Gorące uściski z Damaszku

[beduinka]

Kochani!!!
Oto już od ponad tygodnia jestem na obczyźnie… tylko czy to jest obczyzna, bo
dla mnie ten kawałek świata jest coraz to bliższy mojemu sercu. Od ponad 3
lat Syria, Damaszek nie są mi obce, więc trudno zwać je obczyzną.

Przeszłam już cały kocioł rejestracji w Instytucie Nauczania Arabskiego dla
Cudzoziemców i obecnie uczęszczam tam na zajęcia. Dostałam się na najwyższe
możliwe poziomy, tj. na 5 i 6. Grupę mam międzynarodową. Oprócz mnie są tu
jeszcze dwie osoby z mojego roku na warszawskiej arabistyce, Hiszpan, Włoch,
Chińczyk, Czeczen, Azer i kilku Turków.

Mieszkam sobie w mieszkanku na Rukn ad-Din, ale w jego dolnej części, lecz
będę tu tylko przez miesiąc, a niedługo rozpocznę szukać czegoś w Mezzeh.

W piątek wyskoczyłam sobie na festiwal na Jedwabnym Szlaku do Aleppo, ale
niestety rozczarował mnie z powodu złej organizacji i bałaganu. Ale sama
wizyta w Aleppo była miła i udana.

Pogoda jest nadal ciepła, po dwadzieścia kilka stopni, czasem trzydzieści.

W poniedziałek zajęcia skończyły się już o godz. 10 (a rozpoczynają się o 9).
Powód? Zaćmienie słońca. Kazano nam szybko iść do domów, nie wychodzić. Wręcz
jak się zatrzymaliśmy, by wypić koktajl owocowy – to mijający nas nauczyciel
krzyknął – „pośpieszcie się, wracajcie do domu, macie tylko 20 minut by się
schować”. Zastanawialiśmy się cóż to za klęska się zbliża, wróciliśmy do
domu, lecz kiedy zaćmienie się rozpoczęło – wyszliśmy na zewnątrz (nasza
polska ciekawość) – myśleliśmy, że skoro aż tak mocno się tym przejmowali –
to będzie u nas pełne zaćmienie, tymczasem było zupełnie jasno. Weszliśmy z
powrotem do domu i w telewizji syryjskiej zobaczyliśmy, że jedynie niewielka
cząstka słońca jest zakryta księżycem. Oczywiście nie rozumieliśmy, czemu z
tego powodu nie mogli kontynuować zajęć i wypędzili nas do domów. Ale wielu
rzeczy nie trzeba tutaj próbować zrozumieć, lecz należy je po prostu przyjąć
do wiadomości.

Wczoraj wieczorem ogłoszono rozpoczęcie Ramadanu. W związku z tym naszym
formowym muzułmanom i muzułmankom chciałabym złożyć życzenia spędzenia tego
miesiąca w jak najlepszej atmosferze. Ramadan wpłynął także na nasz rozkład
zajęć w Instytucie. Normalnie trwają one od 9:00 do 12:30. Z powodu Ramadanu
kończymy pół godziny wcześniej. Też nie widzę większego w tym sensu, ale vide
ostatnie zdanie poprzedniego akapitu.

Będąc w Maroku tęskniłam bardzo za kuchnią bliskowschodnią, która o wiele
bardziej odpowiada mi niż maghrebijska, więc teraz cieszę podniebienie
różnymi pysznymi potrawami.

Pzdrw
Mirka / Amira / Beduinka

[tetys]

Hej!
Tęskniliśmy za Tobą tutaj!
Baw się dobrze i delektuj podniebienie bliskowchodnia kuchnią :)))
szkoda że w tym roku festiwal nie zachwycił Cię :(
Bardzo interesująca opowieść z tym zaćmieniem....


Pozdrawiam!!

[gajasirocco]

Cieszę się, że wreszcie się odezwałaś. Wiem, ze natłok spraw, początek
ramadanu, zaćmienie słońca, księzyca, smakołyki...ale odzywaj się przynajmniej
raz w tygodniu. My tutaj naprawdę się martwimy!!!
Czy nadal mieszkasz w HC?
Pozdrowienia dla przesympatycznych Syryjczyków! Ucz się pilnie!!!

[tetys]

Gaja ma rację! :)))

[myszka-ania]

Droga Beduinko!Mamy nadzieje,ze bedziesz opisywac swoje przygody,a przede
wszystkim obyczaje ludzi.Moze dzieki Tobie poczujemy orientalny klimat.Wczoraj
bylo obraczkowe zacmienie slonca w Kenii:niektorzy miejscowi sie bali.A to takie
ladne widoczki.Pozdr.A

[beduinka]

myszka-ania napisała:

> Droga Beduinko!Mamy nadzieje,ze bedziesz opisywac swoje przygody,a przede
> wszystkim obyczaje ludzi.Moze dzieki Tobie poczujemy orientalny klimat.

obiecuje co jakis czas meldowac sie z opisem tego, co sie robie, co sie wokol
mnie dzieje

[beduinka]

tetys napisał:

> Gaja ma rację! :)))

od czasu do czasu

[samarytanin61]

Mialem szczescie rozmawiac przez masenger z Mirka kiedy to pisala. Troche
odbylem z nia mentalna podroz w uliczach ukochanego Damaszku, wspominac sady,
uliczki i rejony o ktorych mowila. Faktycznie zazdroszcze Cie Mirko i to bardzo
tym wszykim co masz tam, mam nadzieje, ze i mi przyjedzie jeszcze zobaczyc
placy zabaw z dziecinstwa ale kto to wie???

A teraz z melancholyjnego wspomnienia do wyjasnienia sprawy tego zacmienia
slonca:
Tak jak wiecie, zawsze zacmienie slonca w metologiach roznych narodow byla
sprawa wielka nosiaca za soba strach przed gniewem bogow. Ta sama sprawa
przewedrowala do islamu (przeciz jest on produktem otoczenia). W przykonaniu
wyznawcow islamu jest to znak od boga, dlatego w takich warunkach sa
organizowane specjalne modly w meczedach i miejscach kultu.
Natomiast zaskoczylo mnie to co pisala Mirka o zachowaniu mlodychludzi.
Pamietam, ze za moje czasy w takich sytuacjach byly odwolane zajecia w klasach
wlasnie po to, zebysmy wyszli do placu szkolnego i przez przygotowane szklo
obejrzeli to zjawisko z naukowego punktu widzenia.
Jakies rok temu toczylem wielki spor z grupa intelegentych Saudyjczykow na
lamach arabskiego forum nt. zacmienia. Gdyz wkurzylo mnie to, ze ludzie
wyksztalceni nadal nie potrafia cieszyc sie takim zjawiskim, a prew przeciwnie,
boja sie i modla sie by nie bylo to zwiastunem nieszczescia. Teraz juz rozumiem
moj blad. Religyjne tlumaczenie nadal bierze gore. No cos! widocznie tak to ma
byc.

Prosba ostatnia do Mirki: tylko deliktuj sie tymi smakolykami, bo jak tak
bedziesz przez rok jadla bedziesz musiala doplacic do bielity powrotnego za
nadwage :)))).
Ciesze sie,ze jestes tam chociaz juz teskne za Toba.

[gajasirocco]

Nie tylko Ty tęsknisz, ja również! Ale wiem, ze tam jest bezpieczna. Wierzę w
gościnnośc tych ludzi, w ich serdeczność, opiekuńczość...Bliski Wschód jest
wyjątkowy i to dzięki ludziom, którzy tam mieszkają!

[beduinka]

samarytanin61 napisał:

> Mialem szczescie rozmawiac przez masenger z Mirka kiedy to pisala.

potwierdzam, ze rozmawialismy
natomiast nie wtedy, kiedy to pisalam
wycwanilam sie i pisze to w domu i przynosze na dysku

Troche
> odbylem z nia mentalna podroz w uliczach ukochanego Damaszku, wspominac sady,
> uliczki i rejony o ktorych mowila. Faktycznie zazdroszcze Cie Mirko i to
bardzo
>
> tym wszykim co masz tam, mam nadzieje, ze i mi przyjedzie jeszcze zobaczyc
> placy zabaw z dziecinstwa ale kto to wie???
>
na pewno tak.. zycze ci tego
ale Syria bardzo sie zmienila od czasu kiedy ja ja znam, a wiec dla ciebie po
tak dlugiej nieobecnosci bedzie to juz calkiem inny kraj


> Prosba ostatnia do Mirki: tylko deliktuj sie tymi smakolykami, bo jak tak
> bedziesz przez rok jadla bedziesz musiala doplacic do bielity powrotnego za
> nadwage :)))).

jestes paskudny !!!!!!!

> Ciesze sie,ze jestes tam chociaz juz teskne za Toba.
>

tez tesknie :)))

Gorące uściski dla Amiry...

[tetys]

...przesyła za moim pośrednictwem ;) Akil Tamar!

[gajasirocco]

Przesłałam jej info sms-em!

[tetys]

Dzisiaj rozmawiałem z nim na yahoo mess., pozdrowiłem go od Mirki, bardzo się
ucieszył i kazał ją pozdrowić 10 x mocniej :)) Trochę ciężko było mi go
zrozumieć, bo ja niemieckiego ni w ząb, on angielskiego nie za bardzo ;)))
bardzo podoba mu się kraj naszych sąsiadów, chociaż w Ramadan mu ciężej -
wszyscy dookoła nie poszczą :)))

Pozdrawiam

[gajasirocco]

A ja wolę się porozumiewać po niemiecku, nie mogę się przekonać do
angielskiego, już łatwiej mi w językach tubylców...

[beduinka]

tetys napisał:

> bardzo podoba mu się kraj naszych sąsiadów, chociaż w Ramadan mu ciężej -
> wszyscy dookoła nie poszczą :)))

a to niespodzianka, że on pości... to tak chyba z okazji pobytu w Europie :)))

[beduinka]

tetys napisał:

> ...przesyła za moim pośrednictwem ;) Akil Tamar!

dziekuje bardzo

pozdrow go ode mnie i internetowo wytarmos za te jego dredy :)))

[joanna_xx]

Witaj, ale Ci tam fajnie...,no, ale ja tez tam bede w grudniu, wiec moze
wreszcie sie spotkamy.

[beduinka]

joanna_xx napisała:

> Witaj, ale Ci tam fajnie...,no, ale ja tez tam bede w grudniu, wiec moze
> wreszcie sie spotkamy.

bardzo chetnie
nie udalo nam sie w Polsce - to niech bedzie w Syrii

Znow pozdrawiam

[beduinka]

Moi drodzy,
Minęły już 2 tygodnie od czasu mojego zamieszkania w Syrii, przede mną jeszcze
min. 9 miesięcy, lecz pewnie pozostanę na Bliskim Wschodzie dłużej. Przez
ostatnie dni nie ruszałam się z Damaszku.

