Powracajaca melodyjka

[fedorczyk4]

forum.gazeta.pl/forum/w,904,97028915,97028915,Bicie_nie_ale_klaps_tak.html
Osobiście raz spralam Syna Podstawowego, do dzisiaj powraca to do
mnie w sennych koszmarach.
Miał 10 lat kiedy dopadł mnie okradany przez niego od miesięcy
właściciel arabskiego sklepiku. Wpadłam w szał. Stłukłam mu tyłek na
kwaśne jabłko. Potem zamknelam sie w szafie, "przyspawałam" do
jakiejś rury i wyszlam 12 godzin później. Le Męża który próbował
mnie wyciagnąć pogryzłam. Do dzisiaj nie mogę sobie wybaczyć własnej
brutalności, głupoty, braku empatii, wyobraźnie i dojrzałości

[mammaja]

No wlasnie - co to znaczy spralam ??? raz mialam dostac lanie za pojscie po
szkole na sanki bez powiadomienia kogokolwiek ( II kl), rodzina odchodzila od
zmyslow, zima, ciemno. To lanie wcale sie nie udalo, bo moj tata w ogole nie
potrafil uderzyc dziecka,ale wykonal jakies ruchy, poza tym nie pamietam zeby
mnie kiedykolwiek bito.
natomiast sa sytuacje, kiedy jeden klaps w pupe ma znaczenie lekko wstrzasowe i
nie traktowalabym tego jako bicie. Pod warunkiem ze nie jest to norma. Bicie
dzieci do bolu jest straszne, upokarzajace, niemoralne i nieskuteczne. Moj
mzonek czasem rzucal butem w chlopakow, co bylo calkowicie symboliczne, bo nie
trafial, ale robilo wrazenie I naogol mialo miec charakter rozjemczy, bo oni
miedzy soba potrafili sie naparzac, mimo braku agresji ze strony rodzicow.

[fedorczyk4]

Zbiłam do bólu Nigdy tego nie zapomnę i nie wybaczę sobie.

[en.ej]

Przypuszczam, że każdy rodzic ma na koncie jakiegoś klapa czy "pranie", które
pamięta.
Ja od ojca raz dostałam, moja dziecina z mojej ręki też zasłużyła na raz.
Tak jak Mammajka poszła sobie. Jak już ją namierzyłam i szłam w jej stronę to
zrobiła w tył zwrot i inną drogą pomaszerowała do domu. Tego nie zdzierżyłam.
Jak dopadłam to było boleśnie Wyrzuty jakoś mnie nie trapią pomimo, że do
dzisiaj ona uważa się za pokrzywdzoną, bo w ciemności mnie nie zauważyła. Nie
bierze jednak pod uwagę tego, że złamała reguły nie wspominając mojej histerii.
Śmiem twierdzić, że bolesność tego wydarzenia pozytywnie wpłynęła na
zdyscyplinowanie. Do czasu wyprowadzki "na swoje" nie miałam problemu z jej
nieobecnościami. Zawsze byłam uprzedzona gdzie idzie, na jak długo, czym wraca i
kiedy.

[luiza-w-ogrodzie]

No to jestem szczesciara, bo nie mam wyrzutow sumienia, ale
wspolczuje Tobie, Fed i gratuluje umiejetnosci przyznania sie i
rozpoznania problemu w samej sobie.

Moje dzieci zaliczaly nie lania, tylko pojedyncze klapsy - zazwyczaj
majac 2-3 lata, bo to wiek naglych a zdrowiu i zyciu zagrazajacych
nieposluszenstw (a raczej prob testowania rzeczywistosci). Gdy nie
bylo czasu na tlumaczenie, szybki klaps zalatwial problem. W sumie
pewnie kazde z nich nie dostalo wiecej niz 10 klapsow w ciagu zycia,
niemal wylacznie w miekki koniec plecow ;o) raz czy dwa po lapkach
gdy siegnely np do wylotu miksera. NIGDY w twarz.

Moj Tata nigdy mnie nie uderzyl, ale strasznie z siostra balysmy sie
tej mozliwosci. Natomiast Mama wykonywala lania a i szmata potrafila
zdzielic, glownie w sytuacji wlasnej bezradnosci i nieumiejetnosci
tlumaczenia. Rozumiem dlaczego to robila, ale jej metod nie
pochwalam i nie nasladuje. Tlumacze i tlumaczylam dzieciom do
zdarcia glosu.

Wlasnie przypomniala mi sie akcja wychowawcza mojej Mamy, polaczona
z "interwencja fizyczna" ale bardzo skuteczna: gdy ciagnelam kota za
ogon, mama przyszla i pociagnela mnie za warkoczyk a potem
powiedziala: "Bolalo? A widzisz, kotek wlasnie tak czuje". Podobno
juz nigdy wiecej nie ciagnelam zwierzakow za ogony.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>¸¸.
Australia-uzyteczne linki