pomoc dzieciom w ustabilizowaniu i dorosłym życiu

[anbull]

czy rodzice powinnni czuć się zobowiązani do pomocy swoim dorosłym
dzieciom w stanięciu na nogi? Zakładam, że rodzice mają możliwości
ku temu.

Czy Waszym zdaniem dorosłe dziecko może czuć "zawód" jeżeli rodzice
nie wykazują chęci do pomocy w uzyskaniu przez nie stabilizacji.

Pewnie trudne pytanie bo bardzo ogólne.
Jestem ciekawa opini.

[marzeka1]

Co dzieci rozumieją przez stabilizację? Oczekują,że na start dostaną mieszkanie,
samochód i doładowanie konta? tylko dlatego,że rodzice mają?
Wiesz, uważam, że dzieci powinny dostać ode mnie wędkę (czyli dobre
wykształcenie), a nie rybę.

[verdana]

Nie jest to pytanie, na ktore można odpowiedziec "ogolnie". Wszystko
zalezy tu od konkretnej sytuacji, od kontaktow w rodzinie, od
sytuacji rodzicow i dzieci.
Z jednej strony widze tu bezczelne żądania typu "mama ma duże
mieszkanie, to niech nam odda i kupi sobie kawalerkę", z drugiej
dzieci bardzo zamożnych rodzicow, ktore nie moga zalozyć rodziny, bo
nie stac ich na wynajecie kawalerki - i to nie dlatego, ze nie chce
im się pracować...

[burza4]

verdana napisała:

> Nie jest to pytanie, na ktore można odpowiedziec "ogolnie".
Wszystko
> zalezy tu od konkretnej sytuacji, od kontaktow w rodzinie, od
> sytuacji rodzicow i dzieci.
> Z jednej strony widze tu bezczelne żądania typu "mama ma duże
> mieszkanie, to niech nam odda i kupi sobie kawalerkę", z drugiej
> dzieci bardzo zamożnych rodzicow, ktore nie moga zalozyć rodziny,
bo > nie stac ich na wynajecie kawalerki - i to nie dlatego, ze nie
chce > im się pracować...

nie bardzo rozumiem - uważasz, że rodzice powinni pomóc założyć
rodzinę komuś, kogo nie stać na jej utrzymanie? bo sami wytężoną
pracą coś osiągnęli?

bo do tego rzecz się sprowadza. Nie przesadzajmy, że 2 pracujące
osoby nie stać na wynajęcie kawalerki, bo młodzież z bogatych domów
raczej edukacji na podstawówce nie skończyła, a skoro na wynajęcie
stać np. recepcjonistkę z salonu kosmetycznego, to ich tym
bardziej.

według mnie jak najbardziej można odpowiedzieć ogólnie - nie,
rodzice nie muszą dzieciom pomagać stanąć na nogi. Moja córka może
dostać mieszkanie, ale nie dam go jej póki się nie przekonam, że
poradziłaby sobie i bez mojej pomocy. Jeśli ma ochotę zaprzepaścić
swoje szanse na godziwe życie albo związać się z nieudacznikiem -
niech na pomoc nie liczy.

[verdana]

tak. Jesli mają przyzwoite, porzadne, pracowite dziecko, ktore np.
marzy o tym, by byc wybitnym chirurgiem i zarabia grosze na stazu,
albo jest poczatkującym naukowcem i robi doktorat( miesiędznie ok.
1000 zł, w humanistyce moze dorobić jeszcze z 700 na pół etatu - bo
calego miec nie wolno). Slabo się orientujesz w zarobkach w
niektorych zawodach.
I to nie dlatego, ze "trzeba', ale dlatego,że niektorzy rodzice -
wyobrax sobie - jakos nie potrafia cieszyć sie z nowego samochodu i
wycieczek zagranicznych do Brazylii, wiedzac, ze cięzko pracujace
dziecko ma do wyboru albo przestac jeść, albo zrezygnować z
ukochanej pracy, albo np. zrobić skrobankę. Jesli potrafia w tej
sytuacji cieszyć sie z tego, ze ich stać na luksusy - prosze bardzo.
Mnie by to jakoś nie cieszyło... cieszyłoby mnie bardziej szczęście
dziecka - ale co kto lubi.
Rozumiem, ze Ty decydujesz, kto jest odpowiednim mężem dla corki i
przy pomocy pieniedzy zamierzasz regulować jej życie - dostaniesz
córko mieszkanie - tylko wtedy jesli zrobisz to, co mamusi się
spodoba i wyjedzesz za faceta, ktorego mamusia uzna za odpowiedniego.
Wiesz, rozumiem jeszcze, ze można dzieciom w ogóle nie pomagac. Ale
Ty po prostu usilujesz przy pomocy kasy szantazować corke i kierować
jej doroslym życiem. Dla mnie - najgorszy możliwy wariant, skrajnie
toksyczny. lepiej już nic jej nie dawaj i daj zyc jak chce...

[anbull]

Dajesz dziecku wędkę, ale mimo wszystko sobie samodzielnie nie radzi
w życiu. I co, na sfinasowaniu studiów Twoja pomoc się kończy, czy
np. jesteś w stanie pojeździć jeszcze 3-4- lata swoim starym autem i
dać dziecku nieoprpcentowaną pożyczką i pewne bezpieczeństwo, że jak
straci prace odroczysz mu spłatę udzielonej pożyczki, a nie będziesz
ślepo egzekwować jak komornik?

[miacasa]

My skorzystaliśmy podczas budowy domu z takiej właśnie pomocy i faktycznie w
ciągu 5 lat spłacania pożyczki jeden raz nie mogliśmy oddać miesięcznej raty ale
na to rodzice się zgodzili wychodząc z propozycją udzielenia pożyczki i nie było
problemu (gdy mieliśmy dodatkowe dochody spłacaliśmy większe raty). Dla
niektórych pieniądze są narzędziem kontroli, podajesz mało szczegółów, trudno
ocenić z czym mamy do czynienia.

[anbull]

miacasa napisała:

> My skorzystaliśmy podczas budowy domu z takiej właśnie pomocy i
faktycznie w
> ciągu 5 lat spłacania pożyczki jeden raz nie mogliśmy oddać
miesięcznej raty al
> e
> na to rodzice się zgodzili wychodząc z propozycją udzielenia
pożyczki i nie był
> o
> problemu (gdy mieliśmy dodatkowe dochody spłacaliśmy większe
raty). Dla
> niektórych pieniądze są narzędziem kontroli,

oj niestety, smutna prawda!!

> podajesz mało szczegółów, trudno
> ocenić z czym mamy do czynienia.

akuratnie scenariusz z pożyczką wyśymliłam. Nie chce pisać i odnosić
się bezpośrednio do swojej sytuacji, tylko tak ogólnie myślę nad
sprawą, czy rodzice powinni czuć się zobowiązani do pomocy dorosłym
dzieciom?

[miacasa]

no chyba nie powinni czuć się winni, litości dla biednych rodziców, idealnie
jest gdy pomoc wychodzi z potrzeby serca rodziców ale w życiu różnie to bywa
(bywają dzieci - krwiopijcy i rodzice - kukułki)

zmieniam pytanie-jakie wyrzeczenia dla dorosłychDz

[anbull]

Jakie wyrzeczenia dla dorosłych dzieci jesteście w stanie ponieść?
czy postawicie na szali, obniżycie częściowo, swój komfort życia, by
podnieść komfort życia swoich dzieci?

[verdana]

Obniżę nawet dramatycznie. Bo to wolę.
Spłacam dlug zaciągniety u swych rodziców.

[verdana]

Precyzujac dokładnie.
Nie zamienilam wlasnego mieszkania na wieksze, tylko kupilam synowi
kawalerkę.
Nie bede wydawala kupy kasy na ubrania czy wycieczki zagraniczne,
skoro corka nie bedzie przyzwoicie zarabiała jeszcze przez pare lat,
bo chce pisac doktorat.
Nie zadlużę sie jednakze po uszy, by jej także kupić mieszkanie...

[burza4]

anbull napisała:

> Jakie wyrzeczenia dla dorosłych dzieci jesteście w stanie ponieść?

zależy od sytuacji i od tego jakiego rodzaju jest to potrzeba, z
czego wynika.

> czy postawicie na szali, obniżycie częściowo, swój komfort życia,
by > podnieść komfort życia swoich dzieci?

nie, chyba że obniżenie mojego standardu życia byłoby w minimalnym
stopniu. Nie widzę powodu, co więcej - uwazam to za niewychowawcze.
Przykładowo - mogę dołożyć do kupna samochodu, jesli będę widzieć że
moja córka na to ciężko pracuje i oszczędza. Ale nadal - dołożę, a
nie kupię, choć to żaden problem.

Tego, co się dostało na pstryknięcie palców się nie szanuje.

[jagoja]

Uważam, że rodzice powinni pomóc - jeśli mogą. Ja dostałam od moich
Rodziców mieszkanie, jestem im za to dozgonnie wdzięczna. Dzięki
temu dziś mam swój dom - kupiony bez kredytu, bo miałam od czego
zacząć. Byc może dzięki temu - po 11 latach wciąz dobrze układa mi
się w małżeństwe ;-). Nigdy nie musiałam mieszkać z teściami,
zamieszkałam z przyszłym mężem przed ślubem (bo miałam gdzie).