Żyję już swoją syryjską codziennością, rytmem zajęć (5 dni w tygodniu) i
weekendowego odpoczynku w piątki i soboty. Przyzwyczaiłam się do porannej walki
o miejsce w serwisie (jeśli nie będziesz się wpychać na siłę, ustępując miejsca
wysiadającym – to inni chętni do przejazdu wsiądą przed tobą, a ty nie
pojedziesz).

Nasza grupa w Instytucie powiększyła się i składa się już z ponad 20 osób, co
pomniejsza komfort nauki. Mamy w grupie kilku „rodzynków”, którzy zawsze muszą
zapaść nam i nauczycielce w pamięć. Jest więc pewien Arab z Turcji, który
twierdzi, że nie może się skupić na zajęciach z powodu włączonego wiatraka,
mającego na celu choć trochę ochłodzenie temperatury i tak nagrzanej sali
(umiejscowiona jest po słonecznej stronie), przeszkadza mu, że nauczycielka
siedzi w cieniu, bo nie widzi dokładnie jej twarzy, że nie może rozczytać co
ona pisze, że ktoś czyta za cicho, za szybko. Do wszystkiego musi dorzucić
swoje trzy grosze. Gdy ktoś ma za zadanie ułożyć np. zdanie z jakimś słowem,
bądź wypowiedzieć się na jakiś temat – to Chalil, choć nie pytany, też
odpowiada. Dodatkowo jako Arab zna dobrze arabski, ale nie fuchę, tylko swój
miejscowy dialekt, więc sposób, w jaki mówi jest mieszaniną tego co wyniósł z
domu i tego, czego się później nauczył.

Kolejną „wyjątkową osobą” jest Czeczeniec Rasul. Zawsze chce pokazać, że wie
wszystko lepiej niż inni. Więc co chwila wypomina nauczycielce, że nie
wspomniała o tym, czy o tamtym – a ona odpowiada mu – oczywiście zgodnie z
prawdą – że to nie należy do tematu zajęć. Nie przynosi na zajęcia książek ani
zeszytu. Nie odrabia pracy domowej. Jak ma czytać, to robi to w stylu
megaolewackim. W czasie zajęć czyta sobie jakąś książkę, odmawia modlitwy,
przesuwa w ręką różaniec. No i zwraca uwagę na poprawność lekcji (tekstów,
przykładów gramatycznych) pod względem zgodności z Islamem. A więc np. w jeden
z tekstów dotyczył użycia w budowie kolei żelaznej w Ameryce wielbłądów i ich
opiekunów sprowadzonych z Syrii i Egiptu. Najsłynniejszym był Hadżi ‘Ali,
któremu po śmierci na grobie usypano kopiec i na nim ustawiono pomnik wielbłąda
i tablicę upamiętniającą zmarłego. Więc to było dla Rasula haram. Na zajęciach
na temat „inna wa akhawatuha” był przykład „Mężczyzna jest jak lis”. Rasul
usłyszawszy to zagrzmiał: haram, nie można porównywać ludzi do zwierząt.
Nauczycielka zmieniła tekst na „Dziecko jest jak anioł”. Rasul jednak także
odrzucił ten przykład jako niezgodny z islamem.

Ahmet z Turcji przychodzi na każde zajęcia z Koranem i jak mamy podać na
zajęciach z gramatyki lub ortografii (np. pisownia hamzy) jakieś przykłady –
pewnych konstrukcji gramatycznych lub pisowni to szuka ich oczywiście w
Koranie. Przynosi też ze sobą spis słów z Koranu z ich „adresem”, tj. surą i
ajjatem i jak poznajemy nowe słówko i mamy użyć je w zdaniu – to zgadnijcie,
gdzie go szuka. Inny Turek poszedł się nauczycielce pochwalić jaką książkę do
gramatyki on sobie kupił i poprosił, czy może byśmy wszyscy mogli się
przerzucić na jego książkę, bo tamta mu bardziej odpowiada. Po odmowie
nauczycielki – i tak ją przynosi i cały czas próbuje dodawać na zajęciach – że
u niego jest napisane, tak a tak. Przykładów oczywiście sam nie wymyśla, lecz
pobiera je z tej książki.

Kolejną typową przypadłością sporej części naszej grupy jest lizusostwo –
przodują tutaj uczniowie z Turcji, Iranu, Azerbejdżanu.

Jeśli chodzi o naszą kadrę pedagogiczną to mamy lekcje z trzema nauczycielkami.
Pierwsza z nich – nasza główna - prowadzi z nami zajęcia z tekstów, gramatyki,
ortografii i warsztaty (np. hymn syryjski), druga – czytanie prasy, trzecia –
rozmowę i literaturę. Dwóch ostatnich jeszcze dobrze nie poznałam, bo mieliśmy
z nimi po jednej lekcji, natomiast nasza główna nauczycielka to Damascenka od
pokoleń, pani ok. 50 lat, muzułmanka, choć bez chusty. Lubi sama o sobie dobrze
mówić, np. „życzę wam byście będąc w moim wieku, tak lubili swoją pracę, jak
ja, bo wtedy będziecie w niej tak dobrzy, jak ja jestem w swojej. Zobaczcie jak
mnie energia rozpiera, jaka jestem aktywna, a przecież teraz poszczę, nic nie
jadłam”. Bardzo lubi pisać i mnóstwo po tablicy pisze, lecz niestety wiele z
tego nie jesteśmy w stanie rozczytać, bowiem bazgrze jak kura pazurem. Na próbę
zwrócenia jej uwagi – reaguje: to wy powinniście się przyzwyczaić do mojego
pisma, ja sposobu pisania nie zmienię, powinniście umieć rozczytać każdy sposób
pisania, jak nie umiecie mnie rozczytać – to zmieńcie grupę albo wręcz
zaprzecza, że brzydko pisze.

Oczywiście nie samą nauką tutaj żyję. A więc wychodzę z przyjaciółmi wieczorami
do restauracji, kawiarni. Objadamy się pysznym syryjskim jedzeniem, palimy
nargile, pijemy herbatki, rozmawiając o wszystkim i niczym, słuchając muzyki
(np. granej na żywo na oud, gdzie muzykowi można podsuwać karteczki z tytułem
piosenki, jaką chciałoby się usłyszeć) albo opowieści z ust hikawatiego, który
siedzi w kawiarniach typu Naufura na specjalnym krześle ustawionym na
podwyższeniu i czyta opowieść, na kolanach ma miecz, którym uderza w
odpowiednich momentach historyjki w metalowy stoliczek, bądź wywija nim nad
głowami słuchaczy, którzy też często starają się aktywnie uczestniczyć w
opowieści.

Spędziłam też trochę czasu na poszukiwaniu mieszkania i za jakiś czas
przeprowadzę się do domu w Suk Sarudża, gdzie zamieszkam z Syryjczykiem
(nauczycielem języka arabskiego), jego włoską dziewczyną, Amerykaninem, Czeszką
i Duńczykiem.

U nas nadal cieplutko. Gdy jadę na zajęcia to termometry na mieście pokazują
ok. 21-23 stopni ok. 8:30 rano, w ciągu dnia ok. 30.

To tyle na dzisiaj moi drodzy, ale ciąg dalszy opowieści oczywiście wkrótce
nastąpi.

[tetys]

Pozdrawiamy Cię równiez cieplutko, chociaz pogoda nie dopisuje :))

[gajasirocco]

Dzięki, Beduinko za relację! CZekam na więcej i częściej. Gorąco pozdrawiam!

też pozdrawiam

[sekwana2005]

Poznałem juz część Twojej grupy i nauczycieli
Mam nadzieję, iż nikt nie musi krytykowac mojej ulubionej blondynki...
trzymam kciuki
pozdrawiam

[gajasirocco]

Komu ma się zwierzyć, jak nie swoim forumowiczom! Czekamy na nastepne pikantne
opowieści z ławek uniwersyteckich!

weekendowa wycieczka

[beduinka]

Najdrożsi!!!

Pięć dni nauki w tygodniu sprawia, że pozostałe dwa dni – piątek i sobotę –
pragnę jak najczęściej wykorzystywać na wycieczki poza miasto.

W związku z tym w piątek wcześnie rano wybrałam się na dworzec autobusowy i
wsiadłam w autobus do Palmiry (100 SL, 3 godziny). Po dotarciu na miejsce
najpierw udałam się do Muzeum Sztuki Ludowej (bilet studencki syryjski 5 SL
[ten kupiłam], bilet studencki 20 SL, bilet normalny 150 SL), gdzie w
poszczególnych pomieszczeniach dawnej rezydencji osmańskiego gubernatora
prezentowane są stroje, meble, przedmioty codziennego użytku, biżuteria itp.
typowe dla ludności Palmiry i okolicznych wiosek, a także dla plemion
beduińskich tego regionu.

Następnie zwiedzałam ruiny Palmiry, znane mi już z wielu poprzednich wizyt.
Jednak z czasem sprzedawcy wszelkich pamiątek czy napojów, wielbłądnicy i
dzieci dopraszające się bakszyszu stali się bardziej natarczywi niż dawniej.
Wspięłam się na jedną z wież i stamtąd z góry przyglądałam się dawnemu miastu
Zenobii. Jeszcze trochę powłóczyłam się po ruinach i wróciłam do miasta.

Odwiedziłam Muzeum Archeologiczne (bilet normalny 150 SL, bilet studencki 10
SL), które ku mojej radości zmieniło się na lepsze od czasu mojej poprzedniej
wizyty, choć zmiany się jeszcze nie zakończyły i piętro nadal poddawane jest
remontowi, lecz mimo to nie zamknęli całego muzeum lub jego górnej części dla
odwiedzających, lecz po prostu podziwia się eksponaty w asyście robotników
przechodzących z drabinami, prętami, stukających, malujących itp. Natomiast
parter jest już pięknie odnowiony i eksponaty świetnie prezentują się na
niebieskim i zielonym tle, na które to kolory pomalowano ściany poszczególnych
pomieszczeń. Kolejną zmianą jest dodanie opisów po angielsku, czego brakowało
we wcześniejszych latach, i co utrudniało turystom odwiedzającym to muzeum
zrozumienie wagi i znaczenia podziwianych eksponatów. Zauważyłam, że wystawiono
także nowe eksponaty, których poprzednio jeszcze nie było, m.in. z wykopalisk z
lat 2000 i późniejszych.

