choroby ciała i choroby duszy

[kamfora]

"To jeszcze nic - ja to dopiero..." - ileż to razy zdarzało mi się
słyszeć takie zdanie z ust współpasażerów rozmawiających w tym samym
przedziale pociągu (przeważnie pociągi dalekobieżne były.
Niektórzy ludzie (szczególnie 40+ mówią o swoich chorobach obcym ludziom,
a jednocześnie ukrywają swoje dolegliwości przed bliskimi/przed otoczeniem,
dopóki tylko się da - a jak już "się nie da" to często, jak ktoś tu wspominał,
jest za późno.
Są i tacy, którzy tylko ukrywają, nawet przed obcymi.
Myślę, że jest to powodowane chęcią nie sprawiania sobą kłopotu bliskim
(na zasadzie: oni mają i tak dużo swoich zmartwień)
a jednocześnie strachem przed złą diagnozą i strachem przed ewentualnym
długim leczeniem "od zaraz". Bo najgorsze są te choroby, których
człowiek nie-lekarz nie jest w stanie sam dobrze zdiagnozować.
To dlatego taka popularność różnych poradników medycznych, podręcznych
encyklopedii zdrowia itp. Idziesz do lekarza - powinieneś wiedzieć na co
(i czy aby naprawdę) jesteś chory
Badanie w celu wykluczenia? Fanaberia, ot - co.

w poszukiwaniu hipochondryków

[kamfora]

Jedno z ostatnich moich doświadczeń. Badanie okresowe
w pracowym ZOZ-ie, 4 lata temu. Zakładowa pani neurolog sugeruje
tomografię mózgu "ale niech pani pójdzie do lekarza pierwszego kontaktu,
żeby dał skierowanie do neurologa w przychodni przyszpitalnej, po co ma pani
płacić". Ja głupia baba poszłam, dostałam to skierowanie, dostałam się
(za drugim razem, bo stanęłam w kolejce ciut świt) do pani neurolog.
Przez 15 minut słuchałam wykładu n/t co pani neurolog sądzi o lekarzach, którzy
dają skierowanie do niej z sugestią tomografii i jaki to ma wpływ na niski stan
funduszy w służbie zdrowia. Po tych 15 minutach (gdy ani razu nie mogłam dojść
do głosu, żeby chociaż cokolwiek "na swoją obronę" powiedzieć ) uznałałam, że
właściwie to jestem nikim - i nawet gdybym zdecydowała się zapłacić z własnej
kieszeni za to badanie - zabieram ten czas, który mógłby być wykorzystany dla
innego pacjenta.
Wstałam, przerywając jej wpół słowa i wyszłam.

[kamfora]

Mój pierwszy w życiu pobyt w szpitalu: szpital kliniczny- oddział patologii
ciąży. Lekarz prowadzący z przychodni rejonowej do 7 miesiąca
utwierdzał mnie w przekonaniu, że wszystko jest ok, dziecko jest niewiarygodnie
duże, wręcz powinnam ograniczyć jedzenie (!). Kiedy pewnego pięknego dnia
przyniosłam comiesięczne wyniki badań laboratoryjnych - pielęgniarka badająca
mnie przed wizytą stwierdziła, że "coś jest nie tak"
Lekarz spojrzał na nią i na mnie z politowaniem: gdybym miał wierzyć w takie
wyniki, to powinienem pani poradzić kupić trumnę dla siebie.
To jest na pewno błąd laborantów. No ale skoro mi pani nie wierzy - to
proszę powtórzyć. Powtórzyłam. Jeszcze gorsze. Wtedy się wystraszył
(a może tylko udawał, że się wystraszył), dał skierowanie do szpitala.
W szpitalu 8 osobowa sala - jak z horroru. Sześć babek leżących plackiem, jedna
(taka starsza bo po trzydziestce chodząca ale z trudem bo wysoka ciąża
bliźniacza. Ja - niby chodząca, ale z zaleceniem leżenia.
Gdy weszłam jako ósma przydzielona na to ostatnie łóżko - przy sąsiednim
siedziało dwóch lekarzy, którzy łagodnie ale z naciskiem
mówili : "pani się tylko wydaje, że pani rodzi - proszę nie histeryzować,
bo tylko szkodzi pani dziecku!"
Po ich wyjściu kobieta zaczęła płakać (a właściwie kontynuować płacz)
"to jest moje drugie dziecko, ja wiem, że ja rodzę, jestem w siódmym miesiącu,
przepraszam, że jęczę, ale tak się boję". Też się bałam
W środku nocy ta "histeryczka" zaczęła wołać ratunku i odrzuciła kołdrę.
Podeszła do niej ta z wielkim brzuchem z bliźniakami i krzyknęła w moim
kierunku: niech pani pójdzie do dyżurki, zawoła lekarza, bo już widać główkę!
Powlokłam się - powiadomiłam. Nie bardzo chcieli wierzyć, ale ktoś poszedł
sprawdzić. Zanim dotarłam z powrotem na salę
było już po wszystkim. "Ta z bliźniakami" przyjęła poród i trzymała
pępowinę aż do przyjścia lekarza. Pojawiły się od razu trzy nosze-wózki,
kobieta i dziecko zostali zabrani na oddział poporodowy.
Pomyślałam, że chyba trafiłam do piekła. Myliłam się - to było dopiero
przed-piekle

[blizniaczka2]

Do Kamfory-napisałaś "jedna
> (taka starsza bo po trzydziestce" -po przeczytaniu tego ja ze swoim wiekiem
43 lata poczułąm sie że tylko mi laske dac do reki a na rynku pracy wystawić za
drzwi.Czy ty osobe po 30 naprawde uważasz za starsza.Zgroza....

[kamfora]

blizniaczka2 napisała:

> Czy ty osobe po 30 naprawde uważasz za starsza.Zgroza....

Pewnie, że zgroza
Ale jak się ma niewiele ponad dwadzieścia - to tak się właśnie uważa.
Ty byłaś inna?

no dobra

[kamfora]

Na pewno moje doświadczenia nie są miarodajne, po prostu
należę do ludzi nieco pechowych, jeśli chodzi o lekarzy.
Na szczęście nie musiałam zbyt często korzystać z ich pomocy,
ani dla siebie ani dla moich najbliższych (niestety - raz błąd lekarza
"poprawiał" grabarz, ale pewnie tak miało być)

[fedorczyk4]

Kazde doswiadczenie jest miarodajne dopoki nie mowimy o statystykach, czy
aksjomatach. Bardzo szanuje lekarzy, moja naj,naj, przyjaciola jest gine.w moim
otoczeniu trzy czwarte osob to lekarze, albo spokrewnieni. I tez mam duzo
bardzo zlych doswiadczen. Jestem w trakcie przezywania jednego z nich z moja
corka. Nie wiem czy tak jak napisalas " tak mialo byc" mam do przeznaczenia
stosunek negatywny a nie bergmanowski. Pozdrawiam

[kamfora]

fedorczyk4 napisała:

> Kazde doswiadczenie jest miarodajne dopoki nie mowimy o statystykach, czy
> aksjomatach.

No ale chyba statystyki biorą się z poszczególnych doświadczeń, czyż nie?

Też nie twierdzę, że "wszyscy lekarze są be" - chciałam się tylko
podzielić swoimi doświadczeniami i uzasadnić przyczynę mojej nieufności.

Wiem - psuję te statystyki.

Dlaczego nie można krytykować złych lekarzy, a można nauczycieli/księży/
polityków/kierowców/policjantów?

