cos za cos - do eksperta

[aggu]

Mam taki problem z moim niespelna 5-latkiem...

Staramy sie wzmagac dobre zachowania i postawy, itp, itd, duzo
poczytalismy, praktykujemy, nagradzamy zamiast karac, wydawalo by
sie - sposoby mamy dobre i cele szlachetne. Do tej pory działało bez
zarzutu.

Od kilku miesięcy mały przechodzi jakiś okres buntu (może to być
odreagowywanie przedszkola, gdyz jest w grupie ze starszymi o rok
dziecmi) - chce stawiac na swoim, wykloca sie, ciezko z nim dojsc do
kompromisu, choc kiedys nie bylo problemem usiasc z nim spokojnie,
porozmawiac i dojsc do wspolnego rozwiazania. Teraz to, jak go
traktujemy (wydawaloby sie, pozytywnie) wraca do nas odwrocone do
gory nogami. Ale do rzeczy:

Sa sloneczka i chmurki, z przewaga sloneczek, jest chwalenie,
pozytywna motywacja. Maly zaczal to chyba odbierac na zasadzie "jak
bede grzeczny, to bede mial to i to". Barter. Teraz, w troche
trudnym dla niego okresie, chcac postawic na swoim (w naprawde
blahych sprawach) coraz czesciej zaczyna stawiac nam warunki "dobra,
zjem kotleta, posprzatam klocki, ubiore sie sam, JESLI Wy zrobicie
to i to..." Od paru dni slysze czasem tekst "Ty tu nie rzadzisz".
Agresji zadnej nie przejawia, jest spokojnym i bardzo zdolnym
dzieckiem. Oczywiscie, nie ustępujemy mu, po czym przychodzi
obrażony z tekstem "Nie będę Cię kochał do końca życia".

Nie wiem tak naprawdę, jak reagować. Staram się tłumaczyć, że to
jednak ja jestem rodzicem i liczę, że samo przejdzie;) Nie ma
jakiejś strasznej tragedii, ale zaczyna denerwować mnie jego
postawa...Szczególnie, że obok jest młodsza córka - istny anioł
ziemski ;)

Pani Justyno - jak powinnam reagować na jego "stawianie warunków"?
Jestem stanowcza, tłumaczę, obstaję przy swoim, ale to nie mija, a
wręcz się nasila... Czy może być tak, że on w przeszkolu jest tym
najmlodszym i najsłabszym emocjonalnie (jest bardzo wrażliwym
dzieckiem, wpływowym, uległym wobec innych dzieci) i na nim dzieci
wymuszają pewne zachowania, a w domu on to chce przełozyć na mnie?

Pozdrawiam

[jotde3]

coraz czesciej zaczyna stawiac nam warunki "dobra,
> zjem kotleta, posprzatam klocki, ubiore sie sam, JESLI Wy zrobicie
> to i to..."

fajnie :) targuj sie :) np.
1)niezjem kotleta -kotlet trafia do lodówki lub zajmuje sie nim
zaraz tata a zostanie Ci tylko kartofel :)sprawdzone :)))
2)nieposprzątam klocków - wywale ci ulubioną zabawke ( wybieraj te
durne ;)
3)nieubiore sie sam - niewezme cie do parku następnym razem.
( jednak tu w krytycznej sytuacji (spieszycie sie gdzieś) może
sie klapak przytrafić ,bo to moment na pokazanie kto tu rządzi ;)

[jola_ep]

> 2)nieposprzątam klocków - wywale ci ulubioną zabawke ( wybieraj te
> durne ;)

Bez sensu, związek żaden. Wystarczy zwyczajnie załadować rzeczy, które są nie posprzątane, z komentarzem na spokojnie: "rozumiem Cię, masz za dużo do sprzątania, schowam te klocki do pudła na szafę/wyniosę do piwnicy na tydzień/dwa". Albo - można z tego pudła wyciągnąć zabawkę raz na tydzień (lub rzadziej, wedle umowy), pod warunkiem, że odda tam inną. W ten sposób mniej zabawek do sprzątania i ogranięca.
Albo - umożliwić łatwe sprzątania (pudła, pudełka), a dodatkowo szczególnie na początku uatrakcyjniać tę czynność, nawet zamieniając ją w zabawę :)
Sprawdzone.