Wsiadłam w autobus do Deir Ez Zour (100 SL, 2 godz.) i do miasta przyjechałam
ok. godz. 18. Na dworcu kazano mi się zarejestrować u policjanta, który był
bardzo sympatyczny i udzielił różnych rad i wskazówek nt. poruszania się po
Deir i okolicy, noclegu itp. Później wzięłam taksówkę do hotelu Al-Arabi al-
Kabir. Taksówkarz odmówił przyjęcia zapłaty za kurs (cena za przejazd z dworca
do hotelu powinna wynosić ok. 20-25 SL, można też przejść ten dystans na
piechotę – ok. 2 km). W hotelu okazało się, że nie było wolnych pokoi
jednoosobowych, były tylko dwuosobowe i właściciel chciał mnie skasować jak za
2 osoby i nie chciał obniżyć ceny. Udałam się więc do sąsiedniego Hotelu Al-
Jamia Al-Arabiyya. Hotel może nie prezentuje się dość dobrze, ale zarówno
właściciel, jak i pracownik Yasser są bardzo uczynni i mili i starają się
służyć gością wszelką pomocą. Dostałam pokój jednoosobowy za 200 SL (dwuosobowe
są za 400 SL) z umywalką i wiatraczkiem wiatraczkiem sufitu. Łazienki i
ubikacje są na korytarzu. Chociaż budynek i meble hotelu mają już swoje dobre
czasy dawno za sobą, to hol, pokoje i łazienki są czyste. Właściciel każdemu
gościu tłumaczy rozmieszczenie poszczególnych miejsc w mieście, a także daje
porady odnoście wyjazdu do Mari i Dura Europos. Wychodzę na miasto w celu
znalezienia czegoś do jedzenia. Kilka czynników: piątek wieczór, ramadan i
prowincjonalne miasteczko, sprawiają, że okazuje się, że wszystkie miejsca są
zamknięte (oj przepraszam – co chwilę natykam się na cukiernie i stragany ze
słodyczami, ale nie mam ochoty na oblane miodem przesłodkie zasłodkie słodycze
czy też kremiaste torty. Spędzam sporo czasu na poszukiwaniu czegokolwiek i jak
wyszłam z hotelu głodna, tak i głodna do niego wracam. Tymczasem jestem
częstowana herbatą i prowadzę pogawędkę z właścicielem hotelu. Yasser,
pracownik, oferuje, że ma jedzenie i chce mi je oddać na kolację. Dostaję tackę
z pieczonym kurczakiem i chleb pita. Oczywiście moja propozycja zapłacenia za
tę kolację spotyka się z odmową (tak naprawdę przenocować też mnie chcieli w
hotelu bez zapłaty, ale na to się już nie zgodziłam). Siadam do telewizji
włączonej na kanał Al Dżazira. Oglądam wiadomości, a chwilę później pojawia się
zajawka programu nt. uchodźców palestyńskich w Libanie, który ma być wkrótce,
więc uruchamiam swoje wici, by za pomocą smsów i innych środków komunikacji
dotarła do znajomych prośba nagrania tego programu i udaje się ; - )))).

Rano pakuję się i opuszczam hotel. Decyduję się pospacerować po suku
wypełnionym ludźmi przybyłymi z okolicznych wiosek, a także terenów pustynnych,
by coś kupić czy sprzedać. Dostrzegam wiele podobieństw w ubiorze czy sposobie
wiązania chust między nimi, a berberskimi mieszkańcami gór Atlasu w Maroku.
Spaceruję po moście zawieszonym nad wodami Furatu (Eufratu). Wracając
zatrzymuję się na koktajl owocowy. Pan pyta się, skąd jestem. Gdy mówię, że z
Polski, to stwierdza, że to w Ameryce Południowej, a on bardzo lubi te
południowoamerykańskie drużyny piłkarskie. Gdy dostaję swój koktajl – nie chce
przyjąć za niego zapłaty. Gdy w końcu to robi, stwierdza, że i tak muszę wypić
drugą szklankę koktajlu – tym razem w prezencie od niego.

Udałam się na dworzec mikrobusów. Zarejestrowałam się na policji, że wyjeżdżam
do Mari i wsiadłam w busik do Abu Kamal (55 SL, ok. 2-2,5 godz.).
Współpasażerowie chętnie prowadzili ze mną rozmowę i byli bardzo uradowani, że
odwiedziłam ich okolicę. Wysiadłam w Mari i poszłam ok. pół km w lewo, gdzie
przed wejściem przywitała mnie tablica „NO ENTRY FIRST BUY TIGET MARI”. Więc
udałam się tam, gdzie wskazywała strzałka w celu zakupu tidżetu. Znalazłszy
miejsce, przywitałam się i poprosiłam o bilet studencki, a pan był tak
uradowany moją wizytą, że powiedział, że mam wejść bez biletu.

Mari było pradawnym mezopotamskim miastem, którego dzieje sięgają 5000 lat
temu. Największe wrażenie robi pałac królewski króla o imieniu Zimni-Lim,
składający się z prawie 300 pokojów. Odkryto też pozostałości pięciu świątyń,
ziguaret, ale od ruin dawnych budynków ważniejsze wydają się znalezione tu
przedmioty, posągi i statuetki, a przede wszystkim 25 000 glinianych tabliczek,
będących ważnym źródłem historycznym nt. tamtych czasów. Wykopaliska są tutaj
dalej kontynuowane i archeolodzy spodziewają się znaleźć kolejne klucze do
przeszłości.

Po obejrzeniu dokładnie wykopalisk Mari wróciłam do głównej drogi i złapałam
busika, by udać się w stronę Dura Europos. Prowadziłam pogawędkę z kierowcą i
pozostałymi pasażerami. Pomimo, że ruiny leżą ok. 1,5 km od głównej drogi –
podwiózł mnie aż pod samą bramę (bym nie musiała iść tyle w słońcu – jak sam
powiedział), nie przyjął zapłaty, a wręcz pytał się, jak długo chcę zwiedzać,
bo mogą on i pozostali pasażerowie poczekać na mnie. Podziękowałam bardzo i
pożegnałam się. Budka biletowa była zamknięta, natomiast brama wykopalisk
otwarta, więc weszłam do środka. Siadłam by posilić się biszkoptami i wkrótce
przyjechał jakiś pan na motorze. Przywitał się, zaczął rozmowę skąd jestem itp.
Zapytał się, czy mam bilet. Odpowiedziałam, że nie, bo budka była zamknięta.
Stwierdził: „a no tak, bo to ja jestem tutaj strażnikiem… jeśli byś chciała
napić się herbaty, to mój dom jest po drugiej stronie wykopalisk”. Spytał
jeszcze, czy chciałabym, by obwiózł mnie po wykopaliskach na motorze (zajmują
one naprawdę duży obszar), lecz odmówiłam i podziękowałam i pojechał.

Dura Europos leży tuż nad Eufratem. Obecne pozostałości pochodzą z ok. 280 r.
p.n.e., ale już wcześniej było tu asyryjskie siedlisko Dura. Wraz z upływem
czasu przechodziło w różne ręce – Partów, pod panowanie Palmiry, Rzymianów,
Persów. Dura Europos zasłynęło z tolerancji religijnej, gdyż w

weekendowa wycieczka - c.d.

[beduinka]

Dura Europos leży tuż nad Eufratem. Obecne pozostałości pochodzą z ok. 280 r.
p.n.e., ale już wcześniej było tu asyryjskie siedlisko Dura. Wraz z upływem
czasu przechodziło w różne ręce – Partów, pod panowanie Palmiry, Rzymianów,
Persów. Dura Europos zasłynęło z tolerancji religijnej, gdyż współistniały tam
koło siebie różne religie i stały obok siebie kościół, synagoga, świątynie
bogów greckich, rzymskich i mezopotamskich.

Ruiny otoczone są murem, który niegdyś bronił to miasto z 3 stron, czwarta była
chroniona przez Eufrat. W murach są piękne bramy, np. brama palmirska. W środku
warto obejrzeć m.in. rzymskie łaźnie, khan, grecką agorę, liczne świątynie,
cytadelę, pałac. Po zakończeniu zwiedzania wracam do głównej drogi i łapię
busik do Deir Ez Zour. Konwersacja z pasażerami, znowu nie pozwala mi się
zapłacić za przejazd. Gdy nastaje czas iftaru zatrzymujemy się przed sklepikiem
i jeden z pasażerów kupuje wszystkim osobom z busika (w tym i mi) po napoju.
Zatrzymujemy się jeszcze przy mijanym meczecie, by kierowca mógł się pójść
pomodlić i dojeżdżamy do miasta, gdzie udaję się na dworzec autobusowy (po
drodze zatrzymując się tylko na falafela) i wyjeżdżam w drogę powrotną do
Damaszku (175 SL, 5 godz.).

Japońska Palmira

[rasta69]

Hej hej, wspaniale się czyta o miejscach dawno juz odwiedzonych, zwłaszcza z tak
fachowym komentarzem :))

Przypominam sobie tych wspaniałych ludzi poznanych w Palmirze, Deir Ez Zour czy
Dura Europos. W Palmirze był to młody własciciel czy pracownik hostelu, który
skończył japonistykę w Damaszku z myślą o kasiastych turystach z Kraju Kwitnącej
Wiśni. Taki Japończyk to jest dopiero klient. Nie narzeka, siedzi cicho i
płaci. I to jak płaci. Mówisz absurdalnie wygórowaną cenę za absurdalnie tanią
usługę, a on płaci. Nie pyta o nic. Ty sam spuszczasz z ceny, taka tradycja, a
on nie reaguje. Targujesz się sam ze sobą, a on patrzy. I czeka kiedy skończysz,
czeka żeby zapłacić, zapłacić tyle, że pół rodziny wyjedzie do Stanów i jeszcze
zostanie na Falafel Business na Manhattanie. Nie, nie, najpierw trzeba wykupić
się z wojska. Albo przynajmniej mieć na buty i koszulę oraz mydło. Żeby wojak
największej, bohaterskiej i niezyciężonej armii na Wzgórzach Golan czy w
okupowanym lecz bratnim Libanie, miał do garnka co włożyć. Albo żeby w ogóle
mieć rodzinę. Rodzina to droga sprawa. Najdroższa i liczna, trzy klitki. W
pierwszej telewizor typu Rubin, dywan i mebel koszmarny. Sklejka bo poprzedni
sprzedany, ciężkie czasy ale ma być lepiej. Drugi pokój, brat z żoną i dwójką
dzieci. Matka w trzecim, spię w pakamerze, mam 28 lat, na imię Murhaf i
doktoryzuję się z archeologii na uniwerku w Aleppo. W lato pilotuję Japońców.