[verbena1]

Panuje opinia ,ze tylko za granica sa dobrzy fachowcy. Rodziny chorych
zapozyczaja sie czasem na cale zycie aby miec mozliwosc leczenia za granica.
Oto moja opinia pacjentki zagranicznej.
Lekarze wszedzie sa tacy sami,lepsi i gorsi.
Dobry lekarz powinien najpierw wysluchac i zrozumiec pacjenta. Nie pisze tu o
srodkach technicznych. calej tej aparaturze jak najbardziej potrzebnej ale o
lekarzu jako zawodzie.
Cztery razy zmienialam lekarza domowego i wreszcie jestem zadowolona.
Moja obecna lekarka potrafi mi wytlumaczyc na czym polega kuracja hormonalna
jakie sa przeciwskazania i co uzyskam w zamian. Nie jest przeciwna lekom
homeopatycznym i roznego rodzaju terapiom.
Probuje sama wsluchiwac sie w moje wnetrze i jak najmniej sobie szkodzic,to
jest trudne, te najlepsze smakolyki sa przewaznie zakazane.

[marialudwika]

Myslalam,ze tylko ja jestem taka wybredna Verbeno,niestety ja mam KONOWALA!!!
ml

[kamfora]

verbena1 napisała:

> Panuje opinia ,ze tylko za granica sa dobrzy fachowcy.

Moja nieufność w stosunku do lekarzy nie zna granic państwowych
Najlepsi lekarze pracują w szpitalu w Leśnej Górze, jedyny mankament
to, że ta Leśna Góra jest na Wyspach Bergamutach

[felinecaline]

To, co piszesz, Verbeno, to najswietsza prawda.lekarze - jak wszyscy ludzie
wszedzie na swiecie bywaja gorsi i bywaja lepsi. Swoja droga zastanawia mnie
Wasz, holenderski system opieki zdrowotnej, zdaje sie, ze dosc daleki
od "idealu", ze droga do lekarza jest droga przez meke a zakusy oszczednosciowe
systemu przybraly monstrualne rozmiary. Z kontaktow w realu i internetowych z
moimi polskimi kolegami wiem, z jakimi problemami boryka sie srodowisko
lekarskie w kraju, czego reperkusje oczywiscie uderzaja w pacjentow.Wiem, ze
znaczny odsetek spoleczenstwa - w obu "obozach" mozliwosci poprawy upatruje w
szerokiej prywatyzacji. Nie wydaje mi sie jednak, zeby tu mozna bylo znalezc
panaceum.
"U mnie" dzialala rownolegle dwa systemy - tzw "sektor panstwowy" i sektor
prywatny, wzajemnie sie do pewnego stopnia przenikajace. Gabinety lekarzy
rodzinnych sa wylacznie prywatne, jesli chodzi o porady specjalistyczne
natomiast i szpitalnictwo to istnieja i gabinety prywatne i
konsultacje "panstwowe" w poradniach przyszpitalnych, lecznistwo zamkniete tez
jest dwojakie: panstwowe szpitale od gminnych, po CHU (Centres Hospitaliers
Universitaires, takie jak "moj" CHUjek) oraz prywatne "kliniki"
monospecjalistyczne (ogromnie duzo porodowek i klinik chirurgii plastycznej)
oraz "polikliniki" tzn zgrupowania wielospecjalnosciowe (przez zgrupowanie
oszczedza sie nakladow na zarzadzanie i wszelka administracje.
I co ciekawego,a dla polskiego pacjenta marzacego o prywatyzacji zarazem
paradoksalnego poziom placowek PANSTWOWYCH jest z reguly o wiele lepszy, o czym
X razy juz sie rozpisywalam. Wynika to z prestizu statusu "pracownika
panstwowego", tak w medycynie jak i innych "branzach". Uzyskawszy raz ten
statut po przebyciu stosunkowo trudnej drogi formacji w zawodzie jest sie
niejako "nobilitowanym" a rownoczesnie osiaga sie pewnosc zatrudnienia az po
emeryture. Gwarantuje to uczciwosc srodowiska, bo nikt dla jakiejs watpliwej
lapowczyny nie jest gotow tego bezpieczenstwa narazac.
przecietny "Zabojad" tez bynajmniej nie marzy, jak przecietny "bigosozerca" o
sprywatyzowaniu Sluzby zdrowia - wrecz odwrotnie - wszelkie, czasami niezbedne
jej reformy sa przyjmowane z niechecia i traktowane jak swoisty "zamach" na
zdobycze socjalne spoleczenstwa, w tym owa slawetna "Sécué wywalczona okolo 60
lat temu. Podobny stosunek do sprawy jest w srodowisku medycznym (nie tylko
lekarskim).
Wydaje mi sie, ze spoleczenstwo polskie zachlysnelo sie conieco osiagnawszy
stadium "dzikiego kapitalizmu" i w prywatyzacji sektora ochrony zdrowia
upatrujac panaceum na jego niedomogi. Niestety, przebudzenie moze byc bolesne,
kiedy okaze sie, ze system prywatny sprawdzi sie tylko w stosunku do najlepiej
uposazonych a najslabsi znajda sie poza nim i to oni beda w ilosci
przewazajacej. Moim zdaniem potrzebna jest przemyslana i konsekwentna reforma
systemu panstwowego, ale bezwzglednie z jego zachowaniem dla ochrony
najslabszych i najbardziej potrzebujacych. I NIESTETY - pokolen trzeba, aby
wyksztalcic w spoleczenstwie glebokie i rzeczywwiste poszanowanie do zawodu
lekarza - i to wcale nie ze strony pacjentow a ze strony samych lekarzy, by
zrozumieli, ze pewne zachowania, jak te licznie przez Was tu opisywane
przyklady po prostu z tym zawodem nie licuja i ze w zwodzie moga sie utrzymac
wylacznie dzieki przyzwoitemu i ludzkiemu podejsciu do pacjenta. Ale mnie,
wygodnie i w miare dostatnio sobie zyjacej nie bardzo wypada ich pouczac.

[fedorczyk4]

Zle mnie zrozumialas. Lekarzy nalezy krytykowac konstruktywnie, zgadzam sie z
Toba. Statystyki mnie specjalnie nie interesuja, kazdy ma prawo do wlasnego
zdania i swoj bagaz przezyc. I on jest najwazniejszy

krytyka konstruktywna

[kamfora]

fedorczyk4 napisała:

> Zle mnie zrozumialas. Lekarzy nalezy krytykowac konstruktywnie,

Czy mogłabyś przypomnieć na czym polega konstruktywna krytyka?

krytyka konstruktywna

[fedorczyk4]

Analiza i ocena ludzkiej dzialalnosci i jej wytworow z punktu widzenia
zalozonych celow praktycznych jakie maja byc zrealizowane

[fedorczyk4]

Zapomnialam. Ba. )

[kamfora]

Nooo to moja jest zawsze konstruktywna - przynajmniej w założeniu

[fedorczyk4]

Instynktownie )

[felinecaline]

