jak rozpaczamy

[stefan4]

W językach romańskich to jest jasne: zarówno łac. desperatio, jak fr. désespoir, jak hiszp. desesperanza, jak rum. desperare to ,,odnadziejowanie''. Angielski nie jest wart rozważenia, bo despair to oczywisty import z jęz. romańskich, tylko zniekształcony po swojemu.

Niemiecka Verzweilung to jakby nie rozpacz tylko zwątpienie. Niemiec w rozpaczy nie traci nadziei, a tylko wątpi.

Ale najdziwniej jest u Słowian. Poważna ich część

[apersona]

zoufalství z zuchwalstem się kojarzy

[stefan4]

apersona:
> zoufalství z zuchwalstem się kojarzy

No tak. Ale to jest chyba fałszywy przyjaciel tłumacza. Wg mojego malutkiego słowniczka:

• zuchwały = odvážlivý, drzý,
  
• zoufalý = rozpaczliwy, desperacki,
  
• doufati = spodziewać się.
  

Więc jak się dzieje coś, czego Czech nedoufa (czyli nie spodziewa się), to on si zoufa (czyli rozpacza). W domowym rękopisie podkreśliłem to wężykiem, ale tu nie mam go jak wstawić...

- Stefan

[apersona]

Ciekawe więc czy zuchwalstwo i zoufalstvi pochodzi od wspólnego rdzenia czy tylko podobne dźwiękowo

[daniel_wolny]

Zuchwały atak może być spowodowany stanem desperacji. Tak mi się wydaje.