[marionaud_1]

Przyznaję, że to dziwnie postawione pytanie. Co to znaczy "czuć się
zobowiązanym" w relacjach z najbliższymi osobami. Albo jest
wspólnota rodzinna, kochasz swe dzieci i wtedy po prostu chcesz się
dzielić z nimi wszyskim, cokolwiek masz i sprawia ci to radość i
satysfakcję. To nie ma nic wspólnego ze zobowiązaniem, raczej z
radością dzielenia się. Albo też wspolnoty rodzinnej nie ma i
związki z dziemi regulujesz "zobowiązaniami" pytając siebie, jak
daleko chcesz się posunąć w ewentualnych wyrzeczeniach. Jeśli to ta
druga sytuacja, to nikt ci nie poradzi, bo tylko ty ocenisz co
warto, a co nie. I chyba stan posiadania ani wiek dzieci nie mają
tu wiele do rzeczy - to raczej stan uczuć rozstrzyga.

[kicia031]

ja otrzymalam wiele omocy od swojej rodziny, podobnie jak moja matka od swojej
matki...
Teraz moj 16-letni syn ma juz zapewnione mieszkanie, podejmuje kroki by rowniez
zapewnic mlodszemu lokum na start zyciowy...

Dla mnie to normalka - pay it forward - tak sie robi w mojej rodzinie.

[kajda28]

ja otrzymuje dużo pomcy od rodziców, przede wszystkim zawsze wiem że
mogę na nich liczyć finansowo- od dwóch lat jestem sama z 2 dzieci,
ostatnio po raz pierwszy pożyczyłam od nich pieniądze, pralka mi
padła. Ale pewność że gdyby coś to mogę liczyć jest b. ważna.
Dołożyli się na mieszkanie w którym mieszkam, obecnie pilnują dzieci
jak jestem w pracy. Na tą chwilę uważam że mogę na nich liczyć- a z
mojej strony próbuje jak najmniej od nich wymagać i chcieć.

To wszystko zależy od tego czy rodzice chcą pomagać, i jeżeli dzieci
nie żyją w skrajnej nędzy to w sumie nie mają takiego obowiązku .
Ale niektórzy sami z siebie czują taką potrzebę, czasami krzywdząc
swoje dzieci :(

[izabeladrozd]

mysle ze pomagac powinni jesli dziecko nie jest leserem pokaluje ze warto pomoc
bo wsumie to co to za radosc z zyia jezdzic drogim autem wycieczi restauracje a
dziecko nie ma np. gdzie mieszkac lub za co sie uczyc yak to chyba postepuja
egoisci

[marianka_marianka]

kicia031 napisała:

> ja otrzymalam wiele omocy od swojej rodziny>

Ja również. I jestem moim rodzicom wdzięczna. Dzięki ich pomocy mogłam przejść na tzw "swoje" bez jakichkolwiek kredytów.
Myślę, że w kochającej rodzinie na porządku dziennym jest chęć pomagania sobie wzajemnie, bez licytowania.
Łatwiej jest żyć wiedząc, że są ludzie na których zawsze możesz polegać, ale taka jest chyba "rola" najbliższej rodziny...

[aiczka]

Myślę, że w każdym wypadku jest to kwestia indywidualnych odczuć i filozofii
rodziców. Niektórzy mają bardzo surowe poglądy na temat "dochodzenia do
wszystkiego samemu", inni sami skorzystali swego czasu z pomocy rodziców i źle
by się czuli nie wyposażając w zamian swoich dzieci. Myślę, że nie ma powodu do
deprecjonowania żadnej z tych postaw.
Oczekiwania dzieci to trudny temat. Wszyscy się zgodzą, że niewłaściwe jest
występowanie wobec rodziców z roszczeniami, zwłaszcza nie przystającymi do ich
sytuacji finansowej, pretensje typu "wszystkim kolegom rodzice kupili mieszkania
a wy mnie nie kupicie?" albo "moi rodzice kupili nam samochód a jego rodzice
tylko jakieś badziewne garnki".

W niektórych sytuacjach jednak odczucia tego rodzjau mogą po prostu powstać,
jeśli pozostaną niewypowiedziane, to trudno ludzi za nie potępiać - jeśli z
czyichś obserwacji wynika, że ludzie w podobnej sytuacji finansowej wspomagają
dzieci w jakimś-tam stopniu, to może mimo woli oczekiwać tego samego od swoich
rodziców. Mogą być także skutkiem błędu rodziców, którzy np. zawsze zapowiadali
dziecku przekazanie mu połowy gospodarstwa, mieszkania po babci, starego
samochodu przy zakupie nowego itp. a potem zmienili zdanie albo zmusiły ich do
tego okoliczności.

Samo proszenie o pomoc nie jest niczym dziwnym/nagannym - to raczej normalna
rzecz w rodzinie. Powinno się jednak prosić/pytać w sposób umożliwiający odmowę,
brać pod uwagę możliwości i chęci rodziny.
Jest różnica pomiędzy prośbą o zajęcie się dziećmi jeden dzień, pożyczkę,
odsprzedanie wymienianego samochodu po cenie trochę niższej niż rynkowa itd. a
oczekiwaniem stałego dokładania się do czynszu, kosztownych prezentów, stałego
pełnienia roli opiekunki, sfinansowania połowy mieszkania.

[moreno68]

A co myślicie o sytuacji w której rodzice pomagają tylko jednemu
dziecku?
Dotyczy to mojej przyjaciółki.W momencie ,kiedy wyprowadziła się z
domu do swojego chłopaka ,obecnie już męża,rodzice nigdy nie
pomagali jej finansowo.Dodam,że jej rodzice nie akceptowali partnera.
Wiele razy sami proponowali sami,ze kupią jej do mieszkania
np.kuchnie czy obrączki ślubne,ale nigdy nie dotrzymywali słowa.
Przyjaciółka sama też ich o pomoc nie prosiła.I w zasadzie nie było
tematu.
Inaczej wygląda sprawa z jej 6 lat młodszą siostrą.Rodzice w
tajemnicy dołożyli jej 3/4 do mieszkania, do samochodu,do mebli.
Akceptują siostry męża , na zasadzie- dokładamy i wymagamy.Czyli
musicie robic tak jak chcemy.
Tak sobie czasami plotkujemy czy to jest w porządku?Oczywiście każdy
ma wolną wolę i może robic z własną gotówką co chce.Dodam,że jej
siostra nie jest bezrobotna czy w złej sytuacji finansowej.
Moja przyjaciółka mieszka w mieszkaniu męża , otrzymanym od jego
rodziców .Jej Rodzice zawsze powtarzają ,że może na nich
liczyc.Czasami śmieje się ,że na dobre rady do szybkiego wykoania
napewno;)A najdziwniejsze jest to ,że w Rodzinie opowiadają ile to
im zawdziecza zarówno ona jak i jej siostra.
Co o tym myślicie?Nie mówimy tu o sytuacji kiedy rodzice nie mają
ale właśnie o takim różnym traktowaniu rodzeństwa.

A u mnie sytuacja wyglądała tak,że otrzymałam od rodziców
mieszkanie, za co jestem im dozgonnie wdzięczna.Swojemu dziecku też
kupiliśmy.Na dobry początek.

[aiczka]

Myślę, że w "normalnej" sytuacji, rodzice czuliby się "nie w porządku"
wspomagając jedno z dzieci nieproporcjonalnie w porównaniu z drugim. Ale jest
szereg sytuacji życiowych, które czynią to naturalnym. Jedno z dzieci może być
bardziej niezależne i samodzielne, dużo lepiej zarabiać, mieć szczęście w
interesach itd. - po prostu mniej potrzebować pomocy albo sprawiać wrażenie, że
pomocy nie potrzebuje lub nie chce. Poza tym dzieci miewają różne potrzeby i
czasem mimo chęci trudno jest zrównoważyć "wykładane" środki. Pomiędzy
"wyprawianiem z domu" kolejnych dzieci mija też zwykle trochę czasu i sytuacja i
możliwości rodziców ulegają zmianie.

Myślę, że siostra Twojej przyjaciółki pozostała w bliższych związkach z
rodziną, co zresztą niekoniecznie jest dla niej komfortowe (piszesz o kontroli
rodziców). Zakładam, że wychodziła z domu rodzinnego do mieszkania kupionego
przy okazji ślubu itd. To dało taką naturalną okazję do włączania się w różne
koszta, wspólnego planowania itd.
Tymczasem Twoja przyjaciółka "wyprowadziła się do swojego chłopaka", czyli jak
się domyślam do urządzonego już mieszkania. To taki trochę manifest
niezależności jednak. Trochę dziwne się wydaje występowanie z pomocą dorosłej
osobie, która już "wyszła z domu", jak rozumiem ma się z czego utrzymać itd.
Może nie wygląda to wszystko na "fajne i w porządku", ale też nie jest jakieś
niezrozumiałe i godne potępienia.