Z powrotem w Palmirze z hostelowym japonistą. Wszystkie kalkulacje wzieły w łeb.
Japończycy podejrzliwie traktują każde nieskośne stworzenie mówiące w ich języku.
- Nie reagują!!- krztusząc się ze śmiechu narzekał nasz lingwista - Rzucą tylko
jakimś półsłówkiem, a odpowiadają tylko po angielsku !!
- O idzie Aki, uważajcie - na dach hostelu, gdzie rozmawialismy wtoczył się
grubaśny właściciel imienia, które nawet mnie udało się zapamiętać.
I oto staliśmy się świadkami kuriozalnej rozmowy, gdzie Syryjczyk zadawał
pytania w japońskim a Japończyk odpowiadał koszmarną angielszczyzną. Wszystko to
pod gwiazdami, rozłożeni na kanapach i fotelach, popijając popularne "gazusiki"
czyli słodkie imitacje zakazanej wtedy Coca Coli. Wysoko w oddali na wprost
warownia wyraźnie naszkicowana na tle nocnego nieba. Trochę na lewo stare
grobowce wbite w okoliczne wzgórza. Ruin Palmiry nie widać. Czulismy jej
bliskość, pustynia pochłaniająca miasto Zenobii syczała przez ciemność. Ściana
niepokojących dzwięków. Ale może to tylko nargila i skręty. Wyobraźnia i
zmęczenie...

palmira, sierpień 2002


p.s. ech no to wracam do rzeczywistości, raporty i opracowania, urzędy,
urzednicy i urzędniczki(ha!), marketing, poddenerwowani klienci, czas stad
wyjechac :)))

zdjecia z Syrii

[beduinka]

community.webshots.com/user/beduinkawsyrii

[tetys]

Hej Hej!
Ja tu właśnie zakuwam o stali Damasceńskiej i o innych takich sprawach a Ty
jesteś tam na miejscu!! :))

Pozdrawiam

[tetys]

I jak zwykle oglądając Twoje zdjęcia przenoszę się do Rajskiego Świata!
Dzięki Ci!

:)

[beduinka]

tetys napisał:

> Hej Hej!
> Ja tu właśnie zakuwam o stali Damasceńskiej i o innych takich sprawach a Ty
> jesteś tam na miejscu!! :))
>
> Pozdrawiam

milej nauki :-P

[arusa]

Slicznie wygladasz Mirusia!
i chyba sporo schudlas :)

[clavdia]

wyglądasz na szczęśliwą i trochę tego szczęścia spływa też na tych, co tylko
marzą, patrząc na zdjęcia i czytając Twoje zapiski z podróży

a sprawa zaćmienia słońca jak na XXI wiek naprawdę robi wrażenie, choć może to
my zanadto cywilizowani straciliśmy bezpowrotnie jakiś rodzaj mistycznej
wrażliwości ...

pozdrowienia
I.

[beduinka]

clavdia napisała:

> wyglądasz na szczęśliwą i trochę tego szczęścia spływa też na tych, co tylko
> marzą, patrząc na zdjęcia i czytając Twoje zapiski z podróży
>

jestem szczesliwa :))) bo po prostu spelniam swoje marzenia :)))

> a sprawa zaćmienia słońca jak na XXI wiek naprawdę robi wrażenie, choć może
to
> my zanadto cywilizowani straciliśmy bezpowrotnie jakiś rodzaj mistycznej
> wrażliwości ...
>
> pozdrowienia
> I.

[beduinka]

clavdia napisała:

> wyglądasz na szczęśliwą i trochę tego szczęścia spływa też na tych, co tylko
> marzą, patrząc na zdjęcia i czytając Twoje zapiski z podróży

właśnie teraz czytam ten wątek i przypominam sobie, jaka byłam szczęśliwa... to
już rok minął

[gajasirocco]

...i znów będziesz...!!!!!! Czego Ci z całego serca życzę!

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> ...i znów będziesz...!!!!!! Czego Ci z całego serca życzę!


inshaallah

[beduinka]

arusa napisała:

> Slicznie wygladasz Mirusia!
> i chyba sporo schudlas :)

dziekuje bardzo

dodalam kolejne fotki / bt

[beduinka]

i kilka nastepnych / bt

[beduinka]

lekarstwo na mardali z grupy :-)

[samarytanin61]

Dlugo jeszcze bedziesz tam??? Tesknimy za Toba paskudo mala :-).
Przy okazji, w Syrii sprzedaja w Ramadanie takie specjalne pieczywo zwany
Ma3rook (ma'ruk معروك)jak bys znalazla t zjedz za mnie.
Wspolczuje z powodu tych "madrali" w grupie, ale cos masz jeszcze jedno wyjscie
z sytuacji. Oskarz ich o dzialanosc wywrotowa i zobaczyc ze juz ich nie bedzie
w syrii moze i nietylko :-).
Pozdrawiam

[beduinka]

samarytanin61 napisał:

> Dlugo jeszcze bedziesz tam???

tak jakos do wrzesnia, pazdziernika :)))

> Tesknimy za Toba paskudo mala :-).

no mam nadzieje ;-P

> Przy okazji, w Syrii sprzedaja w Ramadanie takie specjalne pieczywo zwany
> Ma3rook (ma'ruk معروك)jak bys znalazla t zjedz za
> mnie.

czy to jest okragle, cienkie, sztywne i polane czyms brazowym? jesli tak -
towidzialam, lecz nie jadlam

> Wspolczuje z powodu tych "madrali" w grupie, ale cos masz jeszcze jedno
wyjscie
>
> z sytuacji. Oskarz ich o dzialanosc wywrotowa i zobaczyc ze juz ich nie
bedzie
> w syrii moze i nietylko :-).
> Pozdrawiam

az taka paskuda to nie jestem ;-P

Choc dzisiaj Czeczen na zajeciach stwierdzil, ze Czeczenia jest taka mala
kropka w porownaniu z ogromnym terytorium Rosji, a cala Rosja trzesie sie ze
strachu przed Czeczenia, a Arabowie, choc tacy duzi, nie moga sobie poradzic z
malutkim Izraelesm

[joanna_xx]

Ja Ci wyslalm maila o blizsze namiary, bo prowdopodobnie jade tam w prszlym
tygodniu.
pa

witajcie

[beduinka]

Witam,

Moje życie w Syrii biegnie swoim arabskim tokiem… zbliżamy się do końca
Ramadanu, więc ulice przepełnione są tłumami kupującymi podarki dla rodziny i
znajomych z okazji zbliżającego się święta Aid al-Fitr, które następuje po
skończeniu się Ramadanu. Kupują przede wszystkim ubrania, buty, słodycze, dla
dzieci zabawki, niektórzy kupują droższe rzeczy typu sprzęt AGD, sprzęt
komputerowy czy grający itp. Aid Al-Fitr jest okazją do spotkania z rodziną.
Damaszek, którego wielu obecnych mieszkańców stanowią przyjezdni z prowincji, z
odległych miasteczek i wiosek, w tym czasie się wyludnia, gdy wyruszają oni w
swoje rodzinne strony. ‘Aid rozpocznie się w środę lub czwartek – zależnie od
tego, kiedy zobaczy się nowy księżyc.

Przeprowadziłam się już ze swojego mieszkanka w Rukn ad-Din do domu w Suk
Sarudża. Czuję się dobrze w tym międzynarodowym koktajlu, pośród którego
przyszło mi mieszkać. Wszyscy uczymy się w różnych miejscach Damaszku języka
arabskiego, a właściciel jest nauczycielem języka arabskiego. Wszyscy jesteśmy
z innego kraju i choć większość z nas to Europejczycy, to nawet między sobą
staramy się mówić po arabsku. Dom ma tradycyjną arabską strukturę, czyli
środkowy dziedziniec, od którego wchodzi się do poszczególnych pokoi. Sprawia
to, że dziedziniec jest nie tylko geograficznym, czy też architektonicznym
centrum domu, lecz także społecznym, kulturalnym – tutaj rozmawiamy, oglądamy
TV, jemy, uczymy się.

Ostatni weekend spędziłam w Halab (Aleppo), było miło, lecz niestety ukradziono
mi komórkę. W związku z tym obecnie zdejmuję sim lock z mojej drugiej komórki,
w której dotąd był polski numer.

Pogoda staje się coraz chłodniejsza (ok. 12-15 C w ciągu dnia) i deszczowa.
Choć czasem słońce się wychyla spoza chmur i jeszcze stara się nas ogrzać
ostatnimi promykami przed nieuchronnym nadejściem zimy.

Tydzień temu we wtorek odwołano nam zajęcia z powodu wielkiej demonstracji
poparcia dla Prezydenta Asada w związku z opublikowaniem raportu dot. śmierci
Haririego i powiązań Syrii z tym zabójstwem.

Tydzień temu gościłam u siebie dwie nasze forumowiczki – Milenę (Iwonę) i
Renatę, które pojechały do Jordanii i mniej więcej teraz powinny wracać do
Syrii (ale pewnie nie mogą się ze mną skontaktować, gdyż jak wspomniałam moja
komórka znalazła sobie innego właściciela).

Pzdrw
Mirka

[gajasirocco]

Cieszę się-moja Beduineczko, że sobie radzisz i jesteś szczęśliwa w tak dalekim
kraju! Moja komórka też zmieniła właściciela-tuż przed wylotem do Egiptu i znów
mam nową. Tęsknimy i pozdrawiamy gorąco!!!

[tetys]

Jak widać komórki lubią zmieniać właścicieli...czy to w Syrii czy w Polsce ;))

[gajasirocco]

Jak się stęskniłam za Tobą! Miło Cię znów widzieć!!!

[tetys]

i nawzajem !!
Mój komputer zacina się, resetuję go ciągle, chodzi tak głośno że aż szyby w
oknach brzęczą, czasem dymi ale ogólnie jest już lepiej :))))

[gajasirocco]

Chyba zbyt wiele czasu spędzałeś z nim ostatnio, daj mu trochę odpocząć!!!
Chociaż smutno bez Ciebie na forum!

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> Cieszę się-moja Beduineczko, że sobie radzisz i jesteś szczęśliwa w tak
dalekim
>
> kraju! Moja komórka też zmieniła właściciela-tuż przed wylotem do Egiptu i
znów

po raz trzeci w tym roku?? przystopuj troche :)))

>
> mam nową.

moja komorka z powrotem dziala, mam ten sam numer
ale problem mam taki, ze nie mam aparatu telefonicznego
z polskiej komorki nie udalo mi sie zdjac simlocka
znajomy pozyczyl mi komorke, ktorej nie uzywa, bo co jakis czas samoczynnie sie
ona wylacza... tak wiec jest to tylko przejsciowe wyjscie

> Tęsknimy i pozdrawiamy gorąco!!!

[tetys]

witaj Beduinko :)))

No niedobrze z tą komórką....

[samarytanin61]

A czy w huragannie Twoich zajec udalo Ci sie skontaktowac z Pania Khoury?
Prosilem tez o skontaktowanie z kims innym. Mam nadzieje, ze udalo Ci sie.
Baw sie dobrze i nie daj sie zlodziejom komorek :-)
Kul Am wa Anty bi khayer
كل عام وانت بخير

[beduinka]

samarytanin61 napisał:

> A czy w huragannie Twoich zajec udalo Ci sie skontaktowac z Pania Khoury?

jeszcze nie... ale pamietam... tylko na razie tyle sie dzieje... teraz po
Ramadanie bedzie moze luzniej i to zrobie

> Prosilem tez o skontaktowanie z kims innym. Mam nadzieje, ze udalo Ci sie.

jeszcze nie!! ale tez obiecuje, ze to zrobie i to z wielka przyjemnoscia...
badz cierpliwy... jestem tu dopiero 5 tygodni

> Baw sie dobrze i nie daj sie zlodziejom komorek :-)

yes Sir

> Kul Am wa Anty bi khayer
> كل عام وانت بخير

i nawzajem

marhaba

[beduinka]

Marhaba!!!

