Spacer po cmentarzu

[sibeliuss]

Jak co roku byliśmy ze stroikiem na mogile Babci, na Wólce Węglowej.
Szliśmy powolutku, bo Mamęcja ma swoje tempo spaceru na schorowanych nogach.
Nekropolia posprzątana, drzewa i krzewy porządnie przycięte zgodnie ze sztuką
ogrodniczą; trawa przegrabiona, dołki splantowane.
Popatrzyliśmy na ogromną liczbę kopczyków, które są mogiłami ludzi
zapomnianych. Krzyże próchnieją, mogiły się zapadają, po jakimś czasie nie ma
nawet śladu.
Czy nie miałyby więcej sensu mogiły zbiorowe, duży grobowiec z tablicą
zawierającą listę pogrzebanych ciał lub prochów?
Forsycja tylko czeka na dwa słoneczne dni, żeby zakwitnąć, rokitnik też już ma
ogromne pąki. Widzieliśmy pierwszego szpaka, chyba biedak zmarznie, ale to
znak, że będzie ciepło.
Tam jest taki spokój, w tym ogromnym ogrodzie pamięci.
I tylko żal, że nie możemy się z nimi podzielić święconym jajkiem, bo to już
nie ten czas.

[skiela1]

sibeliuss napisał:

> Tam jest taki spokój, w tym ogromnym ogrodzie pamięci.

Wyjatkowo jestem spragniona tej ciszy....ale juz niedlugo...
Moze to dziwne, ale ten spokoj naladowuje moje baterie.

[stukam_kopytkami]

Czasem lubię ciszę panującą na cmentarzu, ale czasem, jest tak głośna, że aż nie
do zniesienia.

[mabiwy]

nienawidzę tej ciszy, nienawidzę tego spokoju, godzę się na nie.
Byłem wczoraj.

[mi.ka.n]

W odróznieniu od Mabiwy uwielbiam cisze cmentarnych
ogrodów.Przechadzając się jego alejkami naładowuje a nie rozładowuje
swoje akumulatory.Podobnie czuję sie w pustych kościołach.Szkoda
tylko ,że zdrowie już nie czesto pozwala mi tam bywać.

[skiela1]

To mamy identycznie.

[weekenda]

nienawidzę cmentarzy. chodzę bo muszę.

[princessofbabylon]

też nie lubię, nie lubię 1 listopada, taki dół mnie chwyta w ten
dzień. Niby wiadomo że każdego to spotka, że przecież oni tam leżą
cały czas, nie tylko w ten jeden dzień przecież,ale jak idę tam
właśnie wtedy to takiego mam doła zaraz.Jakoś nie mogę tego ogarnąć
że pod ziemią leżą zmarli, jakoś to nie na moją głowę...

[weekenda]

dla mnie też to straszne aby człowieka po śmierci do ziemi
zakopywać. tak płytko. jedyne co jest wg mnie logiczne, rozdsądne i
mądre to spopielenie.

[mabiwy]

mam tak samo.

Pokora

[bellyda]

Witam serdecznie
Dla mnie cmentarz to miejsce szczególne. Cały czas mam świadomość,
że tam zostają szczątki moich bliskich. Mój "prymitywny" mózg nie
numie odciać do końca w momencie śmierci duszy od ciała. Idąc na
cmentarz odwiedzam bliskich, rozmawiam z nimi, wspominam, żałuje
nie powiedzianych słów.
To nie jest dla mnie spacer po lesie, to chwila pokory i zadumy.
Pozdrawiam

[skiela1]

i nadziei...

[bellyda]

a jak "po" nie ma nic?

[weekenda]

tego nie wiesz. nikt nie wie.

[bellyda]

Nikt nie wie, ale niektórzy wierzą i im zazdroszę ...

[mabiwy]

i słusznie. Łatwiej.

[princessofbabylon]

jak stoję nad grobem moich bliskich których nie znałam ( bo nie
znałam żadnego dziadka, nie znałam kuzynki mego taty do której
chodzimy co roku) to nie wiele czuje mówiąc szczerze. Jedynie co
pamiętam to prababcię która mnie straszyła laską jak hałasowałam,
ale to wtedy małym gzubem byłam i nie pamiętam nawet jak babcia
wyglądała.Coraz bardziej się obraz zaciera i coraz więcej wiem po
prostu z opowieści. Jak chwytam doła to dlatego że wiem, że dziadek
był ukochanym tatusiem mojego taty czy mamy i wiem że to dla nich są
ciężkie chwile, co prawda zatarte juz przez czas ale zawsze będą
pamiętać. Jestem w stanie wzruszyć sie nad grobem kogoś kogo znałam,
bo wtedy pamięć przywodzi wpomnienia.Na szczęscie niewiele takich
osób mam.

[dwa-filary]

Bardzo lubię cmentarze,są dla mnie oazą spokoju.W tej ciszy ,gdzie czasami tylko ptak zakwili, moje myśli staja sie jaśniejsze.Jestem jakaś bardziej uduchowiona,znika metlik w głowie i łatwiej mi podjąć ważne decyzje.Poza tym każdy cmentarz to "wielka historia".

[e._]

I ja byłam u moich.
W cmentarzach nie widzę wcale tych ciał zakopanych czy spopielonych,
zawsze myślę o uczuciach tych, którzy pozostali - jak wielu z nich
pamięta, otacza myślą może cierpi i tęskni; myślę też o życiu i tym,
co pozostaje po każdym z nas - myślę o zwykłych ludziech. PAmięć w
czyimś sercu, drzewo które dzisiaj rzuca duzy cień, dzieciak któremu
otarł ktoś łzy - ktoś obcy, lecz z wdziecznościa zapamiętany do
dziś.
Patrzę na pomniki, czasami wyraz pokory wobec Nieuniknionego,
czasami pychy - ciekawe, zmarłego czy tych, którzy pozostali?...

Dużo ich mam zawsze, tych myśli i uczuć. Niespiesznie chodzę
alejkami.