[moreno68]

Oczywiście w pełni się z Tobą zgadzam.Mieszkanie jej faceta było w
stanie surowym i przez dłuższy czas spali na materacu z castoramy
tak na marginesie.
Sytuacja rodziców raczej się pogorszyła niż polepszyła, bo jedno z
nich przeszło na emeryturę.
Bardziej chodziło mi o zwrócenie uwagi,że niektórzy rodzice chcą
kontrolowac życie swoich dzieci za pośrednictwem przekazywanych
finansów.Mam też takie przykłady wśród znajomych.
I tu już jest kwestiw wyboru czy lepiej skromie a niezależnie
czy ,,złota klatka ,,.

[anbull]

moreno68 napisał:

> A co myślicie o sytuacji w której rodzice pomagają tylko jednemu
> dziecku?
> Dotyczy to mojej przyjaciółki.W momencie ,kiedy wyprowadziła się z
> domu do swojego chłopaka ,obecnie już męża,rodzice nigdy nie
> pomagali jej finansowo.Dodam,że jej rodzice nie akceptowali
partnera.
> Wiele razy sami proponowali sami,ze kupią jej do mieszkania
> np.kuchnie czy obrączki ślubne,ale nigdy nie dotrzymywali słowa.
> Przyjaciółka sama też ich o pomoc nie prosiła.I w zasadzie nie
było
> tematu.
> Inaczej wygląda sprawa z jej 6 lat młodszą siostrą.Rodzice w
> tajemnicy dołożyli jej 3/4 do mieszkania, do samochodu,do mebli.
> Akceptują siostry męża , na zasadzie- dokładamy i wymagamy.Czyli
> musicie robic tak jak chcemy.
> Tak sobie czasami plotkujemy czy to jest w porządku?Oczywiście
każdy
> ma wolną wolę i może robic z własną gotówką co chce.Dodam,że jej
> siostra nie jest bezrobotna czy w złej sytuacji finansowej.
> Moja przyjaciółka mieszka w mieszkaniu męża , otrzymanym od jego
> rodziców .Jej Rodzice zawsze powtarzają ,że może na nich
> liczyc.Czasami śmieje się ,że na dobre rady do szybkiego wykoania
> napewno;)A najdziwniejsze jest to ,że w Rodzinie opowiadają ile to
> im zawdziecza zarówno ona jak i jej siostra.
> Co o tym myślicie?Nie mówimy tu o sytuacji kiedy rodzice nie mają
> ale właśnie o takim różnym traktowaniu rodzeństwa.
>
> A u mnie sytuacja wyglądała tak,że otrzymałam od rodziców
> mieszkanie, za co jestem im dozgonnie wdzięczna.Swojemu dziecku
też
> kupiliśmy.Na dobry początek.
>



Znam bardzo podobny przykład, braku pomocy córce ze względu na brak
akceptacji jej męża. Ciekawe czy ci rodzice będą oczekiwać na
starość pomocy od starszej córki i jej męża.

[moreno68]

Też się nad tym zastanawiałyśmy przy babskich plotach.Ja uważam ,że
tak.Młodsza siostra ma super układ z rodzicami ponieważ pozwala im
kierować życiem swoim i męża.W odczuciu rodziców mojej przyjaciółki
(mówią jej o tym wielokrotnie wprost) to z nią a szczególnie z jej
mężem jest coś nie tak.Rodzice nie mają sobie nic do zarzucenia
ponieważ z młodszą siostrą mają super układ.Wogóle wyznają zasade,że
rodzina powinna trzymać się razem.Ale na ich warunkach;)
I w moim odczuciu pieniądze są dla nich świetnym narzędziem
kontroli .Przykre takie rodzinne piekiełko.

[kavainca]

Tak, znam takich. Moi tesciowe tak próbują manipulować moim mężem:(
W ostatnim Twoim Stylu jest świetny reportarz na ten temat.
Generalnie to obrzydliwa manipulacja i wystawianie wekslów
emocjonalnych:((((

[kavainca]

Odpowiem na podstawie własnego doswiadczenia.
Moi rodzice zabezpieczyli mnie i moją siostrę w nastepujacy spośób -
dostałyśmy wykształcenie,mieszkania i określoną ilość gotówki.
Dodatkowo, kiedy któreś z nas lub nasi mężowie mieli problemy
zawodowe zawsze pomagali - nie finansowo:)
Nie widzę w tym nic nadzwyczajniego. Jesli ma sie dzieci i ma sie
możliwości, to zapewnienie im godziwego startu jest czymś
najnormalniejszym na świecie.
Dodam jeszcze,że od wielu lat obie jesteśmy samodzielne finansowo i
nie wisimy na rodzicach:)

[kavainca]

I jeszcze...
jak juz nas spłacili (tak to słodko nazwali:)) to powiedzieli,że na
spadek mamy nie liczyć, bo oni zamierząją wszystko przejeździć - i
za to ich kocham:)

[karolina.chonly]

Jesli to faktycznie tylko staniecie na nogi i sa takie mozliwosci to
jaknajbardziej - no chyba, ze pociecha sama nie chce.

[nataliak9]

dla mnie normalne jest, że zamozni rodzice ułatwiają start w
dorosłość swoim dzieciom, w zależności od możliwości jak również to,
że zamożne dzieci ułatwiają trudne zycie emeryta swoim starym
rodzicom też na miarę swoich mozliwosci.
wyjatkiem byłoby jakieś rażące, chamskie zachowanie się względem
siebie.

[zefirekk]

moi rodzice kupili mi działkę, wspomagają finansowo jak jest dołek, i pozwalają u siebie mieszkać podczas gdy nasz dom się buduje - moi rodzice uważają, że skoro mają jakieś pieniądze i mogą sobie pozwolić na pomoc, to logiczne, że to zrobią. Rodzice mojego męża uważają, że skoro wyprowadził się z domu, to tak jakby nie istniał (w sensie pomagania) i ok. Tak się do nich odnosili ich rodzice, i tak teraz oni do mojego męża. Czasem mu przykro, że moi rodzice nam pomagają, a jego mają to gdzieś (mimo, że są zamożniejsi od moich), ale ja uważam, że widocznie mają inne poglądy i tyle.
Dom budujemy taki, żeby jak moi rodzice będą już (odpukać) zniedołężniali, mogli z nami mieszkać i nie martwić się o nic. Tak to chyba działa w normalnych rodzinach. Troszczą się wszyscy nawzajem.

konsekwencje

[burza4]

w kilku wątkach przewinął się motyw kontrolowania, szantażu i
wywierania wpływu na decyzje dzieci.

i tak się zastanawiam - jeśli ktoś chce być niezależny, to nie
oczekuje wsparcia. Dlaczego rodzic musi wspierać dorosłe dzieci,
przecież to jest właśnie przejmowanie odpowiedzialności za ich życie
i ich decyzje?

nie pałam żądzą kontrolowania życia córki, ale z kolei jeśli w moim
mniemaniu dokonuje ona błędnych wyborów - to dlaczego JA mam ponosić
ich konsekwencje (bo "powinnam" pomagać)?

na przykład - wybiera nierokujący finansowo zawód, bardzo pięknie że
ma pasję, ale z mało którego hobby da się żyć. Nie będę tępić jej
wyborów, ale dlaczego miałaby liczyć, że jesli np. ma chęć zostać
nauczycielką i wyjść za kolegę nauczyciela, to ja będę wspierać do
śmierci finansowo ich rodzinę? Ja nie narzucam jej swojego zdania,
nie każę zmienić pracy, męża, ale nie mam też ochoty ponosić
konsekwencji jej życiowych wyborów.

nawiasem mówiąc - lansowanie tezy, że tylko rodzice wypruwający z
siebie flaki do późnej starości zasługują na opiekę dzieci na stare
lata jest znacznie większym przegięciem.

[kavainca]

> i tak się zastanawiam - jeśli ktoś chce być niezależny, to nie
> oczekuje wsparcia. Dlaczego rodzic musi wspierać dorosłe dzieci,
> przecież to jest właśnie przejmowanie odpowiedzialności za ich
życie
> i ich decyzje?
naprawdę nie widzisz róznicy pomiedzy wspieraniam a przejmowaniem
odpowiedzialności?
Uważasz, że ok jest powiedzieć: "pomogę Ci, ale na moich warunkach"?

[burza4]

Widzę różnicę, tylko z obserwacji otoczenia i setek przeczytanych
postów wynika, że "dzieci" nie bardzo widzą.

pomogę jesli widzę sens, przede wszystkim NIE NA STAŁE; moje prawo.
Tylko do tego sprowadza się "na moich warunkach".

Pomogę jeśli ta pomoc będzie miała ręce i nogi i da jakiś wymierny
efekt. Nie mam tylko ochoty ponosić do końca życia konsekwencji
wyborów życiowych mojej córki. PRZYKŁAD - jeśli wybierze sobie
zawód, który praktycznie uniemożliwia godziwe utrzymanie
siebie/rodziny - to ja tego nie neguję, jej święte prawo, tylko
niech mi nie jojczy później że się w ciucholandzie musi ubierać.

Czy powinnam w takiej sytuacji czuć wyrzuty sumienia jadąc na Kubę?
bo mam wrażenie, że część respondentek wyraża jednak pogląd, że
jeśli rodziców stać, to egoizmem jest niepomaganie dzieciom.