Wydaje mi sie, ze nalezymy jeszcze do pokolenia, ktore z medycyna i lekarzami
maja zakorzenione bolesne wspomnienia w sensie doslownym . Kto z nas nie
pamieta z czasow szkolnych tak przykrych, wrecz ponizajacych seansow zbiorowych
szczepien, przegladow lekarskich czy dentystycznych w szkole lub
obowiazkowych "ulicowych" okresowych przeciwgruzliczych badan maloobrazkowych -
bez krztyny intymnosci, czesto przy poszturchiwaniach a w najlepszym razie
szorstkich komentarzach higienistki, w ciasnych, dusznych, nierazdko
kiepsko "pachnacych" kabinach - przebieralniach. Komu na wieki wiekow amen nie
utrwalil sie w pamieci bolesny zastrzyk wykonany obskurna strzykawa o tepej
igle?Albo wlasnie borowanie wiertara maloobrotowa czy wyrywanie zebow (chocby
i "mlecznych" na zywca) Mnie TAK!!!!!
Stad, mimo ze ZAWOD lekarza, na domiar wszystkiego owiany tajemnica darzymy na
ogol wielkim szacunkiem to juz konkretnego wykonawce tego zawodu nader chetnie
w ramach chocby "slodkiej zemsty" ochoczo zwiemy "konowalem" a wszystkich w
ogole z gory potepiamy jako "niewatpliwych skorumpowanych lapownikow" w dodatku
oczywiscie niedouczonych i kpiacych sobie z tego, co jest dobrem pacjenta.
Zajrzyjcie chocby na gazetowe forum "Sluzba (sicà zdrowia" - kraza tam stale
watki - w chwili obecnej chyba 3 lub 4 rownolegle) o kulturze lekarzy. Nie
wroze im rychlego wygasniecia.
Rownoczesnie w narodzie naszym ogromna jest "popularnosc" wiedzy medycznej - to
tradycja jeszcze od czasow Stanczykowskich. Kazdy "wie lepiej" i niemal kazdy
uwaza, ze to nic nie moze zaszkodzic, jesli "nieco zmodyfikuje" zalecenia
lekarza. Tenze poleca brac jakis lek PRZED jedzeniem - zapomniaaaaaaaalam, to
nic, co za roznica - wezme zaraz PO jedzeniu. lekarz mowi dwa razy dziennie? A
co tam, to napewno przez oszczednosci a ja place skladke wiec wezme nie te
marne dwa ale cztery razy dziennie.
Lekarz powiedzial: przyjsc na kontrole za dwa miesiace - ale akurat mi wypada
to czy owo - pojde pozniej ....ups!!!! zapomnialam - a minelo juz pol roku .
Lapie za telefon;Co? Nie moze mnie przyjac jutro? Pewnie by przyjal...za
koperte.
Nie przecze, czesc naszych zalow JEST uzasadniona: wieczny pospiech, nazbyt
lakoniczne odpowiedzi na pytania pacjenta, czasem ponura mina, czesto
przepelniona poczekalnia a lekarz zwykl chronicznie sie spozniac. Czasami mylna
diagnoza, czasami niezrecznie wykonany, a wiec bolesny "rekoczyn" (w tym ponoc
celuja sadzac z wyzej wspomnianego forum...polskie lekarki - gineko!!!!!!!).
No i coz sie dziwic tematyce rozmow w pociagach (czy poczekalniach gabinetow
lekarskich) - oczywiscie z ta "licytacja: "kto opowie cos bardziej
straszliwego????????????" (z braku na horyzoncie thrillera medycznego na wideo -
dobre i TO.
Wlasciwie od chwili zalozenia tego watku "bije sie z myslami" czy w ogole
POWINNAM sie na nichm wypowiadac. Zyje i pracuje w zzupelnie innych warunkach
(moje wielkie szczescie) i specyfika problemow polskiego lecznictwa jest mi
dosc obca. Osmioosobowa szpitalna sale widzialam ostatnio 8 lat temu w jednym
z ...polskich szpitali, kiedy moja Sp Mama zlamala sobie szyjke kosci
udowej. "U mnie" chory grymasi, gdy z braku miejsc umieszcza sie go na
sali...dwuosobowej. No wiec - jakim prawem mialabym sie tu wypowiadac? Kogos
krytykowac? Kogos innego "nawracac"?

[em_em]

choroby ciała i historia ))

czerwiec 1956 - złamałam rękę na spacerze z tatą (nie pamiętam - wiem z
opowiadań)
marzec 1968 - miałam poważny wypadek samochodowy (15 szwów na twarzy - na
dyżurze był jedynie ginekolog - szył genialnie )), ręka i noga
w gipsie)
grudzień 1970 - złamałam nogę na wuefie
sierpień 1980 - operacyjne usuwanie gradówek (wiem, wiem - normalnym ludziom to
się robi inaczej, ale takich jak moje pani docent nie widziała
grudzień 1981 - złamałam nogę na nartach
czerwiec 1989 - poszłam na wybory z ręką w gipsie - zespół cieśni kanału
nadgarstka

w najbliższym czasie możecie spać spokojnie

[felinecaline]

Ladny gips! Zagladajac na GWatowe forum zdrowie zauwazylam wlasnie niedawno, ze
w Polsce moi koledzy bardzo szczodrze obdarowuja delikwentow gipsami: tam na
halluxy, Ty na kanal nadgarstka..........Obie te operacje znamy z Kicurem
z "autopsji" - bez jednego dnia gipsu. Wspolczuje "rozruchu".
No coz - co kraj to obyczaj ;-P

[fedorczyk4]

felinecaline napisała:
> No coz - co kraj to obyczaj ;-P
Ano prawda, mnie zaproponowano interwencje przednia "usztywnienia" kregow w
czesci piersiwej kregoslupa, bez przygotowania do operacji, bez zaplecza
reanimacyjnego, za to za 35000. Na dziecku ,ktore rosnie, wiec z informacja
dodatkowa, ze jak jeszcze podrosnie to moze trzeba bedzie jeszcze raz ciac i
usztywnic jeszcze trzy. No kurcze, co kraj to obyczaj. Czuje ze zawine sie
ogonem i wroce do Francji

[felinecaline]

Week-end na szczescie sie skonczyl i odzyskawszy choc w czesci stracona w jego
trakcie lotnosc umyslowa powracam do mojego "smakowitego watku (dzieki,
Kamforko) (mniej odporni - dajcie mi ignora ))
Kamforka w swoim poscie zalozycielskim pisze:
"...najgorsze sa te choroby, ktorych sam czlowiek nie-lekarz nie jest w stanie
sam dobrze zdiagnozowac"...
Bez cienia megalomanii smiem twierdzic, ze jedyne choroby, ktore czlowiek nie-
lekarz jest w stanie dokladnie zdiagnozowac to katar i biegunka.
I lepiej, zeby nawet nie usilowal. Zamiast tego wlasnie nie
praktykowal "strusiej polityki" - nie udawal, ze nie dostrzega niepokojacych
sygnalow ostrzegawczych dawanych mu rozpaczliwie przez wlasny organizm, nie
trwal w daremnym "heroizmie" znoszac bol (spowodowany przez "pol kilo" kamieni
w poecherzyku zolciowym czy kolejna miesiaczke), tylko szedl z tym do lekarza -
MAJAC W NOSIE takie watpliwosci: czy nie uzna on go za hipochondryka albo nie
pomysli, ze chce tylko zwolnienie". Jesli jest kiepskim lekarzem to sobie
pomysli, ale tym gorzej dla niego.
Lekarz w czasie, kiedy wykonuje swoj zawod powinien gleboko na dno dolnej
szuflady swojego biurka odlozyc wszelkie osobiste przekonania religijne,
natomiast starac sie (choc to nieraz jest BARDZO trudne) wierzyc choremu, ktory
siedzi en face (albo lezy). Powinien go wysluchac, nawet, jesli opowiadanie
o "bolesciach" jest rozwlekle i nieskladne i to nie dajac do zrozumienia, ze
czas nagli, powinien (przed samym soba) przyznac sie, ze czegos nie rozumie,
czegos nie wie i wyslac wtedy chorego do specjalisty lub na dodatkowe specjalne
badania (choc Fundusz jakistam a u mnie Sécu nie bardzo beda tym zachwycone ze
wzgledu na koszty), wreszcie spokojnie, dokladnie i przystepnie dla chorego
poinformowac go, na czym polega jego choroba, jakie i dlaczego nalezy
zastosowac metody terapeutyczne i jakie jest rokowanie.
Powiedzialam: jest to BARDZO trudne i mozliwe chyba jedynie w mitycznej krainie
Utopii, gdzie kazdy lekarz ma dosc czasu dla kazdego pacjenta i nie licza sie
ZADNE koszty.
Tym niemniej dla wlasnego dobrego samopoczucia - by moc sie czasem przejrzec w
lustrze bez odruchu wymiotnego tak wlasnie POWINEN sie zachowywac. jesli nawet
ma przypuszczenia i to uzasadnione, ze siedzacy(lezacy) przed nim chory to
symulant czy hipochondryk to tez powinien staras sie zrozumiec
kierujace nim pobudki - czesto bowiem, o czym wspominal chyba Witek czlowiek
doswiadcza bolu somatycznego zrodzonego z powodow bolu duszy, szczegolnie
trudnego do leczenia..
Oprocz liudzi bowiem, ktorzy dysymuluja czy bagatelizuja objawy choroby jest i
drugi "gatunek" - tych mniej odpornych psychicznie, ktorey z racji roznych
trudnosci zyciowych "uciekaja w chorobe" (kto z Was nie zna
powiedzenia: "paluszek i glowka to szkolna wymowka"?.
...wszyscy dali mi tego ignora, czy kontynuujemy?

