Oswajanie

[altea7]

pozwalamy się oswoić komuś nieznajomemu... Odkrywamy kawałki siebie? Jakie
warunki muszą być spełnione, byśmy zgodzili się wpuścić kogoś do naszego
życia? Czy w w ogóle można mówić o warunkach? A może jest wprost przeciwnie i
wstęp wzbroniony?

[17lipiec1976]

"Stajesz się na zawsze odpowiedzialny za to co oswoiłeś"
moze to dlatego takie trudne?

[altea7]

Czy odpowiedzialność za kogoś aż tak bardzo ciąży?

[salsa13]

W moim przypadku to była bardzo długa droga. Dopiero po 3 latach samotności zdecydowałam, że już ten czas nadszedł i mogę zacząć się spotykać z kimś. Spotykałam się jednak nie zaufałam nikomu, dopiero po kolejnych dwóch latach wpuściłam kogoś do swojego życia i domu.
Dzisiaj wiem, że to nie jest TEN KTOŚ. To pomyłka.
Jednak jestem wdzięczna losowi, że trafiłam na Kogoś, przy kim zerwałam swoje blokady i opory i zaczęłam normalnie z Nim się spotykać. To ogromny krok do przodu w moim życiu. Co do warunków - po prostu muszę czuć, że jestem w stanie obdarzyć właśnie Tą osobę zaufaniem. Mój dom i moje dziecko jest twierdzą otwartą tylko dla przyjaznych nam dusz i duszyczek, toksyczne osoby wyeliminowałam wraz z zakończonym małżeństwem. Jest mi z tym dobrze, jestem otoczona przyjaciółmi. A co do mojej twierdzy - ona zawsze jak każda twierdza na tym świecie - jest do zdobycia

to chyba zależy od wieku

[evikon]

bo gdy jesteśmy młodzi, nasze charaktery, przyzwyczajenia nie są ukształtowane,
jesteśmy bardziej ufni i otwarci w stosunku do drugiej osoby. Inaczej zaczyna
się dziać gdy mamy na plecach bagaż doświadczeń, przykrości, różnych życiowych
zwodów. Jesteśmy nieufni i zdecydowanie trudniej zdecydować się na kolejny
związek. pewne ciernie tkwią w nas całe życie i choćbyśmy nie wiem co robili nie
umiemy się pozbyć ich. Poza tym jesteśmy bardziej ukształtowani i trudno jest
się zmieniać, to wtedy pojawiają się "warunki" i czy jest nas ktoś w stanie oswoić?

[raf.1]

to chyba dzięki evikon :
Omnibusy życia. Tylko jakoś to się nie przekłada na algorytmy codziennego dnia.

[altea7]

Wiek, to tylko cyferki. Czy wolno nam wszystkich traktować jedną miarą? Czy
doświadczenia mogą rzutować na przyszłość? Czy nie pokutują tu stereotypy? To
jak chcemy, ale za dużo przeżyliśmy i się nie odważymy? Miłość i warunki, nie
raczej nie.

[evikon]

Nie wiem ile masz lat, ale wierz mi że wiek, doświadczenie życiowe,
ukształtowany charakter i nawyki mają duże znaczenie.

[tojabe-on-line]

jakie warunki? - myślę,że zaufanie...trzeba je zdobyć

[listopad02]

Jak zaufasz i nie czujesz emocjonalnego wstydu to każdego wpuscisz do siebie.

[evikon]

ZAUFANIE......NIBY TO TAKIE PROSTE, ALE JAKŻE TRUDNE

[listopad02]

Trzeba kogoś poznać, wiem ze trudne, ale da się.
Zastanawiam się, jak najszybciej poznałem kogoś, tak blisko i chyba zawsze to jakis proces, a może nikogo nie poznałem, chyba jeszcze nie, tak jakbym chciał, bo może tez nikomu sie tak jakbym chciał nie dałem poznac

[tojabe-on-line]

listopad02 napisał:

> Jak zaufasz i nie czujesz emocjonalnego wstydu to każdego wpuscisz
do siebie.

Zdobyć zaufanie jest bardzo trudno,nie każdy dostaje tę szansę.
Nie mam powodu,by czuć wstyd,emocjonalny również.
Mam pewne zasady,ktorych się trzymam - one są granicą,by nie mieć
poczucia wstydu!

[listopad02]

Zaufanie tudno tak.
A brak wstydu, to dla mnie brak tajemnic przed kimś i swoboda przebywania z ta osobą.

[tojabe-on-line]

A dla mnie tajemnica-to tajemnica
a wstyd - to wstyd
Lubię nazywać rzeczy po imieniu.