Czy do końca życia mam rezygnować z tego, co mi sprawia radość,
wyjazdów, czy dobrego samochodu, bo mojemu dziecku zachciało się
wybrać sobie zawód, w którym pensja przypomina kieszonkowe?

ja jej nie zmuszam do zmiany zawodu, ale niech ONA ponosi
konsekwencje swoich wyborów, nie ja. Niby to oczywiste, ale myślicie
że nie będzie miała żalu np. że rodzice na Karaiby pojechali, a jej
nie stać na wczasy w Ustce?

[verdana]

Nie musisz dziecku pomagac. pod warunkeim, ze bedziesz w stanie
patrzec, jak Twoje dziecko pracuje cale zycie w zawodzie, ktorego
nienawidzi i jest z facetem, ktorego nie znosi. I bedziesz umiala
jednoczesnie cieszyc się przyjemnosciami wlasnego zycia, samochodem
i Karaibami.

[moreno68]

Masz racje.Ja akuratb podałam przykład szantażu emocjonalnego
pt.pomogę Ci na określonych warynkach.Akurat u mojej znajomej tak
było.Nigdy rodziców nie prosiła o pomoc finansową , sami mówili
wprost,że np.pomogą jej finansowo jak zerwie z narzeczonym.Przykra
sytuacja.
Nie zerwała, nie chce pomocy , o nic nie prosi a i tak kontakty ma
delikatnie mówiąc odbiegające od standardów-bo nie podporządkowała
się woli rodziców.
I warto tu wspomniec ,że taka pomoc powinna działac w obie strony .
Nie uszczęśliwiam córki na siłę , nie macham książeczką przed
nosem , nie wypominam danych prezentów i odwrotnie.
Jak w którymś z postów nie szantażuje mamy,że po śmierci ojca chce
ułożyc sobie życie.
Tolerancja dla odmienności to podstawa.

[verdana]

Czyli nawet jesli rodzice maja kasę i mogliby pomoc dziecku - i maja
na to chęć - powinni powiedzieć - wybierz nie taki zawod, jaki
lubisz, ale taki, zebyś miał z tego pieniądze. Bo tylko to się
liczy.
Jest sporo zawodów, ktore daja nawet kasę, ale po pewnym czasie. Nie
rozumiem, dlaczego dla zasady moje dziecko mialoby wybrac zawod
tylko pod kątem tego, ile bedzie zarabiac na poczatku swojej
kariery... No i oczywiscie raczej wyjśc za chama z kasą niz za
ukochanego nauczyciela.

[moreno68]

swięta słowa verdana:)
I czy odracając sytuacje na starośc mamy Rodziców wspierac tylko
emocjonalnie czy też finansowo.Bo jeżeli nie wybrali zawodu
zapewniającego im godziwej emertury ,nie mają określonych
oszczędności na opiekunkę czy lekarstwa to przecież nie wina
dzieci.Mogli lepiej sobie życie ułożyc, może byc bardziej
przedsiębiorczy albo miec lepszego parnera życiowego.
Dla mnie abstrakcja.Ale jeżeli sama postępuje w taki sposób to nie
oczekuje innego postępowania od dziecka.

[burza4]

niech sobie wybiera kogo chce - tylko niech ONA ponosi tego
konsekwencje. Chce być nauczycielem - ależ proszę bardzo. Tylko nie
wiem czemu ja mam za to płacić obniżeniem standardu mojego życia?
akurat zawód nauczyciela nie daje oszałamiających perspektyw, tym
bardziej znając predyspozycje własnego dziecka (wiem, ze wybitną
jednostką nie będzie).

bardzo fajnie mieć dziecko z pasją, takiego zapaleńca. Tylko
chciałam zwrócić uwagę, że na te jego życiowe pasje ktoś inny musi
zarobić... i wg mnie egoizmem jest realizacja swoich pasji kosztem
rodziny, ale co kto lubi.

ja np. wolałabym spędzać czas malując krajobrazy. No ale ktoś musi
zarobić na chleb i dach nad głową, na taki luksus nie mogę sobie
pozwolić. Za x lat chciałabym móc jeździć po świecie, będzie mnie na
to stać, bo latami na to zapracowałam, ale ... uuuups, moje dziecko
wybrało sobie piękny zawód, tylko nie ma co do gara włożyć....

nie mam ochoty żyć w rozdarciu i w poczuciu że tak źle i tak
niedobrze - albo pomogę kosztem własnych marzeń, albo będę żyć w
odium potępienia, bo robię swoje a mojemu dziecku/wnukom przydałaby
się pomoc.

Wybrała - cudownie, moje gratulacje, jak sobie pościele tak się
wyśpi. ONA, NIE JA.

[moreno68]

W pełni się z Tobą zgadzam.Ty wyznaczasz jasne granice i Twoja córka
też ma do tego prawo.
Nie wymagasz od niej więcej niż dajesz.
Nie narzekasz na własną niską emeryturę ,podczas gdy córka zwiedza
Kubę;).I nie oczekujesz pomocy materialnej tylko dlatego,że ją
urodziłaś i wychowałaś.
Wyprowadza się z domu i każdy gra do własnej bramki.I takie
postawienie sprawy jest uczciwe.

[verdana]

Oczywiscie - to jest uczciwe. Chorujesz, nie stac Cie na pomoc
dochodzacą - nie jesz. Bo nie zgromadzilas oszczędnosci, a corka
woli zdecydowanie po wielu chudych latach kupic sobie luksusowe buty
i iść do teatru, niz przynosić Ci zupę. Nie narzekasz też, że z
emerytury nie możesz wykupic lekarstw, a corka kupuje sobie trzeci
samochod.
każdy w rodzinie bowiem powinien wszystko co ma przeznaczać
wyłacznie na siebie i nieletnie dzieci, i nikomu opocz siebie nie
pomagać i nie robic przysług. Tak jest naprawde sprawiedliwie i nie
ma w tym nic zlego.
Milosci tez w tym nie ma.

[moreno68]

Oczywiście ,że nie ma w tym miłości.Ale przynajmniej burza
wyznaczyła jasne granice.Pewnie nie tylko na forum ale i w
życiu.Można się nie zgadzac z definicją takiej rodzinności ale
przynajmniej nie ma nieporozumień.
A wracając do opisanej przeze mnie historii to Rodzice mojej
przyjaciółce nic nie dali(mimo możliwoąci) natomiast mają
oczekiwania,że ponieważ dobrze zarabia powinna pomagac siostrze i na
starośc im .Bo na tym polega rodzinnośc w ich pojęciu.
Tyle,że jak na starcie pomagali finansowo jednej córce a drugiej
nie,to już o rodzinności zapomnieli.Fakt ,że drugiej pomagali
finansowo z tzw.ukrycia;),oficjalnie nigdy nie powiedzieli,że kupili
siostrze mieszkanie.
Nieoficjalnie się wydało kiedy od znajomych chcieli pożyczyc pewną
kwotę ponieważ brakuje im do całej sumy na zakup mieszkania.Ich
pieniądze , ich prawo dysponowania.Tylko uczciwości i jasnego
postawienia sprawy zabrakło.
I dlatego chociaż wybory życiowe burzy nie mają nic wspólnego z
moimi to szanuje ludzi,którzy potrafią jasno określic granice i na
starośc lub w innych trudnych sytuacjach pozostają wierni włąsnym
poglądom.I nie są pijawkami na głowie własnych dzieci;)

[burza4]

to jest właśnie potwierdzenie absolutnie chorego podejścia, które
zakłada, że rodzicowi należy się opieka tylko wtedy jeśli DO KOŃCA
ŻYCIA wypruwa z siebie flaki dla dzieci.

i to jest dla mnie nie do przyjęcia.

rodzicom należy się opieka/wsparcie NIEZALEŻNIE od tego, czy
pomagali DOROSŁYM dzieciom. I moralnie, i prawnie dodam.

Czy wg ciebie rodzic kocha tylko wówczas, jeśli wszystko oddaje
dzieciom, zwalnia je z odpowiedzialności za własne życie, wspiera
finansowo? Oczekiwanie że dziecko samo poniesie konsekwencje swoich
życiowych wyborów jest przejawem znieczulicy rodziców? ciekawe
podejście, zaiste....

[moreno68]

co jesteś w stanie burza w sferze emocjonalnej zaoferowac własnemu
dziecku?
Co jesteś dobrowolnie w sferze materialnej?Bez przymusu z potrzeby
serca.
Czy oczekujesz wsparcia od dorosłego dziecka NIEZALEŻNIE od tego czy
Ty to wsparcie od siebie jako RODZIC dorosłego dziecka dajesz?
Czy to wsparcie jest Ci należne tylko z tego tytułu że dziecko
urodziłaś i wychowałaś?

[verdana]

Czyli dziecko ma ci byc wdzięczne, ze je urodzilas i dalaś jeść? Juz
rozumiem tych mlodych, co mowia, ze sie na swiat nie prosili.
Najpierw chcesz miec dziecko, a potem chcesz, aby Ci sie za to
wywdzieczyli.
Nie maja za co.