Dzisiaj wieczorem świat muzułmański wypatruje księżyca. Jeśli zostanie
dostrzeżony dzisiejszej nocy – jutro rozpocznie się Aid al-Fitr, jeśli nie – to
pojutrze. Tak więc do ostatniej chwili nie wiemy, czy jutro mamy wolne, czy też
zajęcia.

Postanowiłam się wybrać na te kilka dni do Bosry i innych miejscowości i
miasteczek południowej Syrii.

Polecam wam zajrzeć do mojej galerii na webshoots, gdzie dodałam kolejne
zdjęcia community.webshots.com/user/beduinkawsyrii

Dzisiaj było krótko i zwięźle.

Papatki

Mirka

[gajasirocco]

Cieszą nas nawet zwięzłe i krótkie informacje!
Baw się dobrze, ucz pilnie, wypatruj księżyca, bo my to zrobimy już jutro w
Istambule!

[beduinka]

wyslalam ci maila z niespodzianka

[gajasirocco]

I to potrójną! Bardzo mi się podobało!!!

Aidowo, Bosrowo

[beduinka]

Witajcie,

We wtorek wieczorem kazano przyjść nam na zajęcia jeśli nie pojawi się na
niebie księżyc. Przyszliśmy – studenci w dosyć ograniczonej liczbie – u nas w
grupie 3 Polaków + 3 Turków, przyszli nauczyciele, nie przyszedł dyrektor, więc
sprawdzili listę, trochę nas przesiedzieli pokazując film na video, a po
przerwie puścili do domu… no bo skoro nie ma dyrektora.

Po południu pojechaliśmy z Maćkiem do Bosry. Dojechaliśmy ok. godz. 4 (autobus
odjeżdża z Baramki, co dwie godz., jedzie 2 godz., 50 S.L.) zostawiliśmy rzeczy
u mojego starego kolegi Obeidy i poszliśmy połazić po mieście i jego zabytkach.
Minęliśmy teatr, przeszliśmy przez łaźnie, spacerowaliśmy wzdłuż kolumnady
(decumanus), przed starożytną agorą współczesne dzieci grają w piłkę nożną,
dalej meczet Umara… Gdy weszliśmy w boczne uliczki, gdzie w bazaltowych domach
nadal mieszkają ludzie, mijaliśmy dwie babeczki siedzące na kamiennej ławeczce.
Jedna zaczęła się mną zachwycać. Gdy podeszłam – przytuliła mnie, pocałowała w
czoło i policzki i zaprosiła na iftar. Nie stety nie mogliśmy skorzystać z
zaproszenia, bowiem Obeida nas już zaprosił. Mijamy więc już tylko szybko
Meczet Fatimy, Katedrę i wracamy do restauracji Obeidy. Jemy pyszną kolację,
później siedzimy i pykamy fajkę i rozmawiamy z licznymi znajomymi Obeidy,
którzy tutaj przyszli. Później tak jakoś wychodzi, że robimy żart telefoniczny,
później drugi i trzeci. Wychodzimy z Maćkiem pod teatr. Jest noc, ale
zauważamy, że drzwi są otwarte. Zagadujemy strażnika, który pozwala nam wejść
na chwilę – choć ostrzega, że niewiele zobaczymy, bo jest całkiem ciemno. My z
radością wchodzimy i po ciemku chodzimy po zakamarkach tego ufortyfikowanego
teatru. Wspinamy się na górę, gdy jesteśmy na scenie przychodzi po nas
strażnik. Ale i tak jesteśmy mu wdzięczni za umożliwienie nocnego zwiedzania
teatru w asyście nietoperzy latających nad naszymi głowami.

Ciekawostką ważną zauważenia jest to, że Syryjczycy z okazji składania życzeń z
okazji Aid al-Fitr przeciążyli sieć telefonii komórkowej. Smsy wysyłały się, a
raporty dostarczenia dochodziły po kilku godzinach lub nie wysyłały się w ogóle
z informacją, że sieć jest zajęta i należy spróbować później. Tak było przez
dzisiejszy wieczór i cały jutrzejszy dzień.

Następnego dnia (czwartek) po śniadaniu Obeida oprowadza nas po Bosrze i
opowiada historię i przeznaczenie mijanych budowli. Udajemy się najpierw do
Biret al-Haj, czyli Basenu Pielgrzymów. Zbiornik ten w czasach rzymskich
gromadził na potrzeby miasta sprowadzaną z gór wodę. W czasach arabskich miał
znaczenie rekreacyjne. Jest naprawdę wielki – jego wymiary wynoszą 120 x 150 m.
Jego obecna nazwa odnosi się do czasów, kiedy pielgrzymi podążali do Mekki
drogą lądową i tutaj zatrzymywali się na odpoczynek. Następnie zaglądamy do
znajomych Obeidy na mocną gorzką kawę i kontynuujemy zwiedzanie. Ruiny
rzymskiego pałacu. Potem nabatejski łuk i kolumny, które przypominają nam, że
Bosra była północną stolicą państwa nabatejskiego (południową była słynna Petra
w Jordanii). Mijamy Meczet Fatimy z czasów fatymidzkich, katedrę, klasztor, w
którym podobno mieszkał mnich Boheira, który przepowiedział Mahometowi, że
zostanie prorokiem. Kolumnadą wyruszamy w stronę powrotną. Mijamy Kabyle, gdzie
według legendy bosrański król ukrył przed niebezpieczeństwami życia swoją
córkę, której przepowiedziano rychłą śmierć. Gdy dostarczono jej na sznurku
kosz winogron, wyszedł z nich skorpion, ukąsił ją i zmarła. Przechodzimy
jeszcze przed rzymskie łaźnie – po środku oktagonalne pomieszczenie, które
służyło za miejsce do rozebrania się i pozostawienia okryć. Stamtąd można było
wejść do frigidarium (zimnego pomieszczenia), tepidarium (ciepłego pokoju) i
calidarium (gorącego pokoju). Obeida wraca do swojej restauracji, a my
wchodzimy do teatru (bilety kosztują 150 s.l., 15 S.L. za Syryjczyków, 10 S.L.
dla studentów (zagranicznych i syryjskich) oraz dla syryjskich żołnierzy i
urzędników). Siadamy sobie na widowni i zaraz dopada nas grupka dzieci –
chrześcijańska wycieczka z Homs z opiekunem ze swojej parafii. Mówią jedno
przez drugie, śpiewają dla nas, tańczą dabkę, częstują jedzeniem, dają w
prezencie święte obrazki i bransoletki. Maciek ma duże powodzenie wśród tych 12-
15-letnich dziewczynek. Niedługo później muszą już iść, lecz wkrótce nadciągają
kolejne chrześcijańskie zastępy. Towarzyszy im zakonnica w spódnicy za kolana i
w trampkach. Bawią się, śpiewają i tańczą. Panuje bardzo przyjemny nastrój.
Spędzamy w teatrze kilka godzin. Zaglądamy do Obeidy, który częstuje nas
obiadem. Potem odwiedzamy jeszcze mamelucki (z 1372 r.) Hammam Manjak, który
został w latach dziewięćdziesiątych pięknie odrestaurowany i udostępniony do
zwiedzania. Wracamy do Obeidy po 4. Załatwia nam bilety na autobus o 6.
Siedzimy i gadamy, robimy też kolejny telefoniczny żart. Potem jeździmy po
Bosrze na motorze i udajemy się na autobus, którym wracamy do Damaszku.

Gdy dojeżdżam do domu okazuje się, że mój pokój nadal nie jest gotowy…
poprzednie dni spędzałam w pokoju właścicieli domu, pokój przygotowany dla mnie
był remontowany i miał mi być oddany dzisiaj. Tymczasem wynieśli już (sami!!!)
moje rzeczy ze swojego pokoju, a mój okazał się jeszcze nie być gotowy.
Zdenerwowałam się i opuściłam ten dom zabierając wszystkie rzeczy.
Przenocowałam w mieszkaniu Obeidy, a następnego dnia (piątek) pomógł mi znaleźć
pokój w Bab Tumie, do którego się przeprowadzę w niedzielę, a tymczasem
zostawił mi swoje mieszkanie i pojechał do Bosry.

[tetys]

Super!:))

Co porabiasz?

[gajasirocco]

Mija tydzień od ostatniej wiadomości. Martwimy się!!! Czekamy na nowe relacje z
Damaszku!!! Gdzie mieszkasz, co zwiedzasz, jak na studiach?????

to znowu ja

[beduinka]

Hej,

Od jakiegoś czasu mieszkam na Bab Tumie i bardzo mi się tu podoba. Gospodynią
jest bardzo prężna, aktywna, pełna energii pani Hind. Oprócz mnie lokatorami
domu są jeszcze Włoszka Ilaria, Francuzka Emilie, Koreanka, której w domu
prawie nigdy nie ma, a także od niedawna Michael - Niemiec polskiego
pochodzenia. Dom leży wewnątrz chrześcijańskiej części starego miasta.

W poniedziałek wybrałyśmy się z Iwoną i Renatą do Sajidy Zainab. Pobyłyśmy
sobie w meczecie, popodziwiałyśmy jego architekturę, posiedziałyśmy przy
grobowcu Zainab. Później ruszyłyśmy na zakupy na tutejszym bazarze. Ja kupiłam
sobie naszyjnik, spódnicę i poncho. Dziewczyny polowały na fajne tuniki.

We wtorek wybrałyśmy się do hammamu. Wybrałyśmy Hammam al-Ward funkcjonujący od
ok. 800 lat. Weszłyśmy do środka i wstąpiłyśmy do świata kobiet, kobiet
arabskich. Zapłaciłyśmy 100 SL za hammam + 100 SL za masaż. W pomieszczeniu
głównym przebywało sporo kobiet w różnym wieku… i o różnej figurze, od
chudziutkich kościotrupiastych aż po megagrubaski. Część całkiem naga, część w
majteczkach, część w strojach kąpielowych. Rozebrałyśmy się, pozostając w
samych majteczkach i zaraz pewna pani zaprowadziła nas do pokoju parowego. Było
tam bardzo gorąco i wilgotno. Usiadłyśmy tam i pociłyśmy się. Później zostałam
wyprowadzona do pokoju, gdzie kazano mi się położyć na podłodze i pracownica
hammamu zaczęła mnie szorować rękawico-gąbko-ścieraczką (moją) aż schodził mi
naskórek. Wyszorowała mi nawet pośladki ściągając z nich na ten czas majtki. Co
chwila polewała mnie ciepłą wodą. Na koniec umyła mi włosy szamponem i byłam
wolna. Poszłam znowu do pokoju parowego, skąd po jakimś czasie zostałam
zaprowadzona od pokoju masażowego. Masaż raczej mnie rozczarował, spodziewałam
się czegoś lepszego. Wróciłam do pokoju parowego, a po jakimś czasie wyszłyśmy
do głównego pomieszczenia, gdzie się wysuszyłyśmy i ubrałyśmy. Ogólnie uważam
do za ciekawe przeżycie, wizytę w hammanie można uznać za klucz do świata
kobiet.