[meg_s]

"nawijaj" dalej ))

[felinecaline]

No to "nawijam".
Dla tych, ktore opisywaly powyzej horrorek swoich hospitalizacji.
Jakies bagatela 200 lat po "Karcie Praw Czlowieka i Obywatela" zrodzila
Zabolandia inna Karte - PRAW PACJENTA HOSPITALIZOWANEGO z aneksem:" Karta praw
pacjenta - DZIECKA..."
Przytocze Wam wersje z mojego CHUjka (roznice pomiedzy placowkami maja
charakter jedynie stylistyczny, meritum jest identyczne.
Karta Praw Pacjenta Hospitalizowanego - Zasady ogolne:
Wasze prawa:
Uslugi medyczne w systemie publicznej placowki ochrony zdrowia sa dostepne dla
wszystkich, szczegolnie zas dla najbiedniejszych i sa dostosowane do potrzeb
osob niepelnosprawnych.
*Leczenie:
Placowki szpitalne gwarantuja jakosc leczenia i pobytu. Zwraca sie szczegolna
uwage na ulzenie pacjentowi w bolu.
* Informacja udzielana pacjentowi i jego bliskim:
Pacjent ma prawwo do informacji medycznej i spolecznej PROSTEJ, DOSTEPNEJ,
ZROZUMIALEJ i LOJALNEJ. ta informa cja powinna mu pozwolic szczegolnie na
uczestnictwo w dokonanie wlasciwego wyboru metod terapeutycznych, ktore maja go
dotyczyc.
Kazdy moze jednak wybrac opcje, by nie informowano go o jego stanie zdrowia.
Na zyczenie pacjenta dowolna osoba z jego bliskiego otoczenia moze towarzyszyc
mu i byc informowana o wszystkim, co go dotyczy.
Maloletni sa informowani odpowiednio do ich wieku i zaleznych od niego
zdolnosci rozumienia czynnosci medycznych i badan i zabiegow, ktorym maja byc
poddani.
Dorosli chronieni ( uposledzeni umyslowo, chorzy psychicznie)
Do nich odnosi sie sytuacja opisana w punkcie o maloletnich. Czlonkowie
rodziny powinni miec mozliwosc stalego dialogu z lekarzem prowadzacym w
interesie pacjenta.
*Zgoda pacjenta jest niezbedna dla praktykowania na nim wszelkich aktow
medycznych. Powinna byc uzyskana na pismie, dla kazdego aktu, dobrowolnie i po
szczegolowym poinformowaniu pacjenta o znaczeniu jak i o ryzyku zwiazanych z
tym aktem.
Specjalna zgoda konieczna jest ze strony pacjenta majacego byc poddanym
eksperymentalnym metodom biomedycznym, jak rowniez w przypadku daru organow lub
tkanek .
* Wolnosc osobista i poszanowanie osoby pacjenta i jego zycia prywatnego
Bedac poinformowanym o ryzyku zwiazanym z zastosowaniem zalecanej metody
terapeutycznej pacjent ma prawo w kazdej chwili opuscic szpital, z wyjatkiem
przypadkow prawnie zastrzezonych (kiedy mogloby to byc zagrozeniem dla
spoleczenstwa /FC).
Pacjent winien byc traktowany z poszanowaniem, jego przekonania religijne,
filozoficzne i polityczne powinny byc respektowane.
Poszanowanie zycia prywatnego
Do pacjenta wszelki personel szpitalny powinien odnosic sie z respektem dla
jego intymnosci i spokoju.
Pacjent ma prawo do poszanowania jego zycia prywatnego i poufnosci informacji o
charakterze osobistym, medycznym i spolecznym dotyczacych jego osoby.
Pacjent moze domagac sie od kierownictwa oddzialu, na ktorym jest
hospitalizowany o zatajenie wiadomosci o jego obecnosci na tym oddziale dla
osob "z zewnatrz" (z wyjatkiem przypadku, kiedy jest to skutkiem DOKONANEGO
PRZEZEN przestepstwa /FC)
*Dostep do informacji:.
Pacjent ma wolny dostep do swojego dossier szpitalnego.
*Prawa do wyrazania opinii osobistej i ochrony interesow.
Pacjent ma prawo do wolnego wyrazania swoich obserwacji i opinii na temat
warunkow hospitalizacji i jakosci opieki.
Ma rowniez mozliwosc domagania sie reparacji ewentualnie poniesionych szkod
zwiazanych z niewlasciwym wobec niego postepowaniem w czasie hospitalizacji.

Jest to z koniecznosci forma skrocona (nie mam zamiaru "pastwic sie" nad Wami.
Na kazde zadanie pacjent moze uzyskac pelna wersje "Karty".
A teraz porownajcie to z wyzej cytowanymi opisami Waszych doswiadczen..

[mantra1]

Dialog 1 z lekarka w szpitalu:
- Pali pani?
- Pale...
- Eh, w pani przypadku to juz w zasadzie wszystko jedno...
Dialog drugi z ta sama lekarka w szpitalu:
- Czy pani ma zawsze taki wyraz twarzy? (bylam ciezko wystraszona, po
nieprzespanej nocy, zaryczana po "zdiagnozowaniu" bialaczki tylko na podstawie
wynikow morfologii)
- Nie wiem, raczej nie, jestem niewyspana i denerwuje sie
- (do stazystki) prosze zapisac: niedoczynnosc tarczycy (wyniki TSH otrzymane po
paru dniach okazaly sie idealnie w normie)
Dialog 3 z ta sama "pania doktor", nastepnego dnia, gdy wypisywalam sie na
wlasna prosbe z tego koszmaru
- Pani sie zachowuje jak idiotka! Jest pani najciezszym przypadkiem na oddziale
i nie chce pani zostac! (srednia wieku na oddziale ok.80, wiekszosc lezacych jak
warzywo, w ciagu doby, ktora tam spedzilam zmarly 2 osoby).
Dialog 4 z lekarka pierwszego kontaktu, po miesiacu, gdy moje wyniki prawie
samoczynnie sie poprawily, a bialaczka okazala sie chwilowa anemia:
- (wkurzona strasznie) Pani jest zdrowa kobieta! Ja nie wiem, co to bylo (sama
wczesniej stwierdzila, ze bialaczka i skierowala mnie do Instytutu Hematologii)
i nie wiem, dlaczego sie poprawilo. Jeszcze takich cudow nie widzialam. Nastepny
prosze!

[fedorczyk4]

Na to co opisalas kly czlowiekowi rosna.

[mammaja]

Wiecie co? Bylam wczoraj w Centrum Onkologii na Ursynowie.Naszczescie raczej
niepotrzebnie - w sensie - nie ta choroba, ale i tak co sie napatrzylam na tych
biednych ludzi,to mi sie nie chce juz pisac na tym watku.....

