jakie popelnilismy bledy

[maryna04]

wychowujac dzieci? Z peryspektywy lat widze ich u siebie wiele. Dzis nie
zrobilabym tego, czy tamtego. Wiec;
1. nie karmilabym na sile, przez sen niemowlecia
2. nie zameczalabym dziecka kilkuletniego.. jeszcze pare lyzeczek, za tatusia
3. drugie dziecko nie glodzilabym zachowujac 3- godzinne przerwy
4. nie popsulabym wczasow zimowych 8 - letniego dziecka nauka nauka
tabliczki mnozenia
5. chronilabym dziecko przed sloncem
6. nie wysylalabym na kolonie dziecka, ktore mnie prosi, zeby nie jechac,
tak samo nie zmuszalabym dziecka do wychodzenia "pod blok" skoro tego nie lubi
7. za malo dzieci chwalilam
8. nalezalo byc duzo mniej zasadnicza
9. potrafilam zakpic z dziecka w ramach wymowek, a nawet ponizyc itd
Dzieci wyrosly na wartosciowych ludzi, to stroniace od rowiesnikow pracuje
wlasnie wsrod ludzi, to niejedzace jest wysokie i nie chude, to ktore sie
miernie uczylo ma bardzo udane zycie. Ale mozna bylo sobie i dzieciom
zaoszczedzic stresow.

[warum]

W tym cala madrosc - zobaczyc wlasne bledy. Przeciez nie zamierzalas zrobic im
krzywdy, nie wciskalas jedzonka na sile - a masz, zatkaj sie! Wtedy
postepowalas zgodnie z zaleceniami, podpatrzonymi wzorami,ktore wydawaly Ci sie
sluszne. Nie zawsze kierujac sie zwyklym instynktem.
Pozdrawiam serdecznie - i.... popatrz na swoje dzieci- jakos przezyly,
dostosowaly sie do otoczenia, a co je meczylo - na pewno same, w zyciu doroslym
wyeliminowaly swiadomie.
Ja tez naleze do tych madrych po czasieAlbo inaczej - do tych widzacych
dopiero po czasie. Pisz tu czesciej.

[jackussi]

zbyt mało czasu, mało czasu, mało czasu im poświęcałem.Zdałem się na
wychowywanie przez żonę,za mało opowiadałem o świecie,za mało z nimi
wyjeżdżałem,za mało im książeczek czytałem..+ jeszcze kilka za mało..

[ewelina10]

Za bardzo ufałam, że ode mnie tak dużo zależy.
Powinnam raczej dać im większą swobodę, a więcej czasu poświęcić sobie !
W ogóle rodzice chyba popełniają błąd, gdyż za bardzo chcą żyć życiem dziecka.

[wojtech451]

jackussi napisał:

> zbyt mało czasu, mało czasu,
.....mało czasu im poświęcałem.....
.....za mało opowiadałem o świecie,
.....za mało z nimi wyjeżdżałem,
.....za mało im książeczek czytałem..+ jeszcze kilka za mało..

Myślę, że możesz odkupić "winy" i uspokoić sumienie poświęcając swój czsas
wnukom. Wszyscy będą zadowoleni, zabiegane i zapracowne Twoje dzieci -
aktualnie rodzice, Twoje wnuki - bo będą miały wspaniałego dziadka no i Ty
mogący wreszcie dać im to czego nie dałeś dzieciom. I to w sposób dojrzały,
mając bagaż doświadczeń i cierpliwości jakiej nam za młodu brakuje.

P.S.
Sam już o tym dziadkowaniu myślę.