[burza4]

Ja niczego od dziecka nie oczekuję, poza tym że wykorzysta swój
potencjał do tego żeby nie wisieć na mnie do końca życia.

ja nie uważam, że jesli rodzice nie pomagają finansowo, niech nie
oczekują na starość pomocy, to ty prezentujesz takie stanowisko.

zwracam jedynie uprzejmą uwagę, że pomoc/opieka rodzicom się nalezy
po prostu dlatego że są rodzicami, tak samo jak dzieckiem trzeba się
opiekować tylko dlatego ze jest dzieckiem. Nie bez powodu
ustawodawcy właśnie tak na to patrzą.

I owszem, dziecko powinno być wdzięczne - za wychowanie/wykstałcenie
i z to co rodzice mu poświęcili przez 20 parę lat. Twoje nie mają za
co być wdzięczne, bo uważają, że im się to należy jak psu buda?

[kavainca]

I owszem, dziecko powinno być wdzięczne - za
wychowanie/wykstałcenie
> i z to co rodzice mu poświęcili przez 20 parę lat. Twoje nie mają
za
> co być wdzięczne, bo uważają, że im się to należy jak psu buda?

Bardzo Cię przepraszam, ale nie chciałabym być córką rodziców,
którzy uwazają, żę "mnie poświęcili!!!!" 20 lat życia.
Idąc Twoim tokiem rozumowania, to Ty uwarzasz, że każdy ponosi
odpowiedzialność za swoje decyzje. Skoro zdecydowałaś sie na
dziecko, to dlaczego uważasz, że powinno byc Ci wdzięcznę????

[verdana]

Oczywiscie - kazdy powinien wiedziec, ze chcac miec dziecko decyduje
się na "poswięcenie" mu wielu lat. To tylko jego decyzja - w dodatku
na ogół podyktowana wlasnymi checiami. Nie ma więc żadnego powodu by
w jakikolwiek sposób odwdzięczać się rodzicom, za to ze chceli mieć
dziecko i zrobili sobie przyjemność powolujac je do życia.
rodzenie dzieci nie jest obowiazkowe.
Dziecko nie ma za co byc wdzięczne - podjecie decyzji o dziecku jest
podjeciem decyzji o obowiazkach wzgledem niego. Podejmuje się je
wyłacznie na wlasne życzenie, nie na zyczenie dziecka.

[verdana]

Opieka nad rodzicami nalezy się tylko, o ile rodzice nie posiadaja
środkow do zycia - wtedy należą im się alimenty. Wg. Twojego
rozumiwania, to rodzice-nieudacznicy, ktorzy nie potrafili zapewnić
sobie srodków i chcą wykorzystać wlasne dzieci.
Opieka polega także na umieszczeniu w Domu Starców.

[kicia031]

. Dlaczego rodzic musi wspierać dorosłe dzieci,

Nie musi. Ale czesto chce i czesto dawanie daje mu duzo wieksza
frajde niz konsumpcja. Kwestia wartosci jakie sie wyznaje w zyciu.

Ja bym bardzo chetnie wspierala dziecko, ktore wybralo nieintratny
za to spolecznie pozyteczny zawod, jak wlasnie nauczyciel.

[burza4]

kicia031 napisała:

> Nie musi. Ale czesto chce i czesto dawanie daje mu duzo wieksza
> frajde niz konsumpcja. Kwestia wartosci jakie sie wyznaje w zyciu.

Kiciu, dawanie daje frajdę, ale wtedy jeśli jest wynikiem chęci a
nie przymusu. Z miłą chęcią zabiorę kiedyś wnuki do Paryża, ale
wątpliwą przyjemność sprawi mi coroczne opłacanie im kolonii ze
świadomością, że jeśli tego nie zrobię, to będą siedziały w domu
całe lato, bo ich rodzice bujają w obłokach zamiast zapewnić byt
dzieciom.

sorry, ale uważam, że jesli się zakłada rodzinę, to trzeba w
pierwszym rzędzie zapewnić jej byt, a jeśli wykonywany zawód tego
nie umożliwia, to cóż - pozostaje realizację własnych zawodowych
pasji odwiesić na kołek.

Babcia ma się poświęcać, a rodzice nie muszą?

[kicia031]

wątpliwą przyjemność sprawi mi coroczne opłacanie im kolonii ze
> świadomością, że jeśli tego nie zrobię, to będą siedziały w domu
> całe lato, bo ich rodzice bujają w obłokach zamiast zapewnić byt
> dzieciom.
>
A ja nie pozwolilabym zeby MOJE wnuki gnily w miescie w imie
pokazywania ich rodzicom, ze maja ponosic konsekwencje swoich
wyborow.

[aiczka]

Wiesz, jest różnica pomiędzy "nie zrobię tak" a "sprawi mi to wątpliwą
przyjemność".
Popieram burzę w twierdzeniu, że sytuacja "mogę pomóc, chcę pomóc, widzę, że
pomoc ma sens" jest zupełnie inna niż "no i znowu muszę pomóc, bo inaczej..., no
i znowu proszą i jak mam odmówić...".
Rodzina powinna sobie pomagać, ale jednocześnie dążyć do nienadużywania
życzliwości krewnych. Wtedy kształtują się zdrowe i sympatyczne stosunki.

[amb25]

Witaj
Ja mysle, ze nie powinni. Dziecko, ktore chce stabilizacji jest juz
dorosle i odpowiedzialne za wlasne czyny.
Wazne jest aby dziecko wiedzialo, ze w razie klopotow ktos wyciagnie
do niego pomocna dlon, ale to nie znaczy ze da mu pieniadze czy kupi
mieszkanie. Najwazniejszy jest dobry kontakt z dzieckiem.
Czy moze czuc zawod? Pewnie, ze moze, ale to zalezy od otoczenia i
od oczekiwan, ktore wpoili mu rodzice.
Ostatecznie, jesli rodzice wszystkiego nie przepija przed smiercia,
to i tak dostanie spadek :).

[anbull]

Ja mam inne niż burza podejście do hobby i pasji. Z moich obserwacji
wynika,że nawet nie popłatne zajęcie z czasam daje dobre pieniądze i
godziwe życie, a przy tym żyje się w zgodzie ze sobą.

Rozumiem, że można mieć problem z pomocą osobie, której sie w
jakiejś części nie akceptuje, ale przecież to nie wyklucza, że córka
burzy będzie szczęśliwa z mężem o innym światopodlądzie niż matka.
Więc może warto pomóc szczęściu córki...?

czy z powodu, nie trafnego wyboru męża, odrzucać swoje własne
dziecko? uprzykrzać mu maksymalnie start bo jest szczęśliwe z osobą
mi niepasującą? Tu może problem wynika z przekazaniem dziecku innych
wartości niż chcieliśmy i z poczuciem porażki.

[moreno68]

Chyba burza nie uprzykrza życia dziecka tylko poprostu nie ułatwia.A
jeżeli ułatwi materialnie to tylko ,jeśli to życie córki będzie
zgodne z jej wizją i zasadami.

[burza4]

To nie jest kwestia dyktowania swoich warunków - po prostu
niesmakiem napawa mnie lansowany model że rodziców stać to MUSZĄ
pomagać. Czyli pośrednio - brać na siebie odpowiedzialność za
decyzje i wybory dorosłych dzieci.

Pomogę na starcie, jeśli będę widziała, że jest to faktycznie WSTĘP
do samodzielnego życia, ale nie chcę MUSIEĆ pomagać STALE.

Poprę każdy wybór dziecka, jeśli ten wybór nie będzie MNIE zmuszał
do wieloletnich wyrzeczeń. Jeśli moje dziecko zapragnie paść barany
na bieszczadzkich połoninach - w porządku, ale niech dokona tego
wyboru ze świadomością konsekwencji, czyli tego na jakie życie
będzie sobie mogła z takiej pracy pozwolić. I jeśli stwierdzi, że
pasuje jej wersja biednie, ale zgodnie z naturą - ok. Ale jeśli
dokona takiego wyboru ale potem będzie mieć pretensje, bo nie
dofinansuję jej wczasów, czy samochodu mimo że mnie stać - to jest
to mocno nie fair.

skoro uważa się, że rodzice powinni pomóc na starcie to kiedy
ten "start" się kończy, bo z obserwacji choćby wpisów na forum
wynika, że na święte nigdy?

[aiczka]

Chciałam tylko napisać, że zgadzam się z burza4. Na razie piszę tylko z pozycji
>dziecka<. Przyjęłam pomoc rodziców przy urządzaniu mieszkania, ale odkąd
mieszkam już osobno, uważam, że powinnam radzić sobie sama (czy też, jak w moim
przypadku, z ukochanym mężczyzną).

[weronika.3]

Kiedy byłam mała, Babcia opowiadała mi bajki. Jedna z nich mówiła o matce
staruszce, która miała 3 synów. Pierwszy był młynarzem , drugi-kupcem ,
trzeci-ubogim rolnikiem. Pierwszemu wiodło się doskonale, drugiemu -różnie, a
trzeci- klepał biedę. Matka pomagała trzeciemu. Aż pewnego razu synowie zapytali
ją dlaczego pomaga tylko trzeciemu. Ona odpowiedziała: "Mam trzech synów.
Wszystkich was kocham jednakowo. Ale mój trzeci syn głoduje, marznie, biedę
klepie. On jeden wymaga mojej pomocy."

Myślę, że podobnie jak w tej bajce. Tak więc nie jest to kwestia powinności.
Raczej sprawa trudnej sytuacji i możliwości pomocy.

