Śmierdziel

[kawka74]

Juniorka, oczywiście. Jej sierściuch waniajet jak skunks, nie wiem, czemu.
Podejrzewam, że to pozostałości po bytowaniu w piwnicach i na drzewach, w
każdym razie po głaskaniu Juniorki trzeba szorować ręce, bo śmierdzą jej
zapaszkiem.
Z czego może wynikać taki paskudny zapach kota?
I teraz zadanie bojowe - jak się pozbyć tego zapaszku bez konieczności brania
kota na ręce, ponieważ Juniorka na ręce się wziąć nie daje...?

[groha]

A co na weterynarz? Sierść zdrowego, dobrze odżywionego i spokojnego kota, jest
dla naszych nosów raczej bezwonna. W naturze, polujący drapieżnik, a nie
zapominajmy, że nasze kochane kiciusie należą do tego grona, nie może mieć
intensywnego zapachu, bo ofiara wyczułaby go na kilometr i prędzej umarłby z
głodu, niż cos upolował. Nawet persy, rasa bądź co bądź "sztuczna", pachną
piżmem wyłącznie w stresie, chorobie lub gdy są wyjątkowo zaniedbane. Natomiast
kot europejski częściej pachnie otoczeniem, np. perfumami swojej pani, do
której się przytula, niż własnym osobniczym zapachem Wydaje mi się, że
Juniorka pachnie strachem...
Może ona jest po prostu jeszcze w popiwnicznej traumie? Piszesz, że dotąd nie
daje się brać na ręce, czyli bliskie kontakty są jeszcze dla niej wielkim
stresem. Jak większość naszych bezpańskich kotów ma prawo mieć uraz do ludzi,
nie bez powodu, nietety. Jedyna rada, to dać jej czas na uspokojenie,
aklimatyzację i nabranie do Ciebie całkowitego zaufania. Rozmawiaj, bądź obok,
baw się z nią, pogłaskaj, gdy przechodzi, ale bez narzucania. Niech się powoli
przekonuje, że jest to spokojne i najlepsze dla niej miejsce do życia. Gdy się
o tym przekona, jej gruczoły zapachowe też wrócą do normy. Musisz mieć dużo,
dużo cierpliwości. Moja Frotka, gdy trafiła do nas po przykrych przejściach w
poprzednim domu, potrzebowała na uspokojenie prawie pół roku. Przez ten czas
żyła obok nas, a zapachem przypominała skunksa. Potem zdarzało jej się to
wyłącznie w drodze do weta, a teraz, mam wrażenie, że pachnie już tylko...
nami
Życzę cierpliwości i pozdrawiam

[kawka74]

Do weta chodziła poprzednia - tymczasowa - opiekunka, pogadam z nią dzisiaj, to
się może czegos dowiem. Nie mam serca włóczyć Juniorki po lekarzach, zwłaszcza,
że zapaszek to chyba nie jest sprawa chorobowa, ale raczej stresowa. A po co
przysparzać jej dodatkowego stresu?
Z otoczeniem powoli się oswaja. Pierwsze dwa dni przesiedziała za kanapą, potem
zaczęła wychodzić, teraz biega po całym mieszkaniu, ociera się o ludzkie nogi i
lubi być głaskana. Nie znosi krzyku: kiedy mój mąż podniósł na nią głos
(oczywiście w sprawie zafajdanego dywanu), nie podchodziła do niego prawie dwa
dni i uciekała na jego widok. Śpi strasznie nerwowo. WIęc może śmierdziel to
faktycznie jeszcze jeden przejaw stresu?
Pogadam z byłą opiekunką, może wpadnę do weterynarza (bez kota). A już na pewno
dam jej czas. Biedna strasznie ta kociczka, ale moja starsza Kota tez była
biedna, a udało mi się stworzyć całkiem porządnego, pachnącego "perfumą" i
eleganckiego futrzaka.

[krztyna]

Oj, Kawka, ależ kłopotliwy ten Junior. Niemal jak dziecko

A moja kota to chyba z rodziny Twojego Juniora, bo problemy podobne Moja
nie pachniała kotkowo, jak miała problem z kamieniem nazębnym i zapalenie
dziąseł. Waliło jej z paszczy strasznie i takoż waliła ona cała, boż przecież w
swoim mniemaniu się myła

Teraz ślicznie nie- smierdzi, bo ząbki ma wyleczone.


--------
A Dzieciątko przyszło jesienią...

[kawka74]

W związku z tym, co piszesz, muszę wejść w paszczę lwa czyli sprawdzić, czy
Juniorce nie wali z paszczy jak z plecaka Eskimosa. Bo może i w tym jest jakaś
przyczyna smrodku?
Elegancki futrzak właśnie się zrzygał, bo wpakował w siebie tony suchej karmy.
Jedzenie z kocich misek znika ekspresowo, dla mnie to wygląda jak nieskalana
złośliwość "Zrzygam się, a zjem, żebyś ty, małpo, nie miała"
Juniorka śpi, uwaliła się na kupie materiałów do skrojenia, a w nocy znów,
wyspana i zadowolona, będzie brzdąkać na sznurku z muszelkami.
Oszaleję.