[jackussi]

wojtech451 napisał:

> Myślę, że możesz odkupić "winy" i uspokoić sumienie poświęcając swój czsas
> wnukom. Wszyscy będą zadowoleni, zabiegane i zapracowne Twoje dzieci -
> aktualnie rodzice, Twoje wnuki - bo będą miały wspaniałego dziadka no i Ty
> mogący wreszcie dać im to czego nie dałeś dzieciom. I to w sposób dojrzały,
> mając bagaż doświadczeń i cierpliwości jakiej nam za młodu brakuje.
>
> P.S.
> Sam już o tym dziadkowaniu myślę.
>
No więc pracy zwodowejmam jeszcze lat ok.20 a wiec raczej można mówić o
prawnukach bo podstwowym błędem było to,że zbyt wcześnie miałem dzieci

[wojtech451]

Trudno abyś dzisiaj obwiniała się za "błędy wychowacze". Skoro dzieci wyrosły
na wartościowych ludzi to gdzie tu błędy? O może te właśnie "błędy" spowodowały
m.in. że są tym kim są.
Ja wychowując swoje dzieci starałem się dawać im to czego mnie brakowało w
dzieciństwie, dużo serca, uczucia, uczyłem samodzielności, podejmowania decyzji
i konsekwencji z tym związanych. Oczywiście także popełniałem błędy ale patrząc
na nie dzisiaj jestem przekonany, że postępowałem właściwie.
Dlatego moim zdaniem patrz na rezultaty a nie obwiniaj się kilkoma łyżkami
jedzenia czy nauką tabliczki mnożenia. To są szcegóły, drobiazgi, które nie
odbiły się na ich osobowości, może z wyjątkiem punktu 9.

[antyproton]

W wychowaniu dzieci liczy sie bardziej to jakimi ludzmi sa rodzice niz
nakazy i zakazy.
Nasze zachowanie , stosunek do swiata i do ludzi ma wiekszy wplyw na psychike
dziecka bo wytwarza w jego swiadomosci modele zachowan ktore ono bedzie chcialo
nasladowac , czego nie osiagnie sie jezeli bedziemy je do czegos zmuszac.
I nie mozna pominac kolosalnego znaczenia genow.

[warum]

Wplyw genow? Mysle,ze w razie porazki, zawsze czyms chcemy usprawiedliwic nasze
niepowodzenie. Wychowanie to podstawa, tak sadze. Ale zrozumienie,ze dzieci nie
sa nasza kopia, ani nigdy nie beda naszym wymarzonym idealem / ktory sobie
zaplanowalismy patrzac na roznych bohaterow i dzieci sasiadow/- to klucz do
sukcesu: czyli naszego poczucia "dobrze spelnionego obowiazku"
PS. Wielu mezczyzn dopiero dorasta do swiadomego ojcostwa, zostajac dziadkiem.
Dobre i to

[lablafox]

Warum , też kiedyś tak myślałam , wychowujac nasze pierwsze dzieci.
Buńczucznie myślałam ,że dając 100% mojej pracy i naszą miłość wychowam je na
wspaniałych ludzi.Zakładałam jakieś 80 % zwrotu))
Zacząć musiałam od wyprowadzania z choroby sierocej i leczenia z różnych chorób.
Czas spędzałam na wspólnej zabawie , bo nie potrafiły się bawić .
Lalki to były przedmioty trzymane za nogę , krórymi waliły o ścianę.
Uczyłam więc podstaw - dzieci 3- 4 letnie.
Wiadomo ,że dla dziecka najważniejsze są pierwsze 3 miesiace życia i pierwsze 3
lata.
To wszystko zwłaszcza dla 3 było jedna ogromną traumą.
Oglądałam z nimi bajki , by nie było to tylko bierne siedzenie przed
telewizorem .Jeżdzilismy na wycieczki , graliśmy w piłkę , wówczas jeszcze
byłam sprawna i aktywna .
Potem , a może w miedzyczasie spotykaliśmy się z kulturą i Kulturą, łącznie z
cotygodniowym chodzeniem na koncerty do filcharmonii z tylko 2 dzieci.
Poznawaliśmy kraj i świat.
Nadpobudliwość i inne zaburzenia to normalka , wiec aby mogły sie wyciszyć i
cokolwiek zapamietać trzeba było w tym uczestniczyć - np. aby zaczęły zauważac
zachód słońca nad morzem , trzba było chodzic "oglądac zachód słońca" , ja im
go pokazywałam - widzicie... , zobaczcie ...spójrzcie....
We wspomnieniach z wakacji dzieci pisały "Byłam nad morzem , oglądałam zachód
słońca".
Miały nasze wzory ,wzory naszych krewnych i przyjaciół, mój wzór kobiety i
matki .
W dorosłym zyciu są bardzo podobne do swojej matki , którą widziały na oczy po
3 roku życia jeden raz - gdy przyszła do nas i kazała je oddać do domu dziecka.
Znałam ją jednak .One są jej kopią.
Czyli geny nade wszystko .I aktywność własna. Bo cóż z tego ,że my chcieliśmy ,
gdy był brak potrzeby.
Cały czas są przez nas wspierane .
To tylko przykład trzech dziewczyn , takich najtrudniejszych przypadków ( z
charakteropatią i ociężałościa umysłową ,z porażeniem móżgowym , co prawda
śladowym i afazją oraz ociężałością umysłową ).
Cieszy nas to co osiągnęły , choć chciałoby się , aby było to wiecej i lepiej.

