Lokomotywa

[Gość: ;-)]

Jest na banhowie ciynszko maszyna,
Rubo jak kachlok – niy limuzyna,
Stoi i dycho, parsko i zipie,
A hajer jeszcze wongiel w nia sypie.
Potym wagony podopinali
I całym szfongym kajś pojechali.

W piyrwszym siedziały se dwa Hanysy,
Jedyn kudłaty, a drugi łysy,
Prawie do siebie nic niy godali,
Bo sie do kupy jeszcze niy znali.

W drugim jechała banda goroli,
Wiyźli ze sobą krzinka jaboli
I pełne kofry samych presworsztóf
I kabanina prościutko z rusztu.
Pili i żarli, jeszcze śpiywali,
Potym bez łokno wszyscy żigali.
W czecim Cygony, Żydy, Araby,
A w czwortym jechały zaś same baby.
W piontym zaś Ruski. Ci mieli życie!
Sasza łożarty siedzioł na tricie.
Gwiozdy mioł na czopce, stargane łachy,
Krziwiył pycholem i ciepoł machy.
A w szóstym zaś były same armaty,
Co je wachowoł jakiś puklaty.

W siódmym dwa szranki, pufy, wertikoł,
Smyczy maszyna może do nikąd.
Jak przejyżdżali bez śląskie Piekary
Kaj wom to robiom kółka do kary,
Maszyna sztopła! Kofry śleciały
I kożdy lotoł jak pogupiały.

To jakiś ciućmok i łajza!
Ciupnął i ślimtoł gynał na glajzach.
Mog iść do hajźla abo do lasa,
Niy pokazywać tygo mamlasa!
Potym mu ale do szmot nakopali,
Maszyna ruszyła, cug jechoł dali.
Bez pola, lasy, góry, tunele,
Dar za sobom samym te duperele
Aż się zagrzoły te biydne glajzy,
Maszyna sztopła i koniec rajzy.

[piotlik]

Poranek wczesny
Jadę pospiesznym
Wprost do Warszawy
Załatwiać sprawy
Pociąg o czasie
Ja w drugiej klasie
Wagon się kiwa
Piję trzy piwa
Łódź Niciarniana
W pęcherzu zmiana
Pęcherz nie sługa
A podróż długa
Ruszam z tej racji
Do ubikacji
Kto zna koleje
Wie, jak się leje
To, co trzęsie się
W Los Angelesie
Formę osiąga
W polskich pociągach
Wyciągam łapę
Podnoszę klapę
Biada mi biada
Klapa opada
Rzednie mi mina
Trza klapę trzymać
Łokieć, kolano
Trzymam skubaną
Celuję w szparkę
Puszczam Niagarkę
Tryska kaskada
Klapa opada
Fatum złowieszcze
Wszak wciąż szcze jeszcze
Organizm płynną
Spełnia powinność
Najgorsze to, że
Przestać nie może
Toczę z nim boje
Jak Priam o Troje
Chcę się powstrzymać
Ratunku ni ma
Pociąg się giba
A piwo spływa
Lecę na ścianę
Z mokrym organem
Lecąc na drugą
Zraszam ją strugą
Wagonem szarpie
Leję do skarpet
Tańcząc Czardasza
Nogawki zraszam
O, straszna męko
Kozak, flamenco
Tańczę, cholera
Wzorem Astair'a
Miota mną, ciska
Ja organ ściskam
Wagon się chwieje
Na lustro leję
Skład się zatacza
Ja sufit zmaczam
Wszędzie Łabędzie
Jezioro będzie
odtańczam z płaczem
La Kukaracze
Zwrotnica, podskok
Spryskuję okno
Nierówne złącza
Buty nasączam
Pociąg hamuje
Drzwi obsikuję
I pasażera
Co drzwi otwiera
Plus dawka spora
Na konduktora
Resztka mi kapie
Na skrót PKP
Wreszcie pomału
Brnę do przedziału
Pasażerowie
Patrzą spod powiek
Pytania skąpe
Gdzie pan wziął kąpiel?"
Warszawa, Boże!
Nareszcie dworzec!
Chwilo szczęśliwa
Na peron spływam
Walizkę trzymam
Odzież wyżymam
Ach, urlop błogi
Od fizjologii
Ulga bezbrzeżna
Pociąg odjeżdża
Rusza maszyna
Hen w dal
Po szczy...
Po szynach