W środę dziewczyny odjechały – mam nadzieję, że po powrocie do Polski znajdą
czas by u nas na forum opisać trochę wrażeń ze swojej podróży.
Wieczorem terroryści dokonali kolejnego krwawego zamachu. Tak blisko, w
Jordanii.

W czwartek na lekcji czytania gazet pani stwierdziła, że znowu winę za zamachy
zrzuci się na muzułmanów, że przecież wiadomo, że zamachy, które są prawie
codziennie w Iraku są organizowane przez Amerykanów i Brytyjczyków, którzy
przebierają się za Arabów, a Zarkawego Zachód sobie tylko wymyślił, by mieć na
kogo zrzucać odpowiedzialność za swoje prowokacyjne ataki mające na celu
skłócenie ze sobą szyitów i sunnitów.
Dzisiaj odbyła się też przemowa prezydenta Baszara Asada w Auli Uniwersytetu
Damasceńskiego. W poszczególnych miastach – w Damaszku, Halab, Homs, Hamie,
Hasace, Deir Ez-Zur, Daraa, Latakii, Tartus, Idleb i innych – tłumy wyszły na
ulice demonstrować solidarność ze swoim wodzem. I w zachowaniu tych ludzi było
widać prawdziwe emocje i uwielbienie prezydenta. Baszar Asad przemawiał w Auli
wypełnionej VIPami, ludzie zgromadzeni przed uniwersytetem w Damaszku oraz na
placach innych miast oglądali bezpośrednią audycję na rozstawionych telebimach.
Retransmisję przemowy oglądałam wieczorem w domu razem z Hind – właścicielką
domu, w którym mieszkam. Baszar Asad był dobrze przygotowany, nie czytał, lecz
przemawiał, był elokwentny, mówił ciekawie, od czasu do czasu wtrącając jakiś
żart.

W piątek było polskie święto narodowe (11 listopada). Zostaliśmy zaproszeni na
obchody do polskich żołnierzy na Wzgórza Golan. Spotkaliśmy się pod Ambasadą
Polską, my 10 stypendystów oraz panie z Polonii. Pojechaliśmy autokarem UNDOFu.
Z okien autobusu podziwialiśmy ośnieżony szczyt góry Hermon. (2814 m n.p.m.).
Dojechaliśmy do Bazy CAMP FAOUAR, gdzie mieści się dowództwo UNDOFu. Force
Commanderem jest Nepalczyk. Oprócz jego i moich rodaków służą tu jeszcze
Austriacy, Japończycy, Słowacy i Kanadyjczycy. Uroczystości rozpoczęły się od
mszy świętej za ojczyznę w miejscowym wojskowym kościółku. Później zostaliśmy
usadzeni i oglądaliśmy uroczystość wojskową, na którą składał się apel,
złożenie raportu, wciągnięcie flagi polskiej na maszt, wręczenie dyplomów
najlepszym żołnierzom i na koniec parada. Później przenieśliśmy się do
wojskowej kantyny, gdzie ujrzeliśmy stoły uginające się pod przeróżnymi
polskimi potrawami. Jednak przed posiłkiem w programie była prezentacja na
temat historii polski od czasów najstarszych po współczesne, które trwała 40
min., a w tym czasie ciekła nam ślinka. Posiłek był smaczny. Potem
przejechaliśmy do drugiej POSITION 60, która jest już bazą tylko polską. Tutaj
czekał na nas kolejny poczęstunek, na który jednak nie było już miejsca w
naszych żołądkach. Dodatkowo bar z darmowymi drinkami, tańce. Jednak to, co mi
się spodobało najbardziej to była wycieczka po Wzgórzach Golan pojazdem
opancerzonym. Wróciłam do domu ok. godz. 2 w nocy i będzie to na pewno Dzień
Niepodległości, którego nie zapomnę nigdy.

W sobotę postanowiłam się wyspać. Później Hind nam oświadczyła, że ugotuje dla
nas pyszny obiad. I tak też się stało. Przygotowała makaron z mięsem, kobtę,
frytki, hummus, sałatkę i razem zjedliśmy, później siedzieliśmy pijąc kawę i
herbatę i zajadając ciasteczka. Przyszła dzisiaj do domu Koreanka – Hind była
już od dłuższego czasu na nią zła, bo przyprowadzała do domu na noc swojego
chłopaka, znikała nie mówiąc - dokąd i na jak długo, a także przebywała w Syrii
nielegalnie. Koreanka została poproszona o wyprowadzenie się z domu, co też
szybko uczyniła. Od razu znalazła nam się nowa lokatorka Patricia. Wieczorem
graliśmy w piłkę ręczno-nożno-siatkarsko-odbijaną na dziedzińcu domu – ja,
Hind, Michael i Patricia. Piłka co chwila nam wpadała nam do kuchni, salonu, na
piętro i wielokrotnie omal nie wpadła do sąsiadów, a także uderzała w lampę,
statuetkę Maryji w kapliczce i w przeróżne sprzęty znajdujące się na dziedzińcu.
Dzisiaj wieczorem był w Damaszku pochód ku pamięci syryjskiego reżysera
światowej sławy Mustafy Al.-Aqada, który zginął w jordańskich zamachach.

Buziaków 1001 śle Beduinka

to znowu Ty

[tetys]

Miło znów Cię słyszeć:)))
Dawaj częściej znać o sobie, bo Gaja się martwi!
Baw się dobrze:)

Tęsknimy

[gajasirocco]

Jak to dobrze, że się odezwałaś-uważaj na siebie! Całuski!!!

[survey06]

Czy masz jakies ciekawe zdjecia z pobytu w hammam .........

[beduinka]

survey06 napisał:

> Czy masz jakies ciekawe zdjecia z pobytu w hammam .........

mam, ale nie pokażę

wycieczka nad morze

[beduinka]

Witajcie ponownie,

W ostatni piątek wybrałam się na wycieczkę organizowaną przez nasz Maahad
(Instytut Nauczania Języka Arabskiego). Program miał obejmować Qalat Marqab,
Banyas, Tartus i Wyspę Arwad, a cała ta przyjemność miała kosztować 350 SL.
Zbiórka przez Maahadem o 6:45 rano. Przyjechałam na czas. Weszłam na wewnętrzny
dziedziniec instytutu, a tam ujrzałam niektórych studentów popijających o tej
porze piwko. Autobus pojawił się ok. 7:10. Okazał się być gorszej jakości o
tych międzymiastowych autobusów, którymi jeździ się zazwyczaj w Syrii.
Zapakowana nas tak, że nie pozostało ani jedno wolne miejsce i ruszyliśmy w
trasę. Po drodze zatrzymywaliśmy się na istirahę (przerwę) aż 5 razy, co
znacznie opuściło nasz przyjazd na miejsce. Na jednym z postojów otrzymaliśmy
od maahadu po croissancie i kazuzie (napoju).W autobusie koledzy za wschodniej
granicy (Ukraińcy) przygotowywali drinki, to jest to napojów dolewali wódki i
pili to przed muzułmańskimi pracownicami maahadu, które nawet się nie
spodziewały, co jest spożywane przez uczestników wycieczki. Nawet nie wydawały
się czuć roznoszącego się po autokarze zapachu wódki – jako, że nalewanie czy
przelewanie odbywało się w jadącym pojeździe i przy trzęsących się dłoniach,
dochodziło do rozlania tego trunku po siedzeniach, podłodze i ubraniach osób
zajmujących się tym procederem.

Gdy dojechaliśmy do Banyas – zmieniliśmy tam tylko autokar… na silniejszy, bo
nasz nie miałby nas siły wwieźć po stromej krętej drodze prowadzącej do Qala’at
Marqab, jednego z najsłynniejszych zamków Krzyżowców. Zbudowany został z
bazaltu. Większe wrażenie od samej budowli robią widoki na okolice, na morze,
doliny, pola uprawne. Pierwotnie mieściła się w tym miejscu muzułmańska
warownia, prawdopodobnie zbudowana w 1062 r. Na początku XII w. przeszła w ręce
Krzyżowców, Krzyżowców następnie w 1168 r. została Qala’at Marqab sprzedana
Szpitalnikom. To oni nadali jej obecny kształt, koncentrując budowle po
południowej stronie wzgórza. Twierdza była tak dobrze obwarowana, że Salah ad-
Din nawet nie próbował jej zdobyć. Dokonał tego natomiast – PODSTĘPEM -
mamelucki sułtan Qalaun. A więc jego żołnierze wykopali pod zamkiem tunele,
które wypełnili łatwopalnymi przedmiotami i podpalili. W ten sposób zniszczone
zostały umocnienia. Po upadku Mameluków, w czasach osmańskich miejsce to
służyło za więzienie. (informacje na podstawie Lonely Planet Syria).

Gdy weszliśmy do zamku, każdy zwiedzał go na własną rękę. Ukraińcy i Gruzini
zwiedzając dodawali sobie sił magicznymi napojem z butelki, co spowodowało, że
wkrótce tak im się nogi plątały, że spadli czy też się stoczyli po schodach.
Jeden z nich był zakrwawiony i tak pijany, że nie mógł nawet dojść do autokaru
i trzeba go było tam zanieść. Dopiero wtedy opiekunki wycieczki zorientowały
się, co się dzieje. Przed autokarem polewano ich wodą. Następnie, gdy mieliśmy
odjeżdżać wprowadzono ich do autokaru, lecz ci – usiadłszy na miejscu inny
osób – zwymiotowali, więc trzeba było ich ponownie wyprowadzić. Tam byli znów
polewani wodą i zdejmowano z nich zabrudzone ubrania. Nie chcieli po powrocie
zająć swoje – zabrudzone przez własne wymiociny miejsca – usiedli na miejscu
innych ludzi i zasnęli. Więc od tamtego momentu były osoby pozbawione miejsc
siedzących.

Pojechaliśmy do Tartus. Udaliśmy się bezpośrednio do portu. Pijani zostali w
autokarze, my wsiedliśmy na łódź i popłynęliśmy na Wyspę Arwad. Mijaliśmy po
drodze różne statki, kutry rybackie, łodzie z turystami, bądź po prostu
mieszkańcami wyspy udające się w tę samą stronę co my, bądź w przeciwną.
Odległość między lądem, a wyspą wynosi 3 km. Sama wysepka jest naprawdę malutka
(800 m na 500 m), lecz od najdawniejszych czasów pełniła ważną rolę. Odcisnęli
na niej swoje ślady Kananejczycy, Egipcjanie, Fenicjanie, Rzymianie. Była
ostatnim punktem oporu Krzyżowców przed muzułmanami (1302 r.).