[mammaja]

No i co z tego,ze teraz, majac dorosle dzieci bedziemy sie zastanawiac jakie
popelnilismy bledy? Moge tylko powiedziec - nie zaniedbalam.A wyszlo jak
wyszlo.W koncu kazdy jest odpowiedzialny za swoje zycie rowniez.Przyznam ,ze
juz mnie zaczynaja nudzic te powtorki z watkow.Ale moze dlatego,ze na poczatku
forum pisalam o tym z wielkim zaangazowaniem.

[jej_maz]

Osobiscie nie mam do siebie za duzo pretensji. Z zalozenia nie jestem za dobrym
materialem na idealnego ojca. Rodzina zdaje sobie z tego sprawe i nawet jakos z
tym zyja Brak cierpliwosci i przede wszystkim czasu spowodowal to, ze zona
przejela wiekszosc obowiazkow prawie do teraz. A teraz, to mam serdecznego
przyjaciela a nie syna i jest fajnie. Mysle, ze majac mozliwosc bylbym bardziej
kontrolujacym rodzicem, gdzyz zostawilem synowi ciut za duzo swobody. Chociaz
czy ja wiem czy to byl blad? Wyrosl na chlopaka z charakterem i napweno jest
indiwidualista. Patrzac negatywnie, to widze, ze jednak w sprawach nauki
wymagana byla wieksza dyscyplina. Nie ze jest zle - studiuje, ale robi to
bardziej dla mnie niz z wlasnej potrzeby i to jest nie fajne. Z cora z racji
tego ze mlodsza no i dziewczyna, jest juz inaczej; tu zona uwaza ze przesadzam
w druga strone z dyscyplina niz w stosunku do syna - ciut za duzo, ale tylko
ciut )

Tak czy inaczej jestem w sumie zadowolony z tego co mam - z pewnoscia moglo byc
duuuuuuzo gorzej.

PS. Mammaja - ten watek jest troche z innej strony niz nasz dawny, jestesmy tez
bogatsi o prawie roczne doswiadczenia, a sama wiesz, ze ja mialem ten okres
bardzo burzliwy pod wzgledem wychowawczym syna )) Poza tym swiadczy to o tym,
ze mamy duzo nowych uczestnikow, ktorzy jednak nie znaja naszych burzliwych
poczatkow... i chyba dobrze ze nie )

[mammaja]

Chyba nie - dlatego dobrze ,ze Wedrowiec zebrala te okruchy w chusteczke i
mamy do nich dostep! Mimo wszystko pionierski okres Forum wspominam bardzo
cieplo,chociaz bylo nieraz trudno!
A w watku o wychowaniu nikt nie napisze do konca prawdy. Kazdy napisze -
"zrobilem co moglem" - bo taka jest prawda kazdego z nas.

[foxal]

Wedlug mojego rozeznania w tej materii, to bardzo trudno jest mowic lub wrecz
przyznawac sie bledow w eychowaniu swoich dzieci, bo prawie kazdy z nas robi
czy robil to po raz pierwszy i nikt nas nie uczyl, jak ustosunkowac sie do tych
wlasnych aniolkow, ktore nie wiadomo kiedy przeksztalcily sie w diabelki,
bekarty i inne stworzenia, trudne do okielznania.

