdę. A to nieprawda, mój płacz jest wyrazem
mojej wielkiej miłości do niej. Dobrze że znalazłam to forum, szczęście że
jesteście - wyrozumiałe ,choć tak samo obolałe i skrzywdzone. Pozdrawiam
wszystkich i piszcie ,bo wasze słowa to balsam dla nas tu wszystkich.

[olaopolanka]

Krysiu,mam takze bardzo zle dni, bardzo tesknie za moja Mama,zawsze o tym czasie
buszowalam po sklepach, aby kupic Jej jakis prezent na urodziny,ktore obchodzila
15 stycznia, a teraz moge Jej tylko polozyc swieczke na grob, to mnie kompletmie
rozwala.

[agalt]

Czasem ból i rozpacz są nie do zniesienia... Dla mnie to było
pierwsze Boże Narodzenie bez J. Nie wiem, jak zdołałam je przeżyć.
Kiedy jeszcze mówił, powiedział "to tylko trochę czasu i odległości
włozonej między nas". Ja mu wierzę. I staram się być wdzięczna. Jak
pomyślę, że mogłam go po prostu nigdy nie spotkać, to naprawdę
jestem wdzięczna Bogu za taki dar. Że się spotkaliśmy, że J mnie
kochał. Że ja mogłam kochac jego...
I wiem, że on nie chce, żeby było mi źle. Przysnił mi się zaraz po
pogrzebie. Prowadził mnie jakąś górska ścieżką, potem chciał mnie
wziąć na ręce. Ja sie nie zgodziłam, bo dłonie miał takie wychudzone
jak w ostatnie dni w szpitalu. Powiedziałam, że musimy poczekać, aż
wrócą mu siły. W tym snie wiedziałam, że wrócą choć wiedziałam też,
że nie żyje. A potem powiedział, że mogę go zawsze mieć przy sobie,
kiedy tylko chcę. Rozmawiam z nim i myślę, że mi odpowiada. Ale to
nie zmniejsza tęsknoty, ani poczucia, że ta odległośc i ta ilość
czasu... Czasoprzestrzeń mierzona bólem...
Ciężko...

[mocnakrysia]

Jest mi bardzo żle , ciągle za nią płaczę , czuję się półżywa, życie i wszystko
co robimy jest bez sensu. Dziś mi się też śniła i mówiła ze jej też tam jest
żle. Miałam wrażenie że siedzi obok mnie na łóżku i jest smutna. Kochana mamusiu
gdzie jesteś? Czy moje dalsze życie upłynie w bólu i tęsknocie za tobą? Tobie
jest żle , mnie jest bardzo żle a nie możemy być razem. Już nigdy nie będziemy.

[agalt]

Krysiu kochana,
ja rozumiem, że Twojej Mamie jest źle. Ty tez byłabyś nieszczęśliwa,
gdybys patrzyła na tak wielki ból swojego dziecka i nie mogła mu
pomóc. Ona Cię widzi. Widzi, że cierpisz.
Nie chcę Cię nawracać. Bo nawrócić sie trzeba chcieć SAMEMU. Nikt
tego nie zrobi za nas.
Ale chciałabym, żebyś popatrzyła przez moment na wszystkie chwile,
które spędziłaś z Mamą. Musiała byc wspaniałym Człowiekiem.
Przypomnij sobie Wasze rozmowy, poczucie bliskości, przyjaźni,
poczucie bezpieczeństwa, jaki Ci dawała. To dar mieć wspaniałych
rodziców. Czasem to wielki dar po prostu MIEĆ rodziców. Kuzynka
mojej koleżanki umarła kilka dni po urodzeniu drugiego dziecka. Ten
maluszek pewnie nie rozpacza tak jak my. Ale też nie doświadczy tego
szczęścia, które Tobie było dane i które uważałaś za zagwarantowane.
Kiedy jest mi źle, staram się przypominać chwile, kiedy byłam
najbardziej szczęśliwa. Pewnie, że łzy same płyną. A serce ściska
się z bólu, I ogromnie ciężko żyć ze świadomością, że szczęście mam
już za sobą. Że nigdy nie spotkam innego człowieka tak wielkiej
dobroci, mądrości i łagodności jak J. Ale spotkam J. On by mnie nie
zostawił. Twoja Mama Ciebie też nie. Kiedyś przytulisz się do swojej
Mamusi i obie będziecie szczęśliwe. A na razie muszą nam starczyć
piękne wspomnienia. I wdzięczność dla tych i za tych, dzięki ktorym
je mamy.
Przytulam Cię najcieplej jak umiem
a/