[fedorczyk4]

Mammajo, to dobrze, ze nie ta. Ale wiesz czasem pogadac o niezdrowym zdrowiu
jest zdrowo, to jak zawor bezpieczenstwa, zaklinanie deszczu. Pozdrowienia

[emerytus]

Skad tu wytrzasnac lekarza , ktory stwierdzil by u mnie bialaczke na
pismie...?
Przydalo by sie nowe auto , jedno dla mnie a drugie dla prawnika.
pozdrawiam

[felinecaline]

Wczoraj mialam jakis wybitnie teoretyzujacy i rozteoretyzowany (o rety!) dzien,
dzis mi sie zbiera na wynurzenia osobiste, z gory przepraszam juz osoby, ktore
te historyjke znaja juz skadinnad.
Ale zaczne ze specjalna atencja w strone Emerytusa: zapewniam cie, ze
uslyszawszy taka diagnoze myslalbys o wszystkim innym, tylko nie o nowym aucie -
w pierwszym rzedzie raczej o nowej -debowej - jesionce.
I modl sie, zebys ani Ty ani nikt z Twoich bliskich NIGDY jej nie uslyszal,
nawet z tak bolesna szkoda(zwlaszcza dla Twojego prawnika).
A po tym zagajeniu juz sciezka prosta do zapowiedzianej historyi z zycia
wzietej.
Dawno, dawno temu - lat juz 11 w kraju dogorywa na raka piersi moja
przyjaciolka z dziecinstwa. Jak ktos tu wczesniej napisal jest to smierc na
wlasne zyczenie, sklonna jestem nawet przypuszczac, ze wlasnie takie nader
bolesne "samobojstwo na raty". Dziewczyna o swoim raku wie bowiem od dlugich
miezsiecy i - NIC - "siedzi" dokladnie z zalozonymi rekami i UDAJE
nieswiadomosc tak przed sama soba jak i rodzina. Prawdopodobnie to forma
ucieczki od dosc trudnego i obfitujacego w przykrosci zywota. Jest w medycynie
przypuszczenie, ze do "eksplozji" nowotworu moze dojsc wskutek ciezkiego
traumatyznu psychicznego. Zycie mojej przyjaciolki (pozycie z mezem -
alkoholikiem i brutalem, zakonczone burzliwym rozwodem, klopoty z latorosla) w
traumatyzmy bylo nader szczodre.
Jej Mama mieszka "drzwi w drzwi z moimi Rodzicami, ktorey na swoj sposob wraz z
nia przezywaja te dramatyczna sytuacje.
W tym samym czasie ja w dosc tragikomicznych okolicznosciach trafiam przed
oblicze specjalisty - chirurga (zazywny jegomosc bliski emerytury, przypadkowo
pelniacy dyzur w ER "mojego CHUjka jako tzw "attaché", na codzien praktykujacy
jeszcze szczatkowo w "sektorze prywatnym" - no, ale trafiwszy jak mi sie to
zdarzylo na "ostry dyzur" nie ma sie luksusu wyboru). Zostaje na 12-godzinnej
obserwacji, po czym wychodze z ...recepta na srodki p/konstypacji (ktorej NIGDY
nie miewam). Po tygodniu dostaje poczta skierowanie podpisane przez tegoz
specjaliste na rtg badanie kontrastowe. Mimo, ze wydaje mi sie ono "ni przypial
ni przylatal w swojej pokornej skromnosci i swiadomosci niedouczenia w TEJZE
akurat dziedzinie decyduje sie owo badanie wykonac. Po czym znow trafiam przed
oblicze wyzej wymienionego.
Z ust tegoz uczonego niewatpliwie (niegdys) kolegi slysze : "nowotwor
esicy".... £UUUUUUUbuduP!efekt megatony TNT. Jestem tak zaszkokowana, ze nawet
nie przychodzi mi do glowy dyskutowac. Ustalamy termin hospitalizacji i bardzo
traumatyzujacej operacji.
Przez 3 tygodnie czuje sie jak "zywy trup" - nie jem, nie pije, nie spie -
wszak szkoda czasu i atlasu. Diagnoza, choc dosc "karkolomna" ma jeden
pierwiastek wiarygodnosci: na takie chorobsko zmarla niedawno kuzynka mojego
Ojca a onoz lubi byc "rodzinne".
Przez caly ten czas a nawet jeszcze dluzej skwapliwie skrywam te wiadomosc
przed otoczeniem. Wtajemniczony jest jedynie Kicur (do ktorego wszakoz to
niezupelnie dociera), pewna kolezanka i dosc daleka kuzynka w kraju a i ona w
wersji mocno zlagodzonej.Rodzicom nie mowie ani slowa. majac zwyczaj dzwonic do
nich regularnie co tydzien wymyslam w miare wiarygodne "usprawiedliwienie" na
czas planowanej hospitalizacji. Kuzynka ma ZAKAZ wspominania Im o czymkolwiek -
"po moim trupie"...
Na szczescie zdarza sie w moim zyciu cos, co sklania mnie do zasiegniecia
drugiej opinii - tym razem kogos, kogo znam z najlepszej strony i do kogo mam
powody miec zaufanie. Anulujemy pierwszy termin hospitalizacji, ustalamy
nowy. "klade sie" na oddziale i wyjezdzam na blok bez wielkiej nadziei, ze z
niego wroce zywa...
A jednak wracam, wprawdzie po kilkudniowym przystanku na reanimacji i mocno
pocieta , bez kilku istotnych dla kobiety narzadow (a wlasciwie raczej jako
opakowanie po ex-kobiecie", ale wracam, z persspektywa drugiej, juz calkiem
blahej, jedynie korekcyjnej operacji trzy miesiace pozniej.
owe trzy miesiace ozniej - dzien przed wyjsciem z oddzialu z
sakramentalna "wizyta" odwiedza mnie rowniez ow pierwszy chirurg. jego diagnoza
okazala sie w 100% bledna - zaden tam nowotwor jelita, ot, zwykla, banalna, ale
za to rozlegla endometrioza...
Dosc obcesowo mowie mu, co o nim mysle i zycze przyjemnej, a zwlaszcza rychlej
emerytury - glownie dla dobra innych "delikwentow".
A zapytacie - "co poeta chcial przez to powiedziec"?
Ano to, ze:
- i lekarzom zdarzaja sie podobne sytuacje
- ze ZAWSZE nalezy pytac, pytac, pytac.. i jeszcze raz pytac!
- w razie jakichkolwiek watpliwosci zasiegac opinii innego lekarza,
- nie ufac nadmiernie "starym wyjadaczom" - nie zawsze nadazajacym za aktualna
wiedza i malo sklonnym do sysstematycznego doksztalcania sie.
- nie dac sie zwiesc uludzie, ze prywatnie znaczy lepiej

[fedorczyk4]

emerytus napisał:

> Skad tu wytrzasnac lekarza , ktory stwierdzil by u mnie bialaczke na
> pismie...?
> Przydalo by sie nowe auto , jedno dla mnie a drugie dla prawnika.
> pozdrawiam
>Nie co bym sie specjalnie czepiala, ale Twoj post mozna bylo dwojako
interpretowac, nic w nim jednoznacznie nie wskazuje, ze chodzilo Ci o
odpowiedzialnosc zawodowa lekarza diagnozujacego Mantre. Nie zapominaj ze
piszesz na polskim forum, a odpowiedzialnosc karno finansowa lekarzy jest
czysta teoria w praktyce nie do wyegzekwowania. We Francji gdzie pracuje
Feline, specyfika tez jest inna, procesy o bledy nie sa wytaczane lekarzom
czesto, tam sluzba zdrowia dziala w systemie dobrze rozwinietej samokontroli.
Nie jest to moze idealem, ale wydaje mi sie ze jest stosunkowo skuteczne.
Jezeli natomiast przyjzysz sie temu co na tym polu dzieje sie w Starym Kraju to
zrozumiesz dlaczego takiej " blachostki" jak mylna diagnoza nie ruszy nikt.
Przypominam historie kobiety, ktorej lekarz odmowil badan prenatalnych mimo ze
miala juz dziecko obarczone ceiezka choroba genetyczna. Teraz ma dwoje. Lekarz
ma nadal prace, nie poniosl konsekwencji, sumienie ma czysciutkie bo nie
dopuscil do ewentualnego podjecia decyzji o aborcji. Rodzinie z dwojgiem ciezko
chorych dzieci przyznano 70.OOO PLN. tytulem odszkodownia. Bez renty, zasilku
na leczeni, rehabilitacje,zwrotu kosztow procesu, etc. Nadal mieszkaja w jednym
pokoju. Wiec Twoj post o nowym samochodzie dla Ciebie i adwokata brzmi w
naszych realiach ciut abstrakcyjnie. Pozdro.