[burza4]

życie to nie bajka.

mnie np. mierzi takie podejście, niestety typowe w tym państwie.
bo jest to karanie za to, że ktoś jest bardziej pracowity, bardziej
się stara. Wspiera się lenia, lesera i obiboka.

rolnik z bajki zamiast ruszyć głową jak wyjść na prostą i zakasać
rękawy będzie żył z renty babci, bo po cóż się wysilać, skoro ma
podane na tacy.

Oczywista jest chęć pomocy w chwili kryzysu, choroby, utraty pracy.
Tylko czy tak samo oczywista ma być bo ktoś wybrał taką a nie inną
drogę życiową?

nie rozumiem dlaczego rodzic powinien czuć sie zobligowany do stałej
pomocy jeśli dziecko np. "nie chce brać udziału w wyścigu szczurów"
w związku z tym olało studia i robi karierę prowadząc stoisko rybne
w realu, no i oczywiście ma problem skąd wziąć na czynsz?

[kawka74]

> życie to nie bajka.

Jak to nie? Wszystko się zrobi samo, jakoś to będzie, operatywność zostanie
ukarana, wyuczona bezradność nagrodzona, a wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie
mit Luft und Liebe.

[chicarica]

Tak tak, i patrzcie na ptaka, nie orze, nie sieje, a je. I prędzej wielbłąd
przejdzie przez ucho igielne...

[weronika.3]

Życie , to nie bajka. Ale bajki właśnie powstawały na podstawie doświadczeń
życiowych ludzi. Zawierają wiele prawd i nauk przydatnych w życiu. Trzeba umieć
dostrzec morał. Ta bajka, wspaniale ilustruje przysłowia "Jak sobie pościelesz,
tak się wyśpisz", "Przyjaciół poznaje się w biedzie" i powiedzenie "Z rodziną
dobrze wychodzi się tylko na zdjęciach". Moim zdaniem morał tej bajki powiada,
że na osiągnięcie własnej stabilizacji w dorosłym życiu pracujemy od wczesnych
lat młodości, że lepiej liczyć na siebie, bo a nóż zostanie nam tylko "matka
staruszka". Ta bajka wbrew pozorom nie mówi, że rodzic powinien się czuć
zobligowany do niesienia pomocy.

[verdana]

Rodzice nie sa do niczego zobligowani i jest dla mnie jasne, ze nie
ma żadnej potrzeby pomocy, o ile dziecku po prostu się nie chce
pracować i liczy na datki od rodziny.
Inna sprawa jest wtedy, gdy ma się dziecko, ktore bardzo chce
pracować, ale w dziedzinie nie przynoszacej poczatkowo dużych
dochodów. Albo woli wyjść za maż za przyzwoitego, niezaradnego
faceta niz za zaradnego, ktorego nie znosi.
W tym pierwszym wypadku rozumiem wrecz, ze nie nalezy pomagac, bo
pomoc jest demoralizująca. W tym drugim brak pomocy ze strony
zamożnych rodziców z komentarzem " nie pomogę, bo źle według mnie
wybrałas drogę zyciową i z przyjemnoscia popatrzę jak ponosisz
konsekwencje" jest takze dopuszczalne, oczywiście.
Tyle, ze nie swiadczy o jakimkolwiek uczuciu do dziecka - tylko o
żądzy wladzy nad dzieckiem.

[ane16]

Rodzice mogą pomóc - jeżeli chcą,
a nie powinni - jeżeli mają.
Ja myśle ,że to "idzie " z pokolenia na pokolenie:
Ja nie dostałam od moich rodziców to i nie dam swoim dzieciom,niech dorabiają
się sami jak my i tak samo w drugą stronę.
Moi rodzice nigdy nie odmówili mi pomocy zarówno finansowej jak i zwyczajnej od
serca.
Nie wyobrażam sobie ,abym moim dzieciom nie pomogła.
Wiadomo,że to musi być pomoc rozsądna.

[burza4]

nie widzę żadnej żądzy kontroli w tym, że oczekuję KONSEKWENCJI.
Chcę pomagać dlatego że sprawi mi to przyjemność, a nie dlatego że
muszę, bo moje dziecko jest mniej lub bardziej nieodpowiedzialne.

Nieodpowiedzialnością jest dla mnie nie tylko zaprzepaszczenie szans
życiowych ale również wybór zajęcia, choćby najbardziej ulubionego,
które nie umożliwia utrzymania rodziny. Dla mnie potrzeby rodziny są
bezwzględnym priorytetem. Jeśli nie da się pogodzić pasji i
zarobienia na rodzinę, to się z pasji rezygnuje; a nie wyciąga rękę.
Sorry, taki lajf.

Jeśli moje dziecko sobie wybierze ukochany acz niepłatny zawód, to
niech będzie konsekwentna. Jeśli jej priorytetem jest realizacja
zawodowa to wówczas dostosowuje się poziom życia do możliwości
zarobkowych. Jeśli to potrafi i nie przeszkadza jej mizeria życia -
ukłony. Mogę szanować osoby pokroju taty Borejko, bo one są
konsekwentne w swoich wyborach. Nie mam szacunku dla osób które
świadomie dokonują wyboru a potem całe życie jęczą na wybrane
zajęcie.

Jeśli dziecię oczekuje od rodziców polepszenia swojego standardu, to
znaczy że ten standard na który jest w stanie zarobić jej NIE
ODPOWIADA, czyli pośrednio wybrana praca również. A skoro tak -
niech się ździebko wysili i pogłówkuje co zrobić żeby wilk był syty
i owca cała. Dlaczego mam ją z tego zwalniać na dzień dobry?

świat nie jest czarno-biały, przypominam. Nie dokonuje się wyboru
JEDYNIE między pracą ukochaną a znienawidzoną, są jeszcze możliwości
pośrednie. To samo dotyczy facetów, choć osobiście uważam, że
niezaradnego safandułę i tak z czasem znienawidzi, więc żadna strata.

To nie jest akcja odwetowa, to zdrowy rozsądek. Cholera,
kilkadziesiąt lat pracowałam na to żeby móc realizować swoje
marzenia. Mam z tego rezygnować bo mojemu dziecku nie chce się
bardziej wysilić? kto powiedział, że młodzi muszą mieć wszystko od
razu na starcie? ja własnego mieszkania, samochodu itp dorobiłam się
znacznie później, i jest to o niebo bardziej cenne przez to, że na
własnej skórze dostrzegam różnicę mieć-nie mieć. Pomogę dziecku
zawsze kiedy będzie ważny powód (i kiedy będę miała ułańską
fantazję), dostanie na start spore mieszkanie. Ale nie będę jej
stale pomagać opłacać rachunków czy dokładać kasy, żeby jakoś
związała koniec z końcem. To jest demoralizujące, czy raczej
dezaktywujące niezależnie od pobudek.

Właśnie stała pomoc to przejmowanie kontroli nad dzieckiem, a raczej
odpowiedzialności za jego życie. Mam wielu znajomych, których dzieci
są już dorosłe i widzę zatrzęsienie bardzo negatywnych przykładów do
czego prowadzi STAŁA pomoc. Nie widzę żadnego pozytywnego.

[triss_merigold6]

Wiesz Burza, tak czytam i się zastanawiam. Z jednej strony dostałam
od starszego pokolenia potworny kod inteligenta ideowca z którego
otrząsnęłam się dopiero koło 30-tki, z drugiej wyposażono mnie
materialnie na start bardzo przywoicie. Mój ojciec należy do
kategorii mężczyzn mało walczących w życiu o swoje, chociaż zawodowo
w swojej branży osiągnął maksa ale... gdyby był bardziej operatywny
finansowo miałby "bosko" zamiast "bardzo dobrze". I to dopiero w
ostatnich latach.
Mam syna a więc IMO obowiązek wychowania go na mężczyznę, który
potrafi utrzymać rodzinęi będzie miał ku temu ambicje. Opcja wyboru
np. filozofii jako kierunku studiów byłaby zwalczana ostro, to już
wolę, żeby był spawaczem, hydraulikiem czy parkieciarzem - konkretne
to i kasę daje. KOnieczność utrzymania rodziny - priorytet
bezwzględny. Realizować w niedochodowej pasji to się można jako
singiel, jak są dzieci to do roboty. I nie ma opcji, że dzieciom
wystarczy mortadela zamiast szynki czy życie w kawalerce zamiast w
przyzwoitych warunkach.
Tata Borejko jest dla mnie osobiście typem do odstrzału, w życiu nie
zainteresowałam się podobnym facetem, konkret preferuję.

[kicia031]

Opcja wyboru
> np. filozofii jako kierunku studiów byłaby zwalczana ostro, to już
> wolę, żeby był spawaczem, hydraulikiem czy parkieciarzem

Noi popatrz, ja skonczylam filozofie i moj ex tez, ja jestem przynajmniej
zamozna, a on po prostu nadziany jak prosie kasa... zareczam ci, ze wiecej
zarabiamy od hydraulikow, a i prace mamy duzo przyjemniejsza.

[triss_merigold6]

Możliwe. Ale to wyjątki, paru absolwentów filozofii znam, są
kompletnie oderwani od reala i klepią biedę. Dobra, szowinistycznie
napiszę, że filozofia to dla mnie skrajnie niemęskie studia, coś
totalnie abstrakcyjnego.