Na wyspie zwiedzaliśmy fort, z którego podziwialiśmy zachód słońca, którego
czerwona kula topiła się w wodach Morza Śródziemnego. Później mieliśmy czas
wolny, by coś zjeść i udaliśmy się w drogę powrotną łodzią na stały ląd. I tu
niespodzianka – pomimo, że wyprawa na wyspę Arwad była w programie wycieczki,
musieliśmy opłacić przepłynięcie łodzią. Wróciliśmy do autokaru i wyruszyliśmy
w drogę powrotną do Damaszku. W miejscu, gdzie zatrzymaliśmy się na istirahę w
pobliżu Homs – zatrzymały się dwa autokary młodzieży syryjskiej, która śpiewała
i tańczyła Dabkę na parkingu przed kafejką.

Następnego dnia, w sobotę, Hind ugotowała nam pyszny obiad. Głównym daniem były
ryby – podobno z rzeki Jordan w Jordanii. Oprócz tego mnóstwo innych smakołyków
z kuchni arabskiej. Do tego piliśmy wino libańskie Ksara. Przy stole tyle osób,
że się aż ledwo mieściliśmy: Hind, Ilaria, Patricia, Micheal i jego koleżanka
Kamilia, Emilie i jej koleżanka Ingrid, ja i Firas. Po posiłku przyszedł czas
na kawę, herbatę i ciastka. Najedliśmy się bardzo, bowiem wszystko było
przepyszne.

Wieczorem spotkałam się z naszą forumowiczką Joanną, jej mężem i synkiem.
Byliśmy w restauracji, nie udało nam się wcześniej spotkać w Polsce, powiodło
nam się to natomiast na syryjskiej ziemi. Byłam średnio rozmowna, gdy wróciłam
do domu – okazało się, że miałam temperaturę, więc przepraszam, jeśli
wyglądałam na małomówną istotę. Pozdrawiam blondwłosego aniołka Mette.

Od niedzieli trwa w Damaszku 14 Międzynarodowy Festiwal Filmowy. W 11 różnych
miejscach codziennie od rana do wieczora przez 10 dni prezentowane są filmy
(500) z całego świata, a dokładniej z 48 krajów. Wśród polskich filmów
jest „Mój Nikifor” oraz „Człowiek z Marmuru”. Będzie można też
obejrzeć „Oliviera Twista” produkcji Romana Polańskiego. Ja jak na razie byłam
wczoraj z koleżanką na amerykańskim horrorze „Dark Water”, który jednak okazał
się być niestraszny. W najbliższych dniach planuję obejrzeć też „The motocycle
diaries”, “The Amitiville Horror”, „Hotel Rwanda”, “The Passion of
Christ”, “Alexander”, “Bewitched”, “The Awiator”, “The Stepford Wifes”, “The
Kingom of Heaven”, “Sin city”, “Finding Neverland”, “The Perfect
Man”, “Sahara”... oraz trochę filmów arabskich, szczególnie z kinematografii
syryjskiej i egipskiej. Zobaczymy ile z tego pozostanie w planach, a ile uda
się naprawdę obejrzeć.

W Damaszku jest już coraz chłodniej (choć z pewnością cieplej niż w Polsce). W
dzień temperatura wynosi ok. 12-15 C, choć gdy świeci słońce – to ma się
odczucie, że więcej, więcej jak wieje wiatr – to, że mniej. W nocy jest jeszcze
zimniej. W związku z tym musiałam się nauczyć palić w piecu, bowiem ogrzewanie
w domu mamy na mazut. Więc trzeba co jakiś czas napełniać z beczki pojemniki z
mazutem, które znajdują się nad piecykami, odkręcać lekko mazut, rozpalić
ogień. W związku z tym często zdarza mi się wyglądać jak Kopciuszek.

Pozdrawiam

Mirka

[tetys]

Cudnie się czyta Twoje relacje Beduinko !!:))))

Pozdrawiam

Jak miło Cię znów czytać!!!

[gajasirocco]

Całuski!

kolejne foty

[beduinka]

kolejne foty

community.webshots.com/user/beduinkawsyrii

[raja1]

Beduinko, siedzialam moze ostatnio troszke cicho, ale od czasu do czasu
zastanawialam sie co u Ciebie slychac i jak sie masz w Damaszku. Chodzisz na
takie lody na najbardziej znanym na swiecie suku? :) Dzieki za foteczki :):)
Pozdrawiam :)

marhaba

[beduinka]

Hej,

Na festiwalu filmowym na prelekcji amerykańskiego horroru “The Amitiville
Horror” spotkałam jednego z egipskich aktorów, który nazywa się Yahya Farhani.
Byłam też na pokazie „Mojego Nikifora”, po którym byliśmy zaproszeni do
rezydencji ambasadora na spotkanie z reżyserem. Ten jako, że kiepsko się czuł –
szybko poszedł spać, natomiast miło nam się rozmawiało z jego żoną Asią –
scenarzystką i II reżyser filmu.

Poza tym mamy obecnie czas egzaminów z okazji połowy semestru, więc jest cool.
5 dni w tygodniu, 5 egzaminów.

Wlasnie wpadlam do was w przerwie miedzy „Sin City” a „Finding Neverland”
Lece

Pozdrowienia ślę
Mirka

[gajasirocco]

My też Cię gorąco pozdrawiamy z zaśnieżonej Warszawki!

[milena72]

czesc kochana...
Juz niedlugo napisze do Ciebie mailika...Sorry ze tak dlugo sie nie
odzywalam...wszystko wyjasnie..Przyslij nam swoj adres bo nie wiemy gddzie
wyslac legitymacje...:)
PS. a gdzies Ty widziala te kosciotrupy w hammamie....Cos Ci sie przysnilo w
trakcie tego masazu...:) Wszystkie kobiety byly rubensowaskich
ksztaltow...acha..no,fakt-tylko ta nasza masazystka byla troche
wychudzona...ale to wyjatek:)))
Buziaki:)

[beduinka]

juz nie wysylaj tej legitymacji
juz sobie jakos poradze z przyszloroczna
pzdrw

Swieta Barbara

[beduinka]

Witajcie,

W ostatni piątek i sobotę (czyli w weekend – chociaż święto wypadałoby dopiero
w niedzielę, która jest tu jednak dniem tygodnia, gdy dzieci muszą pójść do
szkół, a dorośli do pracy) odbywały się obchody wśród syryjskich
chrześcijan ‘Aid Barbara, czyli Święta Barbary. Przypomina to trochę
amerykańskie Haloween. Dzieci chodzą po ulicach poprzebierane w karnawałowe
stroje, odwiedzają mijane domy i otrzymują tam słodycze. Dla dorosłych odbywają
się natomiast różne specjalne bale i przyjęcia.

Pzdrw

Mirka

[ella19]

Rzadko bo rzadko udzielam sie na forum..Ale teraz musze:)Beduinko fajnie sie
czyta Twoje opowiesci a fotki na stronce sa po prostu extra:)I tyLko
utwierdzaja mnie w przekonaniu zeby pilnie uczyc sie do styczniowej maturki
(poprawiam majowy wynik) i znow probowac w tym roku na arabistyke:)Pozdrawiam
Cie cieplutko:* :)

[beduinka]

ella19 napisała:

> Rzadko bo rzadko udzielam sie na forum..Ale teraz musze:)Beduinko fajnie sie
> czyta Twoje opowiesci a fotki na stronce sa po prostu extra:)

cieszę się, że podobały ci się moje opowieści. ja sama teraz po roku czytam je
z rozrzewnieniem

dodalam kilka nowych fotek / bt

[beduinka]

Częściej do nas zaglądaj!!!

[gajasirocco]

Smutno i pusto bez Ciebie!

popieram!

[tetys]

Bywaj częściej!

[gajasirocco]

Ty też Tetysku! A jak arabskie plany na ferie? Już przekonałeś rodziców?

[joanna_xx]

Witaj beduinko, milo sie bylo z Toba spotkac w Damaszku.
Nastepnego dnia po spotkaniu z Toba pojechalismy do Palmiry, potem musielismy
zostac jeszcze tydzien (czyli ja bylam w sumie 4 tygodnie), i korzystajac z
okazji zrobilismy jeszcze wypad do Homs, Hamy i Aleppo.
Pozdrowienia z zimnej Szwecji

[beduinka]

joanna_xx napisała:

> Witaj beduinko, milo sie bylo z Toba spotkac w Damaszku.
> Nastepnego dnia po spotkaniu z Toba pojechalismy do Palmiry, potem musielismy
> zostac jeszcze tydzien (czyli ja bylam w sumie 4 tygodnie), i korzystajac z
> okazji zrobilismy jeszcze wypad do Homs, Hamy i Aleppo.
> Pozdrowienia z zimnej Szwecji

a co sprawilo, ze zmieniliscie plany?? chcieliscie juz nastepnego dnia wracac
do Szwecji :-P przyslij mi zdjecia, ktore zrobiliscie waszymi aparatami, a ja
jak bede z powrotem w Damaszku - to wysle wam, te ktore robilam

[joanna_xx]

Bo w Syrian Air trzeba zawsze potwierdzic powrot 24 h przed wylotem nawet
jesli sie ma okreslona date powrotu na bilecie, za ktory sie juz zaplacilo.
Glupota, przez ktora musielismy zostac dluzej, bo w biurze Syrian Air wpakowali
w koperte wszystkie dokuemnty procz mojego paszportu. Maz mial wyladowana
komorke, wiec nie mogli sie skontaktowac , poza tym przeciez cala niedziele
bylismy w Palmyrze (a w sobote sie widzielismy z Toba), wszystko w stresie,
wiec sprawdzilismy paszporty dopiero jak wrocilismy, ale juz biuro Syrian Air
bylo zamkniete, a trzeba bylo jechac na lotnisko. Bylo to okropne, pokrzyzowalo
cale nasze plany, ale...nie ma tego zlego , co by na dobre nie wyszlo.
Wlasnie wyslalam pierwsze 2 zdjecia z Palmyry do Twojej galerii.

dobra wiadmomosc: dorzucilam kilka kolejnych zdjec

[beduinka]

dobra wiadmomosc: dorzucilam kilka kolejnych zdjec
zla wiadomosc: zdjecia, ktore wrzucilam sa z 13.10, czyli jestem do tylu o cale
dwa miesiace

pzdrw

community.webshots.com/user/beduinkawsyrii

Syryjczycy modlą się o deszcz

[tetys]

IAR
2005-12-16 19:08:36

Dziesiątki tysięcy Syryjczyków odpowiedziało na apel prezydenta Baszara Asada i
modliło się w meczetach o deszcz. Meczet Omajjadów w Damaszku wypełniły dziś
tłumy wiernych. Koniec jesieni i początek zimy był w Syrii wyjątkowo ciepły i
właściwie bezdeszczowy. W dzień temperatura nie spadała poniżej 20 - 25 stopni

[joanna_xx]

W listopadzie padal deszcz przynajmniej 2 razy (w Damaszku) a wczoraj podobno
znowu spadl.

ale ja nie chce deszczu!!! / bt

[beduinka]

z powrotem u siebie

[beduinka]

Witajcie!!!

