nerwy

[Gość: patrycja]

Dzień dobry. Chciałam zapytać o to jak najlepiej zachować się, gdy trzylatek
wariując bez reszty z rówieśnikiem zaczyna robić głupotki, które mogą skończyć
się źle. Zwracanie uwagi nawet kilkakrotne nie pomaga a zakończenie zabawy
przez rodzica kończy się histerią. Z reguły jestem opanowaną mamą i zachowuję
się spokojnie. Są jednak czasem takie momenty i takie zachowania mojego
trzyletniego synka, że nie wytrzymuję i krzyknę na niego lub nerwowo
wyprowadzam go do jego pokoju, natomiast klaps(jestem przeciwniczką) zdarza
się może raz na pół roku. Zawsze tego żałuję i przepraszamy się nawzajem z
synkiem. Moje pytanie to, czy za wszelką cenę tłumić nerwy i nic po sobie nie
pokazywać, czy może dać do zrozumienia dziecku, że nadużywa cudzej
cierpliwości, i że może się to skończyć nieprzyjemnie?

[Gość: Ejka]

Ja dotąd starałam się tłumic nerwy i zachowac spokoj za wszelką
cenę. Na ogół się udaje. Ale nie jestem pewna, czy w każdej sytuacji
jest to dobre rozwiązanie. W końcu my, rodzice, także mamy prawo do
różnych uczuc. A ich tłumienie może się w końcu skończyc jakimś
niekontrolowanym wybuchem wściekłości, którego możemy potem długo,
długo żałowac...
Dlatego czasem nazywam głośno swoje uczucia: jestem
zła/zdenerwowana/smutna/sprawia mi to przykrośc etc. Moja córka,
także trzyletnia, rozumie doskonale, co oznaczają te słowa. I czasem
daje jej to do myślenia. Na przykład: ten okropny bałagan sprawia,
że jestem zła i nie mam ochoty się bawic! I tak dalej...
Na ogół działam jednak zgodnie z zasadą: złe zachowania ignorowac,
dobre - zauważac, w ten sposób je wzmacniając. W każdym razie,
trzylatki to trudny orzech do zgryzienia, i bywa z nimi cięzko...
W sytuacji, którą opisujesz na początku, ja zareagowałabym szybciej
chyba - zwróciłabym uwagę, a potem przerwała zabawę.