[verdana]

czyli najlepsza opcja to mafia.
Wolę męża bez kasy niz faceta, ktorego celem w zyciu jest jedynie
robienie pieniedzy. A przy tym wszystkim, jak rozumiem, Triss
kobieta moze miec zainteresowania, bo ja ten hydraulik utrzyma?
Tylko ciekawe, o czym z nim pogada.
I zaczynam szczerze współczuc Twemu synowi, ktoremu wyznaczylas już
cel zyciowy - zbijac pieniądze da dziumdzię, ktora sama nie potrafi
na siebie zarobić.
Tacy prawdziwi "faceci" na ogół tafiaja na tego typu kobiety - o
takiej wlasnie marzysz dla syna?

Po zaraz co tak drastycznie

[triss_merigold6]

Nie widzę potrzeby ustawiania wyborów na zasadzie czarne - białe;
pracoholik - leser; mafia - ideały.
Współczesny rynek edukacyjny i pracy wymaga elastyczności i właśnie
zaradności. Łatwiej następnemu pokoleniu nie będzie wręcz
przeciwnie. I z tego powodu zakładam, że potomek musi umieć różne
rzeczy robić i dostosowywać się do sytuacji w miarę potrzeb.
Wymarzone acz nierentowne studia? Super ale z braniem pod uwagę, że
może pracować w różnych zawodach i niekoniecznie zgodnie z
wykształceniem.
Zaradny facet nie kwęka, że coś mu nie pasi tylko w razie wyższej

ucięło mi

[triss_merigold6]

tylko w razie wyższej konieczności idzie do fizycznej roboty na
budowę albo robi coś innego poniżej ambicji i oczekiwań a w
międzyczasie szuka lepszego zatrudnienia.
Kobieta zresztą też. Moja przyjaciółka skończyła archeologię,
bawiała się bosko przez całe studia, uczyła czegoś co ją
interesowało. Po czym realistycznie oceniła sytuację i pracuje jako
księgowo-kadrowa.
Moje dziecko ma klarowny przekaz - ludzie naokoło pracują - matka,
ojciec, partner matki, dziadek, ciotki etc. - pracują bez szajby
pracoholizmu ale też nikt sie nie opieprza za 1500 zł miesięcznie.
Wie, że praca = zarobki = możliwość nabywania dóbr i atrakcyjnego
spędzania czasu. Praca to tylko element życia, nie służy do kochania
czy fascynacji, aczkolwiek można ją wykonywać z przyjemnością.

[verdana]

Ale Ty uwazasz, ze głównym zadaniem twojego syna ma być zarabianie
na rodzinę.
Poza tym to nie Ty - mam nadzieje - będziesz decydowała, kim
zostanie Twoj syn. Możesz najwyzej wychowywac go tak, by wyzej cenił
pieniądz niż rozwój intelektualny. I tlumaczyć mu, ze nic oprócz
pieniędzy w zyciu się nie liczy.
Tylko nie wiem, czy jak dorosnie, to będziesz tak bardzo z tego
zadowolona.
Poaz tym twoje widzenie roli facetow mnie poraza - wychowujesz syna
na "macho" , co to kasę tlucze, nie kwęka, jest zawsze zaradny - bo
facet. Nie bedzie taki - znaczy się mieczak.
Zaczynam powaznie mysleć, ze To co robisz to już toksyczne
rodzicielstwo. masz wyobrazenie swojego syna, i będziesz go tak
dlugo ociosywała, aż spelni wyobrazenia mamusi o "prawdziwym
facecie".
Brrr...

[burza4]

verdana napisała:

> Ale Ty uwazasz, ze głównym zadaniem twojego syna ma być zarabianie
> na rodzinę.

a sorry - czyim to ma być zadaniem? mamusi?

> Poza tym to nie Ty - mam nadzieje - będziesz decydowała, kim
> zostanie Twoj syn. Możesz najwyzej wychowywac go tak, by wyzej
cenił > pieniądz niż rozwój intelektualny. I tlumaczyć mu, ze nic
oprócz > pieniędzy w zyciu się nie liczy.

Verdana, daruj sobie ten romantyczny patos. Można świetnie się
rozwijać intelektualnie zarabiając jednocześnie na potrzeby rodziny,
studiowanie starocerkiewnosłowiańskiego zostawiając na długie zimowe
wieczory.

Osobiście bardziej szanuję intelektualnych praktyków; ktoś kto nie
potrafi wysilić szarych komórek na tyle żeby zarobić kwotę
wystarczajacą do końca miesiąca, niespecjalne świadectwo wystawia
swojemu intelektowi.

[aiczka]

> > Ale Ty uwazasz, ze głównym zadaniem twojego syna ma być zarabianie
> > na rodzinę.
> a sorry - czyim to ma być zadaniem? mamusi?

Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach na ogół obojga partnerów. Oczywiście
idealnie by było, żeby każde mogło jednocześnie dobrze zarabiać i "realizować
się". Obecnie jednak mamy jakieś takie dziwne normy, które na mężczyzn wywierają
presję zarabiania a kobietom pozwalają "się realizować". Mówię o wrażeniach,
jakie wynosi się z codziennych rozmów, artykułów prasowych kierowanych do
pań/panów, lektury forów internetowych itp. Fajnie by było juz zrezygnować z
tego archaicznego podejścia.
Rozumiem, że Verdanie chodzi tylko o zachowanie pewnego rozsądku - nie o to,
żeby rzeczonego syna utrzymywać przez całe życie, tylko żeby nie mieć do niego
pretensji, jeśli jednak wybierze sposób życia nieodpowiadający wizji rodziców
(np. będzie wolał mieć wolne wieczory niż nowy samochód). Żadne _skrajne_
podejście (bardzo nam się zaczęła polaryzowac dyskusja) nie jest dobre.

[ledzeppelin3]

Miasłam znajomego po filozofii
Filozofował, a żona pracowała
W końcu, jak się dziecko pojawiło, znudziło jej się utrzymyawać
trutnia

[verdana]

Miałam znajomego po historii. Aby zarobic, zaczął pracować jako
fizyczny za granicą. Potem w jakimś warsztacie w Polsce.
Żona wytrzymała pare lat, po czym go rzuciła. Wyszla za faceta, z
ktoym miala o czym rozmawiać, ktory miał zblizone do niej
zainteresowanie, a nie za tlukacego pieniadze robotnika, ktory mowil
tylko, ile udało mu się zarobić i co za to kupił.
Sa kobiety, ktorym bardziej zalezy na wspólnych zainteresowaniach,
niz na tym, aby maż je utrzymywał.
(Nie dotyczy to osób, ktorym nie chce się pracowac, niezleznie od
płci i zawodu).

[burza4]

Verdno, skąd u ciebie taka pogarda dla ludzi pracy, co to bydło
jakieś? piszesz w duchu, że tylko ludzie po studiach, pracujący na
uniwersytecie mają jakieś zainteresowania, robotnik ich mieć nie
może? kompleksy masz jakieś, że tak się wywyższasz?

mam kolegę, edukację skończył na zawodówce, pracuje jako konwojent a
o historii możesz z nim dyskutować godzinami. Skąd założenie, że ten
sam znajomy pracujący na uniwersytecie miałby ciekawszą osobowość?
może zamiast mówić o tym co kupił gadałby w kółko jak to na nic mu
nie starcza?

zapewniam cię, że żadne wspólne zainteresowania nie ocalą rodziny
jeśli stale jej podstawowy byt będzie zagrożony. Dopiero mając pełny
żołądek kieruje się uwagę na mniej ważne problemy. Jeśli nie masz co
do gara włożyć tylko o tym myślisz przed zaśnięciem, a nie o
porozumieniu dusz.

P.S. gdyby twoja córka zechciała rzucić studia i zostać szczęśliwą
stylistką paznokci równie ochoczo zaakceptowałabyś jej wybór?

[kosheen4]

a bo to moim zdaniem to jest takie pie...nie kotka
bo tak:
z obserwacji moich wynika, że doskonale da się pogodzić karierę naukawa z
pieniądzem. grupa obserwowana - od doktora wzwyż na polonistyce. na KU...
POLONISTYCE.
z przemyśleń wynika, że można położyć lachę na pieniądzach na rzecz kariery
naukawej. no pewnie że można
z pobieżnej analizy postów verdany wynika, że kobieta momentami już robi bokami,
a szlachetny, he he, etos naukawca wychodzi jej nosem. co więcej, jakaś intuicja
mi podpowiada, chociaż oczywiście może się mylić, że ona ma świadomość
otaczającego gówna, albo raczej - nonieno, jakaśtam zapyziała średnia krajowa
może być to finansowo, nie jest patologią - no żyją, zwyczajnie, a ta moja
intuicja mi mówi, że ją może krew zalewać po prostu. i może, wklepując krem
soraya w twarz (metafiura prawie mi wyszła, hie hie) zastanawia się - 'żeszku...
(może i po łacinie czy w jakimśtam innym naukawym bełkocie), dlaczego nie wiszi?
nie zasłużyłam wysiłkiem umysłowym?'
no cusz
nie brnąc dalej w takie uliczki:
dokonała jakiegoś wyboru
i teraz ma go wyraźnie dość
powód - nie wnikam. znudziło jej się, ma klimakterium, cokolwiek
na moje stylistyczne oko wyłazi jej jakiś zawód z postów ostatnimi czasy. i nie
umie go zasztukować.