Moja zona twierdzi, ze czlowiek sie rodzi z dobrym lub zlym charakterem z
ktorym nie zawsze mozna sobie poradzic. Pzyklem potwierdzjacym jej teorie sa
dzieci od tych samych rodzicow i jeden potrafi sie dobrze zachowywac w szkole i
w domu a drugi jest w nieustannym konflikcie ze wszystkimi i rodzicami tez.

Madrzy tego swiata twierdza, ze te trudne charaktery wyrastaja z tego gdzie w
rejonie 25 roku zycia, ale od 12 do 18 roku rodzice maja nieustajace problemy w
prowadzeniu takich reakcjonistow i protestantow idacych wszedzie pod prad.

Ja np. nie robie sobie zadnych wyrzutow sumienia w sprawie wychowania swoich
synow, bo zaden nie chcial sluchac moich dobrych rad, zeby sie uczyli, choc
kazdy w wieku 12 lat mial duze plany a w 15 do 18 roku zycia, wszystkie plany
wziely w leb. I co ja na to moge poradzic? Nic, a zatruwac sobie wlasne zycie,
ich bledow nie naprawi. Ten starszy zrozumial i pilnuje swoje dzieci zeby
skonczyly uniwersytety - wnuczek jest na 3 a wnuczka na 2 roku. I kazde z nich
studiuje w innym miescie, bo w tym samym by sie nie pogodzily - tak
przynajmniej twierdzi wnuczka.

Koledzy tego mlodszego w tym roku pokonczyli juz uniwersytety a on studiowal
zycie, pracujac jako magazynier, pomocnik kucharza i pomywacz naczyn w
restauracji, potem zostal sie za kucharza na jedna zmiane a na drugiej byl
kelnerem, a teraz pracuje jako robotnik przy urzadzaniu ogrodow i zieleni wokol
domow - landscaping work i bardzo sobie chwali, bo jest caly czas na powietrzu
i na sloncu.
Obiecuje, ze od wrzesnia pojdzie do technikum uczyc sie na strazaka 21 wieku.
Takie technikum trwa az 3 lata i jest oddalone od domu o 600 km. Zobaczymy czy
dotrzyma slowa, jako, ze to jest juz drugie technikum. Pierwsze przerwal na
drugim roku, bo nauka calek mu nie odpowiadala, a do nauki wcale sie nie
przykladal.

[a.erie]

czasami mysle, ze to mnie wychowywaly moje dzieci
I wychowaly sobie

[witekjs]

Mam bardzo udanego syna, jednocześnie mam poczucie winy, że popełniałem błędy.
Właściwie w wiekszym stopniu, że nie robiłem tego co mógłbym/powinienem i już
nie zdążyłem.
Od trzech miesięcy jestem dziadkiem.
Mam nadzieję, że uda mi się wnukowi dać trochę z tego czego nie udało mi się
przekazać synowi.

Pozdrawiam. Witek

[marialudwika]

Nie robie sobie wyrzutow,w owczesnym moim stanie wiedzy "pedagogicznej" robilam
wszystko o.k.Dalam mojemu dziecku sporo wolnosci,pozwolilam uczyc sie na
bledach,ale czy nie jest to najlepsza szkola zycia?Inna sprawa,ze za niektore
bledy "placilismy" oboje,ale oplacilo sie.
Mm zgadza sie,ze na poczatku forum byly takie watki,ale one sa zawsze na
czasie)))
ml

[maryna04]

Jestem nowa na tym forum, wiec nie wiedzialam, ze watek jest powtorka, jesli
tak jest, to swiadczy, ze temat ciagle aktualny. Napisalam jakie popelnilam
bledy, ale z wyjatkiem punktu, ze potrafilam dzieci ponizyc nie mam wyrzutow
sumienia. Tak sie sklada, ze natura karze wychowywac dzieci ludziom
niedoswiadczonym i jakos mniej wiecej to sie udaje. Najczesciej (chociaz
oczywiscie nie zawsze) dzieci upodabniaja sie do rodzicow. Nie cierpie wywiadow
z kolorowych gazet o cudownym dziecinstwie. Wspaniali rodzice, dziadkowie,
cudowne wakacje, beztroskie lata - to omal regula. Nie wierze w to. Niewiele
pomoga dorosli dziecku, kiedy przezywa odrzucenie przez grupe, kiedy nie ma
przyjaciela, kiedy w glebi ducha zaczyna sie zastanawiac, czy jest tak samo
kochane jak mlodsze, nie wiemy jak cierpi dziecko, ktore czuje, ze jest "mniej
udane". Oczywiscie dziele wlos na czworo, ale chodzi mi o to, ze np. osmiolatek
moze miec wielkie rozterki, ktorym nie zawsze mozemy zapobiec. Jedno z moich
dzieci przyznalo sie, ze od malego mialo watpliwosci, czy nie zostalo
zamienione w szpitalu, bo jako jedyne w rodzinie jest rude. Dopiero nauka o
cechach recesywnych w szkole sredniej rozwiala watpliwosci.