Pozdrawiam Was ponownie od siebie, czyli z Damaszku, dokąd wróciłam
przedwczoraj. W Libanie po opuszczeniu obozu Nahr al-Barid spędziłam jeszcze
jakiś czas w Bejrucie, Bejrucie także odwiedziłam Saidę, a tam także obóz ‘Ain
al-Hilwa, który jest największym obozem uchodźców palestyńskich w Libanie.

Przez większość mojego pobytu w Libanie pogoda była bardzo ładna, dni
słoneczne, lecz na koniec coś się popsuło tam na górze i jakaś woda ściekała z
nieba na ziemię. Spotkałam się w Bejrucie też ze Stelianą (jeśli czytaliście
moją relację z zeszłorocznego wyjazdu do Libanu – to ją możecie kojarzyć). Jej
synek urósł i jest naprawdę słodkim brzdącem. Gdy mieliśmy jeść przyniósł mi
śliniaczek J))))) Jeśli Stelli to czytasz – to pozdrawiam Cię gorąco i do
zobaczenia ponownie w Syrii lub w Libanie.

W Bejrucie odwiedziłam hipermarket… coś tak zwykłego w większości miejsc, gdzie
mieszkacie, lecz w Syrii nadal nieobecny. Zrobiłam zakupy kupując rzeczy
zwykłe, acz niedostępne w Syrii, najbardziej ucieszył mnie ciemny chleb oraz
jogurty. Choć wszystko o wiele droższe niż w Polsce.

Kupiłam sobie też buty. W Damaszku nie mogłam znaleźć damskich butów nr 41. W
Libanie znalazłam, ale i tak dziwnie było, bo buty nr 41 są tu nie tylko
długie, ale i szerokie, za szerokie dla mnie. Ale cóż zrobić. Lepsze to niż
zostać na zimę boso J))))))))

Wracałam do Damaszku serwis taxi. Jest droższa, lecz szybsza niż autobus.
Autobus kosztuje z D do B 200 SL, z B do D 7000 LL, natomiast serwis taxi z B
do D 15 000 (= 10$). Autobus jedzie 3,5 h, serwis taxi 2 h. W czas ten wliczony
jest okres oczekiwania na granicy, co przy dużej grupie pasażerów w autobusie
naprawdę się dłuży. Miałam tyle rzeczy (z powodu zakupów w Libanie), że
zapomniałam w taxi kurtkę. Ale może uda się odzyskać, bo kolega, który
odprowadzał mnie na dworzec w Bejrucie, wziął od taksówkarza jego nr telefonu,
jakbym nie dojechała – by miał kogo się o mnie dopytywać (dla mnie to był
naprawdę zbędny środek ostrożności – ale może pomoże to w sprawie kurtki). W
taxi trafili mi się bardzo sympatyczni pasażerowie. Artystka libańska,
Egipcjanin lekarz, Jordańczyk Palestyńczyk Informatyk, więc przez całą drogę
prowadziliśmy ciekawe dyskusje.

Wczoraj byłam w Maahadzie, a po powrocie się wzięłam w garść i w jedno
popołudnie i wieczór przerobiłam cały materiał z wszystkich przedmiotów oprócz
gramatyki (tę zrobię jutro lub pojutrze) z minionych 2 tygodni mojej
nieobecności.

Pozdrowienia

Mirka


Mamo,
Justyna niestety wzięła tylko kilka rzeczy z plecaczka. Mam nadzieję, że może
za jakiś czas znowu uda znaleźć się kolejny transport.
W Libanie w obozie ukradziono mi kamerę, polską komórkę i ładowarkę do komórki
syryjskiej. Jako, że ukradziono je z biura znajomych – odkupili mi kamerę
(dostałam nawet lepszą) i ładowarkę. Na komórkę im na razie nie starczyło kasy,
ale obiecali, że następnym razem.
Niestety nie będziesz mogła mi wysyłać smsów z gg dopóki nie wyrobimy mi nowej
karty idei i nie zostanie tutaj przysłana. Możesz słać smsy na syryjską komórkę.
Jak było na Bliskim Wschodzie?
Pzdrw
Mirka

Pechowa z Ciebie dziewczynka!

[gajasirocco]

Całuski!!!

[leeqs]

W Bejrucie odwiedziłam hipermarket… coś tak zwykłego w większości miejsc, gdzie
mieszkacie, lecz w Syrii nadal nieobecny
==========================================

Nieprawda ; p W Damaszku jest sporo Marketow - tylko trzeba wiedzieć gdzie
szukać! a DUZE markety (hipermarkety) sa POD Damaszkiem ; P


pozdro
przemo
www.likus.art.pl - zdezOrientowana strona

[joanna_xx]

Ja pamietam nawet jedno kilkupietrowe centrum handlowe przypominajace te nasze
europejskie- nawet robilam tam raz zakupy jakies 5 lat temu, to bylo niedlugo
po otwarciu. I mysle, ze od tego czasu cos nowego musialo tam powstac.
Niestety, podczas mojego ostatniego pobytu zadnego nie odwiedzilam. Po co,
skoro w Europie takich pelno- nie teskno mi do nich. Zwlaszcza, ze na brak
sklepow w Damaszku nie mozna narzekac.

swieta, swieta i pozar

[beduinka]

Hej!!!

Wczoraj odbyło się w polskiej ambasadzie spotkanie opłatkowe dla Polonii,
polskich żołnierzy stypendystów UNDOF na Wzgórzach Golan oraz dla nas
stypendystów.

U nas w mieszkaniu stoi też już przystrojona choinka (sztuczna). Natomiast na
jednym z damasceńskich placów stanęła największa choinka na Bliskim Wschodzie.
Mierzy 30 m, jest oczywiście sztuczna, mocno przystrojona i oświetlona, a
Syryjczycy są z niej bardzo dumni. W dzielnicy, gdzie mieszkam, czyli w Bab
Tumie (zamieszkiwanej przez chrześcijan) codziennie głośno są puszczane kolędy –
słychać je z kościołów, sklepów, domów…

Wczoraj w nocy (ok. godz. 23) spalił się sąsiedni dom. Od tego, w którym
mieszkam, oddzielają go tylko 3 domy. Uliczki są tu bardzo wąskie (mieszkam na
starym mieście) i straż nie mogła dojechać (także dlatego, że zastawione są te
wąskie uliczki samochodami). Cały dom spłonął, a było też duże
prawdopodobieństwo, że ogień przeniesie się na kolejne domy. Co gorsze – na
dachach domów mamy tutaj zbiorniki z mazotem, które zaczęłyby eksplodować.
Mieszkamy w ślepej uliczce i jedyne wyjście stąd było obok płonącego domu, z
którego odpadały jakieś płonące części, leciały iskry, buchał ogień. Inne
możliwość ewakuacji, którą braliśmy pod uwagę – to przejście dalej po dachach
innych domów i wyjście na inną ulicę poprzez któryś z nich. Na szczęście
strażacy nie dopuścili do rozprzestrzenienia się pożaru i go ugasili. Przez
resztę nocy i dzisiejszy poranek nie było w całej okolicy prądu. Zaczynam
myśleć o jakiejś kolejnej przeprowadzce, bowiem mieszkanie w starym arabskim
domu w środku starego miasta jest czymś pięknym, ale w przypadku kolejnego
pożaru może być naprawdę niebezpiecznym.

[gajasirocco]

Martwiłam się w nocy o Ciebie, kiedy dowiedziałam się o pożarze. Uważaj na
siebie, nie bierz zapałek do ręki! Tęsknimy!!!

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> Martwiłam się w nocy o Ciebie, kiedy dowiedziałam się o pożarze. Uważaj na
> siebie, nie bierz zapałek do ręki! Tęsknimy!!!

nie uzywam zapalek, lecz zapalniczki

jakos musze w piecu palic :)))

no ale w domu sasiada pozar rozpoczal sie od mazutowego piecyka, jakie i my
mamy w domu

Czy ktoś do Damaszku?

[gajasirocco]

Mam dla Ciebie komórkę Michała z nowym numerem, jak przesłać?

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> Mam dla Ciebie komórkę Michała z nowym numerem, jak przesłać?

no wlasne bardzo bym se uceszyla z komorki i tych nnych rzeczy, ktore m
szykowalas... trzeba znalezc jakas kolejna osoby do D. sie wybierajaca

a do komorki ja bym wolala swoj stary numer... nie da sie zalatwic?

[gajasirocco]

Żeby załatwić Twój numer musisz przesłać upoważnienie-może wystarczy mailem, a
ja z tym podjadę-napisałam Ci w mailu. Czy dostałaś prawo jazdy i ciuszki?
Dlaczego nie wzięła reszty (było niewiele, a Iwonka się namęczyła na lotnisku)?

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> Żeby załatwić Twój numer musisz przesłać upoważnienie-może wystarczy mailem,
a
> ja z tym podjadę-napisałam Ci w mailu.

odpisalam ci w tej sprawie na maila - co mozna zrobic

> Czy dostałaś prawo jazdy i ciuszki?

tak

> Dlaczego nie wzięła reszty

nie wiem... mowila, ze za ciezko jej bylo

> (było niewiele, a Iwonka się namęczyła na lotnisku)?

Iwonko dziekuje ci bardzo za te meczarnie z moimi rzeczami

zyczenia

[beduinka]

Hej Kochani!!

Z okazji Świąt, od których dzieli nas już tylko jeden dzień, chciałabym złożyć
wam cieplutkie życzenia spędzenia ich w radosnej, rodzinnej atmosferze, wielu
prezentów pod choinkom, żadnych rózg od Mikołaja, a z okazji nadchodzącego 2006
roku życzę wam spełnienia wszystkich marzeń, licznych podróży i oby był on
jeszcze lepszy niż minione.

A innymi slowy:

Tradycyjnie jak co roku
sypią się życzenia wokół,
większość życzy świąt obfitych
i prezentów znakomitych,
a ja życzę, moi mili,
byście święta te spędzili
tak jak każdy sobie marzy.
Może cicho bez hałasu
idąc na spacer gdzieś do lasu,
może w gronie swoich bliskich
jedząc karpia z jednej miski,
może gdzieś tam w ciepłym kraju
czując się jak Adam w raju,
może lepiąc gdzieś bałwana,
gdy śniegu napada z rana....


Mirka / Beduinka / Amira

[gajasirocco]

Moja kochana Beduinko! Obyś spędziła mile, rodzinnie święta w tak odległym
kraju, myślami jesteśmy z Tobą. Bądź szczęśliwa, żyj bez trosk, uśmiechaj się,
korzystaj z uroków zycia wśród cudownych ludzi! Tęsknimy i całuski przesyłamy!!!

dziekuje / bt

[beduinka]