> 3)nieubiore sie sam - niewezme cie do parku następnym razem.

Dlaczego następnym? Nie ubierze się, nie idzie teraz. Zresztą świat się nie zawali, jeśli od czasu do czasu pomożemy pięciolatkowi się ubrać: na przykład jest ranek, dziecko jest jeszcze senne. W innym czasie zwykle nam się nie śpieszy i możemy poczekać. Przy odrobinie sprytu da się nawet tak zorganizować to pomagania, że dziecię będzie wolało samo ;) (np. wesołe łaskotki nieporadnej mamy ;) )
Chyba, że dziecko notorycznie domaga się pomocy przy ubieraniu. Moje zwykle chętnie uczyły się samodzielności (co wymagało ogromniej cierpliwości na początku), ale potem od czasu do czasu chciały czuć się "zopiekownane", więc zwykle im w tym trochę pomagałam.

Sprytem i odpowiednim podejściem można osiągnąć więcej niż karami. Albo inaczej - kary lepiej działają, gdy oprócz nich zadziałamy u podstaw dziecięcego problemu: jeśli nie lubi sprzątać - ułatwmy mu to itp.

Pozdrawiam
Jola
> sie klapak przytrafić ,bo to moment na pokazanie kto tu rządzi ;)

Moje bez klapsów wiedziały, kto rządzi.

[jotde3]

jola_ep napisała:

> > 2)nieposprzątam klocków - wywale ci ulubioną zabawke ( wybieraj
te
> > durne ;)
>
> Bez sensu, związek żaden. Wystarczy zwyczajnie załadować rzeczy,
które są nie p
> osprzątane, z komentarzem na spokojnie: "rozumiem Cię, masz za
dużo do sprzątan
> ia, schowam te klocki do pudła na szafę/wyniosę do piwnicy na
tydzień/dwa". Alb
> o - można z tego pudła wyciągnąć zabawkę raz na tydzień (lub
rzadziej, wedle um
> owy), pod warunkiem, że odda tam inną. W ten sposób mniej zabawek
do sprzątania
> i ogranięca.

ma krutkie nogi ,bo na podłodze mogą sie znajdować zabawki które są
bawione ;) aktualnie z przypadku i schowanie ich bedzie nieskuteczne
i ubawi twoje dziecko .oczywiście jeśli znajdują sie tam jego
ulubione ( trzeba kapować które to ;)) to super . do pudła :) (
zapomniałem że "do pudła" a nie " wywalanie " bo to szkoda ale tak
mi sie napisało.



> > 3)nieubiore sie sam - niewezme cie do parku następnym razem.
>
> Dlaczego następnym? Nie ubierze się, nie idzie teraz.


to oczywiste. miałem na myśli sytuacje że musimy gdzieś z dzeciem
iść ( nie do parku a np. do lekarza)


> > sie klapak przytrafić ,bo to moment na pokazanie kto tu rządzi ;)
>
> Moje bez klapsów wiedziały, kto rządzi.

zażartowałem a Ty dyskutujesz ze zdaniem wyjętym z kontekstu ?
bez sansu.

[jotde3]

dodam jeszcze że często trzeba ustąpić np. jeśli niechce sprzątać
TERAZ a bałagan może jeszcze troche potrwać -niech trwa. może nawet
twórzmy takie sytuacje z których to przy targowaniu sie z nami
dziecko wyjdzie zwycięsko.

[jola_ep]

> ma krutkie nogi ,bo na podłodze mogą sie znajdować zabawki które są
> bawione ;) aktualnie z przypadku i schowanie ich bedzie nieskuteczne
> i ubawi twoje dziecko

Tym bardziej należy je schować. Dlaczego ubawi? Przecież ja nie robię tego z zemsty, tylko dbam o porządek.