[emerytus]

Do felinecaline.
Informuje cie uprzejmie,ze twoja subiektywna ocena mojego postu ma zgola
falszywe podloze.
Kierowalem sie raczej odpowiedzia na wpis pani mantra 1 Cytuje –„
a bialaczka okazala sie chwilowa anemia „
Uswiadomic chcialem,ze gdyby na mnie padlo nie pozostawilbym sprawy bledu
lekarskiego samej sobie ,lecz za cierpienia psychiczne zadalbym
zadoscuczynienia finansowego.Przeciez zarowno ty jak i twoi szanowni koledzy po
fachu sa przygotowani na takie sprawy.Kazdy lekarz jakiego znam placi skladke
ubezpieczeniowa na wypadek bledow w sztuce,a jezeli nie on ,to instytucja jaka
go zatrudnia.
Jest rzecza logiczna / wg mojej logiki,ty zapewne masz inna / ze do prawnika
nie idzie sie po zdiagnozowaniu choroby przez lekarza , a po wykryciu diagnozy
blednej .
W moim swiecie za bledy sie placi.
Zadziwiasz mnie swoim stwierdzeniem ,ze po wykryciu bialaczki nie dajesz szans
pacjentom , a doradzasz im zakup drewnianej jesionki. Zaiste wysoki to kunszt
zawodowy.
O co sie mam modlic,pozwolisz,ze sam bede decydowal , a bliskich moich prosze
nie mieszaj do tego rodzaju polemiki .
pozdrawiam

[kamfora]

emerytus napisał:

> Zadziwiasz mnie swoim stwierdzeniem ,ze po wykryciu bialaczki nie dajesz
> szans pacjentom , a doradzasz im zakup drewnianej jesionki. Zaiste wysoki
> to kunszt zawodowy.

Czy mógłbyś zacytować to stwierdzenie Feline?

[felinecaline]

Po raz wtory zaczne dzien od odpowiedzi dla Emerytusa. Z darmowa diagnoza, a
nawet dwoma. jesli sobie je wydrukuje bedzie mial na pismie.
A wiec po kolei:
Suspicio I: Czytanie bez zrozumienia
Suspicio II: Nieprzeparta chec, by zawsze miec racje.
A skad takie wnioski? Ano, z zebranego "wywiadu" - z tego, co Emerytus SAM i IN
PERSONA na tym watku napisal.
NIGDY bowiem, NIGDZIE i NICZYM nie doradzalam potencjalnemu pacjentowi, ktory
uslyszy czy to diagnoze, czy podejrzenie bialaczki czy jakiejkolwiek choroby
nowotworowej i nIE TYLKO uznawanej powszechnie za smiertelna "zakupu debowej
jesionki". Nic jednak nie poradze, ze wiadomosc o ewentualnej takiej chorobie,
zwlaszcza nowotworowej nieodmiennie w mozgu osoby, ktorej ta wiadomosc dotyczy
wywoluje takie skojarzenie. Nawet, jesli tak, jak to opisalam w opowiastce o
MOJEJ przygodzie ta osoba sama jest lekarzem.
Podobnie sie dzieje, gdy taka diagnoza, czy podejrzenie dotyczy nie nAS SAMYCH,
ale rowniez i naszych bliskich, tylko sadzac, ze i Ty zdolny jestes do
odczuwania tzw "uczuc wyzszych" "wmieszalam w to" Twoich, za co sie niniejszym
exkjuzuje i meaculpuje, JESLI bylam w bledzie.
W kolku skromnych "przykazaniach dla pacjenta" z mojego wczorajszego postu
chyba dosc wyraznie sugeruje, jak powinien on postapic w tego typu sytuacki.
poniewaz zas "repetitio mater studiorum est przytocze owe "przykazania" po raz
wtory:
- ZAWSZE nalezy pytac, pytac i wciaz pytac
-w razie jakichkolwiek watpliwosci zasiegnac opinii innego lekarza,
-nie ufac nadmiernie "starym wyjadaczom" wylacznie z racji ich wieku, tytulu
czy stanowiska
- nie dac sie zwiesc uludzie, ze prywatnie znaczy lepiej
Dorzuce nawet wielkodusznie jeszcze jedno:
- dochodzic swoich SLUSZNYCH praw w razie pomylki wyniklej z EWIDENTNEJ ZLEJ
WOLI CZY NIEDBALSTWA lekarza.
A na koniec: wlasnie w zyciu prywatnym przezywam w tej chwili dramat bliskiej
mi osoby, ktora wybrala postawe "strusiej polityki".

[witekjs]

Moi Drodzy. W 2001, bez mojej woli poinformowano w FA, że jestem lekarzem.
Miałem z tym szereg nieprzyjemnych sytuacji mimo, że praktycznie nie wypowiadam
się na tematy medyczne.
W czerwcu 2003 toczyła sie na ten temat, kolejna dyskusja w zamknietym Forum
Rivendell.
Przepraszam, że nie mogąc Wam podać linku, zacytuję swoją odpowiedź.

"Drogi Andrzeju. To dlaczego mówienie lekarzy o medycynie w forach innych niż
medyczne, psychiatryczne czy nawet psychologiczne jest niestosowne wydawało mi
się zawsze dość oczywiste.
Uważam to za swego rodzaju nadużycie. Jest to dla mnie wymądrzanie się
specjalisty od spraw dotyczących każdego człowieka w gronie, z konieczności o
mniejszym poziomie wiedzy.
Zdarza się to na spotkaniach u "cioci na imieninach", gdzie niejednokrotnie
prowokuje do tego, siedząca z wypiętą piersią "mamuśka" doktora Ziutka, co to
niedawno biegał pod stołem i czasami wiersze Pana Brzechwy "jak Holoubek"
recytował w tym samym pokoju.
Co gorsze zdarza się, szczególnie gdy spotka się takich kilku młodych lekarzy,
że zamęczą towarzystwo opowiadaniem, z bardzo naturalistycznymi kawałkami o
swoich sukcesach na sali operacyjnej, porodowej, sali chorych, gabinecie czy
nawet na ulicy, gdzie zawsze i wszędzie są gotowi do ratowania "największej
wartości człowieka, czyli jego życia".
Tutaj, wtrąci dumna Mama, że "ten piękny zawód", podobnie jak kapłaństwo kuzyna
Maciusia, "był zawsze powołaniem mego syna doktora Ziutka"...
Takie epatowanie towarzystwa wyczynami Ziutka, jak z pewnością wiecie nie jest
rzadkie.
Inną sprawą jest, jak znające Ziutka od zawsze, całkiem fajne kuzynki w czasie
tańca uważają, ze jedyną ciekawą, dla niego sprawą w lekkiej konwersacji
są "hemoroidy z którymi boryka się od czasu urodzenia Patrycji".
Zupełnie innym zagadnieniem jest zarzucanie lekarzom w czasie rozmowy o "życiu
i śmierci", etyce, zasadach postępowania człowieka lub czymkolwiek co z naszym
działaniem jest związane, że wykorzystuje swoją "profesjonalną wiedzę" by
uzyskać przewagę w rozmowie.
To chyba Wam coś przypomina...
Nie można powiedzieć wszystkiego publicznie. Czasami, już postawione wśród
ludzi pytania odkrywają intymne lub krępujące dla człowieka sprawy, wbrew jego
woli i wiedzy. Niekiedy, poważnej odpowiedzi można by udzielić jedynie po
zadaniu kilku dodatkowych, z pewnością w takim miejscu niestosownych pytań.
Nie raz, takiej "kuzynce", z którą już się nie chce tańczyć, chciałoby się
powiedzieć:" idź do tamtego pokoju i przygotuj się do badania"...
Myślę, że już widzicie jej oczy "postawione w słup"...
Nie możemy przecież, dla każdego śmiertelnie poważnych pytań, kwitować żartem.
Zdarza się, niestety zbyt często, ze niektórzy ludzie "zaprzyjaźniają" się z
nami jedynie po to aby mieć podręcznego doktora, z którym mogą rozmawiać o
swoich, szeroko pojętych problemach zdrowotnych, zawsze ilekroć najdzie ich na
to ochota.
Nie trwają takie znajomości długo...
Mam nadzieję, że trochę wytłumaczyłem dlaczego unikam tutaj mówienia o
sprawach mojego zawodu, dolegliwościach, objawach i terapii. Szczególnie jest
to niezręczne w grupie ludzi i w niewłaściwym miejscu. Może być dopuszczalne
wyjątkowo w sytuacji gdy jest się sam na sam.
Jedynym właściwym miejscem jest gabinet lekarski. Tam można pytać się wzajem o
wszystko i razem z pacjentem zastanawiać się nad jego problemem.
Swoją drogą ciekawe mogą być rozmowy z Wami już nie jednego "ukrywającego się"
lekarza, lecz przedstawicieli kilku szkół medycznych.

