kropidlo5
04.06.17, 18:48
Jest to dla mnie ciezka sytuacja, gdyz jest 'na styku'.
Od lat rodzice zala sie na siebie do mnie nawzajem, co samow sobie jest dla mnie niekomfrotwe, jednak szczytem jest to, ze oboje (choc bardziej matka) oczekuja mojej 'interwencji', proboja wmanipolowywac w poczucie winy 'ze nic nie robie choc widze' itp.
Problem numer jeden jest taki, ze nie da sie nic zrobic, bo kiedys probowalem. Wlasne 'terapie' pomijam i tlumaczenia, proponowalem rozwod albo terapie malzenska. Ale widac wola gonic kroliczka.
Problem numer dwa jest taki, ze oni wydaja sie byc przekonani, ze obowiazkiem moim jest byc ich mediatorem- a nawet nie mediatorem, ale adwokatem, bo- istne kuriozum- oboje uznaja za stronniczosc bycie neutrealnym. Tzn.- jak za mna 'nie obstajesz' to jestes przeciw mnie.
Nie potrafie przetlumaczyc im, ze sa dorosli, i ze moja niechec do ingerencji to nie jest wrednosc czy obojetnosc, tylko normalna sprawa, bo po pierwsze nie od tego jestem, po drugie to dla mnie emocje negatywne, trzy- mam swoje zycie i prawo sie na nim koncentrowac, a nie zyc ich zyciem. Nie rozumieja nic.
A ostatnio w ogole matka wymyslila sobie, ze ja jako syn powinienem wziac ojca do siebie zeby mieszkal u mnie przez jakis czas, bo ona chce od niego odpaczac. Pomijam, ze nie mam ku temu warunkow, ale gdybym nawet mial- czy to normalna propozycja, ze jeden rodzic upycha drugiego 'po dzieciach' bo sie z nim nie dogaduje?
Pomijam, ze ich podejscie bylo takie, ze jak najszybciej z dou rodzinnego won i pracowac, bo przeciez dorosli ludzie sami musza sie utrzymywac radzic sobie, czy bylem bezrobotny czy na skraju bezdomnosci- na starcie niezaleznego zycia, ze emigrowalem- nikogo to nie obchodzilo.
A tutaj nagle pojawiaja sie pomyslu tego typu- gdzie dorosli ludzie, malzenstwo, wciagaja mnie w swoje trwajace od 45 lat problemy, wymagaja, bym swoje zycia poswiecal dla uciszania ich ciaglych awantur.