Pozdrawiam
Jola

[jotde3]

jola_ep napisała:

> > ma krutkie nogi ,bo na podłodze mogą sie znajdować zabawki które
są
> > bawione ;) aktualnie z przypadku i schowanie ich bedzie
nieskuteczne
> > i ubawi twoje dziecko
>
> Tym bardziej należy je schować. Dlaczego ubawi? Przecież ja nie
robię tego z ze
> msty, tylko dbam o porządek.

w sumie racja :)

[mskaiq]

Mysle ze sama nauczylas go zasady "cos za cos", bo nagrodzanie to
nic innego tylko "cos za cos".
On sie rozwija i zaczyna rozumiec na jakiej zasadzie dziala swiat
wokol niego. Probuje te zasady wdrazac w zycie a kiedy to nie dziala
czuje sie pokrzywdzony i reaguje emocjonalnie.
Napisalas ze oczywiscie nie ustepujemy mu, dzialajac w taki sposob
uczysz go aby nie ustepowal wam rowniez.
On nie jest w stanie sie przeciwstawic otwarcie ale moze pojawic sie
wiele emocji, najpierw wyrazanych stwierdzeniem "nie bede cie kochal
do konca zycia" a pozniej nie wyrazanych wcale albo wyrazanych
bardzo gwaltownie prowadzacych do konfrontacji. Oba te zachowania
moga prowadzic do wielu patologii.
Serdeczne pozdrowienia.

[tylkotroche]

Sa sloneczka i chmurki, z przewaga sloneczek, jest chwalenie,
pozytywna motywacja.

Osobiście zawsze byłam temu przeciwna. Nie stosowałam u siebie w
domu. Raczej starałam się motywować na bieżąco.
Np. "Wiesz co, po tej godzinnej awanturze o sprzątanie nie mam
najmniejszej ochoty sie z toba bawić, bo chcę odpocząć w ciszy.
Trzeba było posprzątac wcześniej, to byłby czas i checi na zabawe."

"Lekcje już zrobiłeś? To super! No to biegem do samochodu, jeszcze
po zakupach zdażymy na lody!"

tak jak ktos napisał : takie słonka/chmurki uczą, że coś za
coś. "Byłem grzeczny, są słoneczka - zarobiłem na lody i muszą
być"

[tylkotroche]

Tak mi się przypomniało :
Ja starałam się wykazywać nieuchronność pewnych rzeczy np:

Słuchaj : doba ma 24 godziny i wiecej miec nie bedzie, moje siły tez
maja swój limit. Bedziesz sprzatał zabawki 2 godziny w krzykami to
nie bedzie czasu ani sił na przyjemności, zrobisz co trzeba szybko i
sprawnie; zostanie wiecej czasu a rozrywki. A zabawki i tak muszą
zostac sprzatniete. Ty wybierasz sposób.

[aggu]

dzieki, dziewczyny

w sumie to chyba za duzo chcialam napisac w watku - sloneczka byly
kiedys, jak dzieci byly mlodsze i bardziej rozumialy pismo
obrazkowe, teraz juz tak nie dzialamy.

Generalnie postepuje dokladnie tak, jak napisala tylkotroche i jola-
ep, naprawde sie staram tego nie schrzanic... Ale tak czy siak, co
rowniez wynika z Waszych rad, pojawia sie "jesli Ty, to ja...", to
jest nie do unikniecia jesli dziecko ciagle sie stawia... Jesli sie
nie ubierzesz, nie pojdziesz na spacer, jesli nie posprzatasz
zabawek, to je schowam, itp... Dziwi mnie to o tyle, ze on wiedzial
od dawna, gdzie sa granice i jakos nie przypuszczalam, ze bedzie je
badal od nowa i to w taki sposob szantazysty, i to non stop...

Przyklad z dzisiaj: wychodzimy z basenu, super byl poranek, super
poplywalismy, przy wyjsciu z basenu jest kiosk.
maly: mamo, prosze, kup mi lizaka
ja: nie, kochanie, teraz jedziemy na obiad, ale jesli po obiedzie
dalej bedziesz mial ochote na lizaka, to Ci dam, bo mamy w domu.
maly: zjem obiad, jak mi kupisz lizaka TERAZ. jak nie, to nie zjem.
ja: powtarzam to, co juz powiedzialam
maly: nie lubie Cie! nie bede Cie kochal do konca zycia!
No mozna sie posikac, nie?;) myslalam o tym ostatnio duzo i dochodze
do wniosku, ze to po prostu kolejny etap testowania, bo juz dawno
bylo spokojnie ;) Tylko najbardziej mnie denerwuje to "jesli Ty, to
ja..." i odwrotnie oraz szantazowanie, kto tu bedzie kogo kochal, a
kogo nie...

mskaiq chyba kompletnie nie zrozumiala problemu... do patologii to
moze prowadzic uleganie szantazom 5-latka, ktore pojawiaja sie na
kazdym kroku. Nie lubie Cie, nie kocham Cie - to nie hasla wymawiane
pod wplywem negatywnych emocji wzbudzonych przeze mnie, tylko
wyrazenie wkurzenia, ze mama tanczy teraz do jego melodii, bo mu sie
teraz tak uwidzialo. Owszem, on teraz uczy sie, na jakich zasadach
dziala swiat, ale to rodzice ustalaja zasady w rodzinie, a nie
dzieci.