Pozdrawiam Ciebie i pozostałych czytelników. Witek"/ czerwiec 2003 Rivendell/


Mam nadzieję, że zechcecie mnie zrozumieć i zgodzicie się chciaż z częścią
moich argumentów.

Pozdrawiam. Witek

[fedorczyk4]

Ze wstydem przyznaje sie, ze nie rozumiem. Oczywiscie rozumiem niezrecznosc
sytuacji lekarza " przyrodzinnozaprzyjaznionego", ale nie rozumiem intencji
cytatu w tym watku. Mamy go zamknac? zamilknac? Wszyscy, nie wszyscy. Lekarze
nie powinni w nim uczestniczyc?

[witekjs]

Wydaje mi się, że takie rozmowy z udziałem lekarzy, również w realu prowadzą
zbyt często do zupełnie niepotrzebnych i bardzo nieprzyjemnych napięć.
Zapomina się oczywiście, że i my oraz nasze rodziny bywamy pacjentami i
spotykamy sie z bardzo różnymi sytuacjami.
W tym z kolegami, których zachowanie jest niestosowne.
Niezwykle często spotkania, w których okazuje się, że jesteśmy lekarzami
ograniczają się do mówienia o skandalicznej sytuacji w służbie zdrowia.
Zapominając o tym, że jednak mamy na to minimalny wpływ.

Pozdrawiam. Witek

[fedorczyk4]

Rozumiem, ale nie do konca sie z Toba zgadzam, ja lubie w lekarzu widziec
znajomego, a w znajomym lekarza i rozmawiac z nim o jego sprawach zawodowych.
Pozwala mi to na lepsze zrozumienie i ocene tego doktora na przeciwko ktorego
czasami znajduje sie w roli pacjentki, bo wtedy mniej czuje sie petentka, przed
obliczem tajemniczego bostwa. Przybliza mi to wiele spraw, uczy tolerancji i
pozwala na wybory.

[witekjs]

Wiem o tym, bo i ja wolę mieć znajomego lekarza i w lekarzu widzieć
znajomego.
Jest to zupełnie naturalne.
Wspomniałem jednak o tym, że takie kontakty możliwe są wyjątkowo i jedynie w
bardzo kameralnych warunkach.
Często również towarzyskie lub rodzinne relacje, praktycznie uniemożliwiają w
niektórych specjalnościach, zadawalające /obie strony/ wykonywanie tego zawodu.
Nie chodzi tu jedynie o utrudnienia w obiektywnym, wolnym od nieprofesjonalnych
emocji spojrzeniu na pacjenta...

Pozdrawiam i przepraszam bardzo, ale już muszę wyłączyć się z dyskusji.

Witek

[felinecaline]

Na wstepie deklaruje, ze stanowisko Witka rozumiem i respektuje.
Jednak tak juz jest, ze zyjemy w spoleczenstwie troche - nie! bardzo powaznie
zagubionym w problematyce medycznej i zlaknionym jakichkolwiek wiadomosci w tym
przedmiocie. I jako, ze "natura nie znosi pustki" na owej "tabula rasa"
spolecznej nieswiadomosci sklonni sa zerowac rozni ludzie propagujacy rozmaite,
czesto z wlasnego niedomytego palca wyssane wiadomosci np o cudownych metodach,
aparatach, oczyszczaniach, glodowkach i czym tam jeszcze (polecam wspomniane
juz forum "zdrowie" - nie ma dnia bez takiej "nowinki"). Kilkoro z nas,
z "branzy medycznej" boryka sie tam z nimi usilujac mozolnie uporzadkowac w
glowach przecietnych zjadaczy chleba i spowodowac, by ow chleb zawieral jak
najmniej plew.
Na naszym forum tez widocznie zaszla potrzeba takiej dyskusji - rzadko w ciagu
kilku zaledwie dni dwa watki, jak ostatnie kamforowe grmadza tyle postow. Skoro
wiec potrzeba zaistniala, a kazdy ze swojej sytuacji przytoczyl otwarcie to,
coz calym samokrytycyzmem uznal za nadajace sie do przytoczenia to nie widze
powodow, bym miala zakladac sobie kaganiec wtedy, kiedy sytuacja az prosi sie o
jakies sprostowanie. W zyciu prywatnym , na roznego rodzaju spotkaniach
towarzyskich w gronie kolegow jest u nas taka tradycja,wpajana kazdemu
przez "starszyzne" juz w okresie i scenerii "internackiego refektarza", ze NIE
ROZMAWIA SIE o 3 rzeczach: - polityce, pracy i pieniadzach, wiec problemA nie
ma )).
Znalazlszy sie w gronie ludzi niezwiazanych z medycyna i majacych o niej rownie
scisle pojecie, co wilka o astronomii zwyklam zapowiadac, ze jestem zmeczona po
ostatnim dyzurze i prosic o wstrzymanie sie z dyskusja do sposobniejszej chwili
(ktora oczywiscie nigdy nie nadchodzi.. .). Gdy to nie skutkuje moje zmeczenie
staje sie tak wielkie, ze przepraszam i sie wymykam.. W ciagu 20 lat
towarzystwo , w ktorym sie "obracam" zdazylo pojac.
W rzadkich przypadkach, ktore rzeczywiscie mozna uznac za nagle i powazne
proponuje zatelefonowac na "15" motywujac to wlasnie NAGLOSCIA. I nawet tu w
80% przypadkow nastepuje niespodziewane "cudowne uzdrowienie". W przypadkach
istotnie zwloki nie cierpiacych - nie gadam, tylko dzialam.
Gdyby natomiast zasade Witka wprowadzic w 100% w zycie my wszyscy, biedaczyska
skazali bysmy sie dobrowolnie na dokonanie zywota na totalnej pustyni
towarzyskiej.
Z kolei, kiedy przy jakiejs okazji gromadzi sie moja rodzina i inni bliscy w
mojej nieobecnosci jest mi dokladnie wszystko jedno, czego dotycza ich rozmowy,
kto na czesc kogo pieje peany a fakt, ze mnie akurat nie ma w niczym nie musi
przeszkadzac zebranych dzielic sie wzajemnie swoimi troskami o odstajace uszy
dzieciecia Pelasi, prostate wujka Wacka czy weksle kuzynki Andzi.
Zas jesli mam zastrzezenia do postepowania ktoregos z moich kolegow informuje
go o tym otwarcie przy okazji rozmowy w 4 oczy (zdejmuje wtedy okulary).

[kamfora]

witekjs napisał:

/.../
> Zdarza się, niestety zbyt często, ze niektórzy ludzie "zaprzyjaźniają" się z
> nami jedynie po to aby mieć podręcznego doktora, z którym mogą rozmawiać o
> swoich, szeroko pojętych problemach zdrowotnych, zawsze ilekroć najdzie ich
> na to ochota.
> Nie trwają takie znajomości długo...
/.../

> Jedynym właściwym miejscem jest gabinet lekarski. Tam można pytać się
> wzajem o wszystko i razem z pacjentem zastanawiać się nad jego problemem.
> Swoją drogą ciekawe mogą być rozmowy z Wami już nie jednego "ukrywającego
> się" lekarza, lecz przedstawicieli kilku szkół medycznych.


