Mogę się Wam wyżalić? trochę długie

[scarbonka]

Jestem 8 miesięcy po cc. Mam cudowną zdrową córeczkę. Poród był wywoływany,
ale akcja bardzo słabo postepowała a tętno spadało i w końcu zadecydowano o
cc, kiedy byłam juz na fotelu w trakcie parcia. Miałam znieczulenie ogólne. Po
porodzie, kiedy dowiedziałam się, że dziecko jest zdrowe (a spodziewałam się,
że będzie źle po tych komplikacjach) byłam wniebowzięta. Szybciutko wracałam
do zdrowia, przepełniała mnie wdzięczność dla Boga i lekarzy, że wszystko tak
dobrze się skończyło. A teraz mam coraz większe problemy z zaakceptowaniem
tego porodu. Tak marzyłam o tej chwili, w ogóle sie nie bałam, nawet ten
koszmarny ból mi nie przeszkadzał a teraz jest mi cholernie przykro, że sie
nie udało. Było tak blisko, tyle godzin się męczyłam, podczas strasznie
bolesnego masażu szyjki rozerwano mi szyjke macicy. Wytrzymywałam to wszystko
z zacisniętymi zebami bo wiedziałam, że zaraz się urodzi. Kiedy moja Maleńka
przyszła na świat a byłam nieprzytomna a mąż na korytarzu. Chciałabym drugie
dziecko urodzić naturalnie, ale boje się znowu rozczarować i myślę sobie, że
jak ma być tak samo to lepiej od razu cc i przynajmniej się nie męczyć. Z
drugiej strony nadal marze by wspólnie z mężem usłyszeć pierwszy krzyk naszego
dziecka. Wiem, że jestem szczęsciarą a rozpamiętywanie tego co było jest bez
sensu, ale uczucie porażki tkwi we mnie i nic nie słabnie. Może któraś z Was
czuje siępodobnie albo już sobie z tym poradziła?

[elza78]

ty scarbonka nie histeryzuj jak ja miewam takie mysli to ide sobie do lozeczka
mojego misia i patrze na jego sliczny spiacy ryjek i sobie mysle ze gdyby nie
ten cud medycyny jakim jest porod przez cesarskie ciecie to mogloby go nie byc,
bo posladkowo by sie raczej zdrowy nie urodzil...
pomysl tak samo, cc to rowniez porod a to ze cos konczy sie nie tak jak sobie
wyobrazalismy to czesta w zyciu sytuacja, trzeba byc na to przygotowanym...
uszy do gory
calusy dla anielki

[fifinka2]

Kochana Scarbonko! Wiekszosc z nas myslala ze bedzie rodzic naturalnie , ja tez
tak myslalam , u mnie nie doszlo nawet do 1 skurczu a Natalce spadalo tetno, to
byl koszmar w ciagu 5 min znalazlam sie na sali operacyjnej, dali mi PP wiec
bylam swiadoma na szczescie wszystkiego, myslalam ze umre jak slyszalam
piszczenie KTG i wydruk, modlilam sie zeby jak najszybciej ja wyciagneli! I
wyciagneli na szczescie calutka malusienka bo tylko 2290 g ale ZDROWA! Nie chce
myslec co by bylo gdyby ktos wtedy kazal mi urodzic naturalnie! Nie bylabym w
stanie slyszac spadajace tetno mojego dziecka, dziekuj Bogu ze tak sie to
skonczylo! Moj maz tez byl na korytarzu ale to on jako drugi po mnie zobaczyl
po 2 min nasza coreczke. Ja po tym wszystkim wiem ze jezeli jeszce raz bede
miala dziecko to tylko urodze je przez CC .napewno.

[anna_sla]

Jeśli nie masz nic przeciwko wrzcę tu fragment z mojego pamiętnika o początkach
mojego długo oczekiwanego macierzyństwa.. Jest tam sporo rzeczy nie na temat i
dużo na temat, ale nie chciało mi się wyszukiwać tych fragmentów na temat..