[Gość: Ee]

Boże!! Spłakałam się ze śmiechu. To jest PIĘKNE

[Gość: Maszkytnik]

To jeszcze nic! Sprobowali bys cie spukac woda w toalecie samolotu w czasie
lotu, siedzonc na niyj - to jest przezycie !!!

[Gość: @losza]

Posluchaj dziewczynko! - Lecz Ona nie slucha.
Przesunal wiec reke od piersi do brzucha...

Buch! Jak goraco!
Uff! Jak goraco!

Czy tyzes to w nocy? To tyś jest Jasienku?
Wiem żem ci najdrozsza! Wiec wchodz pomalenku!...

I wszedl w nia powoli, jak zolw ociezale
I ruszyl - dwa razy - wolniutko, ospale.
Szarpnela sie troche, przyciagnal z mozolem,
Nogami sie zaparl o krzeslo za stolem,
I teraz przyspieszyl, i gna coraz predzej,
I dudni i stuka, lomoce i pedzi.
A dokad? A dokad? A dokad? Na wprost!
(kleczala wygieta w pozycji "na most")
On wjeżdża w te szpare, w ten tunel, w ten las,
I spieszy sie, spieszy by zdazyc na czas.
Az lozko turkocze, i krzeslo tez puka,
A Jasiu jak pukał tak puka i puka.
Tak gladko, tak lekko, tak calem za cal,
Wyjmowal i wkladal ten narzad jak stal.
A narząd miał długi jak setka bananów,
I unieść mógł na nim ze sześć fortepianów,
Strzał miał jak armata potężna i wielka,
A narząd miał twardy jak żelazna belka!
Stojący do góry jak kawał oręża,
Co wszystkich wokoło swą mocą zwycięża!
Lecz choćby przyszło z tysiąc atletów
I każdy zjadłby tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się wytężał,
To w dół go nie ugną, tak krew w sobie sprężał!
A ona spocona, zziajana, zdyszana,
Legla na plecach, uniosla kolana,
Zdziwiona tym wszystkim, co właśnie się dzieje
Więc pyta sie Jaska, pyta i się śmieje

A skadze, a jakze, a czemu tak gnasz!?
A co to to, co to to, co mi tak pchasz!?
Ze wali, Ze pedzi, ze bucha buch buch!!
Ach jakze, ach jakze ja lubie ten ruch!

I gna ja, i pcha ja i akcje swa toczy,
I tloczy ja Jasiu uroczy i tloczy.

Nagle - swist!
Nagle - gwizd!

Buchnelo - Buch!
I stanal juz ruch.
Oj gdzie mi zniknales!
Chce jeszcze Jasienku!
Probuje go znalezc swą rączką po ciemku.
A on juz bez ducha, malutki, skulony,
Spi mały robaczek, choc akt nie skonczony.
Wiec strzela bezradna wokolo oczyma,
I dziwi sie temu, co w rączce swej trzyma.
I placze, narzeka na los swoj niewiesci,
Aż w koncu zaczyna sie sama z soba piescić.
A Jasiu? Znal prawdy nieznane dla ludu.
Przeczytal Wislocka, i chcial teraz cudu.
Był pewien, że starczy ta szybkosc, ten ruch,
Technika, pozycja i owo "buch buch".
By zone rozpalic do ognia bialosci.
A ona pragnela tez innej milosci.
Milosci zawartej w spojrzenia iskierce,
Wiec Jasiu - procz kuski - miej takze i serce!