awantury przy odrabianiu lekcji

[Gość: alina]

Moja 7-letnia córka w tym roku zaczęła naukę w szkole. Na początku jak to u
dziecka bywa wszystko się podobało wszystko było ciekawe ale powoli emocje
zaczęły opadać i z dnia na dzień odrabianie prac domowych staje się przykrym
obowiązkiem zawsze kończącym sie awanturą i płaczem dziecka. Sytuacja niestety
powtarza sie często i jest nie miłe dla całej rodziny która na zmianę stara
sie pomagać w odrabianiu lekcji. Staraliśmy się oczywiście spokojnie rozmawiać
z dzieckiem że to ona najwięcej na tym traci a przy tym wprowadza niespokojną
atmosferę w domu.Powoli tracimy pomysły i ochotę na współpracę z dzieckiem
podczas gdy jej samej też mało zależy na nauce. Wiem że to od nas należy
zainteresowanie dziecka nauką ale w przypadku kiedy dziecko zniechęca sie i
nas przy każdej okazji trudno trwać w takim przekonaniu!

Proszę Panią Psycholog o konkretną poradę w naszej sprawię .

[verdana]

Moge Ci poradzić konkretnie - choc metoda jest nieco drastyczna.
Nie rodzina chodzi do szkoly, tylko corka - i to jej obowiazkiem
jest odrabianie lekcji. Nie odrobi - pójdzie z nieodrobionymi.
Porozmawialabym z nauczycielka o tym problemie, poprosila o
zwracanie uwagi dziecku, gdy lekcji nie zrobi.
Nie jest wykluczone, ze dziecko nie chce odrabiac lekcji, bo np.
wymagacie od niej tych lekcji perfekcyjnie odrobionych - poprawiania
skoro źle zrobi, napisania jeszcze raz, jak wyszło nieładnie czy się
pomylila, pouczacie, zwracacie uwagę. Tego dzieci nie znoszą.
Zdecydowanie lepsza lekcja odrobiona tak sobie (a nawet źle) i
samodzielnie, niż w asyscie, doskonale, ale z płaczem.
Trzeba tez pamiętac, ze odrabianie lekcji w pierwszej klasie nie
powinno trwać dlużej niż pół godziny, sporadycznie trzy kwadranse. O
ile odrabiacie te lekcje dłużej, dziecko niemal na pewno się
zbuntuje, bo jest zmęczone.

[Gość: alina]

dziękuję ze radę Wszystkie te uwagi tj. są już "odrobione" ponieważ wszystko to
wiem. Nie zmuszamy córki do odrabiania i nie trzymamy jej na siłę przy pracy
domowej. I nie chcemy wcale żeby to było zrobione idealnie.Rozmowa z Panią
skończyła sie na pogłaskaniu dziecka po główce i wypowiedzeniu przez Panią
słów- Oj mała nie chce żeby Pani było przykro! Rada niesamowita!!!! ://

A moim zdaniem zostawienie dziecka 7-letniego samego z lekcjami czy też
pozwolenie mu na nie odrobienie lekcji nie jest dobrym wyjściem ponieważ
przyzwala mu sie od samego początku edukacji na leserstwo które nie popłaca w
szkole.

[nchyb]

> A moim zdaniem zostawienie dziecka 7-letniego samego z lekcjami
czy też
> pozwolenie mu na nie odrobienie lekcji nie jest dobrym wyjściem
ponieważ
> przyzwala mu sie od samego początku edukacji na leserstwo

Moim zdaniem toniejest pozwalanie na leserstwo - a nauka, że samemu
ponosi sę konsekwencje swoich czynów. Czyli - nie odrobisz lecji -
dostaniesz jedynę - mama będzie zła, smutna, zmartwiona - mnie cię
nagroda...

> leserstwo które nie popłaca w
> szkole.

leserstwo nie popłaca, to fat. Ale nauczenie dzieca, ze to mama
odpowiada za odrobienie dzieca lekcji - jeszcze bardziej nie popłaca.