[jackussi]

Dzieci miałem w bardzo młodym wieku.Wiedziałem jednak od samego początku jak
nalezy je "prowadzić".Teoria teorią a życie życiem.Mogę się usprawiedliwiać,że
brak kasy,że żona miała inne zdanie ,itp.Dzieci są jednak tylko raz i nalezy
zrobić wszystko aby przygotować je do życia.W tym widze swój najwiekszy bląd-
nie dawałem zbyt wiele z siebie. Efekty tego dawania - to zupenie inna bajka.
pzdr
jcssi

[lablafox]

Hahaha , wychowywałam celowo , przygotowywałam do samodzielnego życia i przez
17 lat byłam tylko dla nich.Jeśli chodzi o te dzieci to mogę powiedzieć ,że
odniosłam sukces - bo przy swoich możliościach intelektualnych ,
mikoruszkodzeniach mózgu i chorobach (od psychicznej do padaczek) jakoś w tym
życiu dają sobie radę.
Dla nich to ogromny skok do przodu ( przeskoczyli swoich biologicznych rodziców
i predyspozycje) , dla mnie to nie to czego bym chciała.
Sukcesem , ogromnym dla niektórych z nich jest to ,że miały skierowania do
szkół specjalnych , a ukończyły normalne podstawowe , zasadnicze a potem
średnie.
Dla mnie ważne jest ,że te moje pierwsze dzieci radzą sobie w życiu , przy
naszej pomocy, ale radzą ,że ich dzieci nie dublują ich losu i żadne z nich nie
miało kłopotu z prawem.
Te obecnie wychowywane , to już zupełnie inna historia.
Jak ważna jest aktywność własna może świadczyc przykład bliźniaczek - jedna
stara się by być jak najdalej od wzoru swojej matki , druga idzie po równi
pochyłej- towarzystwo , potrzeby, brak skrupułów , niechęć do pracy .
Inna konczy studia ,mimo,ze gdy do nas przyszła miała same naciągane oceny
mierne - pracowita i ambitna ,choć intelektualnie słaba .Lata pracy uczyniły w
niej ogromny postęp .Obok niej inteligentny brat , leń , kłamczuch i obibok-co
z nigo wyrośnie nie wiem .

[warum]

Pewnie to czytaliscie:
kobieta.gazeta.pl/wysokie_obcasy/1,53664,2125995.html
Nawet najszczersze checi nie wymaza z psychiki dziecka, tego co "juz" przezylo,
jak przykrych uczuc doznalo. Im mniejsze dziecko, tym silniej zapadaje te
przezycia w podswiadomosc,a dziecko na miare swoich "mozliwosci" broni sie
przed tym co czuje, bardzo chce byc jak inne, mniej naznaczone. Czyni to
roznymi sposobami, najczesciej metoda na skroty chce sie rzucac w oczy, by
skupic na sobie uwage, chce byc po prostu glowna postacia . Pozniejsza praca
wychowawcza moze tylko pomoc zlagodzic te nieakceptowane , ew.nauczyc
prawidlowych spolecznie zachowan. Ale to nie geny,/ upieram sie przy tym / sa
winne. Chociaz cechy charakteru na pewno maja spory wplyw na dobranie
skutecznej metody wychowawczej.
Mysle,ze wyprostowanie drogi chocby jednemu dziecku to wielki sukces,i
olbrzymia satysfakcja moralna. I to jest ta nagroda Lx.

