lęki 5-latki

[agulinek2002]

Mam problem z moją 5-letnią córeczką. Zaczęło się zupełnie
niewinnie, gdzieś w kwietniu tego roku. Agatka zaczęła się bać
burzy. Każda większa i ciemniejsza chmura wywołuje w niej lęk że
zaraz będzie burza, że coś się nam stanie. Na nic się zdają
tłumaczenia, że jest bezpieczna, że deszczyk musi padać. Potem
doszły lęki o mamę i tatę. W zasadzie nie mogliśmy nigdzie wyjść
wieczorem, bo Agatka dostawała histerii, że jak ktoś z nas wyjdzie z
domu to na pewno coś złego się nam stanie. Teraz problem dotyczy
przedszkola. Ucho córki zamienia się w istny radar. Ściąga wszystkie
informacje które wokół niej się "gromadzą" A to że chłopcy bawią się
w roboty, a to że z piasku budują wulkany itp. Potem płacze że ona
tak nie chce bo te wulkany wybuchną czy roboty zrobią coś złego.
Ostatnio kolega z przedszola powiedział Agacie że pójdzie na
złomowisko, zbuduje czołg i zniszczy ziemię. Chyba ze 2 godziny jej
tłumaczyłam że tak nie może być, że taki chłopczyk nie da rady
zbudować czołgu i setki innych argumentów. W końcu jakoś się dała
przekonać. W zasadzie każdą zaszłyszaną informację (czy to w domu,
czy kdziekolwiek indziej) przerabia na "swoje potrzeby" i tak jakby
się "nakręca" wywołując w sobie lęki, z którymi czasem trudno jest
walczyć. Zaznaczam, że córka nie ogląda agresywnych bajek, nie
straszymy jej też niczym. Obawiam się o jej zdrowie psychiczne bo
czasem te lęki przeradzają się w histerie które trudno "zdusić".

[justyna_dabrowska]

W miare jak dzieci rosna boja się różnych rzeczy:
dziecko roczne i dwuletnie:
· głośnych dźwięków (wycie karetki, grzmot, trzaśnięcie
drzwiami)tajemniczych hałasów (odgłosy zza ściany, szum wiatru,
łomot na dachu)przestawienia mebli w mieszkaniu, przeprowadzki,
ciemności, cieni,nieznanych miejsc,zwierząt, zwłaszcza dużych (koń,
krowa)nieobecności rodziców
trzylatek:
czarownic i potworów
starych, dziwnie wyglądających ludzi
włamywaczy i złodziei
ciemności (intensywniej niż dwulatki)
samotności w domu
wszystkich zwierząt (nie tylko dużych)

czterolatek:
tajemniczych odgłosów
dzikich zwierząt
wieczornych wyjść rodziców z domu
ciemności
burzy
(pojawiają się lęki nocne, zrywanie się z łóżka z płaczem)

pięciolatek:
złych ludzi, pijaków
ugryzienia, kopnięcia skaleczenia przez zwierzę
bólu i skaleczenia
ciemności
wieczornych wyjść rodziców z domu
(strachy są bardziej realistyczne i konkretne)

sześciolatek:
tajemniczych wyobrażonych zdarzeń (wizyta czarnej pumy w
kuchni)
odgłosów
duchów, upiorów
samotności
zgubienia się (np. na spacerze)
wieczornych wyjść rodziców z domu

Trzeba to uznać a potem ukoić, utulić. Cóż - mały człowiek ma dużą
wyobraźnie i dlatego się boi...
Potem z czasem uczymy sie z tym lękiem sobie radzić w miarę jak nasz
rozum rośnie w siłe, powodzenia

JD

[agulinek2002]

Dziękuję za odpowiedź, jednak wyczywam w córce jakieś
nieprawidłowości. Czytałam na forum że strachy to coś normalnego i
mija, ale zachowanie córki wzbudza nie tylko mój niepokój. Zarówno w
gronie rodziny jaki i znajomych są osoby które mówią "musisz coś z
tym zrobić, bo to nienormalne żeby ona się tak bała". No to byłam u
psychologa. Porozmawiał z Agatą i stwierdził że to jest OK, ale ona
u Niego była całkiem inna niż jest na codzień. Boję się żeby te lęki
nie pozostawiły jakiegoś śladu na psychice dziecka...