Mam wrażenie, że widzisz tu tyo czerń i biel, a nie dostrzegasz
złotego środka. Czyli nie rzucanie na głęboą wodę i brak zupeły
zainteresowania lecjami dzieca. Nie. Złoty środe. Pomoc w razie
potrzeby, od czasu do czasu przejrzenie zeszytów, ale przy tymnaa,
ze to dziecko ma o lecjach pamiętać i że to jego najbardziej sprawa.
Bo to ono będzie wiedziedzieć, ono ędzie mieć dobre wyniki, ono
będzie mieć nagrody, lub ono będzie mądrą odpowiedzialną
dziewczynką. A nie jego mama.
Bo jeżeli całowicie przerzucisz na siebie (rodzinę) odpowiedzialność
za lecje dziecka, to moze nie wychowasz lesera, ale masz spore
szanse wychować nieodpowiedzialne dzieco, które nie usi pamiętać o
lekcjach i innych ważnych sprawach - bo od tego przecież ma mamę...

Czyli - tak wiem, nudna jestem, ale złoty środek...
Pozdrawiam

[justyna_dabrowska]

Ja bym tę sprawę pozostawiła dziecku. To ona musi wziąc na siebie
odpowiedzialnośc za szkolne obowiązki...i ponieśc konsekwencje ich
zaniedbywania. Niestety nie znam innej drogi wdrażania dziecka.
Nie odrabiałam nigdy lekcji z żadnym z moich dzieci....
Czasem przynosiły pały ale to im było z tego powodu głupio a nie
mnie....
Oczywiście jak prosiły mnie o pomoc to pomagałam znaleźć jakieś
xródło czy pomagałam cos powycinać ale tylko tyle. Szkoła to sprawa
dzieci. A od zachęcania do niej jest nauczyciel. Rodzic i tak ma
wystarczająco duzo na głowie:)

pozdrawiam
JD

[pukomte]

A co zrobić jeśli delikwent ma lat 14 i żadną karą nie jest dla niego smutek
mamy z powodu kolejnej jedynki i który odmawia odrabiania lekcji, bo po co?
Zostawiony sam sobie przynosi kolejne jedynki i wcale nie jest mu głupio.

[Gość: verdana]

14-latek nie powinien uczyc się po to, by mama nie byla smutna... To
nie jest dobra motywacja. Uczenie się dla zadowolenia rodziców na
pewno nie przyniesie sukcesu.
Mozna raczej zastanowic sie, dlaczego synowi nie chce sie uczyć, czy
nie umie (bardzo prawdopodobne), czy w ramach buntu wykorzystuje
swietną mozliwość, by zrobić matce na złość, czy po prostu wszedł w
wiek dorastania, w ktorym niektorym dzieciom bardzo trudno jest się
skupic - czwgo szkoła kompletnie nie uwzglednia.
A poza tym - czy syn przynosi jedynki wyłacznie, czy tez czasem
trafi mu się jedynka? Bo to zasadnicza róznica.
Akurat to, ze dziecko odmawia odrabiania lekcji jest dla mnie
calkowicie zrozumiałe, z kazdym dzieckiem bardziej. Ilość pracy
domowej i poziom trudnosci zniechęciłyby czesto świętego. Nie mówiac
już o tym, ze 3/4 zadań domowych niczemu nie słuzy i pobieganie w
tym czasie na podworku jest zajeciem bez porownania bardziej
tworczym.

[pukomte]

Ten 14 latek to syn mojej siostry. W podstawówce jeden z najlepszych uczniów,
test na zakończenie napisał najlepiej z klasy, a w gimnazjum totalne olewajstwo.
Teraz jest w 2 kl., pierwszą zakończył z trójami i nawet jednym dop.
Wychowawczyni się tym zainteresowała i wzywała moją siostrę do szkoły, żeby
zapytać co się w domu dzieje niedobrego, że ma tak złe oceny. A w domu nie
dzieje się nic złego. Nie jest szczególnie zbuntowany, to nie typ osoby
młody-gniewny, raczej po cichu przeżywający problemy.
Czy nie umie? Nie umie, bo się nie uczy, aczkolwiek podesłany do mnie na
korepetycje okazuje się całkiem rozgarnięty w temacie. Tylko nie ma ochoty do
nauki. Nie będzie uczył się słówek z ang., bo po co? Zadanie dom. odrobi, ale po
wielu napominaniach, bo inaczej nie zajrzy do zeszytu. Jedynka - no to co? Nie
ma samych jedynek, ale określiłabym to - czasami trafi mu się dobra ocena.
I jak go zmotywować?