Zarzekałam się (nawet na piśmie, w prywatnej korespondencji , że już
nie będę zabierać głosu w tym wątku, ale jak zwykle trudno mi wytrwać w
postanowieniu dłużej niż kilka godzin

Z lekarzami to według mnie jest taka sprawa: "w cywilu"są przeważnie normalni:
i pogadać i zabawic się i w ogóle. Problem zaczyna sie z chwila założenia
fartucha i spojrzenia na człowieka siedzącego po drugiej stronie biurka jako na
pacjenta. W jednej chwili nastepuje zmiana,nawet jeśli 5 minut wczesniej
usłyszysz od lekarza-człowieka, że masz np ładne piersi,
to gdy wspomnisz o czymśtam co cię niepokoi - natychmiast piersi stają się
sutkami!
Na dodatek lekarze specjaliści traktują cię jak jednostkę chorobową
(Co tu mamy? aaa - wątroba). Zdają się leczyć tylko ten chory narząd i nic
wiecej ich nie obchodzi.
O to, żeby leki nie kolidowały ze sobą musi dbać pacjent - a jak zaniedba, to
on jest winny!
Skutki uboczne działania leków są nieraz gorsze niż choroba, ktorą zwalczają.

Za to lekarz na każdą próbę podważenia diagnozy czy recepty (albo tylko próbę
uzyskania bardziej szczegółowej odpowiedzi na wątpliwości) reaguje prawie
histerycznie: "pani by chciała w 5 minut poznać to, na co ja straciłem
6 lat!! "
Uczciwie jednak będzie przyznać, że takie zachowanie nie jest "zarezerwowane"
dla lekarzy jedynie - to cecha większości ludzi, którzy w pewnym momencie
poczuli, że mają władzę nad drugim człowiekiem ( czyli: urzędników,
nauczycieli, kierowców - a nawet babć klozetowych) i bardzo sobie ten stan
panowania nad drugim człowiekiem (choćby miał trwać bardzo niedługo) chwalą .
Sęk w tym, że szczególnie w przypadku lekarzy nie powinno się to zdarzać.
Moim zdaniem na AM zbyt duży nacisk kładzie się na opanowanie encyklopedycznej
wiedzy, a zbyt mało uwagi poświęca na to, że lekarz ma pracować z ludźmi
i dla ludzi a nie z chorymi wątrobami/nerkami/woreczkami zapalonymi czy
innymi kawałkami cielesnej powłoki.
Zbyt mało uwagi poświęca się też na uświadomienie lekarzowi, że nie jest
on Bogiem (ani nawet bogiem) a ludzie są śmiertelni nawet w krajach,
gdzie medycyna najbardziej postępowa. Wskutek tego zaniedbania młodzi
kandydaci na bogów wpadają w alkoholizm albo przeradzają się w cynicznych
robotów.

Uff...klawiatura aż pożółkła

[emerytus]

Do fedorczyk 4-
Sama potwierdzasz,ze pojawily sie ” jaskolki” pociagania do odpowiedzialnosci
lekarzy wykonujacych swoj zawod w taki a nie inny sposob. Zaczelo sie od
okreslonej kwoty a zapewniam cie ze z czasem i one zwielokrotnia sie.
Pozytywnym skutkiem jest rowniez to ze DYLETANCI nie czuja sie juz bezkarni,ze
dwa razy zastanowia sie nad podjeta decyzja.Poza Polska i Francja sa jeszcze
inne kraje , ja mieszkam w Kanadzie.

Do kamfora
Pozwolisz ze w calosci zacytuje wypowiedz felenecaline dotyczace mojej osoby
Cytuje –”Ale zaczne ze specjalna atencja w strone Emerytusa: zapewniam cie, ze
uslyszawszy taka diagnoze myslalbys o wszystkim innym, tylko nie o nowym aucie -
w pierwszym rzedzie raczej o nowej -debowej - jesionce.”
a/ wyzej wymieniona WIE o czym ja w danej sytuacji bym myslal.Jest wiec druga
osoba na tym swiecie co WIE o czym ja mysle.Pierwsza osoba co rowniez to
wiedziala jest moja tesciowa.
Takim samym szacunkiem i miloscia darze te dwie wspomniane kobiety.
b/Zawsze twierdzilem,ze sposob w jaki sie o czyms mowi jest rownie istotny jak
tresc przekazywanych informacji. Wykoncypowalem wiec sobie , ze co niektorzy
lekarze przekazuja informacje pacjentom w ten sposob ze ci drudzy nie maja
prawa myslec o niczym innym jak o SMIERCI. W ustach lekarza mowienie o
odchodzeniu z tego swiata uzywajac okreslen „ debowa jesionka „ jest swoistym
brakiem taktu.

Do felenecaline

Twoja medyczna megalomania osiagnela juz takie rozmiary ze opinie wyrazane o
mnie nazywasz DIAGNOZA .
Jezeli chcesz zobaczyc osobe ktorej cecha charakterystyczna jest
CYTUJE „Suspicio I: Czytanie bez zrozumienia
Suspicio II: Nieprzeparta chec, by zawsze miec racje. To uprzejmie prosze wez
do reki lusterko i w nie popatrz.
Zapewniam cie ze wiecej nie bede komentowal twoich wypowiedzi na zadnym z
watkow na tym forum , proszac ciebie o to samo w stosunku do mnie.
Ja cie po prostu nie lubie.

pozdrawiam

[fedorczyk4]

Oj, bardzo Cie przepraszam ale jesli to sa Twoim zdaniem jaskolki czegokolwiek
to nie tylko nie mieszkamy na roznych kontynentach, ale na dwoch roznych
planetach. Wycinasz sobie z wypowiedzi co Ci pasuje i z tezy robisz antyteze i
na odwrot. Ja nie tylko niczego nie potwierdzam, ale wrecz kategorycznie
zaprzeczam. Moze w przyszlosci nastana jakies jaskolki zmian, ale daleko nam
bardzo do tego. Niezrecznie sformulowales post i tyle, wiec sie nie zlosc na
nas.

[fedorczyk4]

emerytus napisał:
> b/Zawsze twierdzilem,ze sposob w jaki sie o czyms mowi jest rownie istotny
jak
> tresc przekazywanych informacji.
Przeczytaj to jednym tchem z Twoim pierwszym postem w watku. Pozdrawiam

[emerytus]

fedorczyk4
Dla mnie pisanie to tylko i wylacznie przekazywanie informacji.
Sposob mowienia obok przekazywanych informacji to rowniez barwa glosu,
mimika twarzy i oczy ,ktore tez wiele potrafia powiedziec.
Piszac wiec o MOWIENIU mam na mysli mowienie .
Post moj pierwszy jak juz raz pisalem,jest scisle powiazany z wypowiedzia w
temacie
blednej diagnozy lekarza,za ktora to uwazam powinien zaplacic.
Nie stawiam antytez ,teza jest jedna...wszyscy placimy za bledy .
pozdrawiam

[kamfora]

emerytus napisał:

> Do kamfora
> Pozwolisz ze w calosci zacytuje wypowiedz felenecaline dotyczace mojej osoby
> Cytuje –”Ale zaczne ze specjalna atencja w strone Emerytusa:
> zapewniam cie, ze uslyszawszy taka diagnoze myslalbys o wszystkim innym,
> tylko nie o nowym aucie -
> w pierwszym rzedzie raczej o nowej -debowej - jesionce.”
> a/ wyzej wymieniona WIE o czym ja w danej sytuacji bym myslal.

Emerytusie, myślę, że emocje Cię ponoszą gdzieś hen w wertepy
Feline opisała swoje odczucia w momencie postawionej jej diagnozy
(która później okazała się błędną, ale w tym momencie "robiła" za
prawdziwą)
Też usłyszałam kilka błędnych acz jednoznacznie wskazujących na
cmentarz diagnoz - i moje myśli również nie krążyły wtedy wokół
przedmiotów nazywanych luksusowymi. Wczuwanie się w odczucia innych
w danych okolicznościach nazywa się empatią - i nie ma nic wspólnego
z wszechwiedzą teściowych.
Na osobiste sympatie czy antypatie nie mamy wpływu, ale w dyskusjach
nie mają one raczej większego znaczenia. Tak mi się przynajmniej zdaje.