Kocham moją Mścisławę Szajbusiewiczówną (na co dzień Kicię) nawet wtedy gdy
chuchaniem do ucha i nosa i "gnieceniem ciasta" na mojej szyi obudzi mnie
nad ranem. Uwielbiam ścierać po niej zachlapane lustro, gdy rano wpada do
łazienki, miauczeniem żądą odkręcenia kranu i tapla się, moczy, pije, łapie
wodę spływającą do rury, sprawdza co znajduje się pod blokadą odpływu, a
potem pryska wodą mnie i nieszczęsne lustro. Kocham ją również gdy uwielbia,
mimo moich nieśmiałych protestów, urządzać sobie legowiska na czubku
choinki, gdy wysypuje niesmaczne jedzonko z miski natychmiast żądając
innego, takiego na które ma w tej chwili ochotę. Uwielbiam gdy zajmuje moje
miejsce na skórze owczej przed kominkiem, leżąc na plecach i wyciągają
cztery łapki w strone ognia. Lubię też naprawiać firanki, które ucierpiały
na skutek ześlizgiwania się Kici z konwektora, na ktorym Kicia się wierci w
celu wybrania najwygodniejszej pozycji w czasie gdy grzejnik ustawiony jest
na maksa. Nie wiem co bym zrobiła gdyby Kicia łaskawie nie panowała w moim
domu