[lablafox]

Też tak sobie myślę , Warum .
Jeśli chodzi o geny -ja nie uważam ,że geny są winne - geny są bardzo ważne.
Jak już wspomniałam we wcześniejszej wypowiedzi uważałam ,że nie mają zbyt
dużego znaczenia - teraz wiem ,że mają .
Dowody na to tez mam , ale nie chcę pisać o tym na forum , bo to zbyt osobiste
sprawy związane z moimi dziecmi.
I tak za duzo powiedziałam.
Na początku istnienia forum załozyłam ,że ani sowa w kwestiach wychowawczych
nie powiem , teraz tak jakoś poszło .
Może do wszystkiego trzeba dorosnać?

[warum]

To bedzie ostatnie co w tej kwestii powiem: nie kazdy ma tak duzo serca, i nie
kazdy ma tyle uporu, wyrwalosci zeby sie tym dzielic z obcym dzieckiem. I to
nie okazjonalnie, tylko dzien po dniu. Przez cale zycie. Pozdrow meza
PS. Wychowanie rodzonego dzecka / mimo braku gwarancji na sukces/ jest o tyle
latwiejsze,ze znamy je od poczatku i potrafimy wytlumaczyc sobie jego
zachowania albo charakterem, albo 'spadkiem' po rodzicach/ czyli nas/ albo
przezyciami, choroba.
Nasuwa mi sie nieladne porownanie, ale to jak z kupnem "uzywanego " samochodu w
komisie - niby wszystkie najwazniejsze cechy zaakceptowales, a dopiero poczas
uzytkowania ujawniaja sie wady ukryte. A przeciez to nie auto doprowadzilo sie
do takiego stanu. Pozdrawiam serdecznie.

[iwonnkaa]

Ciekawe ale moja 18-letnia córka ostatnio powiedziała mi że jej zdaniem bardzo
trudno jest wychować dobrze dzieci. Zdziwiona ciągnęłam ją za jęzor i
stwierdziła że MY wychowaliśmy ICH (syn 24) DOBRZE!Jedyną moją wadą w córki
mniemaniu to to że jestem zbyt wyrozumiała i na dużo im pozwalałam. Np nigdy
nie była na wagarach ponieważ zawsze pozwalałam jej zostać w domu jak miała
jakiś problem w szkole.Nie kłamie że śpi u koleżanki a idzie na dyskotekę bo
pozwalałam jej już od trzech lat chodzić i zostawać do rana bo było
bezpieczniej jej wrócić.Koleżanki córki i koledzy syna często siedzą u nas
godzinami.Na święta miałam troje dzieci (hm 18-24 letnich) więcej bo ich
rodzice są daleko za granicą).No i wychowałam bestię , jest wybredna,wie co od
życia chce , nie idzie na tanie podrywy,nie pali choć przyznała że spróbowała .
syn zaś jest przyznaje pyskaty i wykłóca sie o każdy szczegół ale to wrażliwy i
dobry chłopak . Tak myślę że nie wiem kiedy ONI się wychowali jakoś tak samo
poszło , ale najważniejsze że chyba.............. dobrze, tak myślę ale wiadomo
co czas pokaże ??????????????Dygająca grzecznie Ruda

[zyta2003]

Mysle, ze jestes wspanialym czlowiekiem i na dodatek takim, ktory rozumie
zycie i gradacje sukcesu. sedeczne pozdrowienia.

[antyproton]

Tez tak uwazam.
Przesylam najglebsze wyrazy szacunku i uznania.

lablafox

[ada296]

ja tez jestem pod wrażeniem tego co robisz

[omeri]

Podziwiam.

Do Wszystkich

[lablafox]

Bardzo proszę , skonczcie ten temat , bo mi głupio .Dziękuję za serdeczne
słowa , ale nie o to mi chodziło uzewnętrzniajac się. Wolę być zwykłą Lx i
tyle .Takie słowa mnie bardzo krępują.

[marialudwika]

Ja jestem,juz od dawna!I podziwiam!
ml

[marialudwika]

Heeh,Lx !W takim razie bedziesz niezwykla zwykla!!!!
ml