[Gość: tylkotroche]

jak mi kupisz lizaka TERAZ. jak nie, to nie zjem.

No to nie zjesz. Jesz dla siebie a nie dla mnie .
I obiadu nie dawać aż poprosi.
Z pewnoscia bedzie ostatni raz kiedy bedzie probował zaszantażować
jedzeniem.

Dziecko bardzo zaprzyjaźnionej rodziny bylo pod moja opieką i
usłyszałam , ze poniewaz kazałam posprzać razem z moim pokój, to ZA
KARE ona nie zje obiadu.

Oczywiście jakiekolwiek jedzenie dostała dopiero jak mnie
przeprosiła - ale wtedy miała 10 lat a nie 5.

[verdana]

Niepotrzebnie wdajesz się w dyskusję i pozwalasz szantazowac. Na
groxbe "Jak nie kupisz lizaka, to nie zjem obiadu" jedyna prawidłowa
odpowiedź brzmi "A to nie jedz. Mnie nie zalezy, to nie ja będę
głodna". Wydaje mi się, ze zbyt emocjonalnie reagujesz na "Nie
kocham cię", przez co dziecko zyskało calkiem niezła broń - wie, jak
Cie zmartwić. Na to najlepiej w ogóle nie reagować, a jeśli to nie
możliwe odpowiadać "Aha", jakby Cie to kompletnie nie interesowało.

[scher]

aggu napisała:

> mskaiq chyba kompletnie nie zrozumiala problemu...

Mskaiq jest facetem, trollem, nie ma własnych dzieci i w znakomitej większości przypadków nie rozumie nic albo bardzo mało. :)

[aggu]

hehe, dzieki za wytlumaczenie :)

[justyna_dabrowska]

Radziłabym zachować troche doroslego dystansu i nie brać wszystkiego tak osobiście:)

Jesli ktoś mówi że nie chce zjeśc obiadu, rozsądna reakcja jest - to zapraszam
na kolację.

Mam wrażenie, że chce Pani wymóc posluszeństwo. Ja bym odpusciła - zreszta tak
jak Pani robi. A syn mówi, że nie kocha bo jest zły. Ma prawo byc zły. Mozna
powiedzieć: o, widze że jesteś zły. I już. Tyle. (A to bardzo dużo). Syn poczuje
sie widziany, zrozumiany, zaakceptowany i w dodatku nauczy się, że to coś co go
trochę rozsadza od srodka to sa zwykle, ludzkie uczucia.
pozdrawiam
jd

[aggu]

ale fajny watek o targowaniu sie zrobil - mam nadzieje, ze troche
potrwa ;)

Pani Justyno - uswiadomila mi Pani chyba moj najwiekszy problem /
blad i az poczulam sie lzejsza. Ja daze do posluszenstwa, co z gory
jest bezsensowne, bezcelowe i prowadzace tylko do nerwow.
Przedstawialam mu zawsze konsekwencje jego wyborow, ale chyba
wyczuwal w tym moje nerwy i wszystko dawalo w leb. Od paru dni
odpuscilam - przedstawiam konsekwencje bez zadnych emocji i reakcje
sa niebywale!!! :)

[ula-lo]

