Tato..........

[ok2712]

21.04.2009 zmarł mój kochany tata.
Wczoraj był pogrzeb...
Jak dalej żyć ????????

[maretta111]

Na to pytanie trudno odpowiedzieć, mojego taty nie ma 17 lat a mi do dzisiaj go
brakuje, jedynego brata straciłam w listopadzie ubiegłego roku i boli okrutnie.
Nigdy nie pogodzimy się z odejściem bliskich, uczymy się bez nich żyć, są chwile
kiedy jest ciut lżej, ale ja więcej mam tych smutnych dni. Jest to forum
zachęcam do pisania, mi bardzo pomaga, tu poznałam wiele życzliwych serc, można
powiedzieć że zawiązały się forumowe przyjaźnie, w bólu razem łatwiej. Sama
jestem jak pyłek na wietrze. Przytulam mocno

[krokusek12]

Szczerze współczuję. I rozumiem. Mój odszedł prawie 3 tygodnie temu.
Rak. Ludzie nie powinni tak chorować i się męczyć.

[verona27]

nie ma odpowiedzi na to pytanie....niestety........Moja Mama zmarła nagle na
zator 11 stycznia 2008r.....
Pierwsze dni, tygodnie po śmierci bliskiej osoby są straszne, jestes jak w
jakimś letargu, zlym śnie, non stop myślisz o tej osobie, zadajesz sobie
pytanie: dlaczego Ona? dlaczego mnie to spotyka? niestety na te pytania nie ma
dobrych odpowiedzi. Ja skorzystałam z pomocy psychologa, bralam tabletki, bez
tego nie moglabym chyba normalnie funkcjonować. Teraz po ponad roku nadal jest
ogromna tęsknota, są dni kiedy siadam, biorę Jej zdjęcia i płaczę....to pomaga,
takie wypłakanie się oczyszcza. Niestety nie na długo...

[annmaria]

Wiem co czujesz... Mego nie ma juz rok i osiem miesiecy. Teraz Ci
najtrudiej. Potem bol zmieknie a i Ty nauczysz sie z nim zyc. Ale i
tak myslec bedziesz zawsze zawsze bedziesz tesknic. Dla mnie na
poczatku kazdy dzien byl wyzwaniem wstac cos robic isc do pracy.
Kazdy ruch to byl bol nie tylko ten psychiczny. Teraz a i u Ciebie
tak bedzie nie ma dnia zebym nie pamietala... Czasem lzy same leca.
Pytasz jak zyc... Jak umiesz. To taki czas dla Ciebie czas zaloby
ktory przezyj po swojemu. Najwazniejsze przezyj go nie tlum niczego
w sobie. Jak chcesz plakac to placz jak chcesz siedziec na cmentarzu
to rob to jak nie chcesz tam chodzic to nie chodz. Rob to co czujesz
po prostu. Moze to glupie ale jak ja mialam dosc jezdzilam do lasu i
krzyczalam ile mialam sil. Trzymaj sie wiem ze to glupie glupie
slowa ale przy takiej tragedii nie ma dobrych slow. Pozdrawiam. A

[ok2712]

Dziękuje

[krokusek12]

Nie wiem jak to opisać w stosunku do mojego przypadku.
Zaraz po pogrzebie czułam tak, jakby tata był z nami, a teraz już nie czuję nic.

Czasami łapię się na tym, że myśle o czyms i mówię sobie "zapytam się taty w tej
sprawie", ale zaraz sobie uswiadamiam, że przecież Go już nie ma. Jeszcze pół
roku temu nie przyszło by mi do g łowy, że stanie się coś takiego.

[ciasteczkowy_diabelek]

Przede wszystkim rób to, co dla Ciebie jest najlepsze. Mojego Taty nie ma 5
miesięcy. To nieprawda, że czas leczy rany, bo u mnie jest coraz gorzej.
Tęsknota jest straszna, czasem nie do wytrzymania, ale może to chodzi o dłuższy
czas, np. kilkanaście lat.. Nie wiem.

Musisz żyć. Ja codziennie powtarzam sobie, że Tato by tego chciał. Chociaż teraz
żyję na pewno dla Mamy, ale wierzę, że kiedyś znowu zacznę żyć dla siebie.

To, co mi pomaga, to dostrzeganie Taty zbliżeń. Np. proszę go, czy nie mógłby
pospieszyć autobusu, na który czekam, albo proszę Go by dzisiaj zaświecilo
słoneczko i wiesz co? Tak się dzieje. O co tylko poproszę Tatę, On to robi. Nie
chcę nadużywać tego, dlatego staram się ograniczać, ale dzięki temu wiem, że
Tatuś jest ze mną i mnie nie opuścił. Tylko Jego ciała nie ma, ale ja czuję, że
jest caly czas przy mnie. Teraz Mama jest w podróży i poprosiłam, aby czuwał nad
nią. Wierzę, że teraz jest przy Mamie.