[verdana]

Rzadko kiedy chwal e się kasą, ale zareczam Ci, ze należę do grupy
10% najlepiej zarabiajacch Polakow. To nie jest wiele, bo dolna
częśc tej grupy to jakas trzykrotna średnia krajowa -
niekilkadziesiąt tysiecy miesiecznie - ale naprawde, mnie wystarczy.
poroblem jednak w tym, ze aby osiągac takie dochody w pracy naukowej
trzeba pierwsze lata raczej przebiedować. Tyle, ze w efekcie później
dochodzi się czesto do większej kasy niz ci, ktorzy musza zarabiac
dobrze juz , zaraz i natychmiast.

[kicia031]

Otoz to. Moj Exio ma taka maksyme: dobry wszedzie sie przebije - i wiecie co, ma
racje. Gdybym spelnila marzenie mojej matki i zostala dentystka - bo to byl
wtedy intratny zawod, wiodlabym, nudne i obrzydliwe zycie grzebiac ludziom w
zebach.

Skonczylam niepraktyczne studia, mam prace, ktora daje mi spelnienie i niezle
dochody, i dodatkowo jeszcze te otwartosc intelektualna, ktorej nie dadza studia
zawodowe ;-))

Jeszcze raz

[triss_merigold6]

Czy gdziekolwiek napisałam, że moim celem jest stworzenie mężczyzny
macho, który weźmie sobie na utrzymanie pannę? Jakim cudem skoro
potomek na co dzień widzi pracującą i niezależną finansowo od
mężczyzn matkę? Pracoholika także nie wygeneruję skoro mój stosunek
do pracy opiera się na założeniu "8-16 i spadać, fabryka nie jest
moim domkiem".
Paru sensownie pracujących kolegów mam, mają żony również pracujące
albo chwilowo na urlopach macierzyńskich/wychowawczych - normalni
ludzie po studiach, tworzą związki z kobietami również po studiach,
żadnymi blacharami co w głowie tipsy, mtv i bmw.

Studia, zwłaszcza humanistyczne, dają pewien zasób wiedzy ogólnej,
obycie intelektualne, umiejętność szukania i analizy informacji
właśnie po to, żeby człowiek znalazł sobie fajną niszę rynkową i z
puli dostępnych zajęć wybrał takie, które jest i w miarę
interesujące i efektywne.

Niemniej zostaje kwestia odpowiedzialności za rodzinę. Gadanie o
wspólnych zainteresowaniach jak w lodówce światło a dzieciom trzeba
kupić leki i buty nie jest odpowiedzialne tylko patologiczne. Miałam
już etap życia (na szczęście bezdzietnego) z ołówkiem w ręku i nigdy
więcej, bo poziom nerwów i frustracji był nie do zniesienia.
I znowu - odpowiedzialność słowo klucz. Gdyby mój syn wisiał na
kobiecie i pozwalał się utrzymywać, bo on ma ambicje naukowe,
artystyczne czy pasję pochłaniającą bez reszty to uznałabym to za
swoją wychowawczą porażkę. BTW rozumiem sytuacje, kiedy etap nauki
niskodochodowej jest niezbędny do uzyskania prawa do wykonywania
zawodu - aplikacje prawnicze, staże dla inżynierów etc.

[anndelumester]

triss_merigold6 napisała:

> I znowu - odpowiedzialność słowo klucz. Gdyby mój syn wisiał na
> kobiecie i pozwalał się utrzymywać, bo on ma ambicje naukowe,
> artystyczne czy pasję pochłaniającą bez reszty to uznałabym to za
> swoją wychowawczą porażkę.
ja też
Na pasje trzeba zarobić. Taki lajf.
A zalożenie rodziny wymaga odpowiedzialnosci mentalnej i
materialnej.
Nie akceptuje męskiej sprawnosci inaczej i pierdołowatości a'la
Ignac Borejko, tak samo jak nie akceptuje matkopolko umęczenia i
martyrologii.
Zdrowy rozsądek i tyle.

[kicia031]

filozofia to dla mnie skrajnie niemęskie studia, coś
> totalnie abstrakcyjnego.

Rzeczywiscie filozofia uczy myslenia abstrakcyjnego, czego, co jest niezbedne w
osiagnieciu sukcesu zyciowego. Studiuja ja w wiekszosci mezczyzni, albo tak ja,
kobiety o meskim umysle, bo odwoluje sie ona do zdolnosci umyslowych tradycyjnie
(choc niekoniecznie slusznie) uwazanych za meskie.

[triss_merigold6]

Świetnie. Mój wydział sąsiadował z filozofią, panowie wyróżniali się
totalną abnegacją wizerunkową i oderwaniem od reala jak wspomniałam.
Za duża koncentracja na abstrakcie utrudnia tak prozaiczne czynności
jak pamiętanie o rachunku za gaz czy naprawie kranu i niekoniecznie
sprzyja osiągnięciu sukcesu. Chyba, że filozof potrafi wypośrodkować
i wykorzystać ową umiejętność myślenia w bardziej konkretnej pracy
np. w firmie PR-owskiej czy reklamowej (kiedyś chętnie brały
filozofów na copywriterów).

[verdana]

Wiesz, Triss- spodziewalam się, ze myslisz, a nie tylko jedziesz
stereotypami.
No i naprawde, mam wrazenie, ze starsz sie wychowac swojego syna na
faceta, jakiego Ty bys chciala mieć. A zareczam Ci, ze jest wiele
kobiet o nieco odmiennych upodobaniach - ani lepzych, ani gorszych.
Tymczasem Ty już wyznaczylaś swojemu malemu dziecku przyszlość. Albo
Ty se nim zawiedziesz, albo wychowasz go na bezwolnego faceta, ktory
nie robi tego, co chce robic, tylko jest posluszny wizji mamusi.
bardzo męskie, zaiste.
I ja w ogóle zię zdziwię, jesli Twoj syn - o ile konsekwentnie
będziesz mu tlumaczyla to co nam - zaloży rodzinę. Bo od dzieciństwa
wie, ze rodzina to beznadziejna impreza - jedyne co przynosi, to
cięzką harowkę, rezygnację z wlasnych zainteresowań, a i tak żona
moze wyrzucić męza w kazdej chwili, bo jej nie odpowiada w łóżku.
Lepiej nie ryzykować.

[annb]

jedno pytanie
Co złego jest w tym ze matka uczy syna ze powinien sam zarobic na
swoje utrzymanie?
co złego jest w tym że dzieciak wejdzie w doroslosc z komunikatem-
jesteś odpowiedzialny za to co powołasz na ten świat,
a wracając do tematu wątku
rodzice MOGĄ pomagac swoim dorosłym dzieciom
Mogą

ale jeśli muszą pomagac , bo jeśli nie pomogą
to ich dziecko dorosłe wraz ze swoją rodziną musi, w porze kolacji
ruszyc w obchód pozostałych członków rodziny, bo mu na chleb nie
starcza,
no to już nie jest fajnie.

Rodzice dorosłych dzieci mają prawo wydawac swoje pieniadze na co
chcą
i dobrze by było gdyby wydawali je na swoje przyjemnosci.
Bo odchowali dzieci, bo ich dzieci są już dorosłe.

Nic nie jest ani czarne ani białe
czytając tę dyskusję mogłabym (gdyby mnie w jakikolwiek sposob
dotykały opinie ludzi których nie znam) wiec mogłabym czuc się
obrazona, ja i moi rodzice
- bo oni na jesieni zycia jezdzą sobie na zagraniczne wycieczki,
- bo wychowali swoje dzieci na zaradnych ludzi.
- bo nie musimy korzystac z ich pomocy
a czytając te dysusje wynika ze jestem prymitywem
bo nie ciągnę kasy od rodziow
i pewnie nie mam pasji

Ale ze nic nie jest ani czarne ani białe wiec pomiedzy uwieszoną na
karku tipsiarą, a klepiącym biedę filozofem z multum pasji jest cala
masa stanów posrednich.
jakie to szczęście ;) nieprawdaż?

[burza4]

z ciekawości, Kiciu - gdzie się dobrze zarabia pracując JAKO
FILOZOF? w zasadzie w ogłoszeniach o rekrutacji nie zdarzyło mi się
widzieć firm poszukujących do pracy filozofów:)

pisząc o niepłatnym zawodzie mam na myśli zawód wykonywany. Sporo
osób studiuje dla samej wiedzy a pracuje w zupełnie innych branżach,
ale to inna bajka.

[kicia031]

jakbys sie skupila na czytaniu ze zrozumieniem, to bys zauwazyla, ze odpowiadam
na post Triss dotyczacy STUDIOW

[burza4]

Ja wiem, że odpowiadasz Triss tyle że nie wiem po co, skoro ominęłaś
starannie meritum.

powoływanie się na przykłady i pisanie o zawodzie wyuczonym a nie
wykonywanym w kontekście dyskusji o możliwościach zarobkowych jest
mocno chybione.