"Maleństwo zajmuje i zajmowało mi tyle czasu, że nie sposób było cokolwiek
napisać. Przez pierwszy miesiąc oswajaliśmy się z nową sytuacją (zwłaszcza ja,
bo to ja mam najmniej czasu). Kolejne dwa miesiące były okropne.
Przestawialiśmy Magdę na karmienie tylko z piersi. Wyglądało to tak, że wisiała
na piersi non stop, gdy tylko na chwilkę ją zostawiałam zaraz zaczynała
krzyczeć z głodu. Uczyłam ją ssania, pomagała mi ciocia położna, ale okazało
się, że jednak było już o 1,5 miesiąca za późno. Przez mniej więcej 2-3
tygodnie wyglądało na to, że się nauczyła, jadła ładnie, a potem znów coś
zaczęło się psuć, jakby zapomniała jak to się robi i co gorsze zaczął mi się
pokarm zmniejszać. Znów musiałam wrócić do karmienia mieszanego, czyli pierś i
butla. Przez te 2 miesiące okropnie się czułam, raz, że dobijał mnie wieczny
brud i sajgon w domu, dwa, że kompletnie nie miałam czasu dla siebie (ja się
prawie wcale nie ubierałam, bo Magda wisiała cały czas na cycku – kto by nie
przyszedł, ja ciągle ją karmiłam – sączyła sobie tak powoli, zasypiała, tak że
nie można było ją obudzić, a co ją odkładałam budziła się), trzy, miałam
troszkę dość bezustannego zajmowania się nią – to było męczące. Przejęłam
wówczas niemal wszystkie obowiązki związane bezpośrednio z maleństwem, bo nie
było sensu wołać Wojtka, aby ją przewinął kiedy i tak cały czas z nią byłam.
Wojtek zyskał wówczas tyle wolnego czasu, ale też niestety wiecznie
niepocieszoną żonę (morale miałam straszne). Nie dość wówczas, że miał tyle
czasu dla siebie, nie musiał już wstawać w nocy do dziecka (jak było wcześniej,
robiłam to ja), spadły na niego inne obowiązki: sprzątanie (czego niestety
często nie robił), gotowanie (nie mogłam się go doprosić o obiad – z czego
wyszła mała awanturka w rodzinie) i pranie pieluch to jeszcze marudził (gdy
wołałam go, że np. potrzebuje herbaty, albo jakiejś kanapki itp.), że tak mało
ma czasu dla siebie. To dodatkowo mnie dobijało, często wówczas były awantury.
Gdy odwiedził nas w tym okresie kolega Wojtka (który nie ma dziecka, a ma
dziewczynę) pytając oto czy bywa, że się kłócimy, oburzył się, gdy przyznałam,
że tak kiedy Wojtek mi marudzi, że ona nie ma czasu dla siebie. I dogadaj się z
takim, co nie ma pojęcia o co chodzi, ale oczywiście to ja muszę być tą gorszą.
Bardzo mnie to zaskoczyło i jest mi przykro po dziś dzień... Macierzyństwo nie
zaczęło się dla nas tak wspaniale. Trudno było wcześniej przejść na karmienie
piersią, próbowałam dwa razy, ale Magda po nieudanej próbie nakarmienia
potrafiła mi się nie obudzić na 2-3 karmienia z rzędu i traciła wówczas na
wadze (dziecko bardzo szybko z różnych powodów traci wagę, dlatego tak bardzo
trzeba uważać). Łatwiej jest na siłę wcisnąć butlę z jedzeniem do buzi, a
niemożliwością wręcz jest wciśnięcie maleństwu w zaciśnięte dziąsełka pierś...
Wracając wstecz i pomijając to co czułam oglądając własną córkę walczącą o
życie w inkubatorze... miałam chwile słabości, nie czułam się mamą. Przez dwa
tygodnie nie było przy mnie mojego dziecka, widziałam ją tyle co ją sama
odwiedziłam, będąc już w domu czułam się jakby po prostu ktoś dał mi dziecko
pod opiekę ale zagwarantował, że nie odbierze. Nie czułam z nią bliskości w
stylu, że to ona jest z mojego ciała... Szczerze mówiąc nadal nie czuję się
mamą (może wydaje się to śmieszne) i pewnie długo jeszcze nie będę tego czuła,
prawdopodobnie aż zapomnę jak to było... O tym, że mam córkę dowiedziałam się
dopiero jakieś 30 minut po tym jak się obudziłam po narkozie (chamstwo, powinni
powiedzieć mi o tym od razu), zobaczyłam ją dopiero 6 godzin później. Dziwnie
się czułam, byłam zszokowana tym co mi zrobiono (boję się wszelkich operacji),
byłam oszołomiona, najpierw miałam głupawkę, cieszyłam się, że w ogóle żyję...
wszystko tak szybko się wydarzyło ledwo zadzwoniłam do Wojtka, że biorą mnie na
stół, ledwo zdążyłam z przerażenia poryczeć sobie pod prysznicem a chwilę potem
było już po wszystkim. Ciężko się budziłam, byłam przerażona, słyszałam
wszystko co się działo, słyszałam, że nie mogą mnie obudzić... do tego jeszcze
córka... miał być syn, czułam się troszkę źle z tego powodu, że to będzie
jedyne dziecko jakie wydałam na świat Wojtkowi i akurat córka (tak myślałam
wtedy ze strachu). Do tego Wojtek zaczął sobie żartować, że już nie pogra sobie
z dzieckiem w piłkę nożną i w soniaka (playstation). Wkręciłam sobie jeszcze
większą śrubę, nie wypowiadając tego na głos, ale widocznie i tak wszystko
miałam wymalowane na twarzy, bo teściowa (bardzo mnie dołowała swoją
niezadowoloną miną, jakby już mnie nie lubiła – tylko wtedy nie wiedziałam
dlaczego tak jest) ubzdurała sobie, że nie będę chciała własnego dziecka. Moja
mama po 3 dniach zaczęła mnie męczyć dlaczego tak rzadko chodzę do córki (jakby
nie rozumiała tego, że o własnych siłach tam nie dojdę, bo zwijam się z bólu, a
przecież zawsze gdy ktoś do mnie przyjechał zawozili mnie tam), dlaczego nie
chcę mówić o niej i że w ogóle czuje ode mnie znieczulicę. Nie macie pojęcia
jaka byłam wściekła na nią i w ogóle już na obie babcie. Po co miałam w ogóle
chodzić tam i płakać? Nie poprawiłoby to samopoczucia ani mnie, ani dziecku...
Po całym tym miesiącu spędzonym w szpitalu, miałam prawo chcieć być sam na sam
z rodziną (mężem i córką). Wojtek w moim imieniu poprosił wszystkich aby dali
nam 2 tygodnie wytchnienia i z tego zrobiła się straszna awantura, bo szalone
babcie poobrażały się, nie wiadomo skąd wzięły, że tylko one mają zakaz
widywania z wnuczką, że odebraliśmy im całą radość bycia babciami... moja mama
na nas krzyczała, Wojtka mama płakała po kątach i żaliła się. Miałam ich po
wyżej uszu, nigdy im tego nie zapomnę, że tak mnie zawiodły i mam nadzieję, że
ja będąc babcią nie będę taka pojebana. Obecnie ucichło wszystko, ale nie
skończyło się... Od samego początku to właśnie z babciami miałam największy
problem, egoistyczne durne baby... To nie prawda, że wszystkie kobiety są
szczęśliwe po porodzie. Istnieje coś takiego jak depresja poporodowa, ja ją
przeszłam. Może nie w takim stopniu jak piszą o tym media, ale dotknęło mnie to
tak samo jak i Wojtka. Sama nie do końca to rozumiałam i dziwiłam się znajomej,
która zaraz po urodzeniu dziecka była taka chłodna. Przede wszystkim jest się w
zaszokowanym tym bólem, stąd bierze się strach przed kolejnym dzieckiem, ale to
nie jest tak, że się swojego maluszka nie kocha. Bywają kobiety, które
przechodzą to bezboleśnie, ale nie ma co liczyć na to, że to będę „ja”. (Może
nasze mamy tego nie przechodziły (w co wątpię), a na pewno zapomniały) Oparcie
miałam w Wojtku, zachował się wspaniale i właściwie robi to dziś. A przy
dziecku cały "Twój" dotychczasowy świat staje do góry nogami, różne uczucia
towarzyszą „Ci” gdy słyszysz płacz dziecka i nie rozumiesz dlaczego ono płacze,
kiedy nie ma mokro i jest nakarmione. Ale dlatego właśnie warto to przeżyć, a
zwłaszcza gdy widzisz, jak „Twoja” pociecha się zmienia, można na nią patrzeć
godzinami. Bardzo pomocne są wówczas babcie, choć ja ze względu na to jak one
się zachowały proszę o pomoc w ostateczności, średnio raz w miesiącu i cieszę
się, że mieszkamy osobno, od swojej mamy daleko (te 12 km dużo daje), a
teściowa boi się przyjść nieproszona. Bynajmniej nie zabraniamy nikomu widywać
Magdulki.
Magdulka rośnie jak na drożdżach, jak na razie jest niewiarygodnie zdrowa, choć
przyznam, że boję się nadchodzącej zimy... czy nadal będzie tak zdrowa...
zaczyna już maleństwo gaworzyć, reaguje na bajki... ogląda je i często gada (po
swojemu) do telewizora. Ogólnie jest fa

[anna_sla]

też marzyłam o porodzie siłami natury, ale miałam cc.. I choć bardzo ciężko to
przeżyłam, nie mogli mnie obudzić, ale obudzili.. miałam żal oto do całego
świata, ale wierzyłam, że Bozia pokierowała moim losem tak bym przeżyła, sądzę,
że nie dałabym rady urodzić siłami natury, zwłaszcza, że sądziłam, że drugi raz
się uda i też się nie uda, bo nikt nie będzie ryzykował naturalnego porodu przy
bliźniakach.. Szczęściem w nieszczęściu było to, że słyszałam wszystko co się
na sali działo i długo większość pamiętałam.. i powiem Ci, że nie słyszałam
krzyku swojego dziecka. Długo zastanawiałam się dlaczego, myślałam, że może
jednak to umknęło mojej otępionej uwadze.. ale ona naprawdę nie krzyczała,
dowiedziałam się, że stanęło jej serduszko i robili jej masaż serca, zaraz po
tym wylądowała na OIOMie..

[iwonagos]

Ja też nie miałam planowanej cesarki. Nawet mi to do głowy n9ie przyszło. Mam
33 lata i to moje pierwsze dziecko. Byłam tak optymistycznie nastawiona do
porodu, w ogóle się nie bałam. O 23 zaczęły się straszne bóle krzyżowe, zbadała
mnie lekarka, stwierdziłą rozwarcie na 5 palców i wylądowałam na porodówce. Nie
będę opisywać tego co się później działo, chcę zapomnieć o podłych, nieludzkich
położnych, które tak błagałam o pomoc. O 9.30 zadecydowao o cc z powodu braku
skurczów, zielonych wód płodowych. Urodziła się Ola. Biorąc pod uwagę to, co
się działo przed cięciem, gdybym miała jeszcze rodzić to tylko przez cc.

[scarbonka]

Dzięki dziewczyny, że podzieliłyście się ze mną swoimi doświadczeniami. U mnie w
rodzinie nikt nie miał cc i w ogóle wszystkie kobiety rodziły książkowo, dlatego
trudno im zrozumiec co czuję. Ja oczywiście doceniam to, że mam zdrową córę i
nie przestają za to dziekować Bogu. Na szczęście nikt w rodzinie nie kwestionuje
tego, że urodziłam moje dziecko, a z innego watku wiem, że się to zdarza po cc.
Nie dopadła mnie tez depresja poporodowa i od razu miałam super kontakt z córą.
Pozostaje jakis niedosyt i chęć poprawienia tego za drugim razem No i jak
słysze o akcji "Rodzić po ludzku" i o tych wszystkich porodach w wodzie i przy
muzyce to mnie cholera bierze
Dziekuje Wam jeszcze raz.
Wesołych Świąt.

do anna_sla

[scarbonka]

Aniu, Magdulka ma naprawdę silną i mądrą mamę. Pozdrawiam serdecznie.

[femian]

Ja też jestem po cesarskim cięciu (minęło już 4 lata) teraz zobaczymy jak
będzie, czy znowu cc, czy sn. Też żałuję czasami, że nie było mi dane przeżyć
porodu sn. Miałam cc na zimno z powodu ułożenia pośladkowego, tak więc może
moje przeżycia nie były tak traumatyczne jak Twoje. Chyba nawet nie zdążyłam
najeść się za wiele strachu. Swoje dziecko bardzo kocham, jestem przekonana, że
nie mogłabym go kochać bardziej, gdybym go urodziła sn. Ta miłość jest bardzo
silna i z każdym dniem głębsza. Fakt, po cesarce również byłam oszołomiona i
długo nie potrafiłam się cieszyć dzieckiem tak jakbym chciała, miałam
taką "głupawkę" i nie wszystko do mnie docierało. Nie docierało do mnie do
końca to, że jestem matką, ale robiłam wszystko jakby odruchowo, podświadomie
wiedziałam jak postępować z synkiem, udało mi się go karmić piersią i z każdym
dniem coraz bardziej cieszyłam się macierzyństwem. Każdy sukces mnie pozytywnie
motywował.
Jeśli chodzi o inne sprawy związane z cesarskim cięciem, to miałam trochę do
narzekania z takich czysto egoistycznych powodów, tzn. długo nie mogłam dojść
do kondycji sprzed ciąży, brzuch był "sflaczały" i pobolewał przy większym
wysiłku przez wiele miesięcy. Chciałam szybko schudnąć a udało mi sie to
dopiero po 3 latach. Ale z perspektywy czasu uświadomiłam sobie, ze może nie ma
tego złego co by na dobre nie wyszło. Robiłam wywiad w rodzinie, i sporo u nas
kobiet, które na "starsze" lata mialy problemy z wypadaniem narządów rodnych co
było konsekwencją przebytych wcześniej porodów sn. Mamy "cesarkowe" mają myślę
wieksze szanse uniknąć takich problemów "na starość". Tak więc może jest tego
jakiś plus dla naszych organizmów.

SCARBONKA

[come_back]

Ja jestem 13 m-cy po porodzie, a raczej cc i ... to wraca- rozczarownie, zal,
smutek, slowem- zawiedzione nadzieje (. A mialo byc pieknie- ja, maz,
wspolny porod, z wszelkimi udogodnieniami, woda itd. a skonczylo sie na cc. Ja
nawet nie zaczelam rodzic normlanie, bo po podaniu oksytocyny Kasience spadlo
tetno i byla szbka akcja... To sa trudne wspomnienia, nie bede wiecej zameczac
tych, ktorzy nie maja ochoty sluchac wynurzen matki zawiedzionej (i taty tez),
a Ciebie zapraszam na priva jak chcesz pogadac , bedzie latwiej.
POzdr

[earl.grey]

i popatrz jeszcze na ten wątek, jeden z moich ulubionych:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13344&w=34184090

[aguniaxxx]

Dołączam do grona zawiedzionych. Nawet przez myśl mi nie przyszło, że mój poród
skończy się cc. Ciąża przebiegała książkowo, poród też rozpoczął się książkowo.
O 12 w nocy miałam rozwarcie na 2 palce o 4 nad ranem już pełne. Myślałam
sobie: już za chwilę zobaczę moje maleństwo ale to moje maleństwo nie chciało
się wstawić w kanał rodny. Męczyłam się 2 godziny, żeby jednak się ruszyła ale
niestety ... po dwóch godzinach z powodu braku postępu zrobili mi cc. Byłam
strasznie rozczarowana i teraz 2 miesiace później nadal jest mi trudno to
zaakceptować.

[hankem]

Ja też przeżyłam traumę i zawód. To było 4 lata temu. Męczyłam sie w strasznych
bólach kilka godzin, małemu spadało tętno aż wreszcie całkiem sie zatrzymało. W
ostatniej chwili zadecydowano o cc, bo dziecko juz umierało. Wydobyli go w
ostatniej chwili, sinego. Połknął zielone wody płodowe i co najgorsze urodził
sie w ostrym niedotlenieniu, o którym nie raczono mnie nawet powiadomic w
szpitalu. sama sie dowiedziałam, gdy wziełam do reki jego karte, która wisiała
nad łóżeczkiem na neonatologii. Mały dostał jeszcze zapalenia płuc a zobaczyłam
go dopiero po dwóch dniach, kiedy mąz zawiózł mnie do niego na wózku na
neonatologie, bo o własnych siłach nie dałam rady. Przezyłam koszmar, depresje
poporodową, miałam te same odczucia, co jedna z poprzedniczek. Nie czułam, ze
to moje dziecko, gdy płakał chciałam go wyrzucic przez okno. No i straszny
zawód, że nie udało mi sie urodzić sn, że nie jestem 100%- ową kobietą. Potem
kłopoty z karmieniem, bo w szpitalu mały był karmiony na początku butelką.
Miałam straszne pretensje do losu. Z biegiem czasu mi przeszło i dziękuję Bogu,
ze mam zdrowego syna, bo lekarze uprzedzali mnie, ze po tak ostrym
niedotlenieniu mały może miec porażenie mózgowe.
Teraz jestem drugi raz w ciąży i robię wszystko, żeby mieć cesarkę, nawet
zapłacę za to w prywatnej klinice jeśli będzie trzeba i nie będę miała z tego
powodu żadnych wyrzutów sumienia. Najważniejsze jest zdrowie dziecka, a jak
będę miała znowu problemy z karmieniem, to po prostu podam butelke i tyle. Bo
nalepsza matka dla dziecka to matka szczęśliwa. I nie zamartwiiajcie się. Bo ta
cała propaganda z naturalnym karmieniem, z pięknmym porodem siłami natury i
wyolbrzymioną radością macierzyństwa rodzi w kobietach właśnie potem depresję,
gdy okazuje się , że dziecko jest inne niz podają poradniki i kolorowe gazetki
o dzieciach. Bo przecież każde dziecko jest inne. Mój syn to po porostu był
ewenement. A teraz kocham Go nad życie, jest cudowny, rezolutny i bardzo
kochany.

[earl.grey]

w czasie kiedy moja przyjaciółka miała praktyki na jednej z porodówek w
Poznaniu, dziewczyna po porodzie jak najbardziej siłami natury, wyskoczyła przez
okno. Dziecko uratowali, jej nie. tak że depresja nie jest "przywilejem" matek
po cesarkach.
Celem porodu jest zdrowe dziecko, a nie "wykazanie się" przed ciotkami. Pewnie
łatwo mi mówić, bo miałam cc od razu, a jak ktoś przeszedł przez całą tę drogę i
na jej końcu miał jeszcze cc to pewnie znacznie trudniej się z tym pogodzić. Ale
to nie sport, nie rywalizacja, nie przetarg (kto dał z siebie więcej) - to
przywitanie naszych dzieci. Mamy całe życie na wykazanie się, jakimi będziemy
matkami. Za pewien czas spsoób przyjścia naszego dziecka na świat nie będzie
miał dla nas ani dla niego żadnego znaczenia, ważne będzie jedynie, żeby było
zdrowe.