[groha]

No cóż, skrzywdzeni, przestraszeni ludzie wychodzą z traumy przez całe życie i
czasem wyjść nie mogą, więc cóż się dziwić małemu, bezbronnemu stworzonku.
Tylko współczuć, dbać i kochać

[kawka74]

Współczuję, dbam i kocham rozpieszczam Juniorkę po całości, a przy okazji
Whiskey, co by nie poczuła się odrzucona, też obrywa smaczne kąski. Czyli
hoduję dwa rozpuszczone futrzane potwory...

[groha]

Ależ wiem, Kawko, wiem, że kochasz, dbasz i serce masz wielkie, jak nie wiem
co. To przecież widać gołym okiem Zresztą, tutaj - sami prawdziwi ludzie
Przypomniał mi się wiersz pana Franciszka Klimka, który pozwolę sobie
przytoczyć, bo jest po prostu o Tobie, o nas, o wszystkich, którzy ratują koty.

Ta niezywkła myśl nie jest od prawdy daleka,
towarzyszy nam zresztą od wielku już lat:
"Ten kto ratuje życie jednego człowieka,
ratuje całą ludzkość,
Ratuje cały świat"
A ja dodam, choć sprawi to trochę kłopotu,
bo będę to powtarzał być może za często:
"Ten, kto jednemu życie uratuje k o t u,
uratuje tym czynem swoje człowieczeństwo".
(F. Klimek "Życie")

[wiesia.and.company]

Jakie to przestraszone maleństwo, biedactwo (skrzywdzone?) na tym trzecim
zdjęciu widać to zagubienie. Potem istna galeria nosków.
No, to trzeba rzeczywiście dopieścić i dać cierpliwie dużo czasu na to, by mała
poczuła się bezpiecznie.
Ale jeśli sobie wybrała materiały do skrojenia, to ma swoje wybrane legowisko.
A propos - co to za zabaweczka z muszelkami, to kupione czy zrobione? Moje by
chciały na pewno..
Pozdrawiam

[kawka74]

Juniorka już się nieco ośmieliła, na początku reagowała na gości histerycznie,
chowała się (czemu absolutnie się nie dziwię), teraz wychodzi, ogląda, wita,
jest zaciekawiona, chociaż nie pozwala się pogłaskać. Czyli czuje się u nas
coraz lepiej, jak sądzę.
A zabaweczka - typowa pamiątka znad morza (trzy sznureczki z nawleczonymi
muszelkami), która wisi sobie na lampie. Bambucha (młoda) baaaaaardzo chętnie
sobie na niej brzdąka. O bladym świcie, rzecz jasna, potem już nie jest tak
śmiesznie, pan i pani się nie złoszczą.

[wiesia.and.company]

Mam takie coś (specjalne) do zawieszania na framudze - taki elastyczny trójkąt,
z którego zwisa na długiej gumce jakieś coś tam pluszowego. Pluszowe było duże
i ciężkie i koty nie lubiły więc odcięłam. To może zawisiłabym im coś właśnie
do brzdąkania? To jest myśl. Ale nie mam takiej pamiątki znad morza.
Muszelki, kamyczki... Dzisiaj moja Grosia zgotowała mi niespodziankę. Zajrzałam
na balkon (osiatkowany, no noc otwarty) a tam pobojowisko: Grosia przewróciła
skrzynkę z kwiatami, ziemia na wykładzinie, wykopane i luzem trzy lawendy z
korzeniami, dookoła porozwalany keramzyt (wczoraj do skrzynki nasypałam tego
keramzytu, dosyć grube te kamyczki, żeby nie wykopywała łapką ziemi). Widać, że
ją ten keramzyt skusił do wykopków i w końcu skrzynka nie wytrzymała szamotania
i intensywnych prac wykopaliskowych. No więc naprawiałam rano szkody, nawet się
nie mogłam pozłościć, bo w końcu sama zafundowałam Grosi taką zabawkę.
To ja chcę muszelki.....! i Grosia o tym nie wie, ale na pewno też chce!
Pozdrawiam

[marapi19]

ja mieszkam nad morzem, moge Ci przesłać muszelki

[wiesia.and.company]

Wiesz, to by było fajnie, w paczuszce? A one nie pękają, kiedy je niewprawna
ręka dziurkuje? Czym się właściwie dziurkuje? Szpilorem? Jakoś bym tam
próbowała. A może można kupić muszelki np. w kwiaciarniach z takimi gadżetami
do wazonów (są kulki szklane, czy jakieś tam farbowane). To może bym kupiła?
Bo to duża fatyga żeby je przesłać pocztą. Poczekaj, może się zorientuję -
dzisiaj mam takie dziwne zakupy do zrobienia, to może coś tam znajdę. Poza tym
w przyszłym tygodniu w połowie wyjeżdżam.
Bardzo Ci dziękuję i jeśli sobie nie poradzę, to wrócę z urlopu i wrócę do
tematu.
Pozdrowionka cieplutkie!