Problem z czterolatkiem

[aga8377]

Mam problem z moim czteroletnim synkiem. Obraża osoby, które przebywają w jego
otoczeniu. Wyzywa babcie, dziadków a i nam, rodzicom często się obrywa.
Tłumaczenia,że tak nie wolno nie pomagają. Nie potrafi normalnie odpowiedzieć
na zadane pytania, pyskuje a kiedy zwrócę mu uwagę denerwuje się i często płacze.

[mariuscho]

Mój synalek już bardzo dawno temu próbował wyzywać ludzi dokoła (łącznie z nami)
ale z pomocą Boską udało nam się to obrócić w żart i szybciuśko przestało to być problemem, jednak u czterolatka to brzmi jak jakaś forma układania się jak najwyżej w hierarchii rodziny, a dalej społecznej. Obrócenie tego w żart raczej nie pomoże,a całkowite wyplewienie jest nie możliwe, bo taka prawdopodobnie jest obecnie jego potrzeba i możesz, a najlepiej wspólnie z mężem, jedynie (tak mi się wydaje) łagodzić objawy, lub pomóc mu zmienić formę.
Co do reakcji dzieci na zwracanie uwagi sam chciałbym się dowiedzieć, bo nasz prawie czteroletni Kacper zachowuje się wręcz identycznie, dodając do tego flegmatyczny ruch ręką w powietrzu jakby odganiał niewidzialnego bazyliszka, co niestety skutkuje niekiedy puszczeniem nerwów u mnie, zaś pyskowanie występuje jako piskowanie, czyli pyskuje nie używając słów, a pisków i czym więcej na temat tego pyskowania mówimy tym bardziej synal pyskuje.
Życzę CI dużo siły i pozytywnej energii.
Pozdrawiam

podciągam....

[kurdkowa]

Mam podobną sytuację z moją 3,5 letnia córką. Pyskuje i zdarza jej się , choć
sporadycznie obrazić jakiegoś członka rodziny, mówiąc" głupi jesteś" lub coś w
tym stylu. Szczególnie pozwala na to sobie w stosunku do osób, z którymi często
przebywa. Poza tym jest jedyną wnuczką moich rodziców i oni ją uwielbiają, ale
jej odzywki do dziadka w szczególności bywają przykre..."nie lubię Cię', nie
kocham", "nie dam buzi" "jesteś niegrzeczny,...głupi" etc. Dodam, że potrafi
się wspaniale bawić z dziadkiem, który poświęca jej każdą wolną chwilę, bawi
się z nią, czyta, rozmawia... Nie wiem czemu się tak dzieje...do drugiego
dziadka nie odzywa się w ogóle, wręcz jest oniesmielona, ale on praktycznie nie
zwraca na nią uwagi, nie bawi sie z nią, w ogóle rzadko się z nim widzi.
Możliwe, że córka czuje się bezpiecznie z pierwszym dziadkiem i dlatego tak
sobie pozwala??? Wieczorem często mówi, że go kocha i twierdzi, że tylko sie z
nim tak "denerwowała...". Mała też stosunkowo często, będąc np. na spacerze i
widząc przechodzące (w szczególności dziewczynki, chłopców darzy większą
sympatią chyba...) mówi:" nie lubię tej dziewczynki", " ona nie może miec tej
lalki", " ona nie może się na mnie patrzeć". Zastanawiam się czy to norma w tym
wieku, czy mam już wyraźnie sygnalizować jej, że takie zachowanie jest nie do
przyjęcia??