Moja niespełna 5-latka zachowuje się tak samo jak opisany w tym wątku chłopiec.
Toćka w toćkę. ;)
Jak reagować na: "Ty nie rządzisz w tym domu!!!" (zaraz po tym leci albo
"zrobiłaś mi przykrość" albo "nie będę cię kochać" - ale to nie problem, radzimy
sobie z tym)?
Tzn.: Jak nauczyć 5-letnie dziecko, dać mu do zrozumienia, że są sprawy, o
których samo nie może decydować, a także, że są sprawy bezdyskusyjne i - co
chyba najtrudniejsze - że rodzic może postawić warunek (to nieszczęsne "jeśli",
czego unikam, raczej staram się tłumaczyć DLACZEGO np. nie może pić słodkiego
soku jak grzeje się obiad, a po obiedzie - proszę bardzo etc.), ale nie będzie
spełniał rozkazów (sic!) dziecka? TZn. - że 5-latek powinien być posłuszny
(wcale nie ślepo), ale w drugą stronę nie ma symetrii? Moja mama mówi do wnuczki
ostro: ty masz słuchać dorosłych, bo jesteś dzieckiem, a nawet, czego nie lubię
"dzieci i ryby głosu nie mają" - ale nawet do mnie takie hasła nie trafiają,
choć przecież rozumiem, o co chodzi...
Jak nauczyć przedszkolaka, że to rodzic decyduje o większości spraw domowych, a
nie dziecko?

[ula-lo]

Podniosę. Może ktoś wróci do tego wątku -?

[mera73]

Mogę napisać Ci, jak wygląda to z mojej strony. Mam synka, który
niebawem skończy pięć lat. I takich sformułowań też używa, raz
częściej, raz rzadziej. Z tym, że to nie jest dla nas "problem"
przez duże "P". Niech sobie mówi np. "ja tu rządzę" albo "nie będę
cię kochał", przecież JA i tak wiem, kto tu rządzi i że będzie mnie
kochał :)Traktuj to jako wyraz nagłej, nieopanowanej emocji, a nie
stanu rzeczywistego, który czymś Tobie zagraża. Ja w ogóle nie
kontynuuję dyskusji po takim "nie będę cię kochał, nigdy", ani nie
każę się przepraszać. Jak mówi, że czegoś nie zrobi - to niech nie
robi, ale za to ja nie zrobię czegoś tam dla niego... Jeśli kwestia
jest baaardzo ważna i zwyczajnie musi coś zrobić - to go zmuszę.

[mama303]

ula-lo napisała:

> Jak nauczyć przedszkolaka, że to rodzic decyduje o większości
spraw domowych, a nie dziecko?

Swoim podejściem. Choćby nie wiem co mówiło moje /bardzo
przemadrzałe i pyskate ;-) dziecko/ to w sprawach ważnych postawie
na swoim i to bez zbednych dyskusji. Zdarza mi sie ucinać dyskusję
która do niczego nie prowadzi, zdarza mi sie powiedziec ostro "Ty mi
tu warunków stawiac nie będziesz moja droga". Poprostu w niektórych
sprawach nie ma dyskusji z dzieckiem i już.

[aggu]

jak miło słyszeć, że inne niespełna 5-latki mają takie same problemy
życiowe:)))

mama303, oczywiście, że w niektórych sprawach nie ma dyskusji z
dzieckiem, ja też ucinam temat, czasem ostro odpowiadam, ba, nawet
czasem wybucham. Ale wątek zaczęłam dlatego, że mały nie stawia
się "w niektórych sprawach", tylko non stop, po prostu 24 na dobę!;)
Wydaje mi się, że pytanie ula-lo dotyczyło również właśnie takiej
sytuacji - rodzic, który od rana do wieczora musi ucinać dyskusje,
lub ostro odpowiadać, cały czas udawadniać, że to on jest rodzicem,
w końcu ma tego dość, chciałby jakos miło i konstruktywnie z
dzieckiem porozmawiać. A tu się nie da! Bo obraza, szantaż
emocjonalny, itp, itd... Czasem czuję się jak ssman, który "odpiera
każdy atak" począwszy od kwestii podstawowych po opisanego
lizaczka...

pozdrawiam ;)

[mama303]

Moge poradzić tylko jedno. Swoje nerwy i emocje miec na
postronku /meliska np./, nie wybuchac, nie denerwowac się, nie
przejmować szantażami emocjonalnymi malucha. Ataki ignorować,
bzdurme dyskusje ucinać. Dobrym sposobem jest obracanie fochow w
żart, odwracanie zupełnie uwagi od sedna sprawy.
I powtarzać sobie jedno: TO JEST MAŁE DZIECKO i nie wymagac zbyt
wiele madrości i rozsądku lub konstruktywnych rozmów na poziomie.
Czasem zbyt wiele naprawde wymagamy mądrości od maluchów!!