[verdana]

Chcesz prawdy prosto w oczy?
Tak naprawde nie da się dziecka zmusić do nauki. Prywatnie wcale się
nie dziwię, bo program gimnazjum jest, cóż nieciekawy i
przeładowany.
Same tróje to jeszcze nie powód do rwania szat. Bardzo wiele dzieci
ma gorszy rok czy dwa. Wielu doroslych też, ale dorosli latwiej to
sobie wybaczaja - gorzej pracuje, bo mam klopoty w domu, bo jestem
stale zmęczony, bo... Dziecku nie wybacza się nawet gorszego
miesiąca...

[pukomte]

Gdyby to były tróje to jeszcze było by OK. Od początku roku minęło półtora
miesiąca, a sypie mu się jedynka za jedynką. Chłopak jest niegłupi i szkoda,
żeby powtarzał klasę. Coś mi się wydaje, że kieruje nim obawa, żeby koledzy nie
nazywali go kujonem. Nie wiemy jak do niego dotrzeć.

[Gość: basia]

Mój syn (15 lat) mimo kontroli, mimo próśb i gróźb, mimo mojego
płaczu i mojego smutku nic sobie z tego nie robił, tzn. tak mi się
wydawało. Ale teraz wydaje mi się, że on przechodził prawdziwą
gehennę, do której w dużej mierze przyłozyłam się przez swoją
nadopiekuńczość. Mój syn doskonale kamuflował się w temacie szkoły i
niepowodzeń z nią związanych, sprawiał wrażenie, że nie zależy mu na
niczym i na nikim. Teraz jestem wręcz pewna, że to był taki swoisty
sposób przetrwania. Dzięki temu forum i przede wszystkim Verdanie,
która tu często zagląda, zmieniłam swoje nastawienie i nabrałam
dużego dystansu do spraw związanych z lekcjami i szkołą. Fakt, że
sama skończyłam niestety u psychiatry z diagnozą nerwicy lękowej,
może i przepisane leki trochę mnie hamują, ale w domu w końcu nie ma
afer a propos złych ocen. Wiem, że syn jeszcze nie nabrał do mnie
100-procentowego zaufania, bo przeważnie nie mówi o tym co dostał w
szkole, ale i tak nastąpił przełom, bo mój Piotrek mówi co dzieje
się w szkole, że są zapowiedziane jakieś klasówki, itp. Zaczęliśmy
bardzo dużo ze sobą rozmawiać. Widzę też, że powoli zaczyna mu
zależeć na ocenach, bo był niezadowolony, że dostał -4 z fizyki z
klasówki. Mam nadzieję, że ta zła passa powoli się odwraca i że taki
przełom nastąpi również w przypadku Twojego syna. Trzymam za Was
kciuki!

[modonia]

Ja nie puszczałaby dziecka na żywioł pt. nie się samo nauczy odpowiedzialności
(bo można sie tego nie doczekać, a zaległości rosną.) Każde dziecko jest inne.
Mój starszy syn wymagał kontroli i odrabiania z nim lekcji. W zasadzie dopiero
na studiach zaczęło mu zależeć na dobrze pozdawanych egzaminach. Gdybym go nie
podpierała w róznych sytuacjach to jego kariera pewnie skończyłaby się szkołą
zawodową. Młodsza córka jest inna, radzi sobie w miarę możliwości sama. Rady
typu niech sobie dziecko radzi samo wsadziłabym do lamusa. Mozna tak mówić w
momencie gdy nie chodzi o własne dziecko. Powinnaś wykazać maksimum
cierpliwości, i przede wszystkim nigdy podczas nauki nie podnosić głosu, nie
mówić no coś ty, to przecież łatwe (dla dziecka nie jest łatwe.) Niech z
dzieckiem pracuje jedna osoba (chodzi o przyzwyczajenie się córeczki do sposobu
tłumaczenia), nie karać i trochę pokazać że się lekceważy słowa typu nie będę
sie uczyła bo...., tylko robić swoje. Jeżeli Ty jej nie pomożesz to prawda jest
taka, że nikt tego nie zrobi.

[verdana]

odrabiałas z dzieckiem lekcje do matury???
Rozumiem, ze można pomoc w odrabianiu lekcji - gdy mlody czlowiek
sobie z czyms nie radzi. Mozna dawać korepetycje. Mozna, ale tylko o
ile się ma świętą cierpliwość, uczyć czegoś, czego dziecko nie
rozumie samemu. Rozumiem tez, choc naprawde nie popieram,
kontrolowanie. Natomiast systematyczne odrabianie lekcji z mlodzieżą
uwazam za nieporozumienie - bo w większosci wypadkow oducza sie
dziecko odpowiedzialnosci za to co robi. W zamian uzyskuje się
lepsze oceny - a to nie sa wartosci tego samego kalibru..

[monia.147]

Zupełnym nieporozumieniem według mnie jest argument typu ;ucz się bo
mamie będzie smutno,przykro gdy przyniesiesz jedynkę;Wyobrażcie
sobie jak to dziecko musi się czuć! takie stawianie sprawy to jest
jak stawianie pod ścianą.Mój syn w tym wieku też histeryzował przy
odrabianiu lekcji.Zacisnęłam zęby i teraz (jest w 5 tej klasie) uczy
się już sam.Wcale nie było łatwo,do dziś zresztą pytam sie go co
wieczór ;lekcje odrobione? ,jesteś spakowany?;
7 lat to jeszcze małe dziecko ,które nie poradzi sobie samo z
odrabianiem lekcji(oczywiście są wyjątki)Nie ma jeszcze wyrobionego
nawyku uczenia się z dnia na dzień,Słabo też orientuje się w tym,że
nieodrobione lekcje to póżniejsze konsekwencje.Niedawno przedszkolak
a teraz same obowązki
Gdy ja chodziłam do szkoły rodzice tłumaczyli mi;uczysz sią sama dla
siebie,by więcej wiedzieć ,mieć w życiu lepiej;
Dziś śmieję się ,że może i więcej wiem ale czy mi lepiej?Zawsze się
nad tym zastanawiam gdy widzę dawnych znajomych z podstawówki,którzy
ją z ledwością skończyli ale;ściągają; auta z zagranicy i wiedzie im
się o niebo całe lepiej niż mi..
Staraj się też przy córce nie rozkładać na czynniki pierwsze każdej
słabszej oceny,każdego niepowodzenia.Mój syn też żle zaczął ten rok
szkolny,martwiłam się bo sypała się dwójka za jedynką.Starałam się
nie okazywać mu tego ,że mnie to martwi,zachęcam i już jest dużo
lepiej.
Kuba się śmieje z haseł typu ;Ucz się ucz ,bo nauka to potęgi klucz;
i dopowiada;a jak się będę dużo uczył to będę miał dużo kluczy i
zostanę wożnym;:))

[modonia]

Źle mnie zrozumiałaś, nie odrabiałam lekcji z dzieckiem do matury. W klasie 8
szkoły podstawowej kontrolowałam czy się nauczył. Jakbym tego nie zrobiła to
lekcje byłyby odrobione na 3. Jak zadałyby egzamin do liceum gdybym liczyła na
jego odpowiedzialność. Może uważasz że nie są to dobre metody, ale u mnie dały
oczekiwany efekt. Syn w chwili obecnej studiuje i to z całkiem niezłymi
wynikami. Chodzi o to, że większość dzieci nie planuje tak dalekowzrocznie. Żyją
chwilą obecną. Zresztą co tu wymagać. Czytałam w zeszłym roku w Wiedzy i Życiu,
że wg najnowszych badań przeprowadzonych bodajże w Anglii mózg ludzki osiąga
pełną dojrzałość w wieku ok 22 lat. Pozdrawiam

[modonia]

Łał. Oczywiście to człowiek może osiągnąć dojrzałość,natomiast mózg pełny
rozwój. Zdarza się.

[verdana]

Moze to traktowanie dorosłych jak dzieci powoduje, ze mozg coraz
później osiąga dojrzałość? Czy tez rozwój?
Argument, ze syn radzi sobie z nauka na studiach - to nie jest dobry
argument, ponieważ najprawdopodobniej poradziłby sobie na nich, jako
czlek inteligentny tak czy inaczej. Natomiast uzaleznienie od opinii
mamy w czasach licealnych wydaje mi sie nienajlepszym pomyslem.
mój syn, dla ktorego trójki były przez parę lat ocenami pożądanymi
wybiera się w przyszłym roku na studia doktoranckie.

[Gość: modonia]

badania nie ja przeprowadzałam tylko grupa naukowców i to jet wynik ich pracy
naukowej, a nie moja prywatna opinia.
Pozdrawiam it gratuluję tak uzdolnionego syna, ale wg. rozkładu normalnego
większość stanowią nie dzieci wyjątkowo uzdolnione.

[verdana]

Dojrzałość mózgu nie oznacza niemożności przyswajania wiedzy, ale
raczej podejmowania pewnych decyzji - i jakos nie bardzo w to
wierze, bowiem w historii ludzkosci najpowazniejsze decyzje
podejmowali ludzie znacznie mlodsi 9wczesnie wybiera się zawod,
kiedyż w tym wieku większość dziewczat miala męża i dzieci) - i nie
widac, aby to w czymkolwiek ludzkosci zaszkodziło... Uczeni mówia
tez, ze pierwsze dziecko nalezy miec między 18 a 22 rokiem życia - i
czy naprawde w dzisiejszych czasach nalezy się do tego stosowac?
Program szkoly nie jest przeznaczony dla dzieci wyjarkowo
uzdolnionych - nie mowiąc już o tym, ze na studia to jednak raczej
powinni iść uzdolnieni.

[modonia]

Artykuł czytałam w zeszłym roku. Z tego co pamietam, nie chodziło o zdolności
uczenia się, lecz o inne funkcje, a mianowicie:zdolności połączenia ze sobą
działania i skutków tego działania. Teoretycznie młodzi ludzi wiedzą jaki efekt
przyniesie dane działanie, lecz nie jest to tak do końca prawdą. Nie pamiętam co
jest tego przyczyną. Nie powiem Ci tego jednoznacznie. Musiałaby przewertować
cały rocznik Wiedzy i Życia. Pozdrawiam

[modonia]

www.madredziecko.com/index.php?site=artykuly&did=2&aid=68
to jest adres tego artykułu
A to ten konkretny urywek. sam art jest zresztą bardzo ciekawy.

Młodzieńczy zakręt

Inne badania dowiodły, że dojrzewanie jest to specyficzny czas, w którym mózg
pracuje zupełnie inaczej. Dr Sarah-Jayne Blakemore z University College w
Londynie porównała pracę mózgów dorosłych i nastolatków za pomocą rezonansu
magnetycznego. O wynikach tych badań pisaliśmy we wrześniu. U młodych ludzi
bardzo aktywny jest zakręt skroniowy górny, pierwotny obszar mózgu. Z kolei u
ludzi dorosłych wyjątkowo dużą pracę wykonuje kora przedczołowa. Jest to
najbardziej "ludzki" obszar mózgu, ukształtował się w procesie ewolucji
stosunkowo niedawno. Jego zadaniem jest podejmowanie skomplikowanych decyzji.
Kora przedczołowa dojrzewa dopiero w trzeciej dekadzie życia człowieka.

Takie wyniki sugerują, że nastolatkom trudniej jest przewidywać konsekwencje
swoich zachowań. Potwierdzają to wyniki doświadczeń psychologicznych.
Eksperymenty psychologów z Uniwersytetu Emory wykazały, że nastolatki
przedkładają niewielką nagrodę, którą mogą dostać natychmiast, nad nagrodę dużo
większą, ale na którą musieliby czekać dłuższy czas.
Wiek podwyższonej skłonności do ryzyka

Naukowcy z tego samego uniwersytetu pokazali, że w okresie dorastania szczury,
podobnie jak ludzie, skłonne są do dużego ryzyka. Znów oznacza to, że typowe dla
nastolatków zachowanie ma trwałe fundamenty biologiczne. Rodzice dorastających
dzieci powinni pamiętać